Hiçbir şey cehaletin çekingenliğine denk değildir, cehaletin cesaretinden başka. Cehaletin cüret etmeye kalkmasının nedeni, elinde bir pusulası olmasıdır. Bu pusula, gerçeğe dair bir önsezidir ve sıradan bir zihinde, karmaşık bir zihinde olduğundan kimi zaman daha açıktır.
Web yapım aşamasındadır.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
Avuntu Kime bırakayım bunca hüznü Yüreğimde filizlenen bu kederi Güz yanığı bir durgunlukta yeşeren Gözlerimin etrafındaki çizgileri Yüzümdeki saklı belkileri Bir sonbahar serinliği kaldı elimde O bitmez bildiğim günler bitti O geçmez dediğim acılar dindi Hangi yalan avutabilir beni şimdi…devamı
Dip Hoşça kal, dünü unutuncaya dek Gidiyorum, zamanım kalmadı Yarına yeni sorular sormaya. Orada kal, beni hatırlatana kadar ölü deniz Dönüyorum kalbimin dehlizlerine Yanına, yüreğinin en gizindeki kuytuna. E
Kuru otların üstüne düşerken kar taneleri Tortulanmış özlemlerin genzi yakan buğusu sarıyordu benliğimi Yetim bir kederin gölgesi var ruhumda Yanıbaşımda yekta yalnızlığım Ömrümün kalan yollarını adımlamakta 23.03
İnsanoğlu kendi bencilliğine uygun düşen her şeyi mantıklı ve akla sığar kabul ederek gerçeğin üstüne çıkarmaya eğilimlidir.
ne olur kim olduğunu bilsem pia'nın ellerini bir tutsam ölsem böyle uzak uzak seslenmese ben bir şehre geldiğim vakit o başka bir şehre gitmese otelleri bomboş bulmasam içlenip buzlu bir kadeh gibi buğulanıp buğulanıp durmasam ne olur sabaha karşı rıhtımda…devamı
Dünyada hastalık ve üzüntü bulaşıcı olsa da hiçbir şeyin kahkaha ve neşe kadar çok sirayet etmemesinin oldukça adil, hakkaniyetli ve asil bir düzenleme olduğunu söyleyebilirim.
Baktım gökte bir kırmızı bir uçak Bol çelik bol yıldız bol insan Bir gece sevgi duvarını aştık Düştüğüm yer öyle açık öyle seçik ki Başucumda bir sen varsın bir de evren Saymıyorum ölüp ölüp dirilttiklerimi Yalnızlığım benim çoğul türkülerim Ne…devamı
Bazı insanlar haksız yere acı çektiğinde, derdim kendi kendime, acılarına tanık olanların kaderi bunun utancını hissetmektir. Ama bu düşüncenin verdiği sahte avuntu beni rahatlatamıyordu.
Her münzevi kendi kasvetli hücresinde gizli gizli insanlar dünyasına dönmeyi mi düşlerdi acaba?