(@) - Raf

Spoiler içeriyor - 19.01.2026 - Kuzuların Sessizliği filmini izledikten sonra bütün seriyi izlemeye karar verdim ve sıradaki filmi de izlemiş bulunmaktayım. Açıkçası beklentim çok daha yüksekti ama beklentimi karşılamadı. Kuzuların Sessizliği filmini hem teknik açıdan hem de oyunculuk açısından daha çok beğenmiştim,…devamı- 19.01.2026 - Kuzuların Sessizliği filmini izledikten sonra bütün seriyi izlemeye karar verdim ve sıradaki filmi de izlemiş bulunmaktayım. Açıkçası beklentim çok daha yüksekti ama beklentimi karşılamadı. Kuzuların Sessizliği filmini hem teknik açıdan hem de oyunculuk açısından daha çok beğenmiştim, bu filmdeki teknikleri biraz zayıf buldum. Sanırım yönetmen değişikliği yapıldığından dolayı böyle bir durum oluşmuş. İlk filmde Hannibal Lecter çok az gözükmesine rağmen tüm filmi sırtlanacak kadar büyük bir etki yaratmıştı ama bu filmde onun keskin zekasına dair bir sahne göremedim, daha çok vukuat üzerindeki hallerine odaklanılmış gibiydi. Ayrıca Clarice Starling rolü için Jodie Foster olmayınca da garipsedim çünkü Julianne Moore biraz daha soğuk yapılı, duygulardan yoksun kalmış bence bu rol için. Jodie Foster’i izlerken onun ürkekliğini, Lecter’a karşı olan korkusunu ve cesaretini çok iyi hissetmiştim ama Julianne Moore’da sadece profesyonel bir ajan hissiyatı aldım. Tabii ki tüm bunların dışında yine güzel bir filmdi ama çok daha iyi olabilirdi. Mason Verger karakterini Gary Oldman’ın canlandırdığını görünce çok şaşırdım, makyajı gerçekten çok iyi yapılmış. Filmin son sahnelerindeki meşhur beyin pişirme kısmındaki karakter animatronik bir kuklaymış ve o dönem için oldukça maliyetliymiş, bu beni çok şaşırttı. Ben onun gerçek bir oyuncu olduğunu zannetmiştim ama kuklaymış meğer. Yine birkaç sahneye detay olarak eklenmiş şeyler de mevcut, mesela jenerikteki güvercinler Hannibal Lecter’in yüzünün silüetini oluşturmuş, ben fark etmemiştim de sonradan okudum. Özetle, Kuzuların Sessizliği benim için başyapıt sayılabilecek bir filmken Hannibal sadece bir suç filmi olarak kaldı. Vahşet sahnelerinde ürkeceğimi düşünmüştüm ama öyle fazla ürkütücü sahne de göremedim. Bir de Lecter ile Clarice arasındaki bağı da tam olarak çözümleyemiyorum, saplantılı bir aşk mı yoksa kendisine bir eğlence mi yaratıyor? Umarım bunu daha net açıklayan bir filmi vardır. Puanım: 7/10

lilithy 5 months ago

Kadın Aklı Erkek Aklı

Robert Luketic

31 Gönderi

- 18.01.2026 - Romantik komedi filmlerini çok severim bu yüzden bu filmden de çok ümitliydim fakat beklentimi karşılamadı. Filmin afişi, filmin özeti gibi diyebilirim. Cinselliği ağzına sakız etmiş bir adam ve işkolik bir kadın var. Erkek karakterimiz yani Mike, kadın-erkek…devamı

lilithy 5 months ago

The Wisdom of Trauma

Maurizio Benazzo

7 Gönderi

- 15.01.2026 - Gabor Mate, 1944 yılında Budapeşte’de doğmuş daha sonra ailesiyle birlikte Kanada’ya göç etmişler. Kariyerine öğretmen olarak başlasa da sonradan tıp eğitimi almış ve aile hekimliği yapmaya karar vermiş. Yani sanılanın aksine kendisi bir psikiyatr değil aile hekimi.…devamı

