(@) - Raf

aenas 2 months ago

Spoiler içeriyor 24 dakikalık performans(16 dakika değil) ile En İyi Erkek Oyuncu Oscar’ını getiren oyunculuk: Anthony Hopkins ve The Silence of the Lambs 1️⃣Oyunculuğun Gücü Filmde ortaya çıkan Lecter karakteri, klasik seri katil kalıplarını tamamen yıkar. Sanata ilgisi olan, klasik müzik dinleyen,…devamı24 dakikalık performans(16 dakika değil) ile En İyi Erkek Oyuncu Oscar’ını getiren oyunculuk: Anthony Hopkins ve The Silence of the Lambs 1️⃣Oyunculuğun Gücü Filmde ortaya çıkan Lecter karakteri, klasik seri katil kalıplarını tamamen yıkar. Sanata ilgisi olan, klasik müzik dinleyen, son derece kibar ve entelektüel bir figürdür. Tam da bu yüzden ürkütücüdür çünkü kötülük burada bilinenin aksine kaba değil rafine bir türdedir. Hopkins’in neredeyse hiç göz kırpmaması ve ses tonunu hiç yükseltmemesi, karakteri insan olmaktan çıkarıp bir avcıya dönüştürür. Bu sakinlik, şiddetin kendisinden bile daha rahatsız edici bir etki yaratır ve benim nezdinde gerek yazılış gerek oyunculuk olarak en iyi seri katil oyunculuğudur. 2️⃣Kamera, Bakış ve Rahatsızlık Yönetmen Jonathan Demme’nin tercih ettiği yakın plan çekimleri filmin en güçlü anlatım araçlarından biridir. Karakterlerin doğrudan kameraya bakması, izleyiciyi pasif bir gözlemci olmaktan çıkarıp direkt sahnenin içine sokuyor. Özellikle Lecter’ın bakışları yalnızca Clarice’e değil doğrudan bize yöneliyor. Bu durum bizde sürekli bir huzursuzluk yaratıyor. Hopkins’in göz kırpmaması da bu hissi pekiştiriyor çünkü karşımızdaki artık bir insan değil bizi izleyen bir avcıdır. 3️⃣Clarice Starling ve Erkek Egemen Dünya Clarice Starling, film boyunca sadece bir katili yakalamaya çalışan bir ajan değildir; aynı zamanda erkek egemen bir dünyada kendini var etmeye çalışan bir kadındır. Asansör sahnesinde, ofiste ve hücre koridorlarında maruz kaldığı bakışlar, izleyiciye doğrudan geçer. Erkeklerin ona yönelttiği o rahatsız edici bakışları biz de hissederiz. Film burada çok bilinçli bir şekilde bizi o ortamın içine sokar ve Clarice’in yaşadığı baskıyı birebir deneyimletir. 4️⃣İki Farklı Kötülük: Lecter ve Buffalo Bill Buffalo Bill sıradan, pis ve kontrolsüz bir kötülüğü temsil ederken, Hannibal Lecter ise sıra dışı estetik ve kontrollü bir kötülüğü temsil eder. Bu karşıtlık filmin en güçlü yapı taşlarından biridir. İzleyici olarak en rahatsız edici noktaya da burada geliriz: Lecter’dan korkarken aynı zamanda ona hayranlık duyarız. 5️⃣Dönüşüm Metaforu ve Final Sahnesi Filmin temel metaforu “dönüşüm”dür. Buffalo Bill’in tüm hikâyesi, kozadan çıkmak isteyen bir varlık gibi kendini değiştirme arzusuna dayanır. Ancak bu dönüşüm hastalıklı ve imkânsızdır. Finalde Bill öldüğünde kamera yukarı kayar ve tavandaki kelebek/güve süsüne odaklanır. Bu sahne filmin özüdür: Bill kozadan çıkmak ister ama başaramaz, dönüşümü ölümle son bulur. Aynı anda Clarice kendi dönüşümünü tamamlar ve zaferini kazanır. Bu sahnedeki en kritik detaylardan biri Bill’in bedenidir. Kollarının içe kıvrılmış hali, bir böceğin formunu andırır. Yani olmak istediği şeye dönüşemez ama grotesk bir şekilde ona benzer bir hale gelir. Tavandaki kelebek ise hem onun yarım kalan dönüşümünü hem de Clarice’in tamamlanan değişimini simgeler. The Silence of the Lambs, Oscar’ın hâlâ tartışmasız bir otorite olduğu bir dönemde Büyük Beşli’yi kazanarak bunun bir başarı değil, doğrudan bir hüküm olduğunu gösteriyordu. Sonuç👇🏻 The Silence of the Lambs yalnızca bir seri katil filmi değil; izleyiciyi rahatsız eden, içine çeken bir deneyimdir. Fakat filmi asıl özel kılan şey, bunu yaparken izleyiciyi psikolojik olarak manipüle edebilmesidir. Çünkü final sahnesinde hepimiz, içimizden bir şekilde Hannibal Lecter’ın yakalanmadan hayatına devam etmesini istedik. Bir canavar için bunu diliyorsak, film zaten amacına ulaşmış demektir. Puan:Best of 50(9+)

