Amaçlarından hiçbirini paylaşmadığım, sevinçlerinden hiçbiri bana bir şey söylemeyen bir dünyanın ortasında bir bozkırkurdu ve sefil bir münzevi olmayıp ne yapacaktım!
Web yapım aşamasındadır.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
🍂 Ki incecik bir hüzündü yüzüm Yakıştı yaşadığıma, yaşamadığıma. 🍂 Eskimiş eşyalarız yeri hiç değişmeyen Yalnızlığı çağrıştırıp yılgınlığı biçimleyen.
Özenle boyadım ipliğini sevginin, Gidip de bulamamanın incinmiş rengine. Metin Altıok / Sis
Biliyor musun Doktor, insanlar kendileri gibi konuşmayanlara kuşkuyla bakar.
Doğanın bana verdiği bu ödülden Çıldırıp yitmemek için İki insan gibi kaldım Birbiriyle konuşan iki insan.
İnsandan örülmüş duvarların ve soğuk yüreklerin ortasında kendimi çok yalnız hissediyorum ve kendime yalan söyleyip duruyorum yalnızlığı kanıksadığımı fark etmeden.
Çünkü insan insanı, hakkında bir yargıda bulunamadığı sürece sever, yüceltir; özlem, eksik tanımanın bir sonucudur.
Bunalıyoruz çocuk, bunalıyoruz. Biçim veremediğimiz şeylerin biçimini alıyoruz. Şükrü Erbaş
Issız eski parkta karlar içinde, Arıyor geçmişi iki gölge Paul Verlaine'nin bu dizelerinin yer aldığı tadımlık bir Zweig novellası.
Elverişsizler ve gereksizler ! Toplumun mezbahasında ölen sefiller, hor görülenler, unutulmuşlar. Bir fahişelik nesli. Erkeklerin, kadınların, çocukların,etin ve kanın, canın ve ruhun fahişeliği ; kısacası emeğin fahişeliği. Uygarlığın insan için yapabildiği buysa, vahşi ve çıplak halimizi geri verin bize. Bu…devamı