Dün Dilancımla film izlemek istemiştik. Ve dedik ki cringe bir şey izleyelim dalga geçelim. Sonra ben gittim dünya üzerindeki en cringe filmi buldum. Yemin ederim Grinin Elli Tonu bile bundan daha mantıklıdır. En azından bi konusu falan fandır. Açıkçası ben…devamı
Web yapım aşamasındadır.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
@ahtaponki'nin gönderisinden sonra benimki biraz sönük kalabilir ama idare edin dostlarım. Onun hızına yetişemedim. Dün gece Instagram reelste ömrümü çürütürken 10 tane bu filmle alakalı şey çıktı karşıma. Özellikle şu arabayla drift çektikleri sahneyi aşırı merak ettim. Bi de başrol…devamı@ahtaponki'nin gönderisinden sonra benimki biraz sönük kalabilir ama idare edin dostlarım. Onun hızına yetişemedim.
Dün gece Instagram reelste ömrümü çürütürken 10 tane bu filmle alakalı şey çıktı karşıma. Özellikle şu arabayla drift çektikleri sahneyi aşırı merak ettim. Bi de başrol kızın galada bi şarkıyı söylerkenki videosunu 100 farklı site paylaşmış. Dedim noluyor? Bu film niye bu kadar büyük bi etki yarattı? Sonra Raf'a baktım, klasik Wattpad hikayesiymis. Wattpad piri olan kuzenime yazdım. Dedim nasıl film izlenir mi? Aç izle kafan dağılır dedi. Ben de ikna oldum. Çünkü bomboş insanım arkadaşlar ben artık. Her şeyi izleyebilirim. O kadar heyacanlandim ki sınav bitti bir şeyler izliycem diye. Ayni anda 3 diziye başlamışım. Hepsinden de yarım yarım izliyorum ahwhwwhhe
Her neyse. Bu sabahta bu filmi izlemek için 9'da uyandım ve izledim. Hadi gelin filmi yorumlayalım.
Aslında konusunu anlamışsınızdır fakir ama gururlu kız, zengin ve züppe erkek, lüks arabalar, güzel kızlar, yakışıklı erkekler, öpüşme, sevişme, aksiyon, şiddet, adam kaçırma....
Bütün filmi özetledim size az önce. Ya klasik saçma sapan gençlik kurgusu işte. After gibi bir şey. Ha şeyi unutmuşum. Kızın kitaplara olan sevgisi. Okuduğu kitapları tahmin etmek çok da zor olmasa gerek. Gurur ve Ön Yargi, Romeo ve Juliet. Yeterrr ya. Allah aşkına başka kitap bulun kendinize. İçim bayıldı şu kitaplar üzerinden yapılan romantizmden. Her kitap okumayı seven kiz Romeo ve Juliet'ten hoşlanmazzz. Ben nefret ediyorum şu kitaptan.
Neyse sakin ol Yağmur, sinirlenme.
Öyle işte saçma sapan bi konu. Ama bir şey diyeyim mi? Film sarıyor ya. Bi oturuşta izlemişim. Araba sahnelerini de güzeldi valla. Yiğidi öldür hakkini yeme. Ayrıca başrol kizin enerjisini de sevdim. Güzel kızdı.
Yarin da kitap yorumu atayim bu gece okuyayım da. Ay özüme dönmüş gibi hissediyorum ya.
Emrah Serbes'in kalemini seviyorum ya. Her ne kadar kendisini sevmesem de kitaplarının bende yeri ayrı. Bi eserle yazarını ayrı tutmak çok zor. Bunu sürekli savunuyordum eser yazardan ayrı değerlendirilmelidir diye ama olmuyor. Ben sevdiğim kitabın yazarını sevmek onun hakkında her…devamıEmrah Serbes'in kalemini seviyorum ya. Her ne kadar kendisini sevmesem de kitaplarının bende yeri ayrı. Bi eserle yazarını ayrı tutmak çok zor. Bunu sürekli savunuyordum eser yazardan ayrı değerlendirilmelidir diye ama olmuyor. Ben sevdiğim kitabın yazarını sevmek onun hakkında her şeyi öğrenmek istiyorum. Evet bazı şeylere takıntılıyım.
