(@) - Raf

Welton Akademisi'nde yeni eğitim öğretim yılı, hepimizin çok iyi bildiği müdürün açılış konuşması ile başlar. Yıl 1959 yani akademi kurulalı tam yüz yıl geçmiş ama dünyadaki değişime karşın okulun bağlı olduğu kurallar sabittir: "Gelenek! Onur! Disiplin! Mükemmellik!" Öğrencilerin hepsinin üzerinde…devamıWelton Akademisi'nde yeni eğitim öğretim yılı, hepimizin çok iyi bildiği müdürün açılış konuşması ile başlar. Yıl 1959 yani akademi kurulalı tam yüz yıl geçmiş ama dünyadaki değişime karşın okulun bağlı olduğu kurallar sabittir: "Gelenek! Onur! Disiplin! Mükemmellik!" Öğrencilerin hepsinin üzerinde ailelerinin ve okulun büyük bir baskısı vardır. Üniversite kazanmak hayattaki tek hedefleridir. Okul başlar başlamaz ödevler, projeler ve dersler tüm ağırlığıyla üstlerine çökmüştür. Yine de 100 yıldır esaslarını koruyan Welton Akademisi'nde bu yıl karşıt bir görüş vardır: Yeni İngilizce hocası John Keating. "Genç arkadaşlarım" dedi, "bu dizeler Walt Whitman adında bir şair tarafından Abraham Lincoln için yazılmış. Sınıfta bana Bay Keating ya da Hey Reis! Bizim Reis! diye seslenebilirsiniz." (Ben Real yayınlarından okudum bu kitabı ve orada 'Reis' şeklinde çevirmişler. Sanırım orijinal kitapta 'Captan' diye geçiyor.) Müfredatı ve çoğu kuralı takmayan Keating, kendine has bir eğitim anlayışı izlemektedir. Ders kitabındaki konuları karışık işlemesi, uygulamalı eğitim şeklinde işlediği dersleri, bazı dersleri sınıf dışında işlemesi bunlardan bazıları. Keating, okulun ilk gününde çocukları onur salonuna indiriyor. Buradaki duvarda asılı olan eski mezunların fotoğraflarına bakmalarını istiyor. "Çoğu aslında hayatını biraz olsun kendi istediği hale getirebilecek durumdayken, bunu yapmak için iş işten geçinceye kadar beklemedi mi? Başarı denen tanrıyı kovalarken, gençlik düşlerini feda etmedi mi? Bu adamların birçoğu, yabani çiçeklere gübre oldu. Ancak, çok yakından bakarsanız çocuklar, onların fısıldadıklarını duyabilirsiniz. Haydi, yaklaşın, Eğilin. Duyabiliyor musunuz?" "Carpe Diem" diye fısıldadı Keating, yüksek sesle: "Günü yaşayın. Hayatlarınızı olağanüstü kılın." "Carpe diem" felsefesini savunan, hayatin yalnizca okul derslerinden ibaret değil de şiir, sanat gibi alanların da değerli olduğunu düşünen Keating; çocukları hayallerinin peşinden gitmeleri konusunda destekliyor. "Ölü Ozanlar Derneği" ise Keating, Welton'da okurken arkadaşları ile kurdukları gizli bir kulüp. Bu kulüpte okulun bahçesindeki gizli bir mağarada buluşuyorlar ve klasik ya da kendi yazdıkları şiirleri okuyorlarmış. Neil, Todd, Charlie, Knox, Meeks, Pitts ve Cameron; böyle bir kulübün varlığından haberdar olduğunda onu devam ettirmeye karar veriyorlar. İnsanlardan çekinen Todd başlarda ortamda kendini kötü hissetse de Neil'in desteğiyle yavaşça alışmaya başlıyor. Bay Keating'in konuşmalarından etkilenen Neil ise bir hayalini hatırlıyor: Oyuncu olmak. Bunun peşinden gitmek için, babasından gizli, bir tiyatro oyununa yazılıyor. Knox ise babasının iş arkadaşlarından birinin oğlunun sevgilisine aşık olmuş ve aşk acısı çekmekte. Charlie grubun komik ve deli takılan, Meeks de inek karakteri. Pitts notlarını yükseltme derdinde. C*meron da şerefsizin teki. Ölü Ozanlar Derneği 'geleneklerini' devam ettirirken bir yandan da kendilerinin farkında olarak karakterlerini güçlendiriyorlar. Tabii böyle bir sisteme hapsolmuşken ne kadar mümkün olursa... ▪︎ Kitap anlatım dili olarak basitti. Yani büyük betimlemeler ve analizlerden çok, konu ve olay ağırlıktaydı. Bazı yerler hızlı ilerledi bence, biraz daha uzun olabilirdi. Keating'in hayatından bahsedebilirlerdi. Tabii yazarın vermek istediği asıl mesaj bunlar olmadığı için detaya girmemesi de mantıklı. Okurken eğlendiğim ve derneğin bir üyesi gibi hissettiren sıcak bir kitaptı. Puanım: 8/10. ▪︎ "Hey Reis! Bizim Reis!"

