"Her şeyi unutmak ve rahatlamak için bir şeye ihtiyacı vardı. İşte o zaman insanlık fikri aklına geldi. Acı ve ıstırap çektirdiği oyuncakları. Çokca sefalet ve azıcık mutlulukla umutlandırmak için."
"Hayatta kalacağız, diye düşündüm. Şarkılarımız, hikayelerimiz. Bizi unutmayı asla başaramayacaklar. Troya'da savaşmış son adamın ölmesinden on yıllar sonra bile oğulları Troyalı annelerinin onlara söylediği şarkıları hatırlayacak. Rüyalarında olacağız. Ve en kötü kabuslarında."
"O sıralarda Tanrı'm kendimden tren yapardım kardeşlerimden ray aralarındaki boşlukta annem babama bağırırken mütemadiyen çıldırmış bir kondüktör evimizi basardı o aralarda Tanrı'm en çok o aralar dua ederdim sana çok sonra anladım katında işlerin öyle yürümediğini"
"Ben bilmek istiyorum, hayat gerçekten bir avuç yerde durmadan dönüp durmak, sonra da yaşlanıp ölüp gitmek mi yoksa bu dünyada başka türlü yaşamak da mümkün mü ? "
"Pişmanlık duymaya başlıyor, fakat bu mide bulandırıcı duyguyu da çok geçmeden kendimden uzaklaştırıyordum. Yavaş yavaş bunlara da alışıyordum. Her şeye çabucak alışırdım zaten, daha doğrusu uysallaşır, bile bile her şeye katlanırdım."
"Gabriel nedenini hiç anlamayacak. Neden dövülerek öldürüldüğünü bilemeyecek. Asla bilmeyecek. Son nefesini verdiğinde onu döven sanığı ve annesini gördü. Nedenini bilmeyecek. Bir şansı olmayacak. Asla."
"Buraya kadar yanlış yönde gitmek için efor sarfediyoruz. Erkeklerimizi kurtarmalıyız, kızlarımızı değil. Çünkü erkekleri kurtarırsak, kızlarımız güvende olur."