Dün gece 12 gibi canım bi anda kitap okumak istedi. Uzun zamandır kitap okumuyordum. Çünkü pek zamanim olmuyor, olsa bile sıkılıyorum kitap okurken artık.
Sonra bu kitaba başladım ve 2 saat falan kitabın yarısından fazlasını okumuşum ve en son uyuyakalmışım. Bi kitap okurken uyuyakalmamıştım o da oldu. Az önce son 20-30 sayfasını okuyup bitirdim.
Bu tarz yeraltı edebiyatı kitapları okuduktan sonra insan bi boşluğa düşüyor. Ne için yaşıyorum ben diye düşünüyor. Her şey anlamsız geliyor. Bi de kitaptaki karakter intihar etseydi oooo daha fena. Oturur saatlerce ağlardım. Bu sefer böyle bi şey yok ama. Sadece boşluk hissi ve sorgulama var.
Ben yeraltı edebiyatını da çok seviyorum ya. Aslında çok uzak olduğum ve empati yapamadığım bi evren ama beni saçma bi şekilde çeken bi şey var bu dünyada. Alkol almak, sigara içmek, uyuşturucu kullanmak... Bunlar çok saçma bulduğum şeyler. Ve buna bağımlı olan insanlara da hak veremiyorum. Çünkü bu tür kitaplarda sanki olanlar kendi ellerinde değilmiş gibi anlatılır ama öyle değil. Hayır diyebilirsin, kullanmayabilirsin. Kendine farklı bi yol çizebilirsin. Evrenin zırvalığından bahsedip bi halt yapmadan durmak çok saçma. Yapanları da küçümsemek. Tembelliği, işsizliği bi halt sanmak ve bunu yüceltmek bana saçma geliyor. Tamam sonsuz mutluluğa ulaşmayı falan ben de beklemiyorum. Böyle bir şey olmadığını da biliyorum ama hayatın sevilecek ve yaşanmaya değecek yönleri de var bence. Neyse bütün yeraltı edebiyatını gömdüm ama seviyorum yine de okumayı. Belki de onların bu iç acısı durumlarını okuyup kendi halime seviniyordurum. Yok be o kadar da kötü birisi değilim. Onlar üzülünce ben de üzülüyorum hatta sirf Bakır biraz üzüldü diye oturdum ağladım gece gece. Ya bu arada ana karakterimizin adı Bakır'mış. Kitabın sonunda öğrendim. Kitabın sonuna kadar da hiç söylemediler ben de hiç sorgulamadım açıkçası. Çok garip geldi sonda öğrenmek.
Evet ben kitaptan hiç bahsetmemişim.
Tamam anlatıyorum. Bakır adında bir gencin (kitabın başında 18 sonunda 26 yaşında) kendi hayatını bize anlatmasını okuyoruz. Öyle bi hayat ki. Her şey var içinde. Ölüm, hüzün, acı, sevinç, umut, umutsuzluk...
Bakır'la beraber bütün duyguları yaşıyoruz biz de. Kitabın başlarında bir otelde arkadaşı ile çalışan Bakır, sonra bu işten çıkıp hapse düşüyor, Ankara'ya gidiyor, İstanbul'a gidiyor ve en son akıl hastanesine giriyor ve bize yaşadıklarını da orda bi deftere yazarak anlatıyor. Bakır aslında yazar olmak istiyor ve bunun için de çabalıyor ayrıca. Kitap boyunca tek emek verdiği şey yazarlığıydı. Ama bu emeğin karşılığını alamadı. Belki yazdığı kitap yayimlansaydı farklı bi hayata sahip olabilirdi. Hayır olamazdı. Böyle insanlar değişmez. Bi bağımlı ne yaşarsa yaşasın yine eski haline döner.
Bu arada ben Bakır'ı sevdim ya. Gerçek hayatta tanışsak konuşmayacağım hatta kendine yaptıklarından dolayi saygı duymayacağım bi insan olmasına rağmen sevdim onu.
SPOİLER
Kitapta birden fazla olay yaşandı. Kitap 160 sayfa ama Bakir'in dolu dolu bi hayatı var. Yaşamadığı aksiyon yok. Ama beni etkileyen 2 olay vardı. Biri Bakır'ın komşusu olan yaşlı adamın ölmesiydi. O adam öldü diye oturdum ağladım 20 dakika falan. Adamın kitapta doğru düzgün bi yeri de yok aslında. Toplasan 5-10 sayfa bahsedilmiştir. Ama o adamın ölmesi bana çok koydu. Oğlunun ona öyle davranması. Bakır'ın yaşlı adami kurtarmaya çalışması, adamin karısının çaresizliği.... Offf yine kötü oldum.
