(@) - Raf

22 yaşında eğlenmeye ve modaya düşkün hep çocuk kalmis bir gen kız ile hiç çocuk olamamış bir küçük kızın hikayesi... Molly ailesinden miras kalan parası ile çok iyi bir hayat yaşamaktadır ta ki her şeyini kaybedenekadar. Hayat karşısında savunmasız kalan…devamı22 yaşında eğlenmeye ve modaya düşkün hep çocuk kalmis bir gen kız ile hiç çocuk olamamış bir küçük kızın hikayesi... Molly ailesinden miras kalan parası ile çok iyi bir hayat yaşamaktadır ta ki her şeyini kaybedenekadar. Hayat karşısında savunmasız kalan Molly iş aramaya başlar ve yolu Ray ile kesişir. Ray ihmal edilmiş bir çocuktur babası hasta annesi ise işkoliktir. Ray bir yetişkin gibi her türlü sorumluluğu üstlenir, kendi kuralları içinde yaşar, içe kapanık, duygularını yok sayan biridir. Molly ise Ray'in tam tersi çocuk gibi savurgan, anda kalan, sorumluluktan kaçan birisidir. Molly, Ray'in bakıcılığını üstlenir. İlk başlarda trajikomik bir ilişkileri olur. Sonrasında ise benzer yaralara sahip olan ikili birbirini derinlemesine anlamaya başlar. Molly'in sekiz yaşındayken ailesini kaybetmesi, Ray'in ise ailesi yanındayken dahi ailesiz kalması ikilinin benzer yaralarıdır. Bu ilişki içinde Molly yetişkin olmayı, Ray ise çocuk olmayı öğrenir. Hikayenin işlenişi çok güzeldi. Hem dönemlik, çerez bir havası varken diğer yandan pek çok güzel noktalara değiniyordu. Yan karakterlerle olan ilişkileri dahi iyi bir şekilde işlenmişti. Molly'in erkek arkadaşı ile olan ilişkisine baktığımızda ise Molly erkek arkadaşına bağımlı biridir, sonrasında kendine güveni geldikçe ona olan bağlarını koparabilmeyi öğrenir. Erkek arkadaşının sonrasında onun değerini anlaması da iyi bir şekilde verilmişti. Molly ilk başta bağımlı bir kimliğe sahipti, kendi ayakları üstünde duramayan, kaygılı bağlanan birisiydi. Ama hikaye içerisinde karakter gelişimi ile güvenli bağlanan birisine dönmüştü. Arkadaşı ile olan ilişkisinde ise yine ilk baştaki bağımlı kişiliği, sorumsuz davranışları ve arkadaşının bunun üstüne kendine hakimiyet kurması ve Molly'in bundan kaçması da güzel işlenmişti. Arkadaşı ile barışmaları ise iki arkadaşın göz göze gelip birbirine bakmaları ile olmuştu. Bu da sanırım arkadaş ilişkilerinde oluşan güçlü bağın çok samimi şekilde yansıtmasıydı. Benim filmde en beğendim nokta Ray'in karakter gelişimiydi. İlk başlarda tüm çocukluğunu reddetmiş duygularını bastırmış bir çocuk vardı. Kendine ait olmayan görevleri, sorumlulukları vardı. Yetişkinlerin dolduramadigi boşluklarını kendi dolduruyordu. Sonrasında adım adım çocuk olmayı öğrendi. Babası ile iletişim kurduğu an ise onun duygularını kabul ettiği andı. Ray ile Molly'in filcan içinde döndükleri sahnedeyse bir yetişkin bir çocuk, bir çocuk bir yetişkin vardı ikilinin karakterlerinin bulanıklığını göstermenin en güzel yollarından biri olmuş diye düşünüyorum. Kısacası bir gençlik filminden beklenilmeyecek kadar güzel detaylara sahipti. (Molly'in kıyafet tarzına hayran olmayan kız yoktur diye düşünüyorum:) " -Ben hazır olmadığımda beni yakalıyorsun. Ben deneyip yürütmek istediğimde sen ilgilenmiyorsun. +Tanıştığımızdan beri sorun benim neyi yanlış yaptığım. Ama sorunu olan ben değilim. Sensin. Sen ve senin bencilliğin. Bütün yaptığın almaktı ve şuanda senin için hiçbir şeyim yok. " " -İşini geri alabilirsin biliyorsun. +Sanmıyorum. Sen ve ben arkadaş olacağız. -Erişkinler çocuklarla arkadaşlık etmezler. +Ben burada erişkin göremiyorum. -Ben görüyorum. " "Her hikayenin bir sonu vardır. Ama hayatta her bir son yeni bir başlangıçtır."

