(@) - Raf

1895 1 year ago

Aradan o kadar çok zaman geçti ki... Bilmiyorum, belki ortaokulun ilk yılıydı. 1 yıl öncesine kadar 'öğretmen' olan eğitmenler birden bire 'hoca' olmuşlardı dillerimizde artık. Bir gün biri derste çıktı ve "Aşk-ı Memnu ne demek?" diye sordu. Cevap hakkı vermesini…devamıAradan o kadar çok zaman geçti ki... Bilmiyorum, belki ortaokulun ilk yılıydı. 1 yıl öncesine kadar 'öğretmen' olan eğitmenler birden bire 'hoca' olmuşlardı dillerimizde artık. Bir gün biri derste çıktı ve "Aşk-ı Memnu ne demek?" diye sordu. Cevap hakkı vermesini bile beklemeden 'inek' arkadaşlarımızdan birisi fırladı hemen ayağa ve "Yasak Aşk hocam." dedi. Daha önce duymuşmuydum bilmiyorum. Ama hafızamda yer edinen ilk anısı bu Aşk-ı Memnu'nun. O yıllarda internetten alışveriş diye bir şey yoktu hayatlarımızda henüz. Çünkü her evde internet yoktu. Onu da geçtim muhtemelen D&R bile yoktu. Varsa bile bizim ilçede yaşayanların hayatlarına girmemişti henüz. Biliyor musunuz koskoca ilçede sadece bir tane kurumsal kitapçı vardı. O da taa çarşıdaydı. İşte ben de yine o yıllarda biriktirdiğim harçlığımla kitap almaya gitmiştim bizim o tek kitapçıya. Biraz dolandıktan sonra raflardan birinde kırmızı kapağıyla Aşk-ı Memnu'yla karşılaştım yine. Aldım elime biraz okuyayım dedim. Hiçbir şey anlamadım. O kadar eski bir dili vardı ki, gözümü korkuttu kitap. Sınırlı paramla alıp hiçbir şey anlamamaktansa almamayı seçtim. Yerine bıraktım kitabı. Ama aklım çok fena onda kalmıştı. Yıllar sonra alıncaya kadar da içimde hep ukte olarak kaldı. Sonra söylediğim gibi aradan yine yıllar geçti. Yazarın ölümünün üzerinden 70 yıl geçtiği için tüm kitaplarının telif hakları serbest kalmıştı ve Can Yayınları orjinal baskısının yanı sıra bir de bu gördüğünüz günümüz türkçesiyle hazırlanmış olan baskısını çıkardı. O zaman aldım artık Aşk-ı Memnu'yu. Ama yine okumadım. Evde gören herkes alıp okudu. Ben okumadım. Neden bilmiyorum. Elim gitmedi bir türlü işte. Yıllar geçti aradan yine. Kitap rafta öylece kendisini okumamı bekledi kendisine yakışan bir sabırla. Sonra nihayet geçen yaz diziyi izlemeye başladım. Birkaç aylık bir yolculuktan sonra geçtiğimiz günlerde son bölümünü de izleyerek bitirdim. Hala aklımda yoktu biliyor musunuz kitabı okumak. Bu geçen yıllar içinde arada karşı karşıya gelir ve ben bir türlü okuyamadığım için içim sıkılırdı. Diziyi de izledikten sonra