Diğer bi olaysa İsmail'in değişmesiydi. İsmail kitabın başında aşırı efendi, saf bi çocuktu. Kardesi için çalışan, aldığı bütün parayı Ankara'da tıp okuyan kardeşine gönderen bi adamdı. Sırf şefi köpekleri zehirledi diye şefini bıçaklayan bi adamdı. Sonra ne mi oldu? Kardeşi terörist oldu öldü. İsmail de torbacı oldu. Hayat çok mu acımasiz ya? Ben böyle atıp tutuyorum ya her şey bizim elimizde istesek düzeliriz diye. Değil sanırım ya bilemiyorum.
Bir de kitabın son kısmı var. En çarpıcı kısım bence. Bakır'ın akıl hastanesinde yaşadıkları. Bir Serap'ın peşine düşmesi. O Serap'ı gerçek sanması. Ahh Bakır'ım benim. Gerçekten sevmiş miydin Serap'ı acaba yoksa kendini adayacak bir şeyler mi arıyordun? Bu sözlerin gerçek miydi acaba “Seni seviyorum,” diye bağırdım. “Bu gece ve her gece seni seveceğim. Kimi özlediğimi bilmediğim zamanlarda bile seni seviyordum. Içimdeki yokluğun ne yokluğu olduğunu bilmediğimde bile seni seviyordum. Sen yanımdayken içimde bütün bir şehre yetecek kadar mutluluk vardı."
"Bir hayal gerçeğin kıyısından geçtiğinde, iki göz bir mahremde buluştuğunda, iki el birbirini bulduğunda, iki kalp birbirine dokunduğunda, bu dünyada bitmemiş ümitler adına bir çiçek daha açar ve umutsuzluk bir adım geri atar, bu coşkun yüreğin zaferidir ve insanın karanlıkta atabileceği yegane adımdır. "
Bakır'ın bi Serap'ı sevgilisi sanması daha doğrusu sevgilim var diye akıl hastanesinden kaçıp sonra geri dönmesi.
Belki gerçekten sevmişti Bakır Serap'ı. Belki bu dünyada hissettiği tek gerçek duygu buydu. Artık bir kurtuluş aramıyorum.
Kitabın sonu da tam olması gerektiği gibi bitti. Bi hiçlik, boşluk, hiçbir şey. Ne etkileyici bir son ne hayatini düzene koyan Bakır ne de intihar eden Bakır. Hiçbiri değil. Hiçbir şey yok kitabın sonunda.
Bakır karakteri Kinyas ve Kayra kitabındaki Kayra'yı anımsattı bana. Yazar olmak istemesi, öfkeli ve küfürbaz biri olması, kötü biri olması, bağımlı olması. Belki o da Kayra gibi her şeyi bırakıp çürümeyi bekler sonunda.
Kitapla ilgili bahsetmek istediğim son bir şey var. Bakır'ın bi ara sürekli gittiği Lık Lık Birahanesi. Sanırım orası gerçekten varmış Antalya'da. Hatta baya meşur bi yermiş ama kapanmış. Kitapta bir yer vardı. Lık Lık barın sahibi Yalçın mekanin açık adresini verip gelip beni bulun tarzi bi şey diyordu. Bir gün Antalya'ya gidersem buraya uğrayacağım.
“O zaman,”dedi, “beni okuyacakların da ta amına koyayım ! Yalçın Ağbi’m böyle böyle söyledi dersin. Götleri yiyorsa buraya gelsinler. Arkamdan okumasınlar. Bunu da yaz."
“Tamam.”
“Mutlaka yaz.”
“Hiç kuşkun olmasın.”
“Güllük Caddesi, Lık Lık Birahanesi. Otuz yıldır buradayız.”
Yalçın abim baya sövmüş bize ama merak ediyorum gerçekte böyle bi yer var mi diye.
