Umutsuzluğun kapısından kaç kez döndüm Bir gün o kapıdan geçip kaybolmak Bir daha güneşi hissedememek Ve yolların tükenmesinden Korkuyorum.
Web yapım aşamasındadır.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
İnansam insanlara Belki severdim aralarında kaybolmayı. Artık inanmayı bıraktım Şimdi kendi içimde kayboluyorum.
Kurtuluş yok diyorsun Yine de çırpınmaya devam ediyorsun Belkilerle bağlıyorsun tüm umutlarını Bin hayal kırıklığına Bir yenisini daha ekliyorsun Ve buna hayat diyorsun.
Kimse bilmez Seni nasıl sevdiğimi Belki yakıştırmazlar Beni sana Ama olsun Onlarda haklılar Ben kimim Onu bile bilmezken Seni sevmeyi Nasıl düşleyebilirim ki.
Sana bir şey vaad edemem İçim çoktan karanlığa teslim oldu Bir sen aydınlatabilirsin Ama korkuyorum işte Seni de karanlığıma boğarım diye.
Şiir sevmesen de olur Ben senin yokluğunda Yine de doldururum Tüm beyazları Karanlığa.
Şairin "anlatamıyorum" dediği yerdeyim Uzun uzun susmalarım bu yüzden Yüreğim buz gibi Artık kimseyi beklemiyorum demek isterdim İnsan beklemeye mahkum gibi Yine bekliyor işte Sonunu bile bile.
Ne kadar sevsem O kadar kaçtım Çünkü paramparçayım Kimseden beni toplamasını bekleyemem.
Yaşıyor saymıyorum kendimi Sadece yürüyorum Varmam gereken bir yer var mı Ondan da şüpheliyim Tek bildiğim Issız bir yolda olduğum Olur da düşersem Kimse tutmaz elimden.
Senin ismine yükledim Hayatımın anlamını Ve sen hiç yoktun Tüm bu boşluk Beni boğan.