(@) - Raf

Spoiler içeriyor Aslında henüz çocukluk yıllarını unutacak kadar yaşlandığımı düşünmüyordum ancak gerek bu kitabı gerekse ana karakteri çocuk olan diğer kitapları okuduğumda fark ettim ki bana çok yabancı geliyorlar. Hiç tanıdık bir iz bulamıyorum kitaplarda. Sanırım karakterlere hayat verenin de bir yetişkin…devamıAslında henüz çocukluk yıllarını unutacak kadar yaşlandığımı düşünmüyordum ancak gerek bu kitabı gerekse ana karakteri çocuk olan diğer kitapları okuduğumda fark ettim ki bana çok yabancı geliyorlar. Hiç tanıdık bir iz bulamıyorum kitaplarda. Sanırım karakterlere hayat verenin de bir yetişkin olması büyük bir etki bırakmış. Çocuklar çocuk gibi değil de yetişkinin zorlamasıyla çocuk gibi hareket eden insanlar. Verdikleri kararlar, yaptıkları planlar ve karakter gelişimleri o kadar kusursuz ki gerçekte olan çocukları anlamakta da zorlanıyorum. "Adam olmuşlar mıydı? En azından büyümüşlerdi işte! Dışarıdan bakıldığında adama benziyorlardı. Belki de erken yaşta kendi başına kararlar almak durumunda kalmış yetişkin adam kalıbındaki çocuklardı onlar." Gerçekten de kitaptaki çocuklar bile kendilerini çocuk değil de erkek olarak göstermeye çalışıyorlar. Bu belirli yaştaki çocuklar için çok doğal bir istek ancak bunun bir sınırı ve göz ardı edilme noktası vardır. Yetişkin bir erkek gibi görünmek için, günün tüm saatlerinde emekli balıkçılar gibi hareket edebilmek büyük bir arzu ve kararlılık gerektirir. Çocuklar böyle şeyleri büyüklerin yanında hatırlar ve taklit etmeye çalışırlar. Büyükler menzilen çıkınca da hevesleri yeni bir oyuna ve arkadaşlarına kayar. Kitabın "generali" ise her koşulda bir general. Sakinliği, planlar yapması ve herkesi kontrol edebilmesi... Yetiskinlerin bile çıkarları için göz ardı edeceği centilmenlik kurallarına da müthiş bağlılar. Genel olarak mükemmel bir kitaptı. Ön yargılarım vardı nedense. Çavdar Tarlasında Çocuklar'ın, Şeker Portakalı'nın, Mutlu Prens'in, Otomatik Portakal, Küçük Prens ve aklıma gelmeyen diğer kitapların gölgesinde kalacak diye endiselenmiştim başta. Fakat hiç tereddüt etmeden okunması gerekiyor bence. Oldukça akıcı ve eğlenceliydi. Bir günde bitirilebilecek kitaplardan. Derine inmese bile dönemin içinde bulunduğu koşullara da hafif bir ışık tutuyor aynı zamanda.