✨ALINTILAR
"Ama ne günah değil ki, bu ülkede yaşamanın kendisi günah! Nefes almamız günah! Bu sefil ruhlarla, bu sefil hayatlarla, ezile büzüle, boyun eğerek yaşamamız günah! Daha üstüne ne günah yazacaklar. Pasaporta bak, gönder cehenneme ! Daha üstüne ne eziyet edecekler, merak ediyorum.”
"Teyze başını kaldırdı, bana baktı. Hadi bakalım anlat. Ama nasıl? Sırf ona değil, herhangi bir insana, bir ölüm haberi nasıl verilir ki? Sırf ölüm haberi de değil, başka bir haber, güzel haberler mesela, gizli sevdalar. Hepsi aynı. Bir insana duyulan sevginin çaresizlikle kesiştiği anlar, hep aynı. Boşa konuşmak, aşkta da ölümde de, hepsi bir. Umut biter, sadece sözler kalır, kırık dökük, yaralı, tedirgin, gücenik. Hiç söylenmese de olacak, hiç söylenmese sonradan çekilen azapları da daha az olacak. Boşa söylenmiş sözlerin azabı, çoğu zaman, hiç söylenmemiş sözlerin azabından ağır. Bazen bir cevap olur, daha beter. Bazen bir bakış olur, son umutları kırılmadan evvel teyzenin bana baktığı gibi, daha beter. Koyu koyu kazınır içine o bakış, önce incecik bir saplanış, sonra genişler, büyüyen bir çatlak olur, kıvrım kıvrım yayılır, her yere birden. Bir saat gelir, bir tel kopar, bir kiriş çatırdar, kuşlar havalanır önünden, bir bakarsın hayatının bütün camı çerçevesi inmiş, yine ayazda kalmışsın. Yüzünün cilası kazınmış, elierin cebinde, enseni omuzlarına gömmüş, sağa sola boş boş, çaresiz bakıyorsun. Aklını toparlamak için gözlerini boşluğa dikiyorsun, kafanda bir uğultu, boşluktan çıkan boşluk, başka hiçbir şey yok."
"Karanlık duvarlan yıkmak yetmiyordu. Bazen karanlık bir duvarı yıkarsınız ve önünüzde geniş bir yol açılır ama ikinci bir duvara kadardır bu. Gelmez duvarların sonu. Bazen de aklın barikatlarını yıkarsınız ve önünüzde deliliğin yolları açılır ama yeni bir akla kadardır bu. Ne deliliğin sonu vardır ne de aklın, ne duvarların sonu vardır ne de yolların. "
Evettt ben dayanamadım ve 3-4 günde falan 2 sezonunu bitirdim bu dizinin. 3. sezondan da birkaç bölüm izledim ve sonra "YETER" dedim. "Kendine gel Yağmur, sınava bi ay kalmış, hayatsiz gibi gün boyu dizi izleyemezsin" Tabi bu iç sesimi dinlemedim.…devamıEvettt ben dayanamadım ve 3-4 günde falan 2 sezonunu bitirdim bu dizinin. 3. sezondan da birkaç bölüm izledim ve sonra "YETER" dedim. "Kendine gel Yağmur, sınava bi ay kalmış, hayatsiz gibi gün boyu dizi izleyemezsin" Tabi bu iç sesimi dinlemedim. Çünkü bunu 1. sezondan beri söylüyordum ama olaylar 3. sezonda biraz sıkıcı olunca bıraktım. İnşallah yaza kadar da devam etmem. Umarım yani. Ama bilemiyorum Scofield rüyalarıma falan girmeye başladı. Beraber hapishaneden kaçıyorduk.
