(@) - Raf

Senin gönlün dâima meshûr ve müsahhardır; mâzursun. Gamın ne olduğunu aslâ bilmedin; mâzursun. Ben sensiz bin gece kan yuttum. Sen bir gece sensiz kalmadın; mâzursun. Ahmed Gazâlî

1elizbethbennet 1 month ago

Seni seviyorum ama bu bende kalacak. Çünkü sen de diğerleri gibi sevgiyi ziyan ediyorsun. Turgut Uyar

1elizbethbennet 2 months ago

Hayvan Çiftliği

George Orwell

377 Gönderi

Hayvan Çiftliği’ni okuduğumda değişmeyen tek bir şey gözüme çarptı...Kim olursa olsun, birinin eline sınırsız yetki verdiğinizde yapacağı ilk iş, o yetkiyi kendi konforu için kullanmak oluyor. İster insan olsun ister kitapta olduğu gibi bir domuz; güç denetlenmediği sürece yozlaşmaya mahkûm.…devamı

1elizbethbennet 3 months ago

Her şey yerli yerinde duruyor gibi, ama içimde adı konmamış bir eksik dolaşıyor.

1elizbethbennet 3 months ago

Anladım ki sevdiğim insanlara kırılınca, zaman bile her şeyi iyileştirmiyor. Ne zaman kırıldığım o an aklıma gelse boğazım düğümleniyor; edilen özür bile bazen o hissin üstünü örtemiyor. Sürekli aynı noktaya dönüp duruyorum ve bu durum beni yavaş yavaş tüketiyor. İstesem…devamı

1elizbethbennet 3 months ago

Esaretin Bedeli

Frank Darabont

506 Gönderi

"Esaretin bedeli" gerçekten “Waaow” dedirten filmlerden biri. Başta sadece haksız yere hapse giren Andy’nin hikâyesi gibi görünse de aslında film; umut, sabır, özgürlük ve insanın içindeki direnci anlatıyor. Andy’nin maruz kaldığı adaletsizlik insanı sinirlendiriyor yer yer öfkelendim hatta...Ama onu özel…devamı"Esaretin bedeli" gerçekten “Waaow” dedirten filmlerden biri. Başta sadece haksız yere hapse giren Andy’nin hikâyesi gibi görünse de aslında film; umut, sabır, özgürlük ve insanın içindeki direnci anlatıyor. Andy’nin maruz kaldığı adaletsizlik insanı sinirlendiriyor yer yer öfkelendim hatta...Ama onu özel yapan şey, bütün o kötü şartlara rağmen umudunu kaybetmemesi. Hapishanenin insanı çürüten düzenine rağmen zekâsını, sakinliğini ve inancını koruması filmi bu kadar etkileyici yapan ana nokta bence. Film boyunca müdürün ikiyüzlülüğü ve kendi çıkarı için her şeyi yapabilmesi gerçekten “pes” dedirtiyor. Dışarıdan dindar ve düzenli görünen birinin içeride ne kadar yozlaşmış olabileceğini çok sert göstermişler. Zaten filmin en vurucu taraflarından biri de bu: Güç sahibi insanların bazen kendi çıkarları uğruna sınır tanımaması. Ama sonunda yapılan kötülüklerin karşılıksız kalmaması bana büyük bir “oh olsun” hissi verdi. Geçen bu diyalog da filmin ruhunu çok iyi özetliyor bana göre “Dünyada taştan olmayan ve kimsenin sizden alamayacağı bazı şeyler vardır.” “Ne hakkında?” “Umut.” “Umut tehlikelidir. İnsanı deli edebilir.” Başta gerçekten hapishane şartlarında umut etmek delilik gibi geliyor. Çünkü oradaki insanlar sisteme boyun eğmiş durumda. Ama filmin sonunda görüyoruz ki Andy’yi hayatta tutan şey tam olarak umut olmuş. Finalin bu kadar etkileyici olmasının sebebi de bu zaten: Film en başından beri verdiği mesajı çok güçlü şekilde tamamlıyor. Umut bazen insanın elindeki tek şey olabilir ama doğru kişide aynı zamanda kurtuluşun da anahtarı oluyor. Ayrıca Andy ile Red’in dostluğu da filme ayrı bir sıcaklık katıyor. Sadece kaçış hikâyesi değil; insanın yeniden yaşamayı öğrenmesi, özgürlüğün değerini anlaması ve hayata yeniden inanması üzerine çok güçlü bir anlatı. O yüzden film bittikten sonra insanda hem bir hüzün hem de garip bir huzur bırakıyor.