berrybutcher 3 years ago

İrticanın Ayak Sesleri

İsmet Zeki Eyüboğlu

1 Gönderi

Spoiler içeriyor Birçok konuya değinen bir kitap. Konular derine inilmeden ama fazla da yüzeysel olmayacak şekilde anlatılmış. Dili de oldukça akıcı. İçeriğine gelecek olursak Nakşibendilik, Mevlevilik, Kadirilik gibi mezheplerin eğitime ve siyasete olan etkilerinden bahsediyor. Kitaba göre Rumi, Muhammed Bin Ali, Abdulkadir…devamıBirçok konuya değinen bir kitap. Konular derine inilmeden ama fazla da yüzeysel olmayacak şekilde anlatılmış. Dili de oldukça akıcı. İçeriğine gelecek olursak Nakşibendilik, Mevlevilik, Kadirilik gibi mezheplerin eğitime ve siyasete olan etkilerinden bahsediyor. Kitaba göre Rumi, Muhammed Bin Ali, Abdulkadir Geylani ve Bahaeddin Nakşıbend Farsi kökenlidir, daha doğrusu direkt Iranlı olarak yazılmış. Iran hem Farsi hem de Turki insanları barındırıyor. Zaten Iran ve Afganistan çok uluslu oldukları için Tacikler, Farsiler ve Türkiler bir arada yaşıyorlar. Ancak Iran'ın Kuzeyi eskiden Assyrians olan şimdilerde Farsi olarak bildiğimiz ulusun çoğunluğunda. Yani Mevlana Farsi de olsa Iranlı değil, Afganistan kökenli olduğunu biliyordum. Kitapta niçin böyle yazılmış, benim aklımda kalan mı yanlış, bilemiyorum. Ancak pek de fark etmez sanırım. Burada bahsetmek istemeyeceğim bir takım politik mevzulara da girmiş yazar. O kısımları mutlaka okumanız gerekir bence. Üstü kapalı bahsetmeye çalışmak pek yeterli olmayacaktır açıklamak için. Türk Islam sentezi bölümünde ise yazar, böyle bir sentezin olamayacağından bahsediyor. Selçuklu ve Osmanlı zamanında yapılan mimari eserlerin ve edebi metinlerin bir sentez oluşturmadığını çünkü değişmez kuralları olan inançlara ekleme yapılamayacağını söylüyor. Sanırım bu noktada Islam ile sentez oluşturanın bazı mezhepler olduğunu düşünebiliriz. Mesela Şia ya da Mevlevilik. Ikisinde de Islam'da kabul edilmeyen noktalar var. Musiki, sema, ney üfleyerek ibadet, imamlık(on iki imam ve yedi imam mevzusu), gibi kavramlar ne kadar kabul edilmemiş de olsa bir sentez oluşturduğunu çıkarabiliriz. Kültür ve dinin bağdaştırılması gibi. Islam ya da Hristiyanlık olsun, bu sentezleri kabul etmezler çünkü değiştirmek ve tapınmalara ekleme yapmak gibi şeylere hiç rastlamadım hadislerde veya ayetlerde. Ayrıca bu bölümde kısaca Türklerin kabul ettiği Hristiyanlık, Şamanlık gibi inançlardan da bahsetmiştir. Hristiyan olan Türklerin Batı Avrupa'ya gittiğini söylüyor. Ancak onlardan bazıları hâlâ bizim ülkemizde de var. Kendilerine ait bir toplulukta yaşıyorlar. Dinleri çoğunluktan farklı ancak Türkler. Bununla ilgili bir belgesel izlediğimi hatırlıyorum. Önceden yabancı dilde dua ederken din adamları, klisiye daha çok Türklerin geldiğini ve hiçbir şey anlamadıklarını görüp duaları Türkçe okuduklarından bahsediyordu. Yazarın genel olarak Amerika ve Avrupa için olumsuz bir tutumu var. Orta Doğu'yu sömürge haline getirdiklerini, niyetlernin ülkemiz için de aynısı olduğunu söyler. Bu zaten çoğumuz için açık olan ve bilinen bir gerçek sanırım. Aynı zamanda bu ülkelerin gelişmelerini reddetmekten ziyade bizim de uygulamamız gerektiğini söylüyor. Bu noktada batı özentiliği diyerek tamamen doğuya yönelmemiz gerektiğini savunanları da batının gelişmelerinden yararlandıklarını söyleyerek eleştiriyor, "Batıya öykünme (Batı taklitçiliği) diyerek alanlara, yollara dökülen bilinçsiz gericilerin hangisi çağdaş buluşlardan yararlanmıyor, "gâvur işi" dedikleri araç-gereçlere sarılmıyor? S38 Zaten kısa ve akıcı bir kitap olduğu için fazla detaya da yer vermemiş. Bu nedenle başka kaynaklarla karşılaştırma yapabilir ya da bazı meseleleri daha derin şekilde araştırabilirsiniz. "Ülkemizde, Islamı anlamak için başka dinlerin okutulması, onlarla Islam arasındaki görüş ayrılıklarını, ortak sorunları öğrenmek, tartışmak gerekir." S23 "Insan denen varlık, ister erkek, ister dişi, başkasına giydiğiyle, omuzlarına astığıyla değer kazanmaz, değer günlük giysilere benzemez, onlarla ölçülemez, değer insan varlığının özüyle ilgilidir, kılığıyla değil." S28

