Kollarım boşluğu sarıp duruyor Dinmiyor bir türlü ruhumun sızıları Gün biterken takvimden kopardığım, yaprağın çığlığını duyuyorum Uykularım kaçıyor göz yaşlarıyla, dalıyorum nefessiz hülyalara Mevsimleri ve yılları tüketiyorum böylece Yine de devam etmek Sonunu görmek istiyorum Hiç bir umut ışığı olmamasına…devamı
Web yapım aşamasındadır.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
Yaşamadın Nefes almaktan öteye gitmedi varlığın Şimdide ölüyorum diyorsun Nasıl olabilir var olmadan Düşmek sonsuzluğun ellerine.
Yıldızlara gömülü bir gece Güneşi beklemeye gerek yok Aydınlık, hem de kör edercesine Gözlerimi kapatıyorum Dönüyorum en derinlerime Kapanmaya uzak yaralarımla yüzleşiyorum Bir kez daha görüyorum Geçmeyecek.
Ne hepten var olabiliyor Ne de yok olabiliyorum Ruhum bedenime Dünyalar kadar ağır geliyor Bir yanım öfkeye sarılırken Bir yanım sükunete sarılıyor Ve ben ikisi arasında kalmaktan Öyle yorgun, öyle bitkinim ki Sade bir bekleyişle tüketiyorum Belirsizliğin galip geldiği ömrümü.
Bir kez daha sabır yolu göründü Bir kez daha düştük dipsiz bir kuyuya Neler kırıldı döküldü belirsiz şimdi Ayağa kalkmak için çok mu geç Bu ilk değildi, son da olmayacak O zaman devam etmeli Uyuyup uyanmalara.
Bu da geçecek Büyük küçük izler bırakarak Tümden unutmak mümkün değil Ama keşke bilsem Kaç gece daha kaldı Geçmiş olması için.
Belki yarın Biraz daha kabulle uyanırım Biraz daha açılır ruhum ile bedenimin arası Uyuşukluk tüm bedenimi sarar En sonunda bulurum Neden düştüğümü her güne Bıkmadan usanmadan.
Derdimi unuttum Düşlerimden utanır oldum Gülümsemek bile gelmiyor içimden Bitmeyen, uzadıkça uzayan bir hüzün haresi hayat Sayfaların arasında kaybolamayacak kadar yorgunum Ansızın gelip geçen umutlu zamanlara tutunuyorum Hüzün ise aldığım her nefeste doluyor içime Ağırlaştıkça ağırlaşıyor zaman Aynı hislere hapsoluyorum.
Acemi satırlarda Öfkemi kaybediyorum Kabul ediyorum kayıp olduğumu Var mışım, yok muşum Bir önemi yok.
Çalınacak tek bir kapı var Yine de insan duymak istiyor Biraz da acıya bulanmak Hayata karışıp yanmak Kaybolmak bilmediği sokaklarda Sonra da inanmak Pişmanlık son durağı olsa da.