bir gün ne yaptığımı bilmediğim bir an elim rafa gitti ve nihayet kendimi Aşk-ı Memnu'yu okurken buldum onca yıldan sonra. Bu gün bitirdim. Şimdi bu geldiğim noktada değmiş mi bunca yıl bu sıkıntıyı içinde taşımaya diye soracak olursanız eğer, içinde bir eminsizlik duygusu barındıran okumasaydım da olurmuş cümlesi kurarım size. Komik değil mi :)? Kitabı okurken aklımdan sürekli 'ah bu romanı Reşat Nuri Güntekin yazsaydı', 'ah bu romanı Orhan Pamuk yazsaydı' düşünceleri geçti. O kadar eminim ki insanın kalbini tir tir titreten çok daha duygulu bir roman çıkardı ortaya. Bu şekilde olsa çıkabileceği seviyeyi bildiğim için, okumayı bitirdikten sonra aklımdan geçen tek cümle 'yazık olmuş' oldu. Peki neden sevmedim? Sevmedim de demek istemiyorum aslında, bu çok ağır bir yargı gibi geliyor çünkü bana. O kadar da değil yani. İyiydi, ama çok çok çok daha iyi olabilirdi. Sadece 'iyiydi' çünkü kitap olay örgüsünden çok karakter betimlemeleriyle, düşünce akışlarıyla geçip bitti. Psikoloji desen sıfır. Etkileyici bir dil desen sıfır. Hiç yani. Güzelim hikaye mundar edilmiş. Yalnız Bihter'in intihar sahnesi çok iyi yazılmıştı. Kısacık bir paragraftı ama yine de çok iyiydi. Ben her zaman kitaplardan yana tavır koymuşumdur. Benim için kutsal olan filmler değil kitaplar olmuştur hep. Yani bir gün bunu söyleyeceğimi hiç düşünmezdim ama okuyunca şunu net bir şekilde anladım ki 2008'de uyarlanan dizisi o kadar mükemmel bir şekilde uyarlanmış ki, kitabın üzerine on katmış, yirmi katmış. Sinema-televizyon uyarlamalarının eğer istenirse kitaplardan çok daha başarılı olabileceği inancını geliştirdi bu kitap bende. Yani diziyi uyarlayanlar kitaptan öylesine ince detayları alıp geliştirmişler ki, hayran kalmamak elde değil. Kitabı okumak diziye olan hayranlığımı kat be kat arttırdı kesinlikle. Yine de yazıldığı dönemdeki diğer bir çok romanın aksine içinde illede bir mesaj barındırma kaygısı gütmediği için belki de bu anlamda ilk romanımız diyebiliriz Aşk-ı Memnu için. Bu yüzden tüm bu eksik bulduğum şeyleri hoş karşılamıyor da değilim. Ne olursa olsun televizyona ve sinemaya bir çok kere ilham olmuş mükemmel bir çıkış noktası var. Onlarca yıl geçmesine rağmen etkisi hala devam ediyor ve görünen o ki etmeye de devam edecek. Bu yüzden duygularımla düşünüyorum ve kitabı sevmemeyi reddedip 8 puan veriyorum. Bu da benim inadım, bu da benim esprim olsun o halde...