berrybutcher 3 years ago

Gör Beni-İki Devrin Hikayesi

Akilah Azra Kohen

29 Gönderi

Spoiler içeriyor Kitabı bir sene önce okumuştum. Detayları pek aklımda yok ama hatırladığım noktalar için kısaca bir yorum yapmak istedim. Okumasam da olurmuş dediğim birkaç tane kitap vardır, bu da onlardan biriydi. Romantizm türünü hiç sevmem ancak yorumları okuyunca olaylar romantizmin de…devamıKitabı bir sene önce okumuştum. Detayları pek aklımda yok ama hatırladığım noktalar için kısaca bir yorum yapmak istedim. Okumasam da olurmuş dediğim birkaç tane kitap vardır, bu da onlardan biriydi. Romantizm türünü hiç sevmem ancak yorumları okuyunca olaylar romantizmin de ilerisinde diyerek bir şans verdim. Kalemi daha sağlam olsa da bazı noktalar Wattpad kurgularına benziyordu. Örnek verecek olursak Anadolu'dan gelmiş bir ailedeki ana karakter olan genç kadın, zengin insanların arasına girince piano çalıp aslında Anadolu'yu yüceltmeye çalışıyor gibiydi kendince. Oysa biz gerçeği biliyoruz. Her evden bir piano çıkmaz özellikle cumhuriyetin ilk yıllarında. Insanlar savaş için her şeyini satmış iyice yoksullaşmış durumda. Onda önce de bu coğrafya tarımla ve hayvancılıkla uğraşan insanların yurduydu. Insanlar bulduğu kısıtlı zamanda dinleniyordur ya da başka işlerle ilgileniyordur muhtemelen. Zaten Anadolu insanının edebiyatta ve eğitimde hızla gelişememesinin sebebi bu değil miydi. Kaldı ki piano, keman yani herhangi bir alafranga enstrümanı çalmak tabii ki güzel bir şey ancak böyle bir imkanı olmayan insanları da küçümseyen bir güruha piano çalmayı biliyoruz, şeklinde savunma yapmak yerine bunun o koşullar içinde normal olduğunu, insanların maddesel nedenlerle küçümsenmeyeceğini belirtmek gerekirdi. Kitapta piyano modernliği sembolize etmiş gibiydi. Kadın da varlıklı adama yaraşır biri olsun diye bari piyano çalıyor olsun, madem fakir bir taşralı, diye düşünülmüş gibi hissettirdi bana. Erkek karakter hem varlıklı hem de inkılap karşıtı, kadın ise tam zıttı. Sonra da zorlama bir senaryoyla birbirlerine aşık olup her şeyi görmezden geliyorlar. Bunun olabilmesi için iki taraftan birinin ya da ikisinin de fanatik olmaması lazım. Oysa ikisi de kendi düşüncelerini sonuna kadar savunuyorlar. Böyle bir birliktelikte kavgaların dozu da zamanla artar gibi geliyor, özellikle aşk dedikleri hevesin ilk alevleri sönünce. Düşünün ki bu kadın ve ailesi evinden yurdundan savaş yüzünden kopmuş. Babalarını, ocaklarını kaybetmiş. Sonra gittiği yerde salt varlıklı değiller diye kendi yurttaşları tarafından sürekli aşağılanıyorlar. Bir taraf birçok şey kaybetmişken, diğer tarafın sempati gösterip yardım etmesi gerektiği yerde yaptıkları okuyanın canını sıkacak düzeyde. Hem de şehit olanların kanın daha soğumadığı bir zaman anlatılıyor. Basit bir aşk uğruna gerçekler harcanmış bence. Her şeyi göz ardı ederseniz ve bu konuda hassas değilseniz normal bir kurgu gibi okuyabilirsiniz. O açıdan bakarsak gerçekten akıcı ve dolu bir aşk kitabı derim.