lilithy 5 months ago

Kuzuların Sessizliği

Jonathan Demme

159 Gönderi

Spoiler içeriyor - 14.01.2026 - Anthony Hopkins’in oyunculuğuyla taçlandırdığı 1991 yapımı bu film, hepimizin karşısına illaki çıkmıştır. Ben yüksek düzey korku içerdiğini zannettiğim için yıllarca izlememiştim fakat psikolojik gerilim olduğunu görünce izleyeyim dedim. İyi ki de izlemişim, filmi izleyince neden kült olduğunu…devamı- 14.01.2026 - Anthony Hopkins’in oyunculuğuyla taçlandırdığı 1991 yapımı bu film, hepimizin karşısına illaki çıkmıştır. Ben yüksek düzey korku içerdiğini zannettiğim için yıllarca izlememiştim fakat psikolojik gerilim olduğunu görünce izleyeyim dedim. İyi ki de izlemişim, filmi izleyince neden kült olduğunu anladım. Anthony Hopkins filmde sadece 16 dakika yer almasına rağmen tüm filmi sırtlanmış resmen, inanılmaz bir performans. Jodie Foster de çok iyi bir oyunculuk sergilemiş, mimiklerinden duygularını çok iyi hissettirmiş. Gelelim filmin en çarpıcı ve başarılı detaylarına, Anthony Hopkins hiçbir sahnesinde göz kırpmamış. Zaten kamera açıları o kadar iyi ayarlanmış ki kendinizi bir av gibi hissediyorsunuz izlerken. Clarice hariç herkeste kamera göz hizasında olduğu için inanılmaz bir hakimiyet söz konusu, bu hakimiyeti de Anthony Hopkins çok iyi yönetmiş. Tüm erkeklerin Clarice karakterine baktığı sahnede gerçekten tüm gözler üzerinizdeymiş gibi hissediyorsunuz, oysa kamera Clarice’ye geçtiğinde o kameraya değil daha farklı bir hizaya bakıyor, orada farklı bir his geliyor insana. Filmi izlemeye başladığım ilk anda bu kamera tekniğini gördüğümde çok iyi bir film izleyeceğimi anladım zaten. Lecter karakterinin yüksek zekası ve soğukkanlılığı olduğu gibi geçiyor izleyiciye. Sanki bir oyuncuya değil de gerçekten o karaktere bakıyor gibiydim. Yani senaryosuyla, oyuncularıyla, teknik özellikleriyle ve atmosferiyle sapasağlam bir filmdi. Et Yemenin Cinsel Politikası kitabını okumadım ama biraz göz gezdirmiştim. Et tüketiminin şiddeti beslediğinden bahsediyordu, kesinlikle katılıyorum, ilkel çağda avlandığımızı düşünürsek pek de tesadüf değil zaten. Hannibal Lecter karakterinin felsefesini bilmiyorum ancak yamyamlığının bu şiddet sevgisinden ve güç tutkusundan geldiğini düşünüyorum. Kendisi karşısındakinin yüzüne dahi bakmadan yalan söylediğini anlayabilecek kadar zeki bir karakter, öldürme yöntemi de cafcaflı tabii ki. Ama Clarice karakteri de oldukça güçlü bir karakter, erkek egemen bir meslekte kadın olarak ayakta durmaya çalışıyor. Bunu sadece suçlularla değil kendi mesleğine mensup erkekler tarafından maruz kaldığı bakışlardan çok net bir şekilde anlıyoruz. Lecter karakterinin psikiyatr olması ona Clarice’in zihninde dolanma fırsatını çok iyi bir şekilde sunuyor. Hatta ataerkil düzenin ve Clarice’in nelere maruz kaldığını tahmin ediyor olacak ki diğer mahkum ona meni fırlattığı için onu kendi dilini yutacak kadar manipüle edebiliyor. Oldukça derin bir şekilde çözümlenecek bir film, çözümlemeye bilgim yetmiyor diyebilirim. Afişindeki Afrika Ölüm Kelebeği yani Latince ismiyle Acherontia Atropos bile oldukça anlamlı. Buffalo Bill karakteri de oldukça derin bir hikayeye sahip. Bir sitede okuduğuma göre, kuzu mitolojide ve dinde saflığın, yeniden doğumun sembolüymüş. Clarice de geçmişinde kuzuları ölümden kurtaramadığı için kadınları ölümden kurtarmak istiyormuş, yani psikolojik tahlil olarak böyle yorumlanmış. Hannibal Lecter ise kibarlığının arkasına saklanmış bir yırtıcıdır. Özetle, kategorisinde izlediğim en iyi filmlerden biriydi. Bunca yıldır izlememekle hata etmişim. Devam filmlerini de yakın zamanda izlemeyi düşünüyorum. Puanım: 10/10

lilithy 5 months ago

Mary Shelley's Frankenstein

Kenneth Branagh

5 Gönderi

Spoiler içeriyor - 12.01.2026 - Yine bir Frankenstein yapımı ile buradayım. Sanırım Frankenstein filmleri arasında en çok beklentim olan filmdi çünkü en benzeyen uyarlamanın bu olduğunu okumuştum. Ne yazık ki beklentimi tam olarak karşılamadı. Kitaba sadık kalma konusunda oranı yüksekti evet ama…devamı