1895 2 years ago

Aşk-ı Memnu

Hilal Saral

47 Gönderi

Size bir şey soracağım. Sizce Halit Ziya Uşaklıgil neden Bihter'e kendini öldürttü? Öyle ya bunu yapmak yerine gidip Behlül ve Nihal'i de öldürtebilirdi. Bunu da geçtim kimseyi öldürtmeyip herkese gerçekleri de anlattırabilirdi. Ama ne yaptı? Gidip Bihter'e kendini öldürttü. Neden?…devamıSize bir şey soracağım. Sizce Halit Ziya Uşaklıgil neden Bihter'e kendini öldürttü? Öyle ya bunu yapmak yerine gidip Behlül ve Nihal'i de öldürtebilirdi. Bunu da geçtim kimseyi öldürtmeyip herkese gerçekleri de anlattırabilirdi. Ama ne yaptı? Gidip Bihter'e kendini öldürttü. Neden? Çünkü onurlu olan davranış biçimi (en azından kitabın yazıldığı dönemde) Bihter'in kendisini öldürmesiydi. Peki... Biliyorsunuz yakın zamanda kitabın 'Bihter' isimli bir de film uyarlaması yapıldı. O filmin sonunda ne oluyor? Bihter kendini öldürmüyor. Neden? Çünkü artık kendini öldürmek nedeni her ne olursa olsun onurlu bir davranış biçimi değil. Aksine bir zayıflık göstergesi olarak görülüyor. Ahlaki değerler zaman içinde değişiyor. Dün güçlü ve onurlu olarak kabul edilen bir davranış biçimi bugün zayıflık ve onursuzluk olarak kabul edilebiliyor. Ama tabi duygularımız aynı hızda değişmiyor. Bu yüzden 'Bihter' filmiyle ilgili olarak neden kendini öldürmedi diye yakınıp eleştirebiliyoruz. Çok tuhaf değil mi? :) Kitabı okumadığım için bilmiyorum. Ama dizi üzerinden devam edecek olursak bu konuyla ilgili daha derinlemesine incelemeler yaparsak daha farklı sonuçlar da çıkabilir belki de. Tek başınıza izlediğiniz zaman hikayenin psikolojisini çözmek de bir miktar zorlaşabiliyor. İkinci olarak değinmek istediğim şey de bu aslında. Bakın, bu hikayeyle daha önce bir şekilde ilişiğiniz olmadıysa birilerinin birileriyle yaşadığı yasak aşktan ibaret olduğu yanılgısına kapılabilirsiniz. Ama diziyi izlerseniz eğer, özellikle son 15-20 bölümde tüm parçalar yerine oturmaya başladığında anlayacaksınız ki izlediğimiz şey aslında bir grup insanın birbirleriyle olan psikolojik savaşları. Hatta ve hatta daha da derine inerek kendileriyle olan psikolojik savaşlarını da izliyoruz karakterlerin. Bana sorarsanız bu hikayeyi 10 numara yapan en önemli neden bu. Öyle birilerinin düşündüğü gibi yasak aşk falan değil asıl neden. O sadece bir araç. Çok fazla psikolojik analiz gerektiği için öyle bir oturuşta analiz edilebilecek bir hikaye de değil. Zaten bir yapım bittikten sonra da seyircisine konuşacak ve düşünecek şeyler veriyorsa onu güzel yapan en önemli unsurlardan biri de budur. Geçtiğimiz Temmuz ayından beri belli aralıklarla izliyorum Aşk-ı Memnu'yu. Aslında çok çok daha erken de bitirebilirdim ama bir noktadan sonra çok fazla üst üste izlemek istemedim. O yüzden birkaç bölümde bir belli zaman aralıkları koymaya başladım ve uzun bir seyir döneminden sonra nihayet bitirdim diziyi. Dizi de hatalar veya eksikler yok değil. Ama böyle çok yüksek bir tempoda 1 hafta içinde 1 bölümün hazırlandığı ve ömrü her hafta aldığı reytinglere bağlı olan diziler için bu tip küçük hatalar rahatlıkla görmezden gelinebilecek ve hoş görülebilecek bir şey. Aşk-ı Memnu'yu tanımlayacak tek bir kelime olsaydı eğer 'çıkmaz' olurdu belki de. Çünkü bir yerden sonra karakterler öyle bir çıkmaza giriyorlar ki, ne aşklarını yaşayabiliyorlar, ne kendilerini mutlu edebiliyorlar ne de başkalarını mutlu edebiliyorlar. Her şey tam bir düğüm oluyor. Sonuçta Bihter ölüyor, Behlül kaçıyor... Özellikle son bölümlerde Bihter'in ruh haline yüreği parçalanmayanlar bizden değildir. Haklı olsun ya da olmasın hiç farketmez. Biz de insanız be kardeşim, biz de aşık olduk. :)

1895 2 years ago

Davet

Jessica M. Thompson

23 Gönderi

Ready or Not'ın vampirli versiyonu diyebiliriz film için kısaca. Sadece bir farkı daha var ama onu söylersem spoiler olur. İzleyenler değindiğim bu noktayı anlayacaktır sanırım. Korku ve gerilim yönünden oldukça zayıf bir film aslında. Daha çok zamanla konu açıldıkça seyircinin…devamı

1895 2 years ago

Çok Aşk

Kıvanç Baruönü

29 Gönderi

Hasan Can Kaya'yı severim. Her şeyden önce insan evladıdır, halktandır. Ama film için aynı şeyi söyleyemeyeceğim ne yazık ki. İlk 40 dakikadan sonra sıkılmaya başladım ve arada durdurup kaç dakkika kalmış diye bakıp durdum. Bütün bir şekilde değerlendirildiğinde sıkılmış olsam…devamı

1895 2 years ago

The Holdovers

Alexander Payne

31 Gönderi

Bence bundan sonra her yıl, yılbaşı listelerinde görmeye alışacağımız mükemmel bir filmdi. Seyircisini aniden duygulara boğan değil, yavaş yavaş kademeli olarak yükselten bir yapım The Holdovers. Bittiğinde inanılmaz huzurlu hissettim kendimi ben şahsen. Yani gerçekten artık yıl sonlarında yılbaşlarında film…devamı