alazsu 2 years ago

Özel Bir Kadın

Garry Marshall

25 Gönderi

Spoiler içeriyor Julia Roberts gerçekten çok özel bir kadın. Film konu -zengin adam ve fakir kız klişesi- olarak ilgi çekici bir yanı olmasa da Julia Roberts güzelliği ve Richard Gere karizması sayesinde kendini izletmeyi başarıyor. Edward iş gezisi için gittiği New York'ta…devamı

alazsu 2 years ago

Şeytanın Avukatı

Taylor Hackford

207 Gönderi

Spoiler içeriyor Kevin Lomax (Keanu Reeves), hiçbir davasını kaybetmemiş bir savunma avukatıdır. Kişinin suçlu ya da suçsuz olmasına bakmaksızın her türlü davayı savunan Kevin, son olarak öğrencisine tecavüz eden bir öğretmenin davasını da kazandıktan sonra hayatı değişmeye başlar. Böyle kritik bir davayı…devamıKevin Lomax (Keanu Reeves), hiçbir davasını kaybetmemiş bir savunma avukatıdır. Kişinin suçlu ya da suçsuz olmasına bakmaksızın her türlü davayı savunan Kevin, son olarak öğrencisine tecavüz eden bir öğretmenin davasını da kazandıktan sonra hayatı değişmeye başlar. Böyle kritik bir davayı bile kaybetmeyen genç avukat artık iyice popülerdir. New York'taki büyük bir şirketten aldığı iş teklifi üzerine çok sevdiği karısı Mary Ann ile Florida'dan taşınırlar. Patronu John Milton (Al Pacino) ona çok güzel imkanlar sağlamıştır. Şirketteki ailelerin yaşadığı büyük bir apartmanda (apartman demek hakaret ama ne desem bilemedim) daire verir onlara. Eve ilk girdiklerinde aşırı güzel geldi mimarisi. Tüm bu kötülüklerine (adalet karşısında suçluları dahi savunmaları ve prensip yoksunlukları) değmiş gibi hissettim. Ancak buradaki yeni yaşamları, Kevin ve Mary Ann'in mutlu evliliklerini etkilemeye başlaması uzun sürmedi. Şirketteki ve apartmandaki tuhaf meslektaşları ve aileleri, Kevin'in aldığı büyük davalar derken araları açılmaya başlıyor. Mary halüsinasyonlar :)) görmeye başlıyor. Karısının hastalığına rağmen Kevin için tek bir odak noktası var: Aldığı yeni büyük dava! New York'un büyük emlakçılarından birisi karısını ve çocuklarını öldürmekle suçlanıyor. John'un ısrarıyla bu davayı alarak tüm medyada ün salmaya devam ediyor Kevin. Her zamanki gibi kendinden emin ve kibirli, çünkü şu zamana kadar hangi davayı kaybetti ki? Davaları kaybetmiyor belki ama kendi benliği ve hayatı? Bence çoktan yok olmuş gitmiş. Yine de belki ders alır hatalarından? Kibirli bir insan olmasaydı belki... ▪︎ Alt taraf spoiler ▪︎ Aşırı sinirimi bozan bir film oldu. Hele ilk beş dakikada midem bulandı baya. Böyle iğrenç avukatlar var olması... fikri içimdeki olumsuz duyguları harlıyor. Sırf Al Pacino filmi ve 30 eylülde Netflix'ten gidiyor diye izlemiştim. Hiçbir bilgim de yoktu film üzerine. John'un şeytan olduğunu anlamış olsam da yine de beklenmedik anlar da yaşamadım değil. Al Pacino oyunculuğuna laf yok ama bazı yerler bana olmamış gibi geldi... Bilmiyorum. Tamam verilen sembolik mesajlar çok güzeldi ama... Tamam adalet sisteminin bu kadar iğrenç olduğunu hatırlamak sinirimi bozmuş olabilir... En sevdiğim karakter Mary Ann'di, ne kadar başlarda o da sinir bozucu olsa da. Bir karakter ölürse onu sevmeye başlıyorum, klasik... Neyse replikler: ▪︎ "Pazarlık mı yapıyoruz?" "Daima." ▪︎ "Bu bizim sırrımızdır. İnsanı nezaketle öldürmek." ▪︎ "Fazla havalara girme evlat. Ne kadar iyi olursan ol, sessiz ve derinden git. Yapılan en büyük hata budur. Kendini küçük göstermelisin. Zararsız. Küçük adam ol. Anlarsın ya, tutunamayan, cüzzamlı boşa taş atan avare. Bana baksana. İlk günden beri hafife alınan adamım. Evrenin efendisi olduğumu asla düşünmezsin, değil mi?" ▪︎ "Kevin'a hiç baban olmamasından daha kötü olan şey benimki gibi bir baban olmasıdır demiştim." ▪︎ "En kötü bilgelik tavsiye vermektir." ▪︎ "Bir sınav gibi. Bütün her şey büyük bir sınav gibi." ▪︎ "Aynada kendime bile bakamıyorum. Çünkü bir canavar görüyorum." ▪︎ "Suçluluk duygusu sırtında taşıdığın ağır bir yük gibidir. Bütün yapman gereken onu yere bırakmaktır." ▪︎ "Sana Tanrı hakkında bir iki bilgi vereyim. Tanrı, seyretmeyi sever. Çok şakacıdır. Bir düşünsene. İnsana içgüdüler veriyor. Sana bu olağanüstü hediyeyi verir, sonra ne yapar dersin? Yemin ederim, sırf kendi eğlencesi için, kendi özel, kozmik komedi filmi için tam zıttı kurallar koyar. Gelmiş geçmiş en büyük gaf. Bak ama dokunma. Dokun ama tatma. Tat ama yutma. Ve sen sekip dururken o ne yapar? Hasta, kahrolası kıçıyla güler! Pisliğin tekidir! Sadisttir! Görevi başında durmayan bir derebeyidir! Ona tapmak mı? Asla!" ▪︎ "Çok iyi bir sunumdu. Bana çok ihtiyacın olmalı. Ne istiyorsun?" ▪︎ "Özgür irade dediğin kaltaktır..." ▪︎ "Peki ya aşk?" "Abartılıyor. Biyokimyasal olarak aşırı miktar çikolata yemekten farklı değil." ▪︎ "Kibir kesinlikle en gözde günahımdır."

