O an bağırdığımı sandılar. Oysa sesim dışarıya değil, içime doğru çöktü. İnsan bazen konuşarak değil, çürüyerek ses çıkarır. Duvarların soğukluğuna yaslandım; çünkü en azından onlar dürüsttü. Ne teselli verdiler ne de kaçacak yer gösterdiler. Yüzümdeki o açık boşluk bir çığlık…devamı
Web yapım aşamasındadır.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
İçinde bir yer var, hep yanlış saatte atan sanki kalp değil de mesaiye kalmış bir işçi gibi. her sabah biraz daha eksiliyorsun kendinden, ama kimse fark etmiyor çünkü herkes kendi çöküşüne geç kalmış. duvarlara yaslanıyorsun, duvarlar senden daha sağlam çıkıyor.…devamı
Bir sabah hayattan istifa ettim. patron kabul etmedi, tanrı dilekçemi kaybetmiş. ben de bir şemsiyeye tutundum. aşağıda şehir vardı, her penceresinde başka bir yenilgi. birinde kadın ağlıyordu, birinde adam uyuyormuş gibi yapıyordu. ötekinde bir çocuk, büyüyünce ne olacağını bilmeden büyümeye…devamı
İçinde bir yer var, hep yanlış saatte atan sanki kalp değil de mesaiye kalmış bir işçi gibi. her sabah biraz daha eksiliyorsun kendinden, ama kimse fark etmiyor çünkü herkes kendi çöküşüne geç kalmış. duvarlara yaslanıyorsun, duvarlar senden daha sağlam çıkıyor.…devamı
Bir göz var, geceyi içine katlayıp saklayan. İçinde iki insan duruyor; birbirine tutunmuş, sanki dünya dağılsa elleri ayrılmayacak. Karanlık büyük, hem de çok büyük. Ama insan bazen bir tek elin sıcaklığı kadar yenilir karanlığa. Ey gece, bunca sessizliği nereden öğrendin?…devamı
Benim burada ne işim var?" diye düşündüğünüz oldu mu hiç? Bir labirentin içindeymişsiniz ve kaybolduğunuzdan eminmişsiniz de, her bir dönemeci kendiniz yarattığınız için bu tamamıyla sizin suçunuzmuş gibi hissettiğiniz? Üstelik dışarı çıkmanızı sağlayacak birçok yol olduğunu da biliyorsunuz çünkü labirentte…devamı
Ben kendimi bir ipin ucunda değil, bir cümlenin sonunda buldum. kimse noktayı koymamıştı. o yüzden hâlâ sallanıyorum gecenin rahminde, kırmızı bir yaranın içinde, tanrının unuttuğu küçük bir et parçası gibi. aşağısı cehennem değil, cehennem fazla düzenli bir yer. burası benim…devamı
Ben mi insanları anlayamadım yoksa insanlar mı beni anlamadı bilmiyorum. Binlerce insanın içinde yalnız kalmayı nasıl başardım bilmiyorum. Aşk konusundaki başarısızlığımın nedenini bilmiyorum. Kısaca hiçbir şeyi bilmiyorum. Yine yalnız bir bankta oturmuşum, günün batmasını bekliyorum. Son zamanlarda kendimi bile tanıyamaz…devamı
Gökyüzü ikiye ayrılmıştı. Biri affetmeyi biliyordu, diğeri unutmayı. Ben ikisinin arasında kaldım; ne cennete sığdım ne cehenneme. Kanat dedikleri şey, bazen sadece düşerken daha uzun acı çekmektir. İnsan en çok yükselirken değil, yere çakılacağı anı beklerken yorulur. Siyah olan sustu.…devamı
Annem, bugün yine büyüdüm. Kimse fark etmedi. Zaten bizim evde insanlar hep sessizce büyürdü, çiçeklerse gürültüyle ölürdü. Pencerenin önüne üç çocuk koydum. Birini geçmişimden, birini korkularımdan, birini de hiç doğmamış bir pazartesiden. Hepsi dışarı baktı. Hiçbiri gitmedi. Annem, ben çocukken…devamı