(@) - Raf

"Hadi gülümse bulutlar gitsin İşçiler iyi çalışsın, gülümse Yoksa ben nasıl yenilenirim Belki şehre bir film gelir Bir güzel orman olur yazılarda İklim değişir, Akdeniz olur, gülümse. Sazlarım vardı, ırmaklarım vardı çok Çakıltaşlarım vardı benim Ama sen başkasın anlıyor musun…devamı

hanshiro 1 year ago

"Kestane ağacında rüzgâr Tüylerini kabartır uyku mahmuru, Sivri çatılardan damla damla sızar Alacakaranlık ve ayışığı. Serin çeşmeler çağıldar Akar durur girift efsanelerle, Kuledeki saat on çanları Hazırlanır çalmaya törenle. Issız sessizliğinde bahçelerin Ay pırıltılı ağaçlar uyuklar Kubbeli tepelerinde uğuldar Derin…devamı

hanshiro 1 year ago

Mickey 17

Bong Joon Ho

39 Gönderi

Kötü film değil ancak bir Bong Joon-ho seviyesi de değil. Bence bunlarla uğraşacağına güçlü bir kore filmi yapsa daha iyi olurmuş. Nerede o cinayet günlüğü gibi film... Bong Yazık ediyor kariyerine. 6.5/10