alazsu 2 years ago

Kadın Kokusu

Martin Brest

162 Gönderi

Charlie hazırlık okulunda burslu olarak okumaktadır. Okulun kötü ve zengin çocuklarından oluşan bir tayfanın müdüre yaptığı bir eşek şakasına şahit olmasıyla iki seçenek arasında kalmıştır: ya onları ele vererek ispiyoncu olacak ya da okuldaki bursunu kaybedecektir. Okul hayatı 'biraz' karışmışken…devamıCharlie hazırlık okulunda burslu olarak okumaktadır. Okulun kötü ve zengin çocuklarından oluşan bir tayfanın müdüre yaptığı bir eşek şakasına şahit olmasıyla iki seçenek arasında kalmıştır: ya onları ele vererek ispiyoncu olacak ya da okuldaki bursunu kaybedecektir. Okul hayatı 'biraz' karışmışken hala paraya da ihtiyacı vardır. Şükran gününde, başına gelen bir kaza sonucu görme yetisini kaybetmiş bir albaya bakıcılığı kabul ettiğinde, tüm bu sorunların yanında bir de uğraşması gereken yaşlı ve huysuz bir ihtiyar vardır: Kendine 'sir' denilmesinden ve birçok şeyden hoşlanmayan Albay Frank. Frank'in yeğeni ve ailesi şükran gününe başka bir şehre giderken, Charlie de onunla ilgilenecektir. Etraftaki ufak yürüyüşler dışında şehirden uzaklaşma gibi bir durum söz konusu değildir. Tabii albay emeklisi Frank'in başka planları vardır: New York, limuzin, pahalı otel ve restoranlar, içki, kadınlar ve ölüm. ▪︎ Üzülerek söylüyorum ki izlediğimi hatırladığım ilk Al Pacino filmiydi ve izleyene kadar neleri kaçırdığımın farkında değildim. Neyse ki böyle durumlarda -çoğu durumda yaptığımın aksine- neleri kaçırdığıma yanmak yerine keşfettiğim hazinenin keyfini çıkarıyorum. Hua! Ne performanstı ama! Uzun zaman sonra film biter bitmez içimdeki o güzel duygu uçup gitmeden yazarken buldum kendimi. Hala izlemediyseniz durmayın ve izleyin bu güzel filmi. Öyle ki aptal puanlama sistemimle (sistem falan yok ortada kafamdan atıyorum...) uzun süre sonra bir filme düşünmeden 10/10 verdim. Düşündüm ve hiçbir kusur yoktu yahu! Tek bir tane bile kusur yoktu! O tango sahnesi o kadar güzel ve sanatsal bir hissiyat verdi ki kendimi hayaletler ile dans ederken buldum. (Hayallerimde.) Son sahne zaten inanılmazdı. Film bitince ayağa kalkıp alkışlamak falan istedim yani. Beklentilerimi kesinlikle karşıladı, çok şaşırmadım ve eğlendim, üzüldüm, süzüldüm. Ayaklarım dolandı ama izlemeye devam ettim... Neyse uzatmama gerek yok yazdığım birkaç repliği de şöyle bırakıyorum... ▪︎ "Sanırım kadınlardan hoşlanıyorsunuz." "Hem de her şeyden çok." ▪︎ "Araba ağır çekiyor. Neden biliyor musun? Çünkü omuzlarında dünyanın yükünü taşıyorsun." ▪︎ "Söylemek ya da söylememek, yoksa senin canın yanar." ▪︎ "Gerçeği bilmek ister misin?" "Sen gerçeği biliyor musun?" "Eskiden pisliğin tekiydi. Artık kör pisliğin teki." ▪︎ "İyi biri değilim, hiçbir zaman da olmadım." ▪︎ "Duymadın mı? Vicdan öldü." "Hayır, duymadım." "Öyleyse kulaklarındaki balmumunu çıkar! Büyü artık! Devir 'dostuna ihanet etme' devri. 'Karını aldatma' devri. 'Anneni sadece anneler gününde arama' devri. Charlie, her şey boktan." ▪︎ "Bakmayı bıraktığımız gün ölmüşüz demektir." ▪︎ "Michael tangonun çılgınca olduğunu düşünüyor." "Bence çılgın olan Michael." ▪︎ "Tüm hayatım boyunca, herkese ve her şeye karşı çıktım, çünkü böylece, kendimi önemli biri gibi hissediyordum." ▪︎ "Kötü değilsiniz. Sadece acı içindesiniz." ▪︎ "Bir hata yaptın tamam mı? Ne olmuş yani? Herkes hata yapar. Hayatına devam et tamam mı?" "Ne hayatı! Benim hayatım yok! Karanlık içindeyim!" ▪︎ "Ölmek istemiyorsun." "Sen de istemiyorsun." "Bana bunun için tek bir sebep ver." "İki sebep göstereyim: Bugüne kadar gördüğüm herkesten daha iyi tango yapıyor ve Ferrari kullanıyorsun." ▪︎ "Ayakların dolanırsa dans etmeye devam et." ▪︎ "Önemli değil, Charlie. Bugünlerde her ailede bir pislik var." ▪︎ "Vedalaşmalardan nefret ederim." ▪︎ Filmden shazamladığım bir şarkıyı da ekleyeyim: "Emmylou Harris - Evangeline".