aenas 2 months ago

İhtiyar Delikanlı

Chan-wook Park

165 Gönderi

Spoiler içeriyor Bir hayvandan aşağı olsam bile benim de yaşamaya hakkım yok mu? 👇🏻 Geçmişteki küçük bir sözünün (diliyle işlediği günahın) tüm hayatını belirlediğini gören karakterimiz filmin sonunda gerçekle yüzleştiğinde, yaşama hakkını kullanabilmek için bildiği her şeyi unutmayı seçer. Bu, acı veren…devamıBir hayvandan aşağı olsam bile benim de yaşamaya hakkım yok mu? 👇🏻 Geçmişteki küçük bir sözünün (diliyle işlediği günahın) tüm hayatını belirlediğini gören karakterimiz filmin sonunda gerçekle yüzleştiğinde, yaşama hakkını kullanabilmek için bildiği her şeyi unutmayı seçer. Bu, acı veren bir varoluştan kaçmak için insanın kendi hakikatinden vazgeçmektedir nitekim Dae-su son sahnede hipnoz yöntemiyle hafızasını sildirerek Mido mutlu bir hayat sürdürmeyi tercih etmiştir. Acaba???? Tam bu noktada filmde ana noktaya konulan bir diğer unsur, hapishanedeki tabloda yazan söz ile devam istiyorum; Gülün dünya da sizinle gülsün ağlayın ama yalnız ağlayın 👇🏻 Filmin son karesindeki o yüz ifadesinde gülse bile kamera yüze yaklaştıkça zoraki bir gülüş olduğunu fark ederiz, gözlerine baktığımızda ise halen derin bir hüzün görürüz hipnozun tam anlamıyla işe yaramadığını hissederiz. Aslında hapishanede on beş yıl boyunca direkt gözünün önündeki yazan o müthiş söz tam olarak burada ortaya çıkıyor, Dışarıya karşı gülüyor çünkü dünya sadece buna eşlik eder ama o korkunç sırrıyla içeride yalnız ağlamaya devam ediyor. Yönetmenin tam bu noktada kardaki ayak izlerine yaptığı çekim ise hipnozun amacına ulaşmadığının işaretlerinden biridir. Dae-Sun on beş yıl hapiste kalmasına ve tablodaki bu söz sürekli gözünün önünde olmasına rağmen hapisten çıktığı ilk an olan çatı sahnesinde adamın hikayesini sonuna kadar dinlemez; kendi hikayesini anlatır ve adam atlatmaya başladığında arkasına bile bakmadan yürüyüp gider. Bu, repliğin "ağlarsan yalnız ağlarsın" kısmının güzel bir göndermedir. İster kum tanesi olsun ister kaya ikisi de aynı şekilde batar suya 👇🏻 Lee Woo-jin bu sözle şunu kasteder: "Yaptığın şeyin küçük bir dedikodu (kum tanesi) ya da büyük bir suç (kaya) olması sonucu değiştirmez. Her ikisi de suyun dibini boylar." Oh Dae-su için o an yaptığı şey sadece küçük bir boş boğazlıktı ancak bir hayatın kararmasına neden oldu. Film, sebep-sonuç ilişkisinde eylemin büyüklüğüne değil yarattığı etkiye odaklanır. Bu replik aslında filmin finaline de işaret eder. İster hafızanı sildir (kum tanesi) ister her şeyi kabullen (kaya) o kederden kaçış yoktur. O trajik gerçek(suyun dibi) ve geri döndürülemezlik yaşanmıştır. Puan:S Tier(8-9)