hanshiro 1 year ago

İlk Sevişme

Catherine Breillat

1 Gönderi

“Une Vraie Jeune Fille” (İlk Sevişme) Fransız yönetmen Catherine Breillat tarafından 1976 yılında çekilmiş drama eseri. Film hakkındaki düşüncelerimi bahane edip, uzun zamandır anlatmayı düşündüğüm önemli bir konuyu yazmak istiyorum. Okumanızı tavsiye ederim, zira günümüz özelinde -özellikle Türk izleyicisi- çoğu…devamı“Une Vraie Jeune Fille” (İlk Sevişme) Fransız yönetmen Catherine Breillat tarafından 1976 yılında çekilmiş drama eseri. Film hakkındaki düşüncelerimi bahane edip, uzun zamandır anlatmayı düşündüğüm önemli bir konuyu yazmak istiyorum. Okumanızı tavsiye ederim, zira günümüz özelinde -özellikle Türk izleyicisi- çoğu sanat filmini anlayamıyor veyahut anlamak istemiyor bu nedenle fayda sağlayacağını düşünüyorum. Öncelikli olarak Sinema -ve diğer yaratıcılık içeren türlerde- görülen sanat eserlerinin üretimi hususunda iki tür amaç güdülmektedir; Birincisi ticari amaç diğeri ise sanatsal amaçtır. Bu birçok izleyicinin gözünden kaçan bir durum. Sinema ilk ortaya çıktığında, özellikle ilk 10-15 yıllık süreçte ticari olarak hüküm gösterdi. Çünkü henüz bir sanat olarak görülmüyordu. Ortalama 3-5 dakika süren filmler, sirk ve birtakım tiyatro mekanlarında izleyici ile buluşmaktaydı. Amaç sadece eğlenmek ve hoş vakit geçirmekti. Her ne kadar Georges Méliès ve Edwin S. Porter gibi isimler “Aya Seyahat (1902)”, “Büyük Tren Soygunu (1903)” gibi ilk öykülü filmler üretmiş olsa da, sinema hala sanat olmaktan uzaktı. Ancak zamanla -bazı eleştirmenlere göre- arthouse sinemanın kurucusu olarak görülen D. W. Griffith (Bir Ulusun Doğuşu 1915, Hoşgörüsüzlük 1916) ve birtakım isimler sinemanın sadece bir eğlence aracı olmadığını göstermek ve yenilikler yaratmak için, normalden çok uzak temalar ve çekim teknikleri ürettiler. Bu sayede sonraki yıllarda (özellikle Sovyet kurgu kuramcıları; Pudovkin, Kuleshov ve Eisenstein gibi isimlere ilham olmuştur. Hatta ek bilgi vereyim bu isimler o kadar önemli ki bugün izlediğiniz neredeyse her türlü hareketli görüntü, evet hepsinden bahsediyorum; hepsini bu kuramcılara borçluyuz. Çünkü onlar bugünün sinemasal kurgu yapısını en ince ayrıntısına kadar inceleyip ortaya yenilikler attılar. Kendilerine göre sinemada birinci öncelik kurgudur. Bunu belki başka zaman detaylı anlatırım. Senaryo ve görüntüden bile önemsiyor olmaları her zaman garibime gitmiştir.) sinema sanat olarak görülmeye başlandı çünkü filmler artık uzun ve bir konu içermekteydi. Ancak hiçbir zaman ne ticari sinema, ne de arthouse sinema bu sanattan kopmadı. (burada yanlış anlaşılmasın. Sanat amacı güden yönetmenler zararına film yapmıyor, sadece birinci öncelikleri para kazanmak değil iyi bir film ortaya koymaktır.) bu nedenle özellikle birinci dünya savaşı sonrası dönemde Avrupa ağırlıklı birçok gelişmiş ülke de sanat filmleri ortaya çıktı. Hatta bu etkinin sonucunda ilk sesli filmlere kapı aralandı, dublaj ortaya çıktı, Oscar ödülleri verilmeye başlandı vs. vs. Bundan sonraki dönem ve tarihsel olaylar (tabi ki edebiyatında etkisiyle) sinemayı sürekli olarak geliştirmiştir. “İtalyan yeni gerçekçilik” (Luchino Visconti, Vittorio De Sica, Roberto Rossellini) ve “Fransız yeni dalga” (Jean-Luc Godard, François Truffaut, Eric Rohmer, Agnes Varda, Alain Resnais) akımları ortaya çıktı (belki bunu da başka zaman detaylı anlatırım.) Bu noktada Fransız sinemasına ve izlediğim bu filme geçmek istiyorum. Öncelikli olarak şunu bilmelisiniz. Bir filmi sevmek veya sevmemek zorunda değilsiniz. Bunu sürekli söylerim zira konudan dolayı çok fazla yanlış anlaşılmalar yaşanıyor. Zorunda olduğunuz tek şey vardır; o da filmi (başka bir sanat eseri de olabilir) ANLAMAK. Anlamadığımız hiçbir eser hakkında yorum yapmamız gerektiğini düşünüyorum, aksi halde komik duruma düşüyoruz (kendimden biliyorum). Neden sevip, sevmediğimizi bir yerlerde paylaşmanın ötesinde, kendimize aktarmalıyız. Amaç sadece tüketmek değil (tamam bunu ticari eserlerde yapın ama sanatsal eserlerde yapmayın) Uzun zamandır rafı kullanıyorum ve burada çoğu kullanıcı anlamadan paylaşım yapıyor veya paylaşım yapmak için bir şeyler izleyip, okuyor. Bu üzücü bir durum. Bu şekilde olduğunda izleyici veya okuyucu kendisine bir şeyler kazandıramaz. Sizlerden bir Nijat Özön performansı beklemiyorum tabi ki. Herkes uzman olamaz ama birtakım düşünceleri -en azından bu sanat eserleri özelinde- yerine getirilmesi gerektiğini düşünüyorum. Neyse konudan daha fazla çıkmayayım. Yeni Fransız Aşırılığı (new french extremity) olarak bilinen bir tür daha doğrusu akım var arkadaşlar. Bunun kuralları yoktur ama belirli bir düzlemde ilerler. Genelde bu türün Gaspar Noe, Catherine Breillat başta olmak üzere Clarie Denis, Patrice Chéreau, François Ozon gibi temsilcileri var. Bu yönetmenlerin amacı aşırılık. Yani normal olmayan (özellikle bu türde cinsellik ve şiddet sık kullanılır) rahatsız edici temaları işlemektedirler. Yani şöyle söyleyeyim izleyiciyi rahatsız edemeyen başarısız kabul ediliyor. Bu noktada özellikle Gaspar Noe bunun hakkını veren öncü isimlerden biri. Bu sanatçılar manyak değiller. Bazen haklarında o kadar komik yorumlar görüyorum ki; leş, çöp, vakit kaybı, zaman kaybı, bilmem ne kaybı... Tamam öyle de olabilir, olamaz demiyorum ama nedenleri üzerinde durmamak eksiklik içeriyor. yani kimse de çıkıp bunlar neden böyle filmler çekiyor diye sormuyor, araştırma gereği duymuyor. Komik bir durum. Velhasıl bu yönetmenler toplumda dışlanmış, içe dönük ağırlıklı karakterleri alarak sert filmler yapmayı hedeflemişlerdir. Sesli olarak anlatıyor olsam çok daha fazla detay verirdim ama bununla yetiniyorum. Ek olarak uzun yazmayı pek sevmiyorum, fazla yorucu. Bu kadar yazmışken biraz da filmden bahsedeyim. Catherine Breillat toplum içindeki bir aile üyesini (ergenliğe giren genç bir kız) ele alarak, cinselliğin keşfi ve sonrasında yaşanan duygu değişimlerini anlatmaktadır. Anne ve babanın da konumunu sorgulatan film, insan doğasının detaylarına yoğunlaşan, kadın cinsinin nasıl ve ne şekilde arzu duyduğuna vurgu yapan ilginç bir yapımdır. Bu akımdan biri değilde başka biri çekmiş olsaydı yapacağı şey erkek perspektifinden (yani patriyarkal) bir yaklaşım sergilerdi. Ancak filmde erkeği değil kadını görüyoruz. Kadın, erkeği arzulayıp tatmin oluyor; erkek, kadını değil. (tabiri caizse cinsel açıdan ilgi duyuyor. Taciz dersem ağır kaçar ama ona yakın.) Kendisinden daha önce “Kız Kardeşim (2001)” filmini izlemiştim. Olayı anlamama rağmen sevmemiştim. En azından neden sevmediğimi biliyorum bu güzel bir şey, aksi takdirde b*k atabilirdim :) Diğer filmindeki gibi sert sahneleri yok ama cinsel keşif noktasında yer yer ilginç sinematografik unsurlar denemiş. Detaya girip spoiler vermek istemiyorum. Kız karakterin cinsellik ve ilk sevişmeye doğru uzanan yolcuğunda temel alınan metodlar eminim bir uzmanın gözünden daha derindir. Filmin düşük bütçeli ve amatör oyuncular içermesinden dolayı etkisiz görülebilir ancak şunu belirtmeden geçemeyeceğim; cesur ve önemli bir konuyu ortaya koymuş. Ben bayılmamakla beraber sevdim. Yönetmen hala yaşıyor ve film üretmeye devam ediyor. Türk olsaydı çoktan suikaste uğrardı herhalde :) Daha fazla uzatmayayım. Umarım kendimi ve konuyu ifade edebilmişimdir.