berrybutcher 3 years ago

Çürümüş

Jay Bonansinga

1 Gönderi

Spoiler içeriyor "O gün enginlerin bütün kaynakları fışkırdı, göklerin kapakları açıldı." Genesis, 7:11, S(293) Üç bölümden oluşan bir polisiye kitabı. Her ayrıntıya farklı bir klişe eklenmiş. Bazı noktalar çok belirsiz kalmış ve sığ bir anlatımla yetinilmiş. Yazardan okuduğum ilk kitap ve muhtemelen…devamı"O gün enginlerin bütün kaynakları fışkırdı, göklerin kapakları açıldı." Genesis, 7:11, S(293) Üç bölümden oluşan bir polisiye kitabı. Her ayrıntıya farklı bir klişe eklenmiş. Bazı noktalar çok belirsiz kalmış ve sığ bir anlatımla yetinilmiş. Yazardan okuduğum ilk kitap ve muhtemelen de sonuncu olmayacak. Ne kadar klişeler fazla da olsa başrol tamamen farklı bir karaktere sahip. Sıradan dedektiflerden oldukça uzak. Ayrıca kitap çok akıcıydı. Bu yüzden hızlıca bitti ama sevemediğim bir şeyler de var. Diğer kitaplarının daha iyi olacağını umuyorum. °•°•°•°•° Buradan sonrası spoiler içerir. FBI Ajanı Grove, eski bir davasında yardım aldığı profesörün ölümü üzerine bu davayı incelemeye başlar. Yüzeysel olan bir kısım da bu. Başka hiçbir polis veya sorumlu çıkıp da sen tek başına ne yapıyorsun, demiyor. Karakter tek tabanca olarak at koşturuyor cinayet yerlerinde. Üstüne bir de şehri vuran şiddetli kasırgalar var. Hiçbir şeye aldırmadan, "Bu katili yakalayan ben olmalıyım, bu benim kaderim." Klişesiyle yanına sevgilisini ve bir arkadaşını da alarak fırtınanın ortasına gidiyor. Gittiği yerde bir kulübe bulup kasırgadan saklanırken dışarı çıkıp katili fırtınada yakalayası geliyor. Sanırım kendini superman falan sanıyor başroller. Arkasında bıraktığı kadına ve adama ne olacağını da pek düşünmüyor. Kaldıkları küçük, kilerden bozma kulübe Allah'a emanet yani. Ana karakter katilin peşinden koşturuyor. Bakın, normal bir insan olsa ilk etapta ayağı falan kayar komalık olurdu. Lakin katil ve dedektif sanki kırk yıllık tarzanmışcasına çamurlu, yarı sel felaketine teslim olmuş sokakta, beşinci derece kasırgaya direnerek arabaların üzerinden atlayıp birbirlerini kovalıyorlar. Hadi bunların birisi zeki bir katil, birisi de ajan olduğundan dolayı güçlü bir insan. Peki ilerleyen sahnelerdeki yaralı kadının aynı zorlu sokakları, seli ve kasırgayı geçip yanlarına ulaşabilmesine ne demeli. Silahı nasıl kullanacağını bilmeyen, fiziksel olarak hazırlıksız ve üstüne bir de yaralı olarak tasvir edilmiş. Başrol, ajan olmasına rağmen katili yakalamaya çalışırken kaç kere ölüyordu yani. Illaki kadın karakteri araya sokup romantik sahne yaratmak için bu senaryoyu zorlamaya gerek var mıydı? Mantık ne kadar devre dışı kalsa da polisiyeyi seviyorum ama bu kadarı da okuyucuyu ayakta uyutmaktır yani. Polisiye ve suç türünde başrolün yetenekli ve lider özellikleri taşıması bir gereklilik gibi zaten. Yine de bir uzmandan yardım almadan kasırgaya kişisel hesaplaşma için girmek, bunu yaparken biri kadın biri erkek, iki sivil ve savunmasız insanı öylece bırakmak biraz tuhaf geldi bana. Ne yapıp ne edip onları ekmesi gerekirdi bir yerde. Sonra tek başına ne yaparsa yapsın ana karakter. Burayı da boşversek katille final hesaplaşmasında birden araya babalarının hayali giriyor. Babasını hatırlıyor, nasıl rezil bir herif olduğunu anlatıyor. Sonra katil, bizim dedektifi, babasına çok benzetip şaşırıyor ancak buraya da bir açıklama getirilmemiş. Gerçekten kardeşler miydi, yoksa öylesine yazılmış bir paragraf mıydı belli değil. Bütün bunları bir kenara bırakırsak kitabı yine de sevdim. Beğenmediğimiz kısımlar mütemadiyen karşımıza çıkar her kitapta ama genel olarak severiz. Bu da onlardan biri. Kötünün iyisiydi bana göre. Can sıkıntısında iyi gidecek türden bir kurguydu.