kendininagaci 1 year ago

Sükut

Mohsen Makhmalbaf

7 Gönderi

"Gözler, insanın dikkatini dağıtır. Eğer gözlerini kapatırsan daha iyi öğrenirsin." ... "-Hurşit tut şunu. +Bu ne? -Ayna. +Bu ne için? -Kendini görmek için. Ona bakınca kendimi görüyorum. +Ben de görünüyor muyum? -Evet. +Neredeyim? -Bu senin yüzün, bunlar kaşların, burnun, ağazın.…devamı

kendininagaci 1 year ago

Yürekte Bukağı

Tomris Uyar

4 Gönderi

"Derinlik kavramını tanımadıklarından, dünyayla aradaki boşluğu bu çığırtkan sesle kapatıyorlar. Kendi öz seslerini bir kere bile duymadan ölecekler: cezaları bu." "Konuşmak da tehlikelidir. İçte biriken sözcükleri boşaltmak. Helekonuşmayı bir kere unutmuşsan." "Yorgunum. Verebileceklerimden, veremediklerimden yorgunum. Biriktirdiklerimden. " "Sesleri ardarda, hızla…devamı"Derinlik kavramını tanımadıklarından, dünyayla aradaki boşluğu bu çığırtkan sesle kapatıyorlar. Kendi öz seslerini bir kere bile duymadan ölecekler: cezaları bu." "Konuşmak da tehlikelidir. İçte biriken sözcükleri boşaltmak. Helekonuşmayı bir kere unutmuşsan." "Yorgunum. Verebileceklerimden, veremediklerimden yorgunum. Biriktirdiklerimden. " "Sesleri ardarda, hızla izliyordu birbirini, arada hiç boşluk bırakmamacasına, ama o boşluk yine de var. Konuşmakla doldurulmayacak, elle tutulacak kadar somut, yer kaplayan bir boşluk. Araba kalksa, rüzgâr içeri esse, baskısı azalır belki." "Belki de yıllardır dinlemeden duyduğum bir sesin yerli yerinde olmayışından..." "Yaşanılan acılar, büyük bir hızla simgesel acılara, okunulan, düşünülen, yazılan acılara dönüşüyordu. Toplu bir sanrı gibiydi" "yalnız, ben güzel şeyler duymak istiyorum demedim ki, sesini duymak istiyorum o kadar" *İstemeye hakkım var mı bilmem, ama seni yürekten ilgilendiren şeyleri, başkalarına anlatmaktan kaçınacağın şeyleri duymak isterdim. Anlat bana..." "Yaşananların gerçek yaşama uymadığına, hiçbir zaman uymayacağına inananlar." "Kusarak biteceğimi sandım. O ölümcül hastalığın bedenimden yıkanıp gideceğini düşündüm. Adı bin kere değiştirilmiş bir sokak köpeği gibi yeni verilecek bir ad’a yaraşmayı düşündüm." "Birden. Neden korkunun ya da acısının nesneleriyle özdeşleşmişti böylesine? Neyin gerekçesini arama peşindeydi?" “Yine de çatlak tabak mutfaktan eksik edilemez, vazgeçilmez bir gereçtir, öyle saklanacaktır. Bir daha ateş üstüne konulamaz, öbür tabakların arasına rastgele bulaşıklığa devrilemez, konuk önüne çıkarılamaz artık, ama gece geç saatlerde içine bisküit falan koyabilirsiniz, artan yemeklerle bir buzluğa tıkabilirsiniz...” "Bir yaz gecesi, kendini içinde bir gezegen kadar özgür, tek başına, mutlu saydığı denizi gözledi. Hırçındı deniz.Şimdi beyaz olacak yazılarında bunları kaç kereler anlatmıştı. Zorlamıştı." "Her fırsatta bir dostluğa, bir sevgiye, bir teklife evet demiş ve bütün bunları da iğreti olarak, sonradan yine hayır demek üzere yapmıştı. Dünyayı işine son verebilir, kendisini işine son verilebilir bir nesneolarak görmüştü hep. Asla düşünmemişti ki... Hiçbir şeyden korkmamıştı." "Ne çok sevmiştim! Bedenim ve belleğim ne kadar unutkandı..." "Varolamadı, korkularına yenildi, bir tabağın, bir kilimin güzelliğini bütünlemekten öteye gidemedi." "Kısacası, akılda kalacak bir hikâye kişisiydi. Hikâyesi, daha yokken bile." "Yalnız, gözlerimizi birbirimizden kaçırır, ötelere bakardık birlikte. Konuşsak, açıklasak, o şey bozulacakmış gibi." "Bu ele geçmez anları günü gününe kayda geçiren sonsuz fotoğraflardaki kişiler, önlerinde uzanan dünyaya, kıra değil, kendi içlerine bakıyor gibiler. Hepsi donuk, içlerinde bakılacak hiçbir şey yokmuşçasına." "Alınmayan bir kitabı beyaza çevirmekten, hiç yazılmamış, hiç yaşanmamış saymaktan başka ne gelirdi elden? Hem o zaman başkaları, gençler, yeniler doldurabilirlerdi beyaz sayfaları. Kimbilir, belki benimkine benzeyen ya da taban tabana aykırı düşen deneyleriyle." "Şarkılar vardı o yaz. Her yaz gibi yazın kendi şarkıları: Bir ihtimal daha var, o da ölmek mi dersin?"