1895 2 years ago

Pavyon

Sami Öztürk

10 Gönderi

Şunu rahatlıkla iddia edebilirim ki, Yılmaz Erdoğan'ın İnci Taneleri'ni yazma sürecinde bu belgeseli izlediğine yemin edebilirim ama kanıtlayamam. Yine de bir-iki kanıt denebilecek şeyim var. 2. sezonda Sincanlı Erkal'ın ve bugünlerde çok meşhur olan şarkısının da yer alması gibi. Veya…devamıŞunu rahatlıkla iddia edebilirim ki, Yılmaz Erdoğan'ın İnci Taneleri'ni yazma sürecinde bu belgeseli izlediğine yemin edebilirim ama kanıtlayamam. Yine de bir-iki kanıt denebilecek şeyim var. 2. sezonda Sincanlı Erkal'ın ve bugünlerde çok meşhur olan şarkısının da yer alması gibi. Veya belgeselin bir BluTV yapımı olması gibi. Bunun ne önemi var diyecek olursanız eğer açıklayayım. Yılmaz Erdoğan birçok kanalla çalışmıştır şimdiye kadar ama dikkat ederseniz önceliği hep Kanal D'dir. E geçtiğimiz yıla kadar BluTV'nin sahibi de bir kaç yıl öncesine kadar Kanal D'nin de sahibi olan Doğan Medya'ydı. Belki bazılarınıza saçma bir tez gibi gelebilir ama ben böyle hissediyorum. Esas konuya geçmeden önce şuna değinmek istiyorum. Genel olarak belgesel çekme konusunda teknik yanları açısından çok kötü olduğumuzu düşünüyorum. O yüzden ben şahsen yerli belgeselleri konusundan bağımsız olarak çok sevmem. Ama bu Pavyon isimli belgesel'in yine konusundan bağımsız olarak teknik anlamda oldukça başarılı olduğunu düşünüyorum. Bu açıdan gerçekten çok hoşuma gitti bu yapım. Ama bilgi edinme konusuna geçersek, aynı şeyi söyleyemeyeceğim sanırım. İstisnaları vardır elbette ama belgesel denilen şey genellikle bir grup insanın gerektiğinde deneysel, gerektiğinde gözlemsel vb. gibi birçok bilimsel metotla elde ettikleri bilgileri, elde etme süreçlerini görsel olarak seyirciye aktaran yapımlardır. Ya buna bakıyorsunuz arka fonda yapımcıların elde ettikleri bilgileri ya da en azından kendi görüşlerini akran bir ses yok mesela. Başka bir konu olsa bu rahatlıkla görmezden gelinebilirdi ve hatta gerek de olmayabilirdi belki buna ama konuştukları insanların tamamı yalanlar üzerine yaşayan insanlar. Dolayısıyla kim doğru söylüyor, kim yalan söylüyor, anlatılanların ne kadarı gerçek ne kadarı yalan çok da emin olamıyorsunuz. Buna istinaden de belgesel görevini yerine getiremiyor doğal olarak. Yine de cam ekrandan da olsa o dünyanın insanlarını görüp dinlemek oldukça tatmin edici doğrusu. Kendilerine ait jargonlarına şahit olmak, bunu öğrenmek, o gerçek mekanları görmek, o insanlara seyir olarak tanık olmak gerçekten de çok tatmin edici. Yarım yamalak da olsa o insanların içsel ve dışsal hayatlarına dair bir fikir ediniyorsunuz çünkü. Pavyonlara gelince... Bu bir kültürdür. Beğenenler olabilir, beğenmeyenler olabilir, çok kötü yanları vardır, belki iyi yanları da vardır. Bunların hepsi olabilir, doğaldır. Ama düşüncelerimiz ve duygularımız bunun bir kültür olduğu gerçeğini değiştirmez. Bunu anlamak için şöyle de düşünebilirsiniz. Ülkemizde var mıdır bilmiyorum ama Amerikan yapımlarından sıklıkla şahit olmuşuzdur çoğumuz. Striptiz kulüpleri vardır mesela. Ve eminim o kulüpler de içinde bir çok acı ve yine belki iyi hikayeler barındırıyordur. Ama siz hiç ülkemiz sınırları içerisinde bu kulüplerle ilgili bir görüş belirtildiğini duydunuz mu? Sanmıyorum. Çünkü striptiz kulüpleri bir batı kültürüdür. Tıpkı pavyonların anadolu kültürünün bir ürünü olduğu gibi. Kültür demek her zaman iyi demek değildir. Bunu da ayrı olarak unutmayalım lütfen. Merak eden dostlar varsa tavsiye ederim belgeseli. Zaten bölüm süreleri çok kısa ve hemen bitiyor. Neyi nerden öğrenebileceğinizi asla bilemezsiniz... Şimdilik bu kadar efendim. Sevgiyle kalın...