Açıkçası bu tarz çok abartılan dizilerin gereksiz abartıldığını düşünürdüm. Breaking Bad mesala. 1-2 bölüm izledim ve çok sevemedim. Veya The Walking Dead o diziyi de sevemedim. Bu diziyi de diğerleri gibi sevmem diye düşünüyordum ve o yüzden başlamıyordum. Sonra Twitter'da ve Instagram'da karşıma sürekli bu dizi çıkmaya başladı. Ve en son yeter bari bi bölüm izleyeyim diye gece 12'de başladım diziye. Sonra sabah 5'e kadar izlemeye devam ettim. Dizinin bu kadar saracağını düşünmemiştim. Size şöyle anlatayim sabah erken kalkmam gerektiğini biliyordum ama diziyi izlerken hiçbir şey umrumda olmadı. O gün 3 saat uyku ile günü geçirmiştim. Ondan sonraki günde diziye kendimi kaptırıp dershaneye gitmeyi unutmuştum. En son böyle aralıksız izlediğim dizi Tvd idi. Onu da taaa 2018'de izliyordum. Sabah kalkıyorum Prison Break akşam yatıyorum Prison Break. İlk sezonu o kadar güzeldi ki. Bayıldımmmm
Ama 2. sezonu için ayni şeyi söyleyemeyeceğim. Tamam 2. sezonu da akıcı bi şekilde izledim ama olaylar çok saçmaydı. Yani doğru düzgün bi şey olmadı. Ya diziyi izlemeyen yoktur ama ben yine de spoilerlı yorumumu ayri yapayım. İlk sezonu ve ikinci sezonu için tek tek konuşalım gelin.
SPOİLER
1. SEZON
İlk sezonun bize vermek istediği şey çok güzeldi. Zeki bi adamin yaptığı hapisten kaçış planı. Bu tarz zekice planlanmış yapımlara bayılırım. La Case de Papel'in de ilk sezonu çok güzeldi. Cidden bu kadar düşündünüz mü be dedirtiyor.
Ama sürekli bi şeylerin ters gitmesi, hep bi aksiliğin çıkması yeter dedirtiyor. Diziyi izlerken çok güzel bi yorum görmüştüm "Böyle aksiyonlu hayatim olacağına öleyim daha iyi" diyordu. Bu tarz bi şeydi. Harbiden bu kadar strese gelemem ben ya. Ya biri görecek ya biri ölecek falan oooo. Neyse böyle böyle başarıyorlar kaçamayı. Tabi diziyi uzatabilmek için bir sürü sorun falan çıkıyor ama çözülüyor bir şekilde. İlk sezon Scofield ve Sara dışında hiçbir karakteri sevemedim. T-Bag allah belasını versin o kadar iğrenç bi karakter ki. Ölmeyeceğini de biliyorum. Onu izlerken kafayı yiyorum böyle. Hapishanedeki çoğu kisi öyle aslında. Ayyy Bellick hayatımda gördüğüm enn itici karakterdi. 3. sezon yaşadıklarına o kadar çok sevindim ki. Yani bi sal artik Bellick ya. Aşık mısın Scofield'e sürekli peşinde dolaşmalar, hakkinda bilgi öğrenmeler falan. Darlama bu kadar insani.
Bi de Abrruzi var. Tam adama ısınmaya başlamıştım öldü o da. Neyse en azından onurlu bi şekilde öldü.
Bu arada ben Paul'un ilerde akıllanacağıni tahmin etmiştim. Zaten benim kötü karakter sevdası dayanamadı. O yüzden Paulcuğumu da seviyorum. Bu arada ileriki sezonlarda Paul hain de çıkabilir. İnanın bilmiyorum. Olsun ama ben her haline razıyım be adam.
Son olarak ilk sezonda en sevdiğim şeylerden biri de Sara ve Scofield arasındaki ilişkiydi. Daha yeni tanıştıkları için çok tatlı ve güzeldi aralarındaki şey. Ahh ilkler her zaman güzeldir
2. SEZON
Bu sezonda karakterlerimizin hapisten kaçtıktan sonraki hikayalerini anlatıyor. Hepsi de paranin peşine düşüyor kısaca. Bu sezon bana biraz saçma geldi. Doğru düzgün olay yoktu. Sadece kaç-kovaladan ibaretti ve bu biraz sıktı beni(ama bu sezonu 2 günde izlediğim gerçeğini değiştirmez ahwhwheh) Ama dizi bi sonraki bölümü izlettirebiliyor. Yani ne olursa olsun yine de bi sonraki bölümü merak ediyorsun.
Bu sezon katılan karakterleri hiç sevmedim. Hele şu FBI olan adam. Alex miydi neydi adı. Bakın bi insan ne kadar zeki olursa olsun her şeyi bu kadar hızlıca çözemez. Alex'in olayları hemen çözüp anında oraya gitmesi kadar saçma bi şey yoktu bu sezonda. Ha bi de salak Bellick'in bulmacayı çözmesi var. Ya Bellick'in düşünme yeteneği bile yok. Adam nasıl çözdü o bulmacayı. Çok saçma geldi bana bu. Scofield o kadar uğraşsın plan kursun, hepsini dövme yaptırsın. Sonra elin ajani gelip iki günde her şeyi çözsün. FBI'lar bu kadar zeki mi ya?
