Bir gün oturur konuşuruz Neyi kiminle ne için konuşacağımı bilmesem de Geçmişle gelecek arasında ki şu anı kaybettiğimden Bekliyorum sadece sessizliğimin boğulacağı günü.
Ne başındayım hayatın Ne de sonunda Koşabildiğim kadar koşsam da Ne kadar uzaklaşabilirim ki benden Her şeyi geride bırakmak kolay olsaydı Yeni bir sayfa açıp çoktan karalamaya başlardım Lakin şimdi çok geç Amacımı yitirip çoktan bıraktım savaşmayı Şimdilerde sadece çırpınıp…devamıNe başındayım hayatın
Ne de sonunda
Koşabildiğim kadar koşsam da
Ne kadar uzaklaşabilirim ki benden
Her şeyi geride bırakmak kolay olsaydı
Yeni bir sayfa açıp çoktan karalamaya başlardım
Lakin şimdi çok geç
Amacımı yitirip çoktan bıraktım savaşmayı
Şimdilerde sadece çırpınıp duruyorum
Olduğum yerde.
Dinlenmediğimin, önemsenmediğimin farkına vardığımdan beri susuyorum. Ne kimseye bir şey anlatma hevesindeyim artık ne de bir kimseyi dinleme. Çünkü yorgunum, küskünüm, kırgınım ve yaşıyor olmanın tadını çok uzun süre önce yitirdim. Gerçi bir konuda yalan söylemiş olabilirim. Bazen ne kadar…devamıDinlenmediğimin, önemsenmediğimin farkına vardığımdan beri susuyorum. Ne kimseye bir şey anlatma hevesindeyim artık ne de bir kimseyi dinleme. Çünkü yorgunum, küskünüm, kırgınım ve yaşıyor olmanın tadını çok uzun süre önce yitirdim. Gerçi bir konuda yalan söylemiş olabilirim. Bazen ne kadar çok anlatacak şeyimin olduğunu düşünüyorum. Bir süre sonra kendimi kendime hapsettiğimi hatırlıyorum. Öyle zamanlarda daha ne kadar devam edebilirim diye düşünüp korkuyorum. Ama bu korku fazla uzun sürmüyor unutup daha doğrusu -mış gibi yapıp devam etmeye çabalıyorum. Ve bir gün umut ediyorum ki bu karanlık aydınlığa hapis olacak.
Nasıl da gömülüyüm kendime Nefes bile alamıyorum artık Kırgınlıklarım ağzıma doluyor Ve ben her seferinde yutuyorum Kendimi yavaş yavaş zehirliyorum Acımı en derinlerde hissediyorum Ve bu his beni ayakta tutuyor Şimdi tek amacım bu histen kurtulmak Ama bilmiyorum nasıl olur…devamıNasıl da gömülüyüm kendime
Nefes bile alamıyorum artık
Kırgınlıklarım ağzıma doluyor
Ve ben her seferinde yutuyorum
Kendimi yavaş yavaş zehirliyorum
Acımı en derinlerde hissediyorum
Ve bu his beni ayakta tutuyor
Şimdi tek amacım bu histen kurtulmak
Ama bilmiyorum nasıl olur
Yaşamak durmadan yitirerek.
Varlığının kendinden çok başkalarına yük olduğunu Ve bu duygudan ne kadar uğraşırsan uğraş Bir türlü kurtulamamanın Nasıl bir şey olduğunu Keşke anlatabilsem.
Anlamı kaybetti Buz kesildi yüreği Bir daha dönmez Çocukluğuna Gördü bir kere Anladı anlaşılmazı Sonra bağladı ömrünü Bir pamuk ipliğine Sözde yaşadı Sözde güldü Bekledi yine de Çok yoruldu belki Yine de yaşadı Hayallerine tutunarak.
Şairin anlatamıyorum dediği yerdeyim Gün gelir de dokunur mu biri derdime Daha ne kadar gölgede kalacak ömrüm Kaç güneş yakacak yüreğimi Kaç defa çamura bulanmak gerek Baharı yaşamak için.