1895 2 years ago

Bambaşka Biri

Neslihan Yesilyurt

7 Gönderi

Arada genel konunun akışını ciddi şekilde etkileyen saçma sapan bir Adnan Oktar bölümü olmasaydı finali olduğundan daha da etkili olabilirdi. Kenan ve Leyla'nın cinayetlere dair birlikte araştırma yaptıkları daha fazla sahne izlemek isterdim. Kurguda genel olarak sıkıntılar olduğunu düşünüyorum. Eğer…devamı

1895 2 years ago

Sly

Thom Zimny

3 Gönderi

2000'li yılların başıydı. Bir gün babam eve elinde VCD ile geldi. Mahallede kimsede yoktu, kimsede. İlk önce babam almıştı. Babam gibi birisinden hiç beklenmeyecek öngörüde bir hareketti bu. O dönem televizyon kanallarında hemen her akşam bir yeşilçam filmi olurdu. Hollywood…devamı2000'li yılların başıydı. Bir gün babam eve elinde VCD ile geldi. Mahallede kimsede yoktu, kimsede. İlk önce babam almıştı. Babam gibi birisinden hiç beklenmeyecek öngörüde bir hareketti bu. O dönem televizyon kanallarında hemen her akşam bir yeşilçam filmi olurdu. Hollywood filmleri de yayınlanırdı tabikide ve bu yolla bir çok film de girmiştir hayatımıza ama ağırlıklı olan yeşilçam filmleriydi. İstediğim filmi istediğim zaman izleyebilme fırsatına ilk o zaman kavuştum. Tek yapmam gereken yeterli parayı biriktirip yaşadığımız ilçenin çarşısındaki korsan film satıcısından filmi satın almaktı. O noktadan sonra sayısız dünya benim olurdu. Bir sürü filmim oldu bir sürü. Bazen tek başıma, bazen en yakın arkadaşımla oturup o yıllara kadar çıkmış sayısız film izledik. Beğendiğimiz aktörleri ve aktristleri bu yolla tanıyorduk, bu yolla hayranı oluyorduk. Birisinin yeni bir filmi çıktığında bir hediye gibi tamamen sürpriz oluyordu bize. Özlemle jelatinle kaplanmış diğer bir sürü filmin arasında duran o filme bakar yeterli miktarda parayı bir an önce biriktirip, heyecanla eve gelip o filmi izlemek isterdim. O yıllarda kolayımız bile zordu yani aslında. İşte o dönem izlediğim ve tanıdığım aktörlerden birisi de Rocky ve Sylvester Stallone'dur. İnanın bana ilk beş filmi o kadar çok izlemişimdir ki hala bir filmi ya da bir seriyi o yıllardaki kadar çok izlediğimi sanmıyorum. Koltuğumda oturup Rocky'yle birlikte ringe çıktığımı hatırlıyorum. Ve dayak yerdik. Ve dayak atardık. Yüzümüz gözümüz şişer her tarafından kanlar akardı. Sevgilimizi en temiz, en bağlılık duygularımızla sever, o isterse dövüşür istemezse dövüşmezdik. Eski düşmanımız yeni dostumuz Apollo, "Kaplanın gözü dostum" diyerek bizi yüreklendirmeye çalışırken fonda o unutulmaz şarkılar çalardı. Film bitip siyah ekranda beyaz renkli yazılar akmaya başladığında bile ben hala o dünyada olurdum. Ama artık bir yetişkinim. Rocky'yse emekli oldu. Yıllar sonra bu adamın başarılı bir belgeselini izlemek beni o yıllara götürdü tekrar. Hani bazı yapımlar vardır ya, izledikten sonra aynı türde farklı yapımları da izlemek istersiniz. İşte öyle bir belgesel Sly. İzlediğim için çok mutluyum. Ve çok duygu dolu...