alazsu 2 years ago

Barbie

Greta Gerwig

174 Gönderi

Küçükken kuzenim DC filmleri çıksın diye beklerken, ben Barbie'nin yeni filminin ne zaman geleceğini düşünüyordum. Kuzenim ise benle dalga geçiyordu. Karma böyle bir şey olsa gerek ki onunla Barbie filmine gittik. (5 Ağustos) Hem DC hem Barbie evreninin bir parçası…devamıKüçükken kuzenim DC filmleri çıksın diye beklerken, ben Barbie'nin yeni filminin ne zaman geleceğini düşünüyordum. Kuzenim ise benle dalga geçiyordu. Karma böyle bir şey olsa gerek ki onunla Barbie filmine gittik. (5 Ağustos) Hem DC hem Barbie evreninin bir parçası olan Margot Robbie'nin etkisi bu olsa gerek. Yorumlamaya geçmeden önce belirtmeliyim ki: Ben Barbie bebeklerle oynayarak, onları konuşturup kurgular yazarak tüm gününü geçirebilecek potansiyele sahip bir çocuktum. Barbie'nin yeni bir filmi gelmesini dört gözle bekler, her filmini de durmadan izlerdim. Uzun lafın kısası, biraz taraflı kaldığım noktalar olabilir. Filmde üstüne saatlerce konuşulabilir olaylar yoktu, kaç haftadır bu incelemeyi bekletme nedenim de tam olarak bu. Bir şeyler yazsam da saçma geldi ve içime asla sinmedi. Bakalım ne zaman paylaşmaya karar veririm... (Not: Tam bir aydır taslakta bekliyor. Arada sırada bakıyor, bazı yerleri siliyor, bazı yerler ekliyorum. İlk defa böyle absürt bir duruma soktum kendimi...) 👠 Öncelikle filmin konusundan bahsedelim, Barbie World'un gerçek olduğu pembelerle, mutlulukla ve anaerkil (ya da barbierkil mi desem) sistemle yönetilen bir yer var. Her Barbie ve her Ken burada her gün partiler veriyor, sahile gidiyor, arkadaşları ile buluşuyorlar. Her gün aynı. Aynı bebekler, aynı diyaloglar ve aynı olaylar. Burası bana çocukken oynadığım oyunları hatırlattı. Kendi toz pembe dünyamda, kendi kurallarımla yönettiğim, fantastik olaylar kurguladığım oyunlarımı. Anneannem ben barbie oynarken "Onlardan akıl alıyor," derdi. Akıl mı bilmem ama yaratıcılık konusunda çok etkisi olduğu kesin. Bir gün yine aynı partilerden birinde Sıradan Barbie'lerden biri (yani sevgili Margot Robbie) duruyor ve şöyle diyor: "Hiç ölümü düşündünüz mü?" Tüm insan görünümlü bebekler aniden dansı kesiyor ve ona bakıyor. Barbie diyarında ölüm diye bir şey yoktur, tıpkı böyle konuşmalara yer olmadığı gibi. "Şaka yaptım." 🫴 Elbette şaka değildi. Barbie bu olaydan sonra başka garip hareketler daha sergilemeye başlıyor. Hep topuklu ayakkabı giyebilmesi için havada olan ayakları, düzleşiyor. En sevdiğim sahnelerden biriydi. Çünkü küçükken en garibime giden şey spor ayakkabı giyemeyen Barbie'lerdi. Bazı kıyafetlerine düz tabanlı ayakkabılar yakışıyorlardı! Botu olan Barbie'm vardı ama onun bile ayakları havada duruyordu botunun tabanı düz olmasına rağmen... İşte bu noktadan sonra işler biraz karışıyor ve Barbie, gerçek dünyada onunla oynayan kızı bulmak üzere Barbie dünyasından ayrılıyor. Tabii Barbie'yi etkilemek için bin türlü takla atan Ken'de (Ryan Gosling) onu yalnız bırakmıyor. Barbie'nin gerçek dünyaya çıktığı yolculuk bana ergenliğe girmiş ve dünyanın gerçekleriyle karşılaştığım zamanları hatırlattı. Kendi yarattığım toz pembe dünya bir anda lekelenmiş ve erkeklerin dünyasında yer edinmeye çalışan insanlardan birine dönmüştüm. Farklı yönlere koşan kafası karışık insanlar arasında rengarenk kıyafetleri ve karşıt görüşleriyle ilgi çeken bir Barbie bebek. Kelimenin tam anlamıyla bir oyuncak bebek, düşünüyorum da bu Margot'dan başkası olamazdı. Ken ise... o sadece Ken. :) Yani gerçekten filme eğlence kattı ve feminizmin erkekler tarafından da bir yansımasını yaptı ama... eğlenceliydi, filme renk kattı, pembe dışındaki renkleri... yine de sadece Ken benim için, üzgünüm. Barbie varken Ken kimin umrunda? :)) Filmin verdiği hissiyat bana çocukken oynadığım oyunları, özellikle şarkı sahneleri Disney filmlerini anımsattı. İlk kısımda gülümseten sahneler ve geçmişi yaddetme etkisi yaratsa da ikinci kısımda sıktığı anlar oldu. Durmadan gerçekleşen duyar kasan konuşmalar bir süre sonra beynimi yormaya başladı. (Ne kadar çoğu yerde katılsam da yorucu bir havası vardı.) İkinci yarıda bir müddet sıkıntıdan sonra finalde biraz toparladılar denebilir. Billie'nin şarkısı harikaydı, yaratmaya çalıştıkları duygusallığı pek hissedemedim ama şarkıya puanım 10/10. Puan demişken... filme de 7.5/10'dan kanaat puanımla 8/10'a yuvarlıyorum. 👸 Barbie dünyasına giren kadın ise tam olarak bendim. Kıyafetleri gördüğünde "koleksiyon bunlar!" diye atılması, bende de bu oyuncaktan vardı diyerek sırıtması ve feminizm etkisiyle yaptığı konuşmalar... 💅🏻 Barbie'lerin kız çocukları üstünde yarattığı "kalıplar" tartışmasına da çok kısa değinmek istiyorum. Barbie ile en çok iç içe büyüyen çocuklardan biriydim ve hiç böyle düşüncelerim olmadı. Barbieler zayıfmış da ben de zayıf olmalıyım, barbieler topuklu giyiyor ben de giymeliyim, barbielerin hiçbir kusuru yok benim de olmamalı... (Son maddeyi yazdıktan sonra kısa bir an duraksadım.) Olaya bu taraftan odaklanmamıştım hiç. Aklımda kalan ve benim hayatıma etkisi olan şeyler Barbie'nin her istediğini başarabileceği bir dünyadaki filmleri, kafamda kurduğum fantastik evrenler ve eğlenerek geçirdiğim saatler sadece. 💃 Anaerkil olmaları ne kadar harika olsa da böyle bir yerde de yaşamak istemezdim. (Tabii gerçek dünya ile arasında seçim yapacaksam isterim.) Sanırım ne erkeklerin dünyası ne de kadınların dünyasında sorun. Sorun dünyanın ta kendisinde.