berrybutcher 3 years ago

"Herkesin putu kendisine şirin, Herkes başkasının putuna Ibrahim." Ö. Lütfi Mete

berrybutcher 3 years ago

Gece Yarısını Dört Geçe

Stephen King

1 Gönderi

Spoiler içeriyor Gece Yarısını DÖRT Geçe'nin devamını anlatan ikinci kitap. Toplamda, birbirinden bağımsız iki korku hikayesinden bahsediyor. Ayrıca Raf yöneticilerine teşekkür ediyorum ekledikleri için. Ilk hikaye sakin bir kasabada sigortacılık yapan bir adamın, küçük bir konuşma hazırlamak için kütüphane gitmesiyle başlıyor. Bu…devamı

berrybutcher 3 years ago

Karabasan

Tim Fox

1 Gönderi

Spoiler içeriyor "Bu dünyada veya ötekinde... Yarın ya da yirmi yıl sonra..." Muhteşem bir intikam hikayesi anlatılmış. Zengin bir adam olan Kirk'ün, kaldığı otel odasında bulduğu mektupla tüm hayatı değişmeye başlar. Mektubu gönderenin peşinden gider ve bu sırada nedenini bilmediğimiz sebeplerle sürekli…devamı

berrybutcher 3 years ago

Yedi Güzel Adam

Adnan Güler

52 Gönderi

Spoiler içeriyor Şiir okuma sahneleri dışında pek sevemediğim dizi. Daha önce yarıda bırakmıştım ancak şimdi tekrar başladım ve yine ısınamadım. Yanlı ve politik konudan, dini konulara kadar spesifik bir düşünceyi empoze etmeye çalışan mesajlar içeriyor. Bunu açıkça yapmıyorlar ancak edebiyatla ilgili bir…devamıŞiir okuma sahneleri dışında pek sevemediğim dizi. Daha önce yarıda bırakmıştım ancak şimdi tekrar başladım ve yine ısınamadım. Yanlı ve politik konudan, dini konulara kadar spesifik bir düşünceyi empoze etmeye çalışan mesajlar içeriyor. Bunu açıkça yapmıyorlar ancak edebiyatla ilgili bir konuşmada bile karşınıza çıkıyor. Yerli yapım dizilerin yeknesaklığından ve birazcık farklı konuları bile çok sığ bir şekilde işleyip, araya yine aşina olduğumuz romantizmi sokmalarından dolayı izlemeyi tercih etmiyorum. Ancak Suskunlar dizisini izledikten sonra her yerli yapıma ön yargılı olmamaya çalıştım ve tavsiyelerden sonra şiir temasını da görünce bu diziye başlamak istemiştim. Hayal kırıklığı yaşadım diyebilirim. Dizideki spesifik bir görüşü benimseyenler hep iyi insanlar olarak yazılmış. Hepsi iyi kalpli ve yardımseverler. Ancak ne zaman farklı bir görüş ortaya çıksa dizide, sanki bir canavara rastlamış gibi hissediyorsunuz. Mantıklı konuşmayan, bilgisiz ve kaba olarak lanse edilmiş karakterler bunlar. Iyi karakterlerin etkisiyle görüşleri değişirse karakterleri de birden iyi oluveriyor. İdeolojilerini değiştirmedikleri sürece de kötü karakter niteliklerini taşımaya devam ediyorlar. Oysa iyi olarak yansıtılan karakterler de her fikre saygılı olan insanlar. Ancak karşılarına farklı fikirde olup da iyi diyebileceğimiz bir karakter bile çıkmıyor nedense. Farklı perspektife sahip olanlar hep kötü ve düzeltilmeye muhtaçlarmış, gibi bir duygu oluşturdu dizinin işlenişi. Şiir okumalarını ve dizinin geçtiği döneme göre çekimlerin ayarlanmasını ise çok beğendim. Karakter seçimleri de güzel olmuş. Klişe yaz dizilerindeki gibi insanı baymıyor. Kitapları yasaklama olayı ise aklıma Fahrenheit 451 kitabını getirdi. Bu yüzden o dönemde yasaklanmış kitaplara değinmeleri de yerinde olmuş bence. Adını ve konusunu birbirine karıştırdığınız dizilerdense bu tür orijinal ve emek sarfedilmiş dizileri tavsiye ederim. Güncelleme: 34. Bölümdeyim. Evlenen kızına babasının tavsiyesini yazıyorum. "Beklentin ne kadar az olursa evliliğin o kadar uzun sürer. O sesini yükseltirse sen alçalt, yüzünde hep tebessüm olsun." :/ Bölümler ilerledikçe yazmak istediğim çok şey çıkıyor ama mevzuyu uzatmak istemiyorum kısa örnekler haricinde.