1895 2 years ago

The Valet

Richard Wong

2 Gönderi

Yeni filminin vizyonuna kısa bir süre kala evli sevgilisiyle magazincilere yakalanan Olivia, rol aldığı film için kötü bir pr olacak olan bu durumdan kurtulmak için fotoğrafta yer alan bir başka adam olan Antonio ile sevgili numarası yapmaya karar verir. Karısından…devamı

1895 2 years ago

İstanbul İçin Son Çağrı

Gonenc Uyanik

98 Gönderi

Şehir, müzik, bir kadın ve bir erkek... En sevdiğim temadır. Filmin yaklaşık ilk elli dakikası bu büyüleyici karışımı çok iyi bir şekilde sunuyor seyircisine ve o kadar güzel yazılmış ki bu dakikalar her detayıyla adeta bir Aşk-ı Memnu parodisi gibi…devamıŞehir, müzik, bir kadın ve bir erkek... En sevdiğim temadır. Filmin yaklaşık ilk elli dakikası bu büyüleyici karışımı çok iyi bir şekilde sunuyor seyircisine ve o kadar güzel yazılmış ki bu dakikalar her detayıyla adeta bir Aşk-ı Memnu parodisi gibi ilerliyor. Eminim dizinin gerçek fanları bayılmışlardır filmin bu kısımlarına. Yani karakterlerin birbirlerinin isimlerini bilmemesi gibi o kadar hoş detaylar var ki adeta kendimden geçtim seyrederken. O kadar ki ben bir ara artık her yaz Aşk-ı Memnu'nun New York'a kaçış sahnesinde bir ara bölüm olarak bu film izlenmeli diye düşünüyordum. Ne yazık ki o dakikadan sonra bir ters köşe oluyor ve bütün büyü dağılıyor. (Aslında farklı bir açıdan bakıldığında bu da ayrı bir başarı örneği. Yani düşünün gün bitiyor ve şehrin bütün o büyüsü de aniden dağılıyor ve kendimizi birden sıkıcı gerçeklerin ortasında buluyoruz.) Bu ikinci kısımda ben gerçekten hayal kırıklığına uğradım. İlk elli dakika nasıl akıp geçtiyse kalan dakikalar da sıkmaya başlıyor. Keşke hiç böyle bir şey yapmasalarmış veyahut ille de yapacaksalar da bu kısmı son beş dakikaya sığdırsalarmış. Bu şekilde çok daha güzel olurdu diye düşünüyorum. Filmin tanıtımları sırasında gerek Beren Saat gerekse de Kıvanç Tatlıtuğ verdikleri röportajlarda ısrarla bir iş partneri olduklarını vurgulayıp durdular. Bu da yetmezmiş gibi Beren Saat'in eşi Kenan Doğulu'nun bir şarkısına da filmde yer vermişler. Bir filmin tanıtımı bu şekilde yapılmaz. Ben bir seyirci olarak o filmi izlerken Beren Saat ve Kıvanç Tatlıtuğ'un karakterlerinin gerçekten evli olduklarına inanmak zorundayım. Eğer siz gidip böyle saçma sapan açıklamalar yaparsanız filmin bütün büyüsü bozulur. Bu bir filmin nasıl çekildiğini anlamak için kamera arkası görüntülerini izlemeye benziyor. Bir şey hakkında ne kadar bilgi sahibi olursanız o kadar büyüsü dağılır. Ne yazık ki insanlar evlendikleri zaman mesleklerine olan saygıları da tutkuları da azalmaya başlıyor. Şurası bir gerçek ki Beren Saat ve Kıvanç Tatlıtuğ bu ülke için çok büyüleyici aurası olan insanlar. Onları görmek bile bu büyüye kapılmanıza yetiyor. Film de bunu ustaca kullanıyor. Ben şahsen içim kıpır kıpır izledim. Çok duygusal, çok eğlenceli bir ilk elli dakikası var filmin. Türü sevenler için ve hem de Aşk-ı Memnu ile üstü örtülü bir çok bağlantısı olduğu için çok üst seviye bir yapım olabilecekken ikinci kısımda dibe doğru sürüklenmesi hayal kırıklığı yaratıyor. Yine de o mükemmel ilk elli dakikasının büyüsünü hala hissediyorum ve bu kısım için tekrardan izleyebileceğim bir yapım.