lilithy 5 months ago

Gilmore Girls

Amy Sherman-Palladino

128 Gönderi

Spoiler içeriyor - 09.10.2025 - 11.01.2026 - Sonunda uzun sezonlu bir dizi bitirdim, inanamıyorum! Film izlemeyi çok sevsem de ne yazık ki dizi izlemek konusunda o kadar başarılı değilim. Merak ettiğim çok fazla yapım olduğu için tek bir yapımda aylarca kalmak beni…devamı- 09.10.2025 - 11.01.2026 - Sonunda uzun sezonlu bir dizi bitirdim, inanamıyorum! Film izlemeyi çok sevsem de ne yazık ki dizi izlemek konusunda o kadar başarılı değilim. Merak ettiğim çok fazla yapım olduğu için tek bir yapımda aylarca kalmak beni zorluyor, genelde kısa süren dizileri tercih ediyorum. Ama Gilmore Girls benim için bir ilk oldu. Bence ilk uzun soluklu dizi olarak gayet iyi bir seçim yapmışım. Diziyi izlediğim süreç boyunca bazı tepkilerimi telefonuma not aldım ve okuyunca duygulandım, ne çok şey yaşanmış. Son bölümde de gözyaşlarımı tutamadım zaten. Kasabanın etkinlikleri, ikonik insanları, mevsimleri ve o mevsimlerin gerçekten yaşanıyor olduğunu hissettiren atmosferi gerçekten çok güzeldi. İnsanın Stars Hollow’da yaşayası geliyor izledikçe. Tabii bunun dışında Lorelai ile Rory’nin çalkantılı aşk hayatlarını izliyoruz. Başlarda çoğu kişinin düşündüğü gibi, anne-kız olarak ikisinin de çok dengesiz davrandığını düşünmüştüm ama zamanla düşüncelerim değişti. Neden dizi diye onların kusursuz olmalarını bekliyoruz ki? Zaten en doğru insani kararları alacaklarına dair bir iddiaları yok. Hayat da böyle değil midir? Hepimiz en doğru kararları aldığımızı ya da alacağımızı sanarız ama aslında işleri berbat etmişizdir. Onların da birer insan olduklarını düşündüğümden beri bu konuya daha esnek yaklaşıyorum. Tabii yine de aldatmaları ve aldatmaya benzeyen girişimleri tasvip etmiyorum. Dean karakteri Rory için tam bir lise aşkıydı bence. Gerçekten çok tatlılardı ama geleceğe umut tutan bir ilişki değildi, geçmişe baktığınızda çok mutlu olduğunuzu hatırladığınız çocuksu ve tatlı bir aşk gibiydi sadece. Sonra Jess giriyor tabii hayatına, her ne kadar Dean’in Jess için bir anda kenara atılmasını hoş bulmasam da Jess karakteri daha ilgi çekiciydi bence. O da ergendi, hatta ailesinin yaşattığı travmalar yüzünden çok asi bir ergendi ama yine de kendine has bir tarzı vardı. Ben Jess ile daha çok shipledim Rory’i. Çünkü Dean’le çok monotonlardı ya, sohbetleri falan çok tıkanıyordu. Ayrıca bir bölümde Jess aynı Luke gibi giyinmişti, çok komik ve tatlıydı. Tabii bölüm bölüm Jess’in ergenliğinin tavan yaptığı oluyordu ve o zamanlarda ona katlanmak zordu gerçekten. Sonra sevgili oldular da yani nedendir bilmiyorum Jess sevgili olunca çok değişti, çok gamsızlaştı, işte tam o noktalarda tat kaçırıcı olmaya başlamıştı. Hatta 3. sezon 19. bölümde partide yaptığı davranıştan dolayı onu kınamışım, tam bir abaza gibi davranmıştı. O partide Dean’in Rory’i koruması çok hoştu cidden 🤭 Notlarıma yazdığıma göre; 3. sezon 7. bölümde Dave, Lane’in annesine rol yapmış ve çok hoşuma gitmiş. Ya gerçekten o çift çok tatlıydı, ben çok yakıştırıyordum. Sonrasında Zack ile mutlu olduğunu biliyorum ama nedense Zack ile hiç yakıştıramadım Lane’i. Tabii bu süreçlerde Lorelai’nin de Chris mevzularıyla uğraştığını hatırlıyorum, çok üzücüydü ya. Tam ona güvendiği anda birden bebek muhabbeti çıkmıştı ortaya, çok üzülmüştüm. Ama onun da kararları çok değişken, bir bakıyorum Luke’a yaklaşıyor sonra bir bakıyorum Chris’e geri dönmüş, kaçıngan