Yaşamım boyunca beş kuruşsuz sürünüp, birgün yine beş kuruşsuz geberip gidecektim. Hayat insanı yıpratan bir şeydi. Sabahları uyanıp ayağa kalkabilmek bile başarı sayılmalıydı.
Ama şu yaşadığımız hayatı bir düşün! Hergün gömüyorlar bizi ve gıkımız çıkmıyor. Bazı günler farklı hissediyorum. Hiçbir şey yerli yerinde değil sanki.
Çok uzun yaşamak zamandan fazlasını gerektirir. Sabır mesela affetmek ya da. Dünyanın büyük kısmı kafayı yemişti. Geri kalanları da öfke içinde yaşıyordu. Ha bir de ne kaçık ne de öfkeli olmayıp bencil yaşayanlar var. Bazıları ise sadece zamanının gelmesini bekliyor.