hanshiro 1 year ago

En sevdiğim 10 Black Sabbath şarkısı 1- Solitude 2- Heaven and Hell 3- Planet Caravan 4- Falling Off the Edge of the World 5- War Pigs 6- Die Young 7- Over and Over 8- Under the Sun / Every Day…devamı

hanshiro 1 year ago

Güneşin Ardında

Walter Salles

1 Gönderi

"Abril Despedaçado" (Güneşin Ardında) Brezilyalı yönetmen Walter Salles'in 2001 yılında yayımladığı drama eseri. Güney Amerika'da özellikle Brezilya ve Arjantin gibi ülkelerde yaşanan toplumsal sorunlar bizim kültüre çok yakın. Bunu yönetmenin son filmi I'm Still Here (askeri devrim sonrası gücü elinde…devamı"Abril Despedaçado" (Güneşin Ardında) Brezilyalı yönetmen Walter Salles'in 2001 yılında yayımladığı drama eseri. Güney Amerika'da özellikle Brezilya ve Arjantin gibi ülkelerde yaşanan toplumsal sorunlar bizim kültüre çok yakın. Bunu yönetmenin son filmi I'm Still Here (askeri devrim sonrası gücü elinde bulunduran hükümetin "terör" adı altında birçok masum insanın hayatına müdahele etmesi. Bizdeki 80 darbesi gibi) filminde çok net gördük. Geçmişte de bu ve buna benzer birkaç filmde benzer sorunları ele aldı. Bunların izlenilmesi gerektiğini düşünüyorum. Yaşanan sorunların sadece bizde yaşanmadığını görmek lazım. Film, bir kasabada yıllardır süre gelmiş bir cinayet zincirinin (bizdeki töre gibi) son kuşak dönemini anlatıyor. İki ailenin üyeleri sürekli birbirlerinin büyük çocuklarını öldürmekte. Öldürülen adamın kıyafeti açık bir alanda asılır. Kan kuruduktan sonra sararırsa intikam alınır. Ateşkes için kıyafetin kırmızı olarak kalması gerekmektedir. Bu süre ortalama bir aydır. Filmin başında büyük aile çocuğu öldürülen aile, kıyafetin sararması ile birlikte ortanca oğulları "Tonho"yu intikam alması için eline silah tutuşturup yollarlar. Film bu noktaya kadar normal gelebilir ancak farklı olarak şu görülmekte. Tonho öldürmek istemeyen biridir ama mecbur kaldığı için öldürmeyi kabul etmiştir. Daha fazla detaya girmek istemiyorum. Film, bir töre konusunun yanı sıra insanoğlunun asırlar boyunca sürmüş bu tür ölüp olaylarının nedenlerini ve en önemlisi sonrasında bir anlam kazanılmadığını; intikamın mutluluk değil daha çok acı verdiğini de anlatmaktadır. Küçük çocuğuna isim verecek kadar kıymet bilmeyen bir babanın tek amacı intikamdır. Böyle bir statüde olan ailede haliyle gülmek eğlenmek bir tür haram olarak görülmüş. Özellikle bunu küçük çocuk karakterinde görmek mümkün. Okula gönderilmemiş ve kendisine verilen hediye kitabı okuyamaması, bu bağlamda beni en çok etkileyen sahnelerden biriydi. İşin içerisinde Tonho karakterinin kısa süren aşkı da vardır. İzlenilmesi gereken bir film. Ben yıllar önce izlememe rağmen hala bazı sahnelerini hatırlıyorum. Walter Salles keşke daha çok film üretse...