kendininagaci 1 year ago

Dizboyu Papatyalar

Tomris Uyar

7 Gönderi

"Yırtına bozula düzelecek bu dünya ama biz yetişemeyeceğiz nasılsa." "Kimsenin aslını bilmediği, doğrusunu tutturamadığı bir şarkının hep yanlış söylenişi, söyleneceğiydi. Sözcükleri kestirilemeyene, ölüme bir çağrıydı." "Hatırlamak değil başka bir şey. Unutmamak belki..." "Üsteleme. Yolumuz ayrı çünkü. Anlayamazsın." "Bir şeylerin dışındayım…devamı

kendininagaci 1 year ago

Kedi ve Ölüm

Erhan Bener

1 Gönderi

"Onlarla beraber yaşamıştı gerçi ama hiçbir zaman onlarla bir olmamıştı." "Korkunç bir duygu: Soluk alamamak, göğüs kafesinin ezildiğini duymak, öyle umutsuzca çırpına çırpına boğulmak... " "Yapacak bir işi yoktu. Hayır, yapacak artık hiçbir işi kalmamıştı. Bunu kaç kez tekrarlamıştı kendi…devamı"Onlarla beraber yaşamıştı gerçi ama hiçbir zaman onlarla bir olmamıştı." "Korkunç bir duygu: Soluk alamamak, göğüs kafesinin ezildiğini duymak, öyle umutsuzca çırpına çırpına boğulmak... " "Yapacak bir işi yoktu. Hayır, yapacak artık hiçbir işi kalmamıştı. Bunu kaç kez tekrarlamıştı kendi kendisine. Ama kımıldamak da gelmiyordu içinden. Ya yürümeli ya da bir sebep bularak beklemeliydi." "Gülünç bir şeydi bu aslında. Belki de yaşlanmak denilen şey, insanın yıllarca önce gözyaşı döktüğü dakikaları hatırlarken bir çeşit utangaçlık duymasından başka bir şey değildi. Bütün hayatı bir sözün, bir bakışın ucunda saymak, bir tek söz, bir çift göz uğrunda -bütün ışığı, rengi, doyulmaz lezzetiyle- yaşamayı bir anda değersiz bulacak kadar pekyürekli olabilmek, ancak gençliğe vergi bir aptallık değil miydi?" "Ne yapabilirdi artık? Bütün ömür boyu süren boşuna bir bekleyişin sonu gelmişti." "Neydi ki ölüm? Siyah, beyaz ve gri bir yığın. Bir renksiz dünya." "Ömür denen şey kısa süreli bir düş, bir acayip gölge oyunundan başka bir şey değilken ne diye üzülmeli, sıkımalı, her şeyi kendine dert edinmeliydi?" "Ne kadar içinden hazırlıklı olsa da her şeyi bırakmak, bir şeyler yapabileceğine bir zamanlar o kadar inanmışken savaşmaktan vazgeçmek, kendini inkar etmek, öyle pek kolay değildi. Acı çekmediğini söyleyemezdi. Hatta duyduğundan da fazla acı çektiğine, çekmesi gerektiğine kendini inandırdığı için, bir ara az kalsın büsbütün çökecek, yıkılacaktı bu yüzden." "Yalan söylemeden, kendini kandırmadan, kaç kişi çıkardı insanlar içinde, hayatını pişmanlık duymadan geçirdiğini söyleyebilecek? Bütün bunların sebebi, zamanın sınırlı olduğunu kimsenin idrak edemeyişiydi. Bu yüzden bütün eserler kusurlu yaratılmaya mahkumdu. Eserini düzeltmek için vakti olduğunu sanan insan, gereği gibi veremez kendini eserine. Herkes asılmasına bir gün kaldığını bilen bir ölüm hükümlüsünün gözüyle değerlendirebilseydi geçen zamanı, dünyanın görünüşü muhakkak ki bambaşka olurdu. " "Çok kere bitkin düşüyordu kendi kendisiyle yaptığı savaştan."