bağlanmanın ayaklı tanımı gibiydi yani. Beğendiğim bölümlerden biri ise 4. sezon 6. bölümdeki sanat festivali bölümüydü. Gerçekten çok yaratıcı bir etkinlikti, keşke Türkiyede de böyle etkinlikler yapılabilse. Ayrıca aynı sezon içerisinde 9. bölümde Richard’ın eski sevgilisiyle her sene bir kez yemek yediğini öğrenmişiz, şok olmuştum ve Emily’e kesinlikle hak vermiştim. Her ne kadar despot ve katı bir kadın olsa da öyle bir saygısızlığı kesinlikle haketmiyordu. Bir de 2. sezon 7. bölümde anne-kız moda defilesi sahnesinde Lorelai ile Emily çok tatlıydı bence. Aralarındaki duvarı aşabilseler çok tatlı oluyorlar ama Emily sağolsun o duvarı hep yeniden inşa etmek zorunda kalıyorlardı. Rory’nin Dean evli olduğu halde onunla sevgili olduğu bölümler fazla saçmaydı. Hatalar yapmalarını anlıyorum ama zeki oluşu bu kadar vurgulanan bir kızın böyle bir hata yapması bence pek gerçekçi değil. Sonuçta bu kız bölümler boyunca çalışkanlığıyla ve realistik zekasıyla övüldü, kadın hakları konusunda birsürü kitap okudu. Nasıl gidip de evli bir insanla beraberlik yaşayabilir? O kısımlar saçmalıktı bir de Lorelai’ye kötü davrandığı zamanlar da saçmalıktı. Lorelai’nin anneliğinin kusursuz olduğunu düşünmüyorum kesinlikle problemler var ama yine de kızına dost ve anne olmaya çalışan bir kadındı. Sonra Logan giriyor hayatına, bana kalırsa Rory’nin gerçekten aklı başında olan tek sevgilisi Logan oldu. Gerçi onun da ne kadar aklı başındaydı tartışılır da, işte. Başlardaki çılgınlığı ve sonradan oturan karakter gelişimi hoşuma gitti, onun da çok fazla kusuru vardı tabii ki ama Rory’le birbirlerine denklerdi bence. Tabii bu esnalarda Rory’nin üniversiteyi bırakması, havuz evinde boş boş takılmaları, Lorelai’yi yüzüstü bırakması falan çok saçma bölümlerdi. O kısımları hızlı hızlı izleyip geçtim yani. Gelelim benim favori karakterime, Luke’a ✨ Eminim sadece benim değil, çoğu izleyicinin favorisidir çünkü adam resmen yürüyen green flag. Yıllarca Lorelai’yı beklemesi, ona buz pisti yapması, Rory’i kendi kızı gibi görmesi, Lorelai’ın birçok erkek arkadaşını Luke’un gözüne sokmasına rağmen bir şey dememesi… Bence çok hoş bir karakterdi. Tabii ona da gıcık olduğum kısımlar vardı, kızı olduğunu öğrendiğinde girdiği hal bence çok saçmaydı, bir anda gamsızlaşmıştı. Yıllarca sevdiğin kadına bir anda öyle gamsızlaşamazsın yani. Çok durağan bir karakter, bir karar alması ve harekete geçmesi çok vakit alıyor ve insan onu beklerken çatlayacak gerçekten, bu yüzden Lorelai’yı çok iyi anlıyorum. Ama son sezonun son bölümünde yaptığı gerçekten çok hoştu, tüm kasabayı ayarlaması, saatlerce uğraşıp yağmurluklardan korunak yapması 🥹 Bu yüzden kavuşmalarına çok sevindim. Özeten, doğrularıyla yanlışlarıyla çok tatlı bir kasabaydı Stars Hollow. Dizinin renk paletleri o kadar tatlıydı ki izlerken çok keyifli vakit geçiriyor insan. Akşamları kendimle vakit geçirirken çok kıymetli bir şekilde yer aldı benimle. Lane’in Bayan Kim ile olan bağ gelişimi, Paul Anka, Paris’in kendine has tavırları, Rory’i kitap okurken görmek, karakterlerin diyalogları arasına kültürel espriler sıkıştırmaları, Luke’un yemekleri, her şey çok hoştu. Ve şunu söylemeden geçemem, bu dizi beni inanılmaz acıktırdı 🥞🫐 Sanırım dizinin devamı olan 4 bölümlük bir yapım daha var, onu da kısa zaman içinde izlerim. Gilmore Girls serüveni güzeldi, keşke daha önce izleseymişim, biraz geç kalmış gibi hissettim 🥲 Puanım: 7/10

lilithy 6 months ago

Yaratılan

Çağan Irmak

109 Gönderi

Spoiler içeriyor - 09.01.2026 - 11.01.2026 - “Benim insanla davam bitti.” Gönderilerimde pek çok kez denk geleceğiniz üzere yine ilk cümleme Frankenstein’e olan hayranlığımla başlamak istiyorum. Okuduğum andan itibaren hep zihnimde dolaşan, düşündüren bir eser oldu benim için. Bu yüzden kitabın temsil…devamı- 09.01.2026 - 11.01.2026 - “Benim insanla davam bitti.” Gönderilerimde pek çok kez denk geleceğiniz üzere yine ilk cümleme Frankenstein’e olan hayranlığımla başlamak istiyorum. Okuduğum andan itibaren hep zihnimde dolaşan, düşündüren bir eser oldu benim için. Bu yüzden kitabın temsil ettiği tüm felsefi yönleri ele alan bir Frankenstein yapımı arayışı içerisindeyim. Frankenstein’e dair her şeyi izlemeye çalışıyorum ve yolum bu kez Yaratılan dizisiyle kesişti. Hem de 2026’da izlediğim ilk dizi olmuş oldu. Ne tesadüftür ki bu senenin ilk filmi de ilk dizisi de Frankenstein sevdamdan doğdu. Çağan Irmak’ın hem yönetmenliğini hem de senaristliğini yaptığı bu dizi, yalnızca 8 bölümden oluşuyor. Dizi, 19. yüzyılın sonlarında Osmanlı’da geçiyor. Mekan tasarımları, kostümler çok güzel düşünülmüş, sahnelere çok hoş detaylar eklenmiş. Yerli bir Frankenstein yapımı izleyeceğim için çok heyecanlanmıştım ve dizi bu heyecanımı oldukça güzel karşıladı. Üstelik yerelleştirmeyi çok güzel yaptıklarını düşünüyorum, her şey yerli yerindeydi. Konusu Frankenstein romanından bir uyarlama zaten ama üzerinde birkaç değişiklik tabii ki yapılmış. Kitabın genel hatları ve felsefik zemini üzerinde durulmuş ama bazı yenilikler eklenmiş, güzel de olmuş. Bazı sahnelerde Ziya karakterini farklı bir oyuncunun canlandırmasını istedim ama yine de kötü değildi. İhsan karakteri ise gayet iyi yansıtılmış, hatta diziyi taşıyan en büyük yapıtaşlarındandı. Ziya olarak tanıdığımız, eserle bağdaşlaştırırsak Victor Frankenstein’i yerini alan karakterimiz aslında hikayenin Prometheus figürü. Yani hırsın, kibrin bir tutsağı aslında. Başta kendini tıp bilimine adamış bir hekim adayıyken, sonrasında tüm etik sınırları çiğneyerek kendini Tanrıyla bir tutan bir figüre dönüşüyor. İhsan olarak tanıdığımız karakter ise eserdeki yaratığı canlandırıyor ama filmin ilk başlarında kendisi de bir hekim. Hatta öyle bir hekim ki, tıp camiasında hor görülmüş, dışlanmış yine de ideolojisinden vazgeçmemiş bir hekim. Ayrıca dizideki ana karakterlerin dışında yan karakterlerin de kendilerine has çok güzel hikayeleri vardı. Dizinin 6. bölümündeki sirk sahnelerinde olan karakterler beni çok duygulandırdı. Hatta dizinin en sevdiğim bölümü 6 ve 7 diyebilirim. Yalnızlık, dışlanmışlık, öteki olma, toplum tarafından reddedilme temalarını işlemek için çok mantıklı bir seçim olmuş sirk. Ve nihayet, kitapta olduğu gibi yaratığın yalnızlığına değinen bir yapım izlediğim için çok mutluyum. Çünkü canavar olan dış görünüşü deforme olmuş altın kalpliler değil, kalbi çirkin olanlardır. En sevdiğim sahnelerden biri ise İhsan’ın köpeği Darwin’in deneyden sonra deforme olmuş haliyle onu tanıyabilmesi oldu. Hayvan sevgisi her şeyin ötesinde bir sevgi hali zaten, bunu bu yapımda görmek beni çok duygulandırdı. İhsan karakterindeki canavar da toplumun vicdansızlığının güzel bir örneğiydi. Ben zaten bu eserde canavarın bir adının dahi olmamasına kahroluyorum. Ve her ne kadar Frankenstein bilim kurgu alanının öncülerinden biri olsa da, bu sadece bilim kurgu değil aynı zamanda toplumsal bir konudur. Günümüzde hala çeşitli sebepler yüzünden zorbalığa maruz kalan binlerce insan var ve hissettikleri şeylerin canavardan farklı olduğunu zannetmiyorum. Ayrıca dizide bir cehennem tasviri sahnesi vardı, o sahnede büyülendim. Öyle aşırı profesyonel bir sahne değildi ama Türk yapımında görmeye alışık olmadığımız bir şeydi ve takdir ettim. İhsan’ın halisünasyon olarak gördüğü şeytanlar da çok iyi düşünülmüş, beni etkiledi. Dizinin içerisinde kadına şiddete yönelik olan toplumsal mesajlar da hoştu, keşke bunu farklı örneklerle göstersek ama günümüzdeki dizilere bakarsak yine buna şükür. Frankenstein kitabını okuduğumda hissettiğim duygulara en yakın duyguları yaşatan yapım bu oldu, en azından şimdilik. Dizinin felsefi ve ahlaki değerleri sorgulatan diyaloglarını çok beğendim, görsel olarak da çok güzeldi. Finaline ise biraz daha farklı beklentilerim vardı ama yine de eleştirecek kadar kötü değildi. İnsanoğlu insanlığını yine orada da konuşturdu. Kısacası, ben çok beğendim. Bölüm sayısı da az olduğu için kolaylıkla izlenir, zaten bölümlerin süreleri de kısa. Tavsiyemdir efendim. “Hakikat, insanın kalbinin çirkinliğidir. Dışarısı yani bu dünya alem bize yalandır. Bizim gibilerin tek hakikati budur. İtilip kakılanlar hakikati birbirinde bulurlar. Bizim vatanımız, bizim toprağımız, birbirimizin kalbi kadardır. Ne kadar anlarsak birbirimizi, o kadar genişler topraklarımız.” “Anlatılanlar hayal ürünüdür. Lakin hayal kurmak insana dair bir hakikattir.” Frankenstein’le İlgili İzlediğim Yapımlar: 1) Frankenstein (1931) 2) Young Frankenstein (1974) 3) Sevimli Frankenştayn (1975) 4) Mary Shelley’s Frankenstein (1994) 5) Yaratılan (2023) 6) Frankenstein (2025) Puanım: 9/10

lilithy 6 months ago

Sevimli Frankenştayn

Nejat Saydam

2 Gönderi

- 10.01.2026 - Frankenstein kitabının büyük bir hayranı olarak, onu içeren tüm yapımları izlemeye çalışıyorum. Bu film de 2026 yılında izlediğim ilk film olarak listelerimde yerini aldı, hatta sadece 2026’nın ilk filmi değil; aynı zamanda ilk izlediğim yeşilçam filmi oldu.…devamı

lilithy 6 months ago

Tehlikeli Oyunlar

Oğuz Atay

76 Gönderi

- 15.11.2025 - 15.12.2025 - “Ben buradayım, sevgili okurum, sen neredesin?” Ben de buradayım Oğuzcum Atay. Ya ben bu kadar kaliteli yazarlarla ilgili gönderi atarken çok zorlanıyorum, nereden başlasam bilemiyorum, yeterince övemezsem diye ödüm kopuyor. Bu kitabı alalı çok seneler…devamı- 15.11.2025 - 15.12.2025 - “Ben buradayım, sevgili okurum, sen neredesin?” Ben de buradayım Oğuzcum Atay. Ya ben bu kadar kaliteli yazarlarla ilgili gönderi atarken çok zorlanıyorum, nereden başlasam bilemiyorum, yeterince övemezsem diye ödüm kopuyor. Bu kitabı alalı çok seneler oldu ama ne zaman okumayı denesem hep yarım bırakmıştım, yeterince anlayamamaktan korkuyordum hep, okuma yaşım da küçüktü bu eser için. Ama artık zamanı gelmişti ve bir kez daha aldım bu şaheseri elime ve bu sefer bitirebildim. Geçmişte bitiremeyişimin sebebi kesinlikle kitap ile alakalı değildi, kendimle alakalıydı. Böyle kaliteli insanları anlamak için belirli bir edebi olgunluğa erişmek lazım bence. Oğuz Atay, 12 Ekim 1934’te Kastamonu’da doğmuş. İstanbul Teknik Üniversitesi İnşaat Fakültesi’nden mezun olmuş. Kendisi post modern edebiyat kategorisinde eser veren ilk Türk yazar olarak anılıyor. Maalesef henüz 43 yaşındayken beyin tümörü sebebiyle vefat etmiş. Hatta 2 gün önce ölüm yıldönümüydü, onu saygıyla anıyorum. Türkiye’nin Ruhu isimli bir proje tasarlıyormuş kendisi ama tamamlayamadan vefat etmiş, keşke tamamlayabilseydi. Kendisinin çok aydın bir insan olduğunu düşünüyorum çünkü aydınlığın içindeki karanlığı bu denli iyi tarif etmesi öbür türlü çok zor olurdu. Eserlerini bilinç akışı tekniğiyle yazıyor aynı Virginia Woolf gibi, bu yüzden ilk etapta alışmak biraz zor oluyor. Üstkurmaca tekniği kullandığı için eseri okurken gerçeği mi okuyoruz yoksa karakterin zihninde miyiz ayırt etmek oldukça zor oluyor. Kitapta resmen entelektüel bir bulmaca çözüyoruz aslında. Yani bu yüzden Oğuz Atay’ın kitaplarının sadece okunması yeterli değil, anlamak ve sindirmek lazım. Kitapta altını çizdiğim o kadar çok yer oldu ki yazmaya kalksam sığmaz. Özellikle de sayfa 255’teki insanlığın ölümüyle ilgili olan gazete yazısı çok hoşuma gitti. Çok farklı bir zihin yapısı, çok aydın bir kişilik, hayranım kendisine. Poyraz Karayel dizisini ve Poyraz Karayel karakterini sevme sebeplerimdendir Oğuz Atay. Darısı diğer kitaplarını okumaya. “Fakire bir sadaka, siz inanmazsınız ama önünden geçip gittiğiniz dilenciler günde yüzlerce lira kazanıyor, ülkemizin bütün zenginleri böyle adam oldu, ben merhamet dilencisiyim, kolumda sargılar taşımıyorum, paçavralar içinde gezmiyorum, kimsenin anlamadığı ince metodlarım var, gecekonduda oturuyorum, seviyemin altında yaşıyorum, yüz olabilirken bir oluyorum, sürümden kazanıyorum. Beni hemen anlamalısın, çünkü ben kitap değilim, çünkü ben öldükten sonra kimse beni okuyamaz, yaşarken anlaşılmaya mecburum, ben Van Gogh’un resmi değilim, öldükten sonra beni müzeye koyamazsınız, beni tanımalısınız ki benden bahsedin, çocuklarınıza beni örnek gösterin, herkes zengin olmak yerine Hikmet olmak istesin, ah bir Hikmetim olsaydı desin, bemim ana çizgilerimi öğrenin.” “Kafam cam kırıklarıyla dolu doktor. Bu nedenle beynimin her hareketinde düşüncelerim acıyor, anlıyor musun? Bütün hayatımca bu cam kırıklarını beyin zarımın üzerinde taşımak ve onları oynatmadan son derece hesaplı düşünmek zorundayım.” “Sevgili Bilge, Bana bir mektup yazmış olsaydın, ben de sana cevap vermiş olsaydım. Ya da son buluşmamızda büyük bir fırtına kopmuş olsaydı aramızda ve birçok söz yarım kalsaydı, birçok mesele çözüme bağlanmadan büyük bir öfke ve şiddet içinde ayrılmış olsaydık da yazmak, anlatmak, birbirini seven iki insan olarak konuşmak kaçınılmaz olsaydı. Sana, durup dururken yazmak zorunda kalmasaydım. Bütün meselelerden kaçtığım gibi uzaklaşmasaydım senden de.” “Bütün hayatımı, en ince ayrıntılarına kadar düşünerek hesapladığım iyiliklerin hayaliyle geçirdim albayım. Artık ne olacaksa olsun istiyorum.” “Kimseden karşılık beklemiyorum. Ben monologdan yanayım. Sevgisiz acımaya karşıyım.” “Yaz bakalım: Gerçek, başkalarının bize uygulamaya çalıştığı tatsız bir ölçüdür.” “Ağzının, güzel dudaklarının kenarında bir gülümseme yaratmak için, ne uzun yollardan geçiyorsun. Kendinden veriyorsun ve durmadan eksiliyorsun. Oysa bazı insanlar, oldukları gibi kalarak, elde ederler istediklerini. Ben, kanımı damla damla süzerek veriyorum.” Puanım: 10/10 ⭐️

lilithy 7 months ago

Yüzüklerin Efendisi (1-2-3 Cilt)

J. R. R. Tolkien

26 Gönderi

Spoiler içeriyor - 01.11.2025 - 02.12.2025 - Ben mi Orta Dünya’yı okudum, yoksa Orta Dünya mı beni okudu? İnanın bu soruya verecek cevabım yok. Bu deneyim, kitap okumaktan daha da öte bir deneyimdi. Yıllardır sırf kitabını okuyabilmek için filmlerini izlemediğim, her türlü…devamı- 01.11.2025 - 02.12.2025 - Ben mi Orta Dünya’yı okudum, yoksa Orta Dünya mı beni okudu? İnanın bu soruya verecek cevabım yok. Bu deneyim, kitap okumaktan daha da öte bir deneyimdi. Yıllardır sırf kitabını okuyabilmek için filmlerini izlemediğim, her türlü spoilerinden kaçındığım ve bir mağarada yaşıyormuşumcasına bihaber kaldığım bu evrene sonunda girdim. Girmekten daha zor olanı ise çıkmak oldu. Bu kitabı hangi kelimelerle övebileceğimi bile bilmiyorum, ne desem az kalır gibi geliyor. Zaten okuduğum halde hala merak ettiğim kısımlar var, tabii bunlar için Silmarillion’ı okumam gerekiyor, umarım en yakın zamanda onu da okuma fırsatım olur. Tolkien, resmen kendi mitolojisini kurgulamış bir adam. Kendisi filolog olduğu için diller üzerinde oldukça fazla bilgisi varmış. Elf dillerini yaratmış ancak bu dilleri kullanan bir halk olması da gerektiği için ırkları yani Orta Dünya’yı da kurgulamaya başlamış. Aslında yarattığı dilleri kullanmak için bir evren tasarlamış diyebiliriz. Tabii ki bu evreni tasarlarken farklı farklı mitolojilerden (İskandinav ve Fin mitolojilerinden) yararlanmış. Akademik konuda çok titiz bir insanmış kendisi, yani zihninin arkaplanında bu kurgu zaten hep varmış, günden güne beslemiş bunu. Konusuna gelirsek; bu gönderiye sığdıramayacağım kadar derin ve uzun olduğunu söyleyebilirim. Zaten bu kitap özetini okumakla anlaşılabilecek bir kitap değil, evrenin içine girip yaşamanız lazım. Bir başkasına göre bu kitap sadece fantastik bir edebiyat olabilir ama bence çok daha fazlası. Sadakatin, dostluğun, dürüstlüğün, hırsın, kibrin ve daha birçok değerin sürekli sınava tabii tutulduğu bir evren bu. Karakterler yolculuğa çıkıyor evet fakat sadece bedenen mi? Ben sadece bedenen değil ruhen de yolculuğa çıkmış canlılar görüyorum burada. Beni bu evrene bağlayan şey de bu aslında. Sam’in midilli Bill’e karşı olan sevgisini, Frodo’nun ne kadar kötülük yapmış olursa olsun Saruman’ı öldürmek istemeyişini, Legolas ile Gimli’nin dostluğunu, iyi yürekli Galadriel’i sevdim. Kitaptaki tüm karakterlerin yürekleri dolu, hiçbiri boş bir zihinde değiller, bu benim için çok anlamlıydı. Kitap fantastik edebiyatın bir ürünü olsa da çok hayatın içindendi, işte ben bunu sevdim. Düşünsenize dünyamızda gerçekten bir tek yüzüğün var olduğunu, eline geçirenin tüm insanlığı kontrol altına alacağını. O güç için tüm sevdiklerini feda edecek, gözü hiçbir şeyi görmeyecek milyarlarca insan vardır eminim ki. Ama bu kitapta böyle değildi işte, o gücü elinin tersiyle iten karakterler vardı, onurluydu bu kişiler. İyiliğin kötülüğe karşı vermiş olduğu bir mücadele vardı ve bu mücadele hiç de peri tozuyla süslenmiş mücadelelerden değildi, kayıplar yaşandı, çok acılar çekildi ama zaferi zafer yapan buydu belki de. Kitapta her türlü duyguyu yaşadım, yeri geldi üzüldüm, yeri geldi mutlu oldum, yeri geldi heyecanlandım. Özellikle de Gollum için çok üzüldüm hep. Onun yalnızlığı ve çaresizliği kahretti beni. Eğer değiştirme şansım olsaydı Gollum’un kaderini değiştirmek isterdim. Lothlorien’de yaşamak isterdim. Kitap boyunca kendime en yakın hissettiğim ırk elfler oldu, gerçi entleri de çok sevdim ama elflerin yeri bir ayrıydı. Elflerin sonsuz bilgelik içerisindeki sessizliklerini çok seviyorum. Ama kitapta en çok bağlandığım karakter Sam oldu, verdiği kararlar tam benim vereceğim türden kararlardı. Hayvanlara olan sevgisi, inceliği, dostlarına karşı olan sevgisi, fedakarlığı, kalbi ve zihniyle benim için çok özel bir yeri oldu. Gandalf’ın ruha işleyen bilgeliğinin de yeri ayrı tabii ki, aforizmaları olsa okurdum yani o derece. İnsan böyle bir evrenden sonra gerçek yaşamına dönünce dev bir boşluğa düşüyor ya. Kaderi olan bir kitaptı resmen, bu hayal gücü karşısında akıl tutulması yaşadım, her sayfa ayrı bir güzeldi. Fantastik edebiyatı seviyorsanız mutlaka okumanız gereken bir eser. “Ağlamayın, demeyeceğim; çünkü bütün gözyaşları kötü değildir.” “Ve sonu fena değilse, iyi sayılır her şey.” “Ümit doğar genellikle, her şey ümitsizleştiğinde.” “Yürekli kişilere dizgin vurulamaz.” “İradenin istediği yerde bir yol açılır.” “Güzel sözler kötü bir yüreği saklayabilir.” “Yok, en iyi öğretmen yanan eldir. Ondan sonra ateşe karşı verilen öğüt gönüle kadar iner.” “Sadık bir yüreğin asi bir dili olabilir.” “Çarpık gözlere gerçeğin yüzü ekşi gelebilir.” “ ‘Tehlikeliymiş!’ dedi Gandalf. ‘Ben de çok tehlikeliyim: Karşına çıkabilecek en tehlikeli şey üstelik, Karanlıklar Efendisi’nin tahtı önüne canlı olarak götürülmekten gayri. Sonra Aragorn da tehlikeli, Legolas da tehlikeli. Tehlikelerle sarılmışsın Gloin oğlu Gimli; çünkü sen de, kendince tehlikelisin. Elbette Fangorn ormanı korku dolu - elinde baltaları hazır bekleyenler için daha bile korkutucu üstelik; Fangorn’un kendisi de korkunçtur; ama yine de bilge ve iyi niyetlidir.’ “ Puanım: 10/10 ⭐️