hanshiro 1 year ago

Selamlar. Bana fantastik türünde seri olmayan (devam içermeyen) kaliteli bir kitap önerebilir misiniz? En uzak olduğum tür ve iyi bir eserle başlangıç yapmak istiyorum. Mümkünse çok kalın olmasın. Zira çok derslerden dolayı çok vaktim olmuyor.

hanshiro 1 year ago

Oscar 2025 bu sabaha karşı verilecek. Tahminlerim; En İyi Film: Anora En İyi Yönetmen: Sean Baker En İyi Kadın Oyuncu: Fernanda Torres En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu: Zoe Saldaña En İyi Erkek Oyuncu: Adrien Brody En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu:…devamı

hanshiro 1 year ago

Hâlâ Buradayım

Walter Salles

10 Gönderi

"I'm Still Here" (Hala buradayım) Brezilyalı yönetmen Walter Salles'in 2024 çıkışlı yeni filmi. Uzun bir süre sonra Güney Amerika sineması izlemek mutlu etti. Yönetmen az ama öz üretiyor. Film; 1970'li yıllarda askeri diktatörlük yapan yönetimin, terör şüphesiyle bilip bilmeden binlerce…devamı"I'm Still Here" (Hala buradayım) Brezilyalı yönetmen Walter Salles'in 2024 çıkışlı yeni filmi. Uzun bir süre sonra Güney Amerika sineması izlemek mutlu etti. Yönetmen az ama öz üretiyor. Film; 1970'li yıllarda askeri diktatörlük yapan yönetimin, terör şüphesiyle bilip bilmeden binlerce insanı sorgu için tutuklayıp, çoğunun ölümüne sebep olmasını anlatıyor. Son derece toplumsal ve bir o kadarda gerçekçi bir bakış açısıyla ele alınmış. Filmin ana karakteri "Eunice Paiva" eşi ve 5 çocuğuyla birlikte mutlu mesut yaşarken, kocasının gözaltı sonrası, yukarıda bahsettiğim olayı yaşar. Tam her şey yoluna girecek derken kendisi ve kızlarından biri de sorgu sürecine girer. Tek istediği bu durumdan kurtulup kocasıyla eski hayatına dönmektir. Walter Salles ile yıllar önce "Central do Brasil" filmiyle tanışmıştım. O film beni çok etkilemişti. Yönetmen, toplumsal konularını, kendi kültürünün yoğunluğu ile eşdeğer düzeyde ve bir o kadar gerçekçilikle üretiyor. I'm Still Here, onun filmografisine yakışan güçlü bir yapım. Filmin en beğendiğim yönü kaliteli olması. Sinemada izlerseniz vereceğiniz paraya değer. 1970'leri izlemiyor resmen yaşıyorsunuz. Ancak şurada belirtmek isterim, filmi ne kadar beğenmiş olsamda konu ve yaşanan olayların çok daha fazlası bizim ülkemizde yaşandı. Bu nedenden dolayı filmi abartılmış bulan izleyiciler olacaktır ancak bu filmi kötü yapmayacaktır. Bunun yanı sıra başrol "Fernanda Torres" çok etkileyici bir performans ortaya koymuş. Yaşadığı çoğu acıyı içine atmak zorunda kalması, izleyici gözünde sürekli empati yapılmasını olanak sağlıyor. Bunu deneyip başaramayan çok fazla oyuncu var. Bu bağlamda (her ne kadar Anora filmiyle Mikey Madison'ın performansını beğenmiş olsamda) oscarı kazanmasını isterim. Martin Scorsese filmi o kadar çok beğenmiş ki, yönetmene mail atmış. Dedem öz sinemaya sahip çıkıyor :) Ek olarak Fernanda Montenegro'yu (Central do Brasil başrolü) burada görmek ekstra mutlu etti. Film bittikten sonra baktım, Torres ile aynı isme sahip olmasının yanında fiziksel ve karakter olarak da çok benziyor. 95 yaşındaymış. Umarım sağlığı yerindedir.. Uzun lafın kısası Güney Amerika sineması severler için güzel bir yapım. Sadece bunu değil yönetmenin Central do Brasil, Behind the sun, motosiklet günlüğü ve Yolda filmlerini de izleyin.

hanshiro 1 year ago

En sevdiğim 10 Judas Priest şarkısı 1- Beyond the Realms of Death 2- Run of the Mill 3- Nostradamus 4- Revelotion 5- Halls of Valhalla 6- Here Come the Tears 7- Victim of Changes 8- Night Comes Down 9- Rising…devamı