kendininagaci 1 year ago

Aziz Bey Hadisesi

Ayfer Tunç

27 Gönderi

"Her şeyden utanıyordu. Sevildiğini sanmış ve yanılmış olmaktan çok utanıyordu. Ölebilseydi eğer bunu tercih ederdi." "Ne çok ister insan büyük kederlerin ardından ölüp gitmeyi de, başaramaz.Ruh, başına kara bir hale takarak göğe yükselmek için çırpınır ama vücut dünyalıdır; yer, içer,…devamı

kendininagaci 1 year ago

Yanık saraylar

Sevim Burak

2 Gönderi

"Akşamlara dek pencerenin önünde yalnızlığımı büyütüyordum. HİÇBİR ŞEYDEN UMUDUM YOKTU" "Bazen kendi bildiklerini bile anlayamazsın." "Fakat bir HİÇ için yaşanır mı?" "Bense, ölümden korkmayacak kadar yalnızım." "Kendi kendinedir O'nun işi - Kendi kendine oturur - kendi kendine düşer - Kendi…devamı

kendininagaci 1 year ago

Alacaceren

Nezihe Meriç

1 Gönderi

"Ne karanlık bir duygu bu içindeki. Ağlamak mı istiyor? Hayır. Bir yeri mi ağrıyor? Hayır. Bir şeye mi sinirleniyor? Hayır. Peki ne ?" "Kendime bir anlam bulmalıyım. Bunu, pek iyi çözemiyorum. Nasıl, hangi yöntemle düşünmem gerektiğini bilmiyorum. Çevremdeki, benimle yaşıt…devamı

kendininagaci 1 year ago

Bir Salyangozun Anıları

Adam Elliot

53 Gönderi

"Sevgili Grace, eğer bunu okuyorsan ben bir donut gibi ölmüşümdür ve sen de bisküvi kutumu ve almanı istediğim bazı şeyleri bulmuşsun demektir. ... Sırlarım... Öncelikle ben bir yetimim ve yetimhanede büyüdüm. Büyük savaştan sonra... Korkunç bir yerdi... Gece gündüz beşikte…devamı

kendininagaci 1 year ago

Mükemmel Günler

Wim Wenders

122 Gönderi

Ana karakterin hayatı çok sıradan rutinlerden oluşuyordu. Kendisi tuvalet temizleyicisiydi. Başrol sabah erkenden kalkar bitkilerini sular, masasında duran parası, cüzdanı ve fotoğraf makinesini alır arabasına binmeden otomattan kahve alır ve arabasına biner. Kaset koleksiyonundan sevdiği bir şarkıyı açar ve onu…devamı