alazsu 2 years ago

Fleabag

Phoebe Waller-Bridge

223 Gönderi

İlk bölümleri izlerken "Tanrım, ben ne izliyorum?" şeklindeydim ama izlemeye devam ettim. Raf'taki bu dizi hakkındaki tüm iyi yorumları gözümün önüne getirdim ve vazgeçmedim. Eh, ara sıra doğru kararlar alıyorum ve bu da öyle oldu. ▪︎ Öncelikle baş karakterimizin bir…devamıİlk bölümleri izlerken "Tanrım, ben ne izliyorum?" şeklindeydim ama izlemeye devam ettim. Raf'taki bu dizi hakkındaki tüm iyi yorumları gözümün önüne getirdim ve vazgeçmedim. Eh, ara sıra doğru kararlar alıyorum ve bu da öyle oldu. ▪︎ Öncelikle baş karakterimizin bir adı yok, yani dizi boyunca asla adının geçmesine gerek kalmadı. Bunu nasıl başardılar bilmiyorum ama ciddi ciddi ana karakterin ismi yoktu. Kurgu yazarken karakterlerine saatlerce isim arayan benim için çok ilginç bir olaydı bu. Prime videoda bölümü durdurunca karakterin adı "Fleabag" olarak geçiyor, yani dizinin adıyla. Cambridge sözlüğe göre bu kelime "a dirty/unpleasant person/animal" anlamına geliyor. Evet gerçekten de karakterin kirli ve hoş olmayan tavırları var ama onu bu şekilde kalıplaşmış bir sözcükle anmaya gerek var mıydı, bilmiyorum. Yapmaya çalıştıklarını anlıyorum, farklı detaylar vs... Yine de bence her karakter kendine ait bir isim hak ediyor. Bu dizinin senaristi ben olsaydım... "Eve" derdim. Evet, Havva anlamındaki... Her neyse güzel oldu bence. (Kıza neden isim koymaya çalıştığımı asla bilmiyorum, tamamen içimden geldi. Burayı okuyan varsa aldırmasın asla. Neyse devam...) Karakterimiz bir anti-hero diyebiliriz. Çünkü neredeyse her hareketi olumsuzluk taşıyor, buna rağmen aynı zamanda herkesten daha çok farkında dünyanın. Sahnenin ortasında bizimle konuştuğu anlardan yola çıkarak yazdım bu cümleyi. Başını minik bir hareketle kameraya çeviriyor ve gözümüzün içine bakıyor. Bazen karşısındaki kişinin diyeceği cümleyi ya da hareketini, bazen neden öyle davrandığını, bazen de saçma durumları özet geçmek için yapıyor bunu. Belki de ondan bu hareketleri? İnsanları çözdükten sonra kim iyi karakter tavırlarında gezmeye dayanabilir ki? Onun da kendince kaçış yolları var işte... Doğru ya da yanlış bilemeyiz, herkese göre farklı anlamlar taşıyan kelimeler bunlar. O yüzden dizideki hiçbir karakteri yargılamadan onun bakış açısıyla baktım. (Claire'nın beyinsiz kocası dışında. Beyni olmayanlarla da empati yapacak değilim, sınırlarım var.) Kısaca herkes gibi ben de bu dizide, kendimden ve hayattan bir şeyler bulmayı başardım. Eğer her şeyde anlam arıyorsak, bazen küçük bir replikten bazen bir karakterin tavrından ders çıkarabiliyoruz. Bunun dışında bir dakikaya yakın güldüğüm sahneler de vardı. Hem komedi hem sorgulama hem de depresyon içeren güzel bir diziydi. ▪︎ "Beni kendinden nefret ettirme. Seni sevmek yeterince acı veriyor zaten." Ben bu repliği yazdıktan sonra Fleabag'ın "Tamam, bunu not etmelisin. Muhteşem bir replik. Şiirsel ama gerçek. Ciddi." demesi... Harry'in yazmaya girişmesi... "Senden nefret ettiğim yok. Sadece korkuyorum." (Harry'ciğim bunu da not aldı tabii ki.) ▪︎ "Ben yalnızca ağlamak istiyorum, sürekli." ▪︎ "Bence sevmesini hepimizden daha iyi biliyorsun. O yüzden bu kadar acı veriyor." Acı vermiyor. ▪︎ Gerçekten acı vermiyor. Sadece göğüs kafesinde gerçekten bir kafes oturuyormuş gibi bir his baş gösteriyor, birkaç saniye sürüyor. Sonra dünya dönmeye devam ediyor. 📖 Geçen aylarda Charles Bukowski'nin 'Ekmek Arası' kitabını okumuştum. Onda da baş karakter dünyaya karşı aynı Fleabag gibi bir tavır takınıyordu. Gerçekleri küfürle, cinsellikle, kötülükle açık bir dille anlatıyordu. Diziyi izlerken o kitap geldi aklıma. 🎼 •Beach Weather - Sex, Drugs, etc. •Taylor Swift - Vigilante Shit •Lana Del Rey - Gods&Monsters •Bad Omens - Mercy •Three Days Grace - Animal I Have Become