Alex 3. sezon biraz daha çekilebilir hala geldi aslında ama bu onu 2. sezonda sevmediğim gerçeğini değiştirmez.
Ya bi de ben Veronica'nın ilk sezon ölmesine çok üzüldüm. Ne bileyim iyi bi karakterdi bence yaşamalıydı. Zaten dizide çoğu karakter patır patır ölüyo.
3. Sezon
Aslında bu sezondan çok az bölüm izledim ama bi şey demek istiyorum sadece. LAN SONA NASIL Bİ YER ÖYLE? Kafayı yer insan orda. Hatta onu geç yaşayamaz. İntihar etmeye bile fırsat kalmadan ölür.
Benim Scofield'im yeniden hapishaneye düşmek için mi o kadar kaçtı ya. Zaten adamdan birini kaçırmasıni istiyolar yine. Adam iş haline getirdi bunu bi de para al tam olsun.
Scofield'in abisi de mal zaten. Deger miydi bu kadar şey için canim. Ahh vicdan işte.
Offf ben aşırı boş yaptım. Valla içimden geçenleri yazmışım öyle. Bu diziye ara verme yorumudur. Yazın diziyi tamamen bitirince asıl yorumu yapcam.
Nereden başlamam gerektiğini bilmiyorum. Kitaplar hakkında konuşmayı unuttum. Genel olarak bir şeyler anlatmayı da unuttum. Bu yıl okuduğum 3. kitap olduğu için yakında okumayı da unutabilirim. İlk iki kitaptan biri 50 sayfaydi zaten. Evet kısacası hayatsiz bi insan oldum. Bunun…devamıNereden başlamam gerektiğini bilmiyorum. Kitaplar hakkında konuşmayı unuttum. Genel olarak bir şeyler anlatmayı da unuttum. Bu yıl okuduğum 3. kitap olduğu için yakında okumayı da unutabilirim. İlk iki kitaptan biri 50 sayfaydi zaten. Evet kısacası hayatsiz bi insan oldum. Bunun bir çok nedeni var. Anlatsam kitabi yorumlamak için yer kalmayabilir. O yüzden kısaca ben iyi olmaya çalışıyorum, bir şeyleri yoluna koymak için çabalıyorum peki siz napıyorsunuz dostlar? Özledim hepinizi.
Alper Canigüz okumayı uzun zamandır istiyordum. Birkaç hafta önce Behzat Ç. izlerken Şule'nin okuduğu kitaplardan birinin Alper Canıgüz'e ait olduğunu gördüm. Oğullar ve Rencide Ruhları'di kitap. Bu arada Şule'nin okuduğu bütün kitaplar çok iyi. Zaten bir çoğunu okudum ben de. Neyse kütüphaneye Oğullar ve Rencide Ruhlar'ı almaya gittim ama kütüphanede sadece bu kitabı vardı. Ben de hiç konusuna falan bakmadan aldım. Eve giderken de Kan ve Gül dinledim bu arada önemli bi ayrıntı bu.
Bu arada ilk defa müzik dinlerken kitap okudum. Normalde asla yapmayacağım bir şey bu. Çünkü normal okurken bile zar zor anlıyorum. Ama kitabın başlıklarına bakınca bi tanıdık geldi. Nirvana grubunun bazı parçalarını bölüm başlıkları yapmış yazar. Ben de o parçalardan oluşan bi playlist yaptım ve kitap boyunca o playlisti dinledim. Merak ederseniz profilimdeki linkten bakabilirsiniz. Reklamımı da yaptım ahshdhd
Kitabı aldıktan sonra arka kapağını bile okumadım. Hatta polisiye kitabı olduğunu bile bilmiyordum. Aziz'in Nergis'e olan aşkını ve yaşadığı buhranları anlatan bi kitap zannettim başta. Sonra olaylar aniden farklı bi boyut olunca "NOLUYOR LAN" dedim. Kendimi durgun bi kitap okumaya o kadar hazırlamıştim ki olaylar bu kadar heyacanlı bi şekilde ilerleyince çok şaşırdım ve sevindim. Kendi kendime ters köşe oldum yani ve bu çok hoşuma gitti. İstemeden en sevdiğim tür olan polisiye kitabı okumaya başlamışım. Kitap boyunca katil kim moduna hiç girmedim açıkçası. Yani olaylar zaten hızlı ve dinamik bi şekilde ilerlediği için düşünecek zamanım olmadi. Arada yazar katilin kim olabileceği hakkında tüyolar verince aklıma geldi, bir çok kişiyi düşünmeye başladım. Sonrasında da biraz mantık kurunca olayları anlıyorsunuz zaten. Yani sonu hakkında beni şaşırtan yerler oldu ama çoğunu tahmin etmiştim. Oriol Paulocum sağolsun beni her türlü senaryoya hazır olmam konusunda eğitti.
Kitapta en sevdiğim şey yaşamın içinden olmasıydı. Çoğu karakterle bağ kurabildim. Zaten hepsi üniversiteye giden gençler. Çok zor olmadı. Gelecek kaygıları, siyasi olaylara bakış açıları, saçma sapan inanışlar yüzünden kendi aralarında kutuplaşmaları... Bu son söylediğim şey kitapta o kadar güzel işlenmişti ki. Orta kantin ve sosyete kantinin farklı gençler tarafından kullanılması. Orta kantini kullananların da kendi aralarında bölünmesi. Liberali, kapitalisti, islamcısı... Böyle şeylerle zerre alakam olmadığı için çok fazla aklımda kalmamış ama her gencin illa bi fikre tapmasi ve onu ölümüne savunması günümüzün, geçmişimizin en büyük sorunlarından biri. Favori karakterim Abdül bu konu hakkında çok güzel şeyler söylemişti kitapta onu sizlerle paylaşmak istedim.
"Nasıl mı yapıyorum?" diye karşılık verdi Abdül gözleri çakmak çakmak. "Asıl siz nasıl yapabiliyorsunuz? Nasıl her şeye bu kadar kolay ikna oluyorsunuz? Anlamadığınız fikirlere tutunuyorsunuz, tanrılara yalvarıyorsunuz, birbirinize sonsuz aşk yeminleri ediyorsunuz... Sonra tüm inançlarınız yerle bir olduğunda, hiçbir şey değişmemiş gibi yolunuza devam ediyorsunuz. Bir de utanmadan buna gelişme deyip aslında hiçbir şeyden ders almıyorsunuz. Sözlerinizin, inançlarınızın kendi gözünüzde bile hiçbir hükmü, değeri yok aslında. Şu ya da bu yol fark etmiyor sizin için; yeter ki sefil varlığınızı manalı kılacak bir yalan olsun hayatınızda. Ve her zaman söyleyecek ne kadar çok sözünüz var! Bilhassa en ahmak olanlarınızın. İnsan denen şey, doğanın yarattığı en sapkın hayvan türü; milyarlarca kendini ifade etme manyağı hayvan!"
Kitapta bu kısma çok fazla değinilmese de benim çok ilgimi çekti ve hoşuma gitti. Gençleri tam anlamıyla anlatan bir kitap bence.
Abdül hakkında konuşmaya başlamışken size Abdül'ü anlatayım. Abdül benim en sevdiğim kurgusal karakterler arasından ilk beşe girer. Hiçbir şeyi takmaması, hayatını yaşaması ve her ne kadar insanlar onu kötü biri sansa da iyi biri olmasi. Bilmiyorum Abdül'ü çok sevdim ben ya. Spoilerlı kısımda daha çok bahsedeceğim Abdül'den.
Neyse işte böyle kitaplar spoiler verilmeden yorumlanmıyor. Özellikle ben yapamıyorum. Kitabı alın okuyun okutturun. Ama öyle herkese önermeyin zevk sahibi insanlara önerin. Ha biri size bu kitabı veya Alper Canıgüz'ün başka bir kitabını önerirse o kişiyi asla bırakmayın. Ben henüz öyle birini bulamadım . Umarım siz bulursunuz.
SPOİLER
Ah be Abdül'üm.Aziz kadar inanıyordum senin kurtulabileceğine. Ama o Nergis karısