Tükenmesi için insan denen yaratılmışın Boşa uğraştığını anlaması, uğruna uğraştıklarının kendisi için hiçbir şey yapmamakla beraber buna asla değmediğini görmesi yetermiş vesselam.😩😢
Alışıyorum biliyor musun? Belki yavaş yavaş ama, alışıyorum. Ve alışmak dünyanın en korkunç hissiymiş. Felçli gibi insan, hiçbir şey hissedemiyor çünkü.
Hani insan yarasına merhem arar ya, bazen umutsuz bazense güçsüz... Ya merhemi bulamıyorsa? Bulsa bile dağ delse de ulaşamıyorsa? El insafına kalmışsa insan? Halinden anlaşılmamış, tüm kapıları yüzüne çarpılmışsa? Ne dikensiz bir dala tutunabiliyor ne de tuttuğu dikenli dalı bırakabiliyorsa...🥹😩
Dertliden dert sorulmaz, Boş söz ile yorulmaz, Gözyaşları görülmez de Yarası da sarılmaz mı? Dertli gönül ağlarken, Yürekleri dağlarken, Yara kabuk bağlarken de Gözün yaşı silimez mi?