alazsu 2 years ago

Alaycı Kuş

Suzanne Collins

8 Gönderi

Spoiler içeriyor İlk kısımda üçüncü kitabın konusu, diğer kısımda ise seri hakkında genel yorumlarım yazıyor. ▪︎ 🏹 "Katniss Everdeen, alevler içindeki kız, yanmaya devam ediyor." ▪︎ 3. kitap, Katniss'in 13. mıntıkada yaşadığı psikolojik sorunlar ve İsyancılar ile Capitol arasındaki süregelen savaşlar ile…devamıİlk kısımda üçüncü kitabın konusu, diğer kısımda ise seri hakkında genel yorumlarım yazıyor. ▪︎ 🏹 "Katniss Everdeen, alevler içindeki kız, yanmaya devam ediyor." ▪︎ 3. kitap, Katniss'in 13. mıntıkada yaşadığı psikolojik sorunlar ve İsyancılar ile Capitol arasındaki süregelen savaşlar ile başlıyor. Peeta Kapitol'deki yönetimin içinde tutsak iken, Katniss'de kendini bambaşka bir yönetimde buluyor. Ne kadar Kapitol'a karşıt olduğunu iddia etse de bu yeni mıntıka; kendi içlerinde kurdukları sistemin de pek doğru olduğu söylenemez. Hangi sistem doğru ki? Sanırım sistem kelimesinin anlamında bir hata var. Sıkıntı kökenlerden başlıyor olmalı. Katniss, 75. Açlık Oyunları'nda yaşadıklarını daha atlatamamış ve aklı Peeta'nın başına gelenler ya da gelebilecek olan korkunç ihtimaller ile doluyken; 13. Mıntıka'nın başkanı Coin'in ondan bir isteği var. Sadece başkanın değil, tüm İsyancılar'ın üstünde yarattığı bir beklenti bu aynı zamanda. Katniss'in "Alaycı Kuş" olarak isyana önderlik etmesi. Çünkü medyada Capitol'a karşı takındığı karşıt tavırlar isyanı körükleyen temel taşlardan. Artık Katniss'in alaycı kuş bronşu isyanın sembolü. Katniss, en sonunda, Cinna'nın ölmeden önce tasarladığı alaycı kuş konseptli kostümleri ile sahnelere geri dönmeyi kabul ediyor. Tabii şartları var: Galip haraçların canının bağışlanması, Alaycı Kuş olduğu süreçte Gale'in hep yanında olması gibi büyük şartlar ve kardeşi Prim'in kedisinin 13. mıntıkada kalması gibi küçük gözüken ama o mıntıkadaki sistemi şaşırtan şartlar. 🏹 "Bize işkence edebilirsiniz. Bizi bombalayabilirsiniz. Mıntıkalarımızı yerler bir edebilirsiniz. Ama bunu görüyor musunuz? Alevler büyüyor! Biz yanarsak, siz de bizimle yanacaksınız." ■ Açlık Oyunları... Yıllardır okumayı beklettiğim bir seriydi. Gerçi önceden okusam şimdiki gibi anlayacağımı sanmıyorum, sistemi ve sistemde yaşayan insanların hissettiklerini. Kitaplar hem fantastik ihtiyacımı karşılarken hem de sistem eleştirileri ile kendimden bir şeyler bulduğum yerlere sahipti. Yani çoğu açıdan tatmin olduğum bir seriydi. Yine de bulduğum eksiklikler var. İlk dikkatimi çeken şey, seri boyunca dinlerden bahsedilmemesiydi. "Tanrı bizi korusun," ya da "Aman Tanrım" gibi cümleler bile hatırlamıyorum. Zaten olaylar zamanını bilmediğimiz bir gelecekte geçiyor, yani o zamanlar için günümüzdeki dinlerden bir beklentim yok. Yine de orada da bir şeye inanıyor olmalılar, çünkü insanlar tarih boyunca korkularını dizginlemek için bir şeylere inanma ihtiyacı duymuş. Gelecekte ise buna daha çok ihtiyaç duyacağımızı hissediyorum. Hele Capitol gibi bir yönetime sahip bir evrende... düşündüm de insanlar bu evrende Capitol'den korkuyor. Belki de dinleri bu? Çünkü korktuğumuz şeylere inanmaz mıyız? Bilmiyorum, yazarken kafam karıştı ve kitaptan unuttuğum yerler olabilir. Bir diğer şey, dünyanın diğer yerlerinde ne olduğu. Seri, Kuzey Amerika civarında kurulmuş bir ülkede geçiyor, Panem. Peki ama diğer kıtalar ne oldu? Başka ülkeler yok mu? Hepsinin sonunu mu getirdi dünyadaki sorunlar? Belki yazar bu konulardan da bahsetmeye girişseydi işler çıkılamaz hal alırdı ama düşünmeden edemiyorum. Türkiye'nin hala aynı kişinin yönetiminde olduğunu düşünüyorum -tabi yok olmadıysa- ama İsviçre mesela ne alemde? Bir de Capitol, başlarda gayet güçlü bir duruştaydı. Sağlam temelleri vardı çünkü korku üstüne bir egemenliğe sahipti. İnsanların 16 yaşındaki bir kızın zehirli meyvelerle başkente meydan okumasıyla, ki bunun da öyle bir amacı yoktu, nasıl bir anda ayaklanıyor. Hadi ayaklandılar, Capitol bunu bir şekilde bastırmalıydı. 13. Mıntıka'nın nükleer gücü falan var tabii ama yine de bu kadar kolay yıkılması gerçekçi değil. Zaten tam olarak mutlu bir son ya da sistemin kırılması gibi bir durum da söz konusu değil. Yine de kafamda oturmayan yerler var. Panem'de bir sistemi kırmayı başardılar ama topluca yaşayan insanlar hep bir yönetime sahip olmak zorunda. Peki bu yönetimin ne olacağı kimin elinde? Silah kimdeyse onda, en güçlü kimse. Günümüzde en büyük silahın zeka olduğunu söyleyenler var ama ben buna %100 inanmıyorum. Çoğu kişi dünyadaki hataların farkında olacak kadar bir zekaya sahip. Yine de kimse bir şey yapacak güce sahip değil. Bu güç ise kimin elinde... henüz emin değilim.

alazsu 2 years ago

Ateşi Yakalamak

Suzanne Collins

5 Gönderi

Spoiler içeriyor 🏹 Burada alevler içindeki bir kıza hiç yer yok. ▪︎ 🏹 Buradaki eski hayatımı öyle çok özlüyordum ki. Sıkıntı içinde yaşardık ama nereye ait olduğumu ve hayatımızı oluşturan o sımsıkı dokunmuş kumaştaki yerimi bilirdim. ▪︎ Olayların böyle ilerleyeceğini düşünmezdim, ki…devamı🏹 Burada alevler içindeki bir kıza hiç yer yok. ▪︎ 🏹 Buradaki eski hayatımı öyle çok özlüyordum ki. Sıkıntı içinde yaşardık ama nereye ait olduğumu ve hayatımızı oluşturan o sımsıkı dokunmuş kumaştaki yerimi bilirdim. ▪︎ Olayların böyle ilerleyeceğini düşünmezdim, ki kitap okurken sonraki olabilecek ihtimalleri kafamda kurgularım ve genelde şaşırmam. Tekrar Açlık Oyunlarına gidilmesinden bahsediyorum... Kazanmış ve bitmiş gibi hissediyordum, tıpkı tüm galipler gibi. Her neyse serinin evrildiği yön hoşuma da gitmedi değil. Hatta son bölüm dışında baya tatmin oldum bu kitapta. Ateşi Yakalamak'ı asıl sevmemin nedeni sanırım Peeta'dan kaynaklı çünkü Katniss ile arasındakiler biraz daha derinleşti. İlk kitaptaki arkadaşlık ilişkilerindeki sahtelik, biraz olsun, giderildi. Kısa bir özet geçecek olursam... ▪︎ Katniss ve Peeta, Galipler Köyü'ndeki yaşamlarına alışmaya çalışırken Çeyrek Asır Oyunları yaklaşmaktadır. Açlık oyunlarının her 25 yılda bir olan bu oyunlarının farklı bir 'eğlence' anlayışı vardır. (Örneğin bir yıl normaldekinin iki katı haraç seçmişlerdir.) Bu yıl ise oyunlara daha önce galip olan kişilerin geleceği duyurulur. En güçlüleriniz bile Kapitol'ün karşısında duramayacaktır. Bu Katniss için oyunlara gideceğinin garantisidir, çünkü 12. mıntıkanın tek kadın galibi odur. Yanında ise ikisini de ailesinden gördüğü Peeta ya da Haymitch'den biri gelecektir. Yıkılır. Sonunda kafasını biraz olsun topladığında ise bir planı vardır: Ne pahasına olursa olsun Peeta'yı korumak. Peeta içinde tam tersi durum geçerli: Katniss'i korumak. Yine herkesin kendi planı var yani. Capitol tamamen Katniss'e odaklı, mıntıkalarda çıkan kargaşalar ve elbette cani Açlık oyunları ile devam ediyor serimiz. ▪︎ 🏹 Bir süre sessizlik içinde oturduktan sonra ikimizin de aklımızdan geçen şeyi nihayet söyledim. "Bu insanları nasıl öldüreceğiz Peeta?" "Bilmiyorum." ▪︎ Son olarak sevdiğim bir sahneyle bitireceğim yazımı. 75. Açlık oyunlarının önceki gününden bir kesit... ▪︎ 🏹 Bizi rahatsız eden hiç kimse olmadı. Akşamüstü doğru, ben başım Peeta'nın kucağında çiçeklerden taç yapmakla, Peeta ise düğüm atma egzersizleri yapma bahanesiyle saçlarımı kurcalamakla meşguldü. Birdenbire duruverdi. "Ne oldu?" diye sordum. "Keşke bu anı dondurabilsem. Hemen şuracıkta, şu anda... Ve sonsuza dek bu anın içinde yaşayabilsem." Genelde bu tarz yorumları ve bana duyduğu ölümsüz aşkla ilgili imaları kendimi suçlu ve berbat hissetmeme neden olurdu. Fakat şu anda o kadar gevşemiş ve huzurlu bir haldeydim ki, gelecek için endişe duyacak takatim yoktu. Dudaklarım arasından, "Tamam," kelimesi çıktı. Sesine yansıyan gülümsemesini görür gibiydim. "Yani buna izin verecek misin?" "İzin vereceğim."

