Yoruldum Kaç bin defa söylemem gerekecek Bilmiyorum Yürüyorum öylece çıkmaz sokaklara sapa sapa Vuruyorum kendimi dört duvara itinayla Bulamıyorum bir anlam Tükeniyor tükendikçe daha çok hissediyorum Bir hiç olmaktan öteye geçememeyi.
Web yapım aşamasındadır.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
Dökülüyor bir bir Ömrümün sonbaharları Gözüm dolup duruyor Bir türlü bir yol bulamıyor Neye, kime, niçin aksın Nedir bu şaşkınlık Ne oldu ne bitti Güzel düşler hırsızı Sürekli zihnimde av peşinde Vurdukça vuruyor en güzel düşlerimi Yetişemiyor savaşamıyor noktasına gelip…devamı
Üzgünüm Benim kendimden başka yaslanacak duvarım olmadı Bu yüzden çıkmaz sokaklarda kaybolup duruyorum Kendi yoluma güvenim de tükenmiş Bu yüzden kimseye yol göstermem Hem benim bir yolum da yok artık Bir sonum var İyi mi Kötü mü Henüz kestiremediğim.
Yalnızlığımı sevmediğim bu vakitler Yürüdükçe soğuk duvarlara çarpıyorum içimde Kanıyor kanamaz dediğim yerlerim Tükeniyor tükenmez dediğim umutlarım Ve ruhum dayanmaz noktaya geldiğinde Bir kaçış yolu kuruyorum hülyalara.
Bir halden diğer hale ışık hızında geçerken Tüketiyorum tüm yaşama olan inancımı Ölümler kuruyor sonra teslim oluyorum belirsizliğe Korkudan mı yoksa kör bir sevdadan mı Bu umuda tutunma telaşı.
Kabul etmesi zor Ama kimse göremeyecek ruhunun en derinlerini Kimse anlamayacak için için ağladığını Düştüğün hayal kırıklıklarından nasıl kurtulduğunu Gözündeki ufak bir parıltıda kimin hayalini sakladığını Ve sende ne kadar büyük bir yer kapladığını.
Kırıldım doğrusu Öyle bir kırıldım ki Çıt bile çıkaramadım Aldım ve kabul ettim Her zaman olduğu gibi Gömdüm içime zehiri Yayıldıkça yayılsın diye Biliyorum ki bir gün Ruhum olmasa bile Bedenim dayanamayacak.
Düşler kuruyorum bulutlara baka baka Geçmişi ve geleceği yıkıp tekrar tekrar Yaşıyorum aynı hayal kırıklıklarını Döküyorum aynı gözyaşlarını Sızlıyorum sessiz sessiz Ruhumun en derinlerinde.
Gidesim var Ardımda tüm söylenmemişleri bırakarak Biliyorum bırakmakla bitmeyecek Büyüdükçe büyüyecek ve boğacak ruhumu Bir gün ansızın düşeceğim dizlerimin üzerine Akacak oluk oluk yalnızlığım gözlerimden Yine kimse görmeyecek dizlerimin nasıl kanadığını Varlığım buz kesilmiş bir heykelden öteye geçemeyecek.
Yollar uzadıkça uzuyor düşlerimde Varmak için çırpındığım hiçbir yer yok artık Saf bir endişeden ibaret tüm varlığım Neye sarılsam aynı soğuk his.