berrybutcher 3 years ago

Aşkın Gözyaşları / Tebrizli Şems

Sinan Yağmur

3 Gönderi

Spoiler içeriyor "Her şey aşkla karılmış ve aşka karışmıştır; çünkü onları Allah'ın sevgi sıfatı varlığa getirir ve tüm eylem ve etkinliklerini o harekete geçirir." S62 "Insanlar maşuk aramıyor, bencil duygularına köle arıyor. Köle buluyor ama aşkı bulamıyor." S156 Kitapta birçoğumuzun bildiği ve…devamı"Her şey aşkla karılmış ve aşka karışmıştır; çünkü onları Allah'ın sevgi sıfatı varlığa getirir ve tüm eylem ve etkinliklerini o harekete geçirir." S62 "Insanlar maşuk aramıyor, bencil duygularına köle arıyor. Köle buluyor ama aşkı bulamıyor." S156 Kitapta birçoğumuzun bildiği ve farklı şekillerde yorumladığı Muhammed bin Ali ve Celaleddin Rumi'nin "aşkı" anlatılıyor. Bu aşkı şehvet ve cinsellikle bir tutanlar da var ancak açıkça yazılmış olduğu gibi onlar birbirinde Allah aşkını görüyorlar. "Şam'da Rabbime yalvarmış, aşkımı seyredeceğim bir ayna istemiştim. Rabbim seni verdi, sende seyrettim." Yaratılana duyduğu aşkın benzerini duyan birisini, dışarıdan görmek istemiş olduğunu çıkarabiliriz. "Ey âşık Seyyid. Bir zamanlar taleben olan eserine şimdi maşukum, ben onun aşkının esiriyim." S155 Cümleler herkesçe farklı yere çekilebilir tabii. Ancak benim tek gördüğüm, birbirine değer veren ve birbirlerinde tanrıya duydukları sevginin yansımasını gören iki sufidir. Ayrıca Şems, altmış sekiz yaşına kadar hiç evlenmemiştir. Bu yaşta yaptığı evlilik ise gerçek bir evlilik değildir. Iyi yemekler ve güzel kıyafetlerle alakası yoktur. Farz olmayan, iki günden fazla süren oruçlar tutar sürekli ki nefsini köreltebilsin. Şehvetle ve cinsellikle de ilgisi yoktur. Kendisini sadece ilahı aşka adamıştır. Odalarına çekilip Mevlana ile yalnız kaldığı zamanlar, Kur'an okuyup Islam ilmi hakkında konuşurlardı. Bazen biri anlatır diğeri dinler, bazen de sorular sorarak geçirirlerdi yalnız zamanlarını. Ancak en fazla sessizlik ile iletişim kurarlardı. Bunu da kalplerin birbirine bağlanması ve birbirini sözcükler olmadan anlaması olarak yorumluyorlardı. "Dünyada garip bir yolcu gibi ol!" S127 "Her yalnız âşık değildir; ama her yanmış aşkın