"'ben böyleyim!' demek kadar korkunç bir söz yoktu. ama ben hep böyle söylemiştim, karşımda yaptıklarımın, düşündüklerimin doğru olmadığını söyleyen ve beni seven insanlara. ben böyleyim. değişmeyeceğime inanmak o kadar kolaydı ki! yokuş aşağı inmek kadar zevklisi yoktur. hele tırmananlarla, her…devamı"'ben böyleyim!' demek kadar korkunç bir söz yoktu. ama ben hep böyle söylemiştim, karşımda yaptıklarımın, düşündüklerimin doğru olmadığını söyleyen ve beni seven insanlara. ben böyleyim. değişmeyeceğime inanmak o kadar kolaydı ki! yokuş aşağı inmek kadar zevklisi yoktur. hele tırmananlarla, her yükseldikleri birkaç santimde kilolarca ter dökenlerle alay etmek ne kadar da rahatlatırdı ruhumu! zayıf olduğum için kötüydüm. tırmanamadığım için normal olmadığımı kabul ettirmeye çalışıyordum. çünkü tesadüfen keşeftmiştim düsünmeyi. ve konuşmayı. dolayısıyla bu yolla birçok insanı, aklımın hasta olduğuna inandırmıştım benden başarılar beklememeleri için. ama dünyanın en sıradan insanı kadar normaldim aslinda. yalan söylüyordum herkese. hepsi bu"
cok hosum gitti. sadece iki karakterin birbirinden uzak olusu bi tik rahatsiz etti. surekli onlari bekliyosun cunku. ama onun disinda cok guzeldi. ozellikle son sahnesine kalbimi biraktim. ve dannyi cidden cok seviyorum
"lider yalanlar söyleyerek yönettigini sanıyor, halk uydugu bütün kanunların kendi iyiliği icin konduğuna inaniyor, ülkedeki tek yayın organı olan radyonun spikeri de her seyi görüyor, ancak deli taklidi yapıyordu!"