1elizbethbennet 3 months ago

Fahrenheit 451

Ray Bradbury

199 Gönderi

Bir itfaiyeci düşünün; Ama bu itfaiyeciler, yangın söndürmek için değil; yangın çıkarmak için varlar. Üstelik yaktıkları şeyler evler değil; kitaplar. Yani ideolojiler, düşünceler, bir insanın belki de hayatı boyunca emek verdiği sanat… İşte asıl mesele burada başlıyor. Adından da anlaşılacağı…devamı

1elizbethbennet 3 months ago

Ateşiyle pürmelal yandığım sen miydin ah? Dallarına umutla konduğum sen miydin ah? Bir kenarda bırakıp şehla defineleri, Nice bin kez yolumdan döndüğüm sen miydin ah? Göğsümün duvarına işledim hayalini, Her saniye ismini andığım sen miydin ah? Bu hazin kayboluşta, bu…devamı

1elizbethbennet 3 months ago

Körlük

José Saramago

254 Gönderi

Körlük”, yalnızca görme duyusunu kaybetmekle ilgili bir hikâye değil; ahlaki, hukuki, toplumsal ve hatta bireysel çöküşün adım adım nasıl başladığını anlatan karanlık bir alegori. İnsanı insan yapan temel değerlerin.. vicdanın, sorumluluğun, dayanışmanın aslında bir “göz” tarafından gözetildikçe ayakta kaldığını, gözler…devamı

1elizbethbennet 4 months ago

1984

George Orwell

264 Gönderi

1984, çok merak ettiğim ve yaklaşık bir yıldır elimde bekleyen bir kitaptı diyebilirim. Aslında birkaç kez başlamama rağmen araya giren şeyler ve belki de bu kadar popüler olması nedeniyle, en az üç kez ara verdim. Bu sefer ise “artık bitecek”…devamı1984, çok merak ettiğim ve yaklaşık bir yıldır elimde bekleyen bir kitaptı diyebilirim. Aslında birkaç kez başlamama rağmen araya giren şeyler ve belki de bu kadar popüler olması nedeniyle, en az üç kez ara verdim. Bu sefer ise “artık bitecek” dediğim bir kitap oldu. Kitabın yazım tarihi 1948 olmasına rağmen, George Orwell’ın bunu ters çevirerek 1984 yapması oldukça anlamlı. Kitabın kurduğu dünyanın aslında bir “gelecek tahmini”nden çok, güçlü bir uyarı olduğunu daha iyi kavradım. Okudukça aklıma özellikle Kuzey Kore geldi; çünkü ülke 1948’den beri Kim ailesi tarafından yönetiliyor ve şu an lider Kim Jong-un. Kitapta anlatılan baskıcı siyasal düzen, televizyon ve benzeri kanallarda sürekli lider övgüsünün yapılması, bireyin düşüncesine kadar uzanan kontrol mekanizmaları bana bu sistemi hatırlattı. Elbette bu benim kişisel yorumum ama bu benzerliği kurmamak elde değil. Sürekli gözetim, propaganda ve korku üzerine kurulu bu sistemde insanlar yalnızca itaat etmeye programlanmış neredeyse. İçeriğe daldıkça, aslında yok edilmeye çalışılan şeylerin; dil, değerler, özgürlük alanları ve bireyin kendisi olduğunu daha net görüyorsun. Geçmiş sürekli yeniden yazılıyor, böylece gerçeklik iktidarın istediği şekilde şekillendiriliyor. Sadece fiziksel bir denetim değil, zihinsel bir kuşatma söz konusu. Her yerde izlenmek, hareketlerin, davranışların hatta mimiklerin bile kontrol altına alınması… Okudukça içimi daraltan bu karanlık atmosferin içinde, insanın en temel haklarının nasıl sistemli bir şekilde yok edildiğine tanıklık ediyorsun. Bu da ister istemez o zihniyete karşı içimde büyüyen bir öfke ve huzursuzluk yaratıyor. Aslında kitap yalnızca bir dönemi ya da tek bir ülkeyi anlatmıyor; çok daha evrensel bir noktaya temas ediyor. Günümüzde de farklı biçimlerde karşımıza çıkan denetim, gözetim ve yönlendirme kavramlarını düşündürüyor. “Denetim altında tutulan bir toplum” fikri, artık sadece bir distopya değil, zaman zaman gerçekliğe tehlikeli biçimde yaklaşan bir olasılık gibi duruyor. Bu yüzden 1984, sadece bir roman değil; okuru rahatsız eden, düşündüren ve sorgulamaya zorlayan bir metin. Belki de ara vermemin nedeni de tam olarak bu ağırlık. Çünkü kitap, okunup geçilecek bir hikâye değil; insanın zihninde yer eden, sindirilmesi zaman alan bir deneyim. Ve belki de tüm bu karanlığın içinde en çarpıcı olan, George Orwell’ın o umudu saklayan cümlesi: “Karanlığın olmadığı yerde buluşmak.” dileğiyle. Mutlaka okunması gereken kitaplar arasında... İyi okumalar 📚