kuytusunda yalnızdır. Ateşinden değil ateşsizliğinden yanmışım diyorum. Ey aşkın sesi, nefesi gel bir an evvel. Dinsin artık kıyametin gürültüsü." S133 Aşkı hiç hissetmemek ise büyük bir kayıptır Şems'e göre. Şems aslında sadece manevi ilmi savunmaz. Bu kitapta böyle görünmüş ancak başka kaynaklarda Gazali'nin bilgiyi akıl yoluyla bulma metodunu da onayladığını okumuştum. Diğer mutasavvıflara kıyasla Şems ve Mevlana benim için oldukça değerli. Din anlamında bir değerden bahsetmiyorum. Aksi halde, kendini fıkıh ve kelam gibi ilimleri anlamaya adamış kişileri daha önemli bulabilirsiniz. Çünkü bunlar dini, din vasıtası ile dinin tanrısını anlamanın temel yoludur. Şems de bu ilimleri erken yaşta öğrenmiştir ancak bu ilimler onun için araçtır. Allah sevgisine götüren yoldur. Mevlana'nın kendisini kitap okumaya kaptırmasını da çokça eleştirmiştir keza. Onlar için aşk ilk sırada gelir. Ibn Arabi'nin dediği gibi, ilim yalnızca akılla öğrenilemez. Fakat ben, iki velinin tek bir ruh oluşturmasını seviyorum. Birbirlerinin ruhunda kayboluyorlar. Bir bütün oluşturuyorlar ve muhtemelen bu da aşklarını ikiye katlıyor. Insan-ı Kamil sıfatı tek bir kişiye atfedilirken, iki sufinin ilişkisi sayesinde bir ruh olmalarına da uygun buluyorum. Kitaptaki tek sıkıntı, noktalama işaretlerinin eksikliğiydi. Bu da anlam karmaşasına neden oluyordu ara sıra. Mevlana ve Şems'e ilgisi olanlar için güzel bir kaynak. Yorucu da değil içerdiği derin anlamlara kıyasla. "Başımı kesip kör kuyuya atsalar... Şah damarımdan oluk oluk kanı akıtsalar... Dokuz yurda tenimi lime lime dağıtsalar... Yedi çakal sürüsü vücuduma saldırsalar... Kırmazdı acılar beni, yorardı belki teni. Özümsün, özümle ararım MevIâna'm seni. Yemin ederim ki ölümümün gözlerinin önünde olmasını isterdim. Gör ki aşk için ölmek ne demekmiş." S242

berrybutcher 3 years ago

Han Duvarları

Faruk Nafiz Çamlıbel

7 Gönderi

Heyecan ve Sükûn "Esrârını kaybetti hayâlimde şeref, şan; Rûhumdaki cevher bir ayâr oldu kömürle; Kalbimde ne can kaldı, ne cânan, ne de hicrân... Bitmek dilerim böyle nebâtî bir ömürle." S143 Üzüntü "Geçiyor geceler, bir örnek, Bir koku veriyor işte her…devamı