alazsu 2 years ago

Bambi

James Algar

7 Gönderi

Çocukken en sevdiğim çizgi filmdi. Instagram'da çıkan bir paylaşım sayesinde aklıma geldi ve bir baktım ki Raf'a eklemeyi unutmuşum. Anlık vicdan azabıyla gönderi olarak da eklemek istedim. 🌺🌳🐇 Bambi'nin büyümeye başladığı dönemde başından geçenleri anlatıyor. Annesini kaybetmiş ve babası ile…devamı

alazsu 2 years ago

Kendine Ait Bir Oda

Virginia Woolf

56 Gönderi

"Sizlere ancak önemsiz sayılacak bir hususta bir fikir verebilirdim – bir kadın eğer kurmaca yazacaksa, parası ve kendine ait bir odası olmalıdır; ve göreceğiniz gibi bu, kadının gerçek doğasına ve kurmacanın gerçek doğasına dair büyük sorunu çözümsüz bırakmakta." diyerek bu…devamı"Sizlere ancak önemsiz sayılacak bir hususta bir fikir verebilirdim – bir kadın eğer kurmaca yazacaksa, parası ve kendine ait bir odası olmalıdır; ve göreceğiniz gibi bu, kadının gerçek doğasına ve kurmacanın gerçek doğasına dair büyük sorunu çözümsüz bırakmakta." diyerek bu konu üzerinden şekillenecek bir kurguya giriş yapıyor Virginia Woolf. Sanki bir olay romanındaymış gibi sahneler üzerinden kadın ve kadının toplumdaki yerine dair bir anlatı gerçekleştiriyor. Anlatı demişken, zaten Kendine Ait Bir Oda, Virginia Woolf'un 1928 yılında Cambridge Üniversitesi'nde kız öğrencilere hitaben yaptığı bir konuşması üzerine şekillenmiş. Yazarın bir yerde etrafı betimlediği ya da tanıdığı birilerini gözlemlediği sahneleri anlatırken, diğer satırda ana konu olan "kadın ve kadının toplumdaki yerine" dair görüşlerini belirtmesi başlarda kafamı karıştırdı. Bu karışıklık sinirime dokunsa da biraz kafamı yorduktan sonra anladım ki; bilinç akışı tekniği denilen bu yöntemi yazar oldukça başarılı bir şekilde kullanıyordu, bu zaten nesnel bir yargı ama ben de demesem olmazdı. Okumaya devam ettikçe ise sanki o satırlar benim kalemimden çıkmış gibi hissetmeye başladım. Etrafı gözlemleyişi, insanlara bakış açısı, fikirleri, bilincindeki kargaşa, konuların beyninde akışı... benim zihnim gibi bir kargaşa içerisindeydi. Belki de hepimizin? Tabii o kadar edebiyat ve sanat alanında birikimim olmasa da ve farklı yüzyıllar içinde olsak da; bazı şeyler tamamen değişemez. İnsanların düşünceleri, davranışları gibi toplumdaki bazı kalıpları kırmak zordur. Bilinç akışı tekniği dışında yazarın kendine has stiline dair bir metaforumuz da var: Shakespeare'in hayali kız kardeşi. Bu metaforun üstünden aynı ailede ve toplumda yetişmiş kadın ve erkeğin hayatının nasıl şekillendiğini başarıyla bize aktarıyor Woolf. Yeri geliyor kadın olduğu için tek başına alınmadığı kütüphane kapılarında kalıyor, yeri geliyor o kütüphanelerde kadın veya erkek yazarların kitaplarını okuyor ve karşılaştırıyor. Şiir kitaplarından olay romanlarına kadar birçok kitaptan da eleştiri ve çıkarım niteliğinde fikirlerle bahsediyor. Toplumu eleştiriyor, gelenekleri eleştiriyor, erkekleri eleştiriyor, kadınları eleştiriyor, yeri geliyor kendindeki hatalardan bile bahsediyor. Tabii bunları çoğunlukla kapalı bir üslupla açıklıyor, gerçi açık da olsa bilincindeki kargaşayla bunu hissettirmemeyi başarıyor. ▪︎ Buraya kadar okuduysan "Taylor Swift - The Man" şarkısını dinlemeni öneriyorum. 😉