Beklemek Ne bitmez bir ölüm Daha kaç kez güneş doğmalı Kaç mevsime gömmeli umutları Kaç soğuk selama kurban etmeli Yorgun gülümsemeleri Susmak olmuyor artık Dönüp durduğum yer Huzurun tükendiği Uzaklığın ölçülemdiği Dipsiz ve nefessiz bir kuyu.
Bir defa da olsa Uçurumun kenarına geldim Kalbimin varlığını hissettim Hiç bu kadar hissettirmemişti kendini Hiç bu kadar gözümü korkutmamıştı Sonsuzluk denen muamma Ve hiç bu kadar aciz hissetmemiştim Ve daha önce hiç bu kadar yaşıyor olmanın Muhteşemliğini hissedememiştim.
Ay ile dolduruyorum odamı Yine de yetmiyor içimin karanlıklarına Artık güneşten önce uyanıyorum Bulamadım henüz ne aradığımı Gece ayrı gündüz ayrı bir ben Bir de yetişememenin yorgunluğu var Kaldıramıyorum üzerimdeki yılgınlığı Sonu gelmiyor kurduğum düşlerin Kabul edemiyorum bir türlü Nasıl…devamıAy ile dolduruyorum odamı
Yine de yetmiyor içimin karanlıklarına
Artık güneşten önce uyanıyorum
Bulamadım henüz ne aradığımı
Gece ayrı gündüz ayrı bir ben
Bir de yetişememenin yorgunluğu var
Kaldıramıyorum üzerimdeki yılgınlığı
Sonu gelmiyor kurduğum düşlerin
Kabul edemiyorum bir türlü
Nasıl tükenirim böyle habersiz.
Yaralandıkça Kalbimi daha çok dinlemem gerektiğini anlıyorum Artık kulaklarım sağır, gözlerim kör Teslim oluyorum teslim olunması gerekene Ötesiz yollara başka nasıl çıkılır bilmiyorum.
Yorgunum Yeni teselliler arıyorum Uzun yollar kuruyorum hülyalarımda Son olacak dediğim ne varsa pişmanlığım oluyor Kendime inandırdığım yalanlar tutuyor beni ayakta Hala hayata gülümsüyor olabilmenin getirdiği umut ile Dalıyorum uykulara.
Nizami yalnızlıklar edindim Olduğum her yerde aynı kuyuya düştüm Bedenim bu şekilde yavaş yavaş çürümeye başladı Unuttum çoğu yerde neyi nasıl söyleyeceğimi Yavaş yavaş gördüm sesimi kimseye duyuramadığımı Sonra kendimle uzun sohbetlere daldım Delirmek tatlı geldi bir an Onu da…devamıNizami yalnızlıklar edindim
Olduğum her yerde aynı kuyuya düştüm
Bedenim bu şekilde yavaş yavaş çürümeye başladı
Unuttum çoğu yerde neyi nasıl söyleyeceğimi
Yavaş yavaş gördüm sesimi kimseye duyuramadığımı
Sonra kendimle uzun sohbetlere daldım
Delirmek tatlı geldi bir an
Onu da beceremedim.
Bilmem ki Nasıl yürünür beraber bir yolda Alışkınım kaldırılmaları tek başıma işgal etmeye Yüklediğim yükleri kimsesiz ve sessiz kaldırmaya Gözyaşlarıma kimseyi ortak etmemeye Bir tek hayallerim vardır Gözyaşsız, güneşli...
Bitmez görünen şeyler bir anda bitiveriyor Bunu tekrardan görmenin huzuru var içimde Fazla değil sabaha yine unuturum sonumu Tekrardan düşerim hayatın boş telaşlarına.