(@) - Raf

e.pe 3 years ago

- Angelopulos'un o çok sevdiğim filminde Aleksandros, Anna'ya, "Yarın ne kadar sürer?" diye soruyor, Anna da "Sonsuzluk ve bir gün kadar" diye cevaplıyordu. Onlardan seneler evvelce Alice, Beyaz Tavşan'a "Sonsuzluk ne kadar sürer?" diye sorduğu ve Beyaz Tavşan da, "Sadece…devamı- Angelopulos'un o çok sevdiğim filminde Aleksandros, Anna'ya, "Yarın ne kadar sürer?" diye soruyor, Anna da "Sonsuzluk ve bir gün kadar" diye cevaplıyordu. Onlardan seneler evvelce Alice, Beyaz Tavşan'a "Sonsuzluk ne kadar sürer?" diye sorduğu ve Beyaz Tavşan da, "Sadece bir saniye" dediği için, zamanın göründüğü hızda hareket etmediğini çocukluğumdan beri biliyordum. Nermin Yıldırım'ın okuduğum ilk romanı oldu EV. Aslında yol filmlerini çok sevdiğimden romanın tarzı hoş ve ilginç geldi. Çünkü EV bir "Yol Romanı" idi. Yürüyerek yapılan uzun bir yolculuğu anlatır Ev. Seher'in Portekizden başlayıp İspanya'da Santiago'da Katedral'e uzanan günlerce süren ve yürüyerek yapılan yolculuk. Daha sonra Finisterra'ya gidip "Dünyanın Sonu" olan deniz fenerine ulaşmak da Seher'in asıl amacıdır. Ancak 'çağrılmadığı' halde Seher'e eşlik eden, Seher'in tersi huyları olan arkadaşı Ogo'nun ve yine 'çağrılmadığı' halde onlara eşlik eden Şerbet'in de (kimsesiz sokak köpeği) yolculuğudur. Çağrılmadığı diyorum ısrarla. Bazen seven ve/veya sevilen insanlar dile getirilmediği halde bir şekilde bir araya gelip birbirlerine destek olurlar ya, işte öyle bir şey. Seher'i anlatayım biraz Seher anne ve babası tarafından terkedilmiş, üniversiteye gidene kadar, 2-3 yılda bir sürekli amca, hala gibi farklı yerlerde kalmış, kendi deyimiyle 'Türkü Türkü Türkiyem' misali şehir şehir dolaşmış; gerçek bir eve, aileye sahip olamamış, kendini hiç bir fotoğrafın içine sığdıramadığı bir çocukluk geçirmiş 40 lı yaşlarında bir kadındır. Bu çocukluğun yetişkinliğe yansıması da aynı şekilde olmuştur. Hayatında bağlandığı eş dost sevgili olmamış, en iyi arkadaşı (ki farklı yollardan hayatını kazanan ve bir şekilde ölümünden kendini sorumlu tuttuğu) Kader'i de genç yaşında kaybetmiş; genel olarak benliğini bulamamış ve bunların sonucunda her daim "dibe doğru çekilen" bir kişilik olmuştur. Aykırıdır. Terstir Seher. Kitap aslında genel olarak hoş kurgulanmış; Bizler Seher, Şerbet ve Ogo'nun yolculuğuna eşlik ederken; Ogo'nun hayata muhteşem bakışına ve çevresine mutluluk vermesine, iyi niyetine tanık oluyorduk. Yürüyüş sırasında Seher'in içsel konuşmaları, hayatı sorgulamaları, önceki hayatına flashback tarzında dönüşleri, EMDR tedavisindeyken psikolog ile yaptığı konuşmaları, yol ve mola sırasında diğer yürüyüşçülerin hikayelerini okuyorduk. Aynı zamanda doğa, manzaralar, kuş ve okyanus sesleri, gün doğumu gibi tasvirler de ağzımızda çok güzel tadlar bıraktı. Hele araya serpiştirilen benim 1000k da sayısız alıntı yapmama neden olan muhteşem cümleler de kitabı sevmeme neden olan en önemli unsurlardandı. (Aşağıda sadece bir kaç tanesinin paylaştım.) Ancak nedense yine de H. Günday Ve A. Tunç kitapları kadar tad alamadım desem umarım Nermin Yıldırım severleri ve bu yazıyı büyük beklenti içinde okuyan arkadaşlarımı hayal kırıklığına uğratmış olmam. Şöyle tarif edebilirim kitabı sizlere, genel olarak içsel tartışmaları olan, yer yer sorgulatan, samimi, sıcak bir anlatımı olan, ancak çok derinlere inemeyen içinde güzel cümleler ve yer yer metaforlar bulunduran hoş bir yol kitabı. En beğendiğim alıntı da yazının başında. Çünkü en sevdigim film "Eternity and a day" i ele alarak zaman kavramını bize sunmuş N. Yıldırım... - Eski bir zaaf bu. Kuyruğu dik tutma telaşı. Yenen yumruğu dahi acımadı ki tebessümüyle karşılama inadı. Ne uğursuz tebessümdür o, ne fena histir, kendi cehenneminde zebaniye çevirir. - Bir süredir biz kendimle epey kalabalığız. İçime ne zaman baksam orada vıcır vıcır kurtçuklar gibi kaynaşan adamlarımı, kadınlarımı, hayvanlarımı, meleklerimi ve şeytanlarımı görüp hemen gözlerimi kaçırıyorum. - Hatta kendime saklayacaklarımı kendimden bile saklayacak kadar ileri gittim - Hayat nam çukurun içinde hangi rencide köşeciğe sığınıp iliştiyse, orada sevdim onu. Değiştirmeyi ummadan, zımparalamaya kalkmadan, kimse, neyin içindeyse, tam da öyle benimsedim. Gerçekten sevmek, birini her neyse tam da öyle kabullenmek, başka türlüsünü hayal bile etmemek değil mi? Onu, daha iyisini, eksiksizini düşlemeden bağrına basma yetisi. Olduğu gibi. - Asıl söylemek istediğim bu değildi. Ayağım acıyordu ama en çok acıyan yerim ayağım değildi. Ne var ki en çok acıyan yerlerden bahsetmek öyle kolay olmuyor. - Ogo patronuna kızıp garsonu haşlayan tiplerden değil. Metrobüsteki en yorgun yolcunun kendi olduğuna inanan tiplerden de değil. Bilmiyorum, belki kendiyle barışık büyüdüğü, kazanmak için savaşmaya mecbur kalmadığı içindir. Başkalarını anlamaya ve kalp kırmamaya programlı bir doygunluk var onda her zaman. - Bazı şeylerin hayali aslından daha emniyetli. - Ne kadar farklı olabilirdik ki birbirimizden? Dünyanın öbür ucuna yürüsem de kasabalar kasaba, şehirler şehir, insanlar insandı. Ve bunca aynılığa rağmen, insanlar hep, insanlar daima, insanlar her yerde yalnızdı. - Ateşten korkuyordum ama ateş benim işimdi. İnsan olmanın paradoksu. Yaşamaktan korkarız ama yaşamak bizim işimiz. Ölmekten korkarız ama ölmek bizim işimiz. Ne çileli şeyleriz! - "Çağırmak ille de gel demek değil ya. Sen üzgün göründüğünde ben zaten kendimi çağrılmış sayıyorum. Arkadaşlık bu değil mi? Beni sen çağırdın. Çünkü üzgün görünüyordun. O zaman benim yanım senin yanın" - Hayat ne acayip bilmece. Birinin hatırlamadığı, öbürünün unutamadığı olur hep böyle. -Galiba mühim olan birine her şeyi tüm açıklığıyla söylemek ve onun hakkında her şeyi öğrenmek değil, birbirinin zaaflarını, korkularını bilip dürtmeden, yaralamadan, kanatmadan kabullenmeyi becermek. Şu hayatta hepimizin istediği omzumuzda sıcak bir el ve kulağımızda yumuşak bir ses: "GEÇECEK."

e.pe 3 years ago

Son Umut

Alfonso Cuarón

60 Gönderi

Spoiler içeriyor Son umut, orijinal adı 'Children Of Men' olup, aynı adlı kitaptan uyarlanmıştır. 2006 yılında gösterime giren, Alfonso Cuarón'un yönettiği film distopya türüne güzel bir örnektir. Film 2027 de Londra'da geçmektedir. Karanlık, gri temalı bir film olduğunu anlarsınız ilk sahneden itibaren.…devamıSon umut, orijinal adı 'Children Of Men' olup, aynı adlı kitaptan uyarlanmıştır. 2006 yılında gösterime giren, Alfonso Cuarón'un yönettiği film distopya türüne güzel bir örnektir. Film 2027 de Londra'da geçmektedir. Karanlık, gri temalı bir film olduğunu anlarsınız ilk sahneden itibaren. 18 yaşındaki dünyanın en genç insanının öldürülme haberiyle başlar film. 18 yıldır yeni bir bebek dünyaya gelmemiştir! Kısırlık tüm dünyanın problemidir ama bunun yanında insanların daha büyük problemleri vardır. Ülkede anarşi, terör ve kaos almış başını gitmektedir. Dünya üzerindeki bir çok devlet yok olmuştur, İngiltere hariç. Bu nedenle çok sayıda mülteci İngiltere’ye göçmüştür. Ülkede düzen, şiddet ve faşizan yollarla sağlanmaktadır. Askerler mültecilere şiddet uygulamakta hatta onları öldürmektedirler. Senaryoya gelirsek önceden Aktivist olan Theo (Clive Owen), bu işleri bırakmış, normal bir yaşam sürmektedir. Eski eşi olan Julian (Julianne Moore) ise hala aktiftir, mevcut sisteme karşı eylemler düzenlemektedir. Julian Theo'dan bir göçmen olan Kee (Clare-Hope Ashitey)’nin liman şehri Bexhill'e götürülmek üzere izin kağıdı çıkarmada yardımını ister. Bir takım gelişmeler sonrası, Kee’nin hamile olduğu öğrenen Theo Kee’yi içinde bilmediğimiz bir proje bulunduran Tomorrow adındaki gemiye kendisi ulaştırmaya çalışır. Kısaca konu bu ama film oyunculuk, teknik, görsellik, müzik vs her açıdan 'bence' etkileyiciydi. Çok teknik bilmem ama gerçekten sahne değiştirmeden tek seferde yapılan çekimler vardı. (Bunlar plan sekans denilen özel ve zor çekimlermiş. Bu hem yönetmenin hem de oyuncuların başarısını göstermekteymiş.) Filmin atmosferinin karanlık ve gri olduğunu bir kez daha söylemeliyim. İzlerken hücrelerinize kadar karanlıkta boğuluyorsunuz, umutsuzluğu yaşıyorsunuz. Çatışma sahneleri olsun, diğer sahneler olsun arka planda kadraja giren görüntüler de çok etkiliyor izleyiciyi. Mesela birkaç saniyeliğine yerde kucağında kanlar içinde genç bir adam olan ve feryat eden kadını da görüyorsunuz ya da otobüsün içindeyken dışardaki olaylara tanık olabiliyorsunuz. En çok etkilendiğim sahnelerden biri, Kee’nin bebeğini doğurduktan sonra içi mültecilerle dolu harap bir binada merdivenlerden inerken, zamanın durduğu sahneydi. 18 yıl sonra o çatışma içerisinde bu mucize bebeği gören eli silahlı askerler ve yaralı mülteciler dahil, herkesin şok olmasına ve "o an" her şeyin durmasına yetti. Küçücük bebeğin ayacıkları dahil her noktasına odaklanan hayran gözlerin olduğu ve annenin bebeği muhteşem bir şekilde sarıp sarmalama sahnesi ile bu bebek sayesinde, çoğalmanın tamamen durduğu insan neslinin yeniden devam edebileceği düşünceleri arasında, tüylerimin diken diken olduğunu hissederek gittim geldim. Filmde sayısını bilemediğim kadar çok gönderme vardı. Sanırım ben çok az yakaladım. Ama tekrar izeyecem. Yorumları okudukça anlatılan göndermeler için aaa evet ya öyleydi diyorum. 😊 Uçan domuz balonu Floyd’un Animals albümündeki kapak resminin birebir aynısı imiş, bana ise George Orwell’in Hayvan Çiftliğini çağrıştırdı; bunun yanında Picasso’nun duvar kağıdı olarak kullanılan resmi, Michelangelo’nun Davut heykeli de film içerisinde meraklıların gözüne çarpmış. Her sahne güzel, etkileyici, özeldi. Çok gerçekçiydi. Oyunculuk, atmosfer muhteşemdi. Muzikler çok güzeldi. Son olarak yine her filmde olduğu gibi filmi çok seven yanısıra, hiç sevmeyen sinemasever arkadaşlarımın olduğunu gördüm. Ben ayrıntıları daha çok yakalayabilmek adına bir kez daha izleyeceğim. Hiç sevmeyen arkadaşlarım da bir kez daha şans verebilirler bence... Filmdeki bir replik ile bitirmek istiyorum yazımı; "Hayatın kendine göre seçimleri varsa neden uğraşıyoruz?" Keyifli seyirler dilerim.

e.pe 3 years ago

Uysallar

Hakan Günday

75 Gönderi

Spoiler içeriyor Düşünüyorum da 'Uysallar' dizisini hakkında hiç bir şey bilmeden ve okumadan izlemiş olsaydım; 100 tane senarist arasından dizinin senaristinin kim olabileceği sorulsaydı, hiç düşünmeden cevap olarak Hakan Günday derdim. Çok güzeldi. Hakan Günday etkisi her replikte, her yalnızlıkta, her hesaplaşmada…devamıDüşünüyorum da 'Uysallar' dizisini hakkında hiç bir şey bilmeden ve okumadan izlemiş olsaydım; 100 tane senarist arasından dizinin senaristinin kim olabileceği sorulsaydı, hiç düşünmeden cevap olarak Hakan Günday derdim. Çok güzeldi. Hakan Günday etkisi her replikte, her yalnızlıkta, her hesaplaşmada kendini hissettirmeyi başardı. Günday kalemine muhteşem oyunculuklar da eklenince izlemeye doyum olmadı benim açımdan.... Uysallar da Günday kitapları kadar etkileyici, kasvetli, düşündürücü ve metaforlar ile dolu idi. Yalnızlık, kişisel çatışma, her türlü yozlaşma, karanlık ve sisli ortam içerisinde toplumun ve bireylerin iki yüzlülüğü ve tüm bunların gerçekler ile çarpışması... Dizinin hemen her bölümü bana çok ağır gelmiş olmalı ki, bir gecede iki bölümden fazla izleyemedim. Yordu beni, ama çok sevdim. Çok beğendim. Bitmesin istedim. Yüzleşmek hoşuma gitti. Karakterler, replikler belki abartılı idi. Ama bu sadece bir örneklemdi aslında. Zincirler, sivri metaller ve yapıştırılan renkli punk saçları elbette çok sıradışıydı ama Oktay'ın (ailenin babası) yalnızlığı, modern yaşamın içinde kayboluşu başka türlü bu kadar göze sokulabilir miydi bilmiyorum. Muhtemelen diziyi benim kadar sevenler yanında, hiç sevmeyenler de olacaktır Dizi tıpkı Günday kitaplarında olduğu gibi herkese hitap etmeyen ama ilgilenenleri de yeterince içine çekebilecek bir dizi. Peki ne var dizide? Bir aile var. Kimse iyi değil bu ailede, kimse mutlu değil, kimse kendi değil. Kendi olamayan bu insanların başka ilişkilerde başka hayatlarda varolma mücadeleleri var. Farklı dillerde kurdukları iletişim var. Oktay'ın babasından öğrenemediği babalık, karısının küs annesinden öğrenemediği annelik rolleri var. Yalnızlık var. Herkesin kocaman ve farklı yalnızlığı. Annenin 17 yıldır çalışmamasının verdiği bunalım var. Ege'nin (büyük çocuk) yaşamındaki amaçsızlığı, geleceğini yönlendirememenin verdiği güçsüzlük var. Küçük kız akıllı gibi gösteriliyor, belki akıllı ama mutlu değil o da... Büyük babanın kendi ailesini sevememesi onun da babasından öğrendiği gibi babalık yapması ve aldatma üzerine kurduğu ilişkileri var. Varlıklı görünüyorlar, plazada yaşıyorlar, gökdelende... Lüks bir yaşam var, ama bu yaşamın altında ezilmişlik var, kredi borçları var, patrona karşı çıkamama var, hatta çocukluğunda ve ergenliğinde babasına sesini çıkaramama var, bastırılmışlık var, babası tarafından sevilmeme istenmeme durumunu derinden hissetme var... Ve bir patlama, öyle bir patlama ki, bu; Oktay'da gece başka bir hayata bürünüp punkçı olma ile ortaya çıkıyor. Karısında başka erkeklerle beraber olup, başkaları tarafından beğenilme arzusu ile ortaya çıkıyor. Büyük oğlunda karamsarlık, hiçlik ve intihar düşünceleri ile ortaya çıkıyor. Belki sende başka türlü, belki de bende başka türlü ortaya ortaya çıkıyor. Diziyi izlerken bir yandan da bunlarla yüzleşiyorsunuz. Acaba benim yarım kalmış yanım neresi diye düşünüyorsunuz. Son olarak şöyle bağlayacam, biraz yaş almışsanız (en azından 30-35 üzeri), evliyseniz ya da bir evlilik yaşadıysanız, çocukluk ya da ergenlikte ya da üniversitede çılgınlık yapmadıysanız, erken bir yaşta evlenip çoluk çocuğa karışıp çok da hayallerinizi yaşamadıysanız, iş hayatınızda saçma insanlar varsa, şehir yaşamı çok sisli ve puslu geliyorsa bence diziyi izleyin. Belki biraz abartılı, biraz absürt sahneleri var evet. Belki buraya da nereden geldik dediğiniz, bağlantı kuramadığınız görüntüler olacak... Ama inanın hiç rahatsız etmiyor... Çünkü bu kadar çok şey ancak böyle anlatılabilirdi... Keyifli seyirler olsun...

e.pe 4 years ago

Kopma

Tony Kaye

117 Gönderi

2011 yapımı biraz karanlık ve izledikten sonra boğazınızda bir yumru varmış gibi hissettiren çok etkileyici, farklı bir film. Bir okulda geçiyor. Evet kötü öğrenciler ve iyi öğretmen var. Ama klasik bir okul hikayesi; öğretmenin öğrencileri düzeltmeyi başardığı bir film değil.…devamı

e.pe 4 years ago

Normalde çok serbest gönderi yazan biri değilim ama bu gönderimi yayınlamak istiyorum. KADIN Kimi der ki kadın Uzun kış gecelerinde yatmak içindir. Kimi der ki kadın Yeşil bir harman yerinde Dokuz zilli köçek gibi oynatmak içindir. Kimi der ki ayalimdir,…devamı

e.pe 4 years ago

7 yüz

Ceylan Özgün Özçelik

46 Gönderi

Blu TV'nin birbirinden bağımsız, çok küçük detaylarla (hikayelerin aynı apartmanda geçiyor olması, bir kaç kişinin diğer bölümlerde de görülmesi, Balıkesir geçmişleri vs) birbirine bağlanan, farklı oyuncuların olduğu 7 bölümlük dizi. Black Mirror'a benzetmiş herkes... Farklı konular ve oyuncuların olması dışında…devamı

e.pe 4 years ago

Meyyale

Hıfzı Topuz

1 Gönderi

Tarihi bir roman Meyyale... Hukukçu, gazeteci Hıfzı Topuz'un şimdiye kadar sanırım 5-6 kitabını okudum. Hepsi de Meyyale gibi çok akıcı çok öğretici hatta eğlenceli ve sürükleyiciydi. Meyyale, Hıfzı Topuz'un büyükannesinin annesidir. Kitap Meyyale'nin hayatını anlatırken, Osmanlı'nın son dönemlerini tüm açıklığıyla…devamıTarihi bir roman Meyyale... Hukukçu, gazeteci Hıfzı Topuz'un şimdiye kadar sanırım 5-6 kitabını okudum. Hepsi de Meyyale gibi çok akıcı çok öğretici hatta eğlenceli ve sürükleyiciydi. Meyyale, Hıfzı Topuz'un büyükannesinin annesidir. Kitap Meyyale'nin hayatını anlatırken, Osmanlı'nın son dönemlerini tüm açıklığıyla gözler önüne seriyor. Padişah Abdülmecit iken, kardeşi Abdülaziz'in bir çocuğu olacaktır. O dönemde tahta çıkmadan şehzadelerin çocuk yapması yasaktır. Abdülaziz'in annesi Pertevniyal Sultan çocuğun gizlice bir odada doğup, kimseye göstermeden büyümesini sağlar. Ancak çocuğun tek büyümesini istemez ve saraya gizlice iki kız çocuğu alır ve büyütür. Kafkasyadan göç eden kadın ve çocuklar arasından seçer Meyyale ve Çeşmidil'i. Abdülaziz tahta çıkana kadar kızlar Abdülaziz'in çocuğuna arkadaşlık ederler gizli dairede... Abdülmecit zatürreden ölünce Abdülaziz tahta çıkar ve kızlar da saray içerisinde saray adetlerine göre yetiştirilirler. Kitapta anlatılan zaman diliminde Abdülazizin tahtan indirilmesiyle yerine geçen 5. Murat ve Abdulhamit dönemi anlatılıyor. O sırada yaşanılan entrikalar, yaşanılan lüks, şatafat, yapılan dış borçlar, umarsızca harcanan paralar, cariyeler, kadınefendiler, harem, haremağaları, saraydaki bu lüks yaşamın aksine halkın fakirliği okuyucuya çok güzel aktarılıyor. Koskoca Osmanlı İmparatorluğunun nasıl ve neden çöktüğünü kitap bir kez daha bütün açıklığıyla gösteriyor bizlere... Kitapta en çok ilgimi çeken bölümlerden biri son harem ağası Hayrettin beyin anıları oldu. Çok küçük yaşta kaçırılan, ailelerinden koparılan, hadım edilen bu çocuklar saraydaki cariyelerin başlarında, padişahların yanlarında yer almışlar. Bu insanların çocuk iken ilkel şartlarda hadım edilmesi, çektikleri dayanilmaz acı, yaşadıkları ızdırap, hadım edilirken çoğu zaman ölüm ile burun buruna gelmeleri hatta bir çoğunun bu sırada kan kaybından ölmeleri; cahilliğin kadın erkek ayırtetmeden ne kadar acımasız olduğunu da gösteriyor. Bunun yanında haremdeki kızların durumu da çok üzücüydü. Bazıları zorla, bazıları ise ailelerinin paraya olan ihtiyacı yüzünden saraya alınmış küçücük kızlardı. Küçücük yaşta harem dairesine kapatılan bu kızların tek hayali babası hatta bazen dedesi yaşındaki padişahın bir gece yatağına girebilmek ve hamile kalabilmek.... Hele ki bebek erkek olursa, şehzade annesi hatta valide sultan olabilmek... Kitap çok akıcı ve oldukça basit bir anlatıma sahip. Hiç sıkılmıyorsunuz hatta tarih bu kadar zevkli anlatılabilir miydi diyorsunuz?... (benim gibi tarihle çok arası olmayanlar diyebilir 😊) Bilgilerimizi tazelemek, tarih sayfalarında roman tadında gezmek için okunması gereken bir kitap bence... Sadece bir tarihçi tarafından yazıldığı için edebi bir roman beklentisine girmeyin. Bazen nadir de olsa bir cümlenin -di li geçmiş zaman, ardindan gelen cümlenin -miş li geçmiş zaman ile yazıldığını görebiliyorsunuz. Bu anlam bütünlüğünü bozsa da kitap öyle akıcı ki tolere ediyorsunuz bu durumu. Yani ben pek önemsemedim. Bu platformda okuyucuların (bir kaç kişi de olsa da) Hıfzı Topuz ile tanışmasını sağlayabilirsem benim için başarı olduğunu düşünecem. Kitabı tarih seven ve sevmeyen tüm kitapseverlere öneriyorum. Keyifli okumalar dilerim...

e.pe 4 years ago

Mutlu, umutlu, neşeli, sağlıklı, huzurlu ve tüm dünyanın rahat nefes alabileceği güzel günler görebileceğimiz yıllarımız olsun...

e.pe 4 years ago

1984

George Orwell

260 Gönderi

Spoiler içeriyor Gerçek bir distopya idi benim için. Hatta korkutucu ve ürkütücüydü diyebilirim. Sanırım son 20 yılda yaşadıklarımız ve hissettiklerim de bunda etkili oldu. Bu nedenle çok zevk alarak okuyamadım 1984 ü. Sanırım kendime eziyet çektirmeyi çok sevmiyorum. Gerçekten inanılmaz içim sıkıldı.…devamı

e.pe 4 years ago

İçimdeki Deniz

Alejandro Amenábar

27 Gönderi

"Bineceğim gemiyi, oturacağım evi seçiyorsam, ölümümü de seçmeliyim" Repliği filmi tam olarak anlatmakta... İçimdeki Deniz Alejandro Amenabar'ın ödüllere doymayan; Ötenazi konusunu derinden işleyen, Ramon Sampedro'nun gerçek öyküsünü anlattığı kitaptan uyarlanan , orijinal adı Mar Adentro olan 2004 yapımı İspanyol filmidir.…devamı"Bineceğim gemiyi, oturacağım evi seçiyorsam, ölümümü de seçmeliyim" Repliği filmi tam olarak anlatmakta... İçimdeki Deniz Alejandro Amenabar'ın ödüllere doymayan; Ötenazi konusunu derinden işleyen, Ramon Sampedro'nun gerçek öyküsünü anlattığı kitaptan uyarlanan , orijinal adı Mar Adentro olan 2004 yapımı İspanyol filmidir. Film gençliğinde yaşamayı ve denizi çok seven biri olduğu halde denizde geçirdiği talihsiz bir kaza sonucu boyundan aşağısı tutmayan ve bu nedenle ölmeyi seçen ama ölümünü başkalarının yardımı olmadan gerçekleştiremeyen Ramon Sampedro'nun öyküsü... İçimdeki Deniz bir "ötenazi" hikayesi... Gencecik yaşında dünyayı gezme isteği ile gemici olan Ramon‘un kazadan sonra yatağa mahkûm ve yardıma muhtaç şekilde yaşamasının ardından, ölme hakkını yasallaştırmak için devlete ve çevresine karşı verdiği mücadeleyi anlatıyor. Genelde Ramon'un odasında geçen filmde Roman (Javier Bardem) yataktan kalkmıyor ancak bakışlarıyla, mimikleriyle öylesine büyüleyici bir oyunculuk sergiliyor ki; ister istemez empati yapıyor ve onun yaşadığı bunalımı ruhunuzda hissediyorsunuz. Beni gerçekten seviyorsanız bana yardım edip, isteklerimi yerine getirirsiniz mesajını veriyor hep Ramon... Ötenazi her daim tartışma konusudur. Hatta empati yaptığımızda ('Allah Korusun' bir yakınımızın ötenazi isteği olması halinde) bizim nasıl bir tepki vereceğimizi bilemediğimiz bir durumdur. Ötenazi isteyen kişi evet haklıdır ama yakınlarının gözünden baktığımızda bu gerçekten hayli zor bir karardır. Filmi izlediğimde Ramon haklı; yaşam da ölüm de özgürlüktür, desem de başıma gelmesi halinde bu duruma hak vermek öyle içinden çıkılmaz bir durum alır ki... Film her sahnesiyle muhteşem, her repliği ile düşündürücüydü. Görselliği, müzikleri, Ramon'un hayalleri, ağlarken gülümsemesi... İçimdeki Deniz izlemek için çok geç kaldığım ama geç de olsa İYİ Kİ izlemişim dediğim ve en iyi filmler içerisinde sayacağım eserlerden oldu. “- Neden bu kadar çok gülümsüyorsun Ramon? - Eğer kaçamıyorsan ve tamamen başkalarına bağımlıysan gülümseyerek ağlamayı öğreniyorsun." "Biçimsiz ve bozulmuş bir bedenin bekçisi olan bir insan için, yani benim için, saygınlık nedir? Ben, hayatı, özgürlüğü seven çoğu insan gibi, yaşamanın bir hak olduğuna, ama bir mecburiyet olmadığına inanıyorum." “Bir hayata mal olan özgürlük, özgürlük değildir. Bir özgürlüğe mal olan hayat da hayat değildir.” "Beni gerçekten seven kişi ölümüme yardım edecek kişidir. Aşk bu Roza."