Gözyaşlarım artık özgürlüğüne kavuştu Kalbimin kırılmayan son parçası da paramparça artık Bir önemi kalmadı dünün, bugünün ve geleceğin Sadece yorgunluklar ve gözyaşları biriktiriyorum geleceğe.
Kolay değilmiş Oysa kolay gibi görünmüştü Bir kere gidilmişti Tek yapılması gereken Bir daha geri dönmemekti Bir yandan sevip Bir yandan da kırgınlıklar biriktirdiğin o yere.
Dolanıyorum bir uçurumun kenarında dolanır gibi Sevgi, güven ve hoşgörü bataklığında İnanmıyorum hiçbirine Yine de bazen inanmak istiyorum Yorgunluktan.
Uyumakla geçmiyor Sabahlar artık eskisinden de karanlık Gün bitsin diye yaşıyorum günü Ömür tükeniyor habersiz Sarılmak geliyor içimden Korkudan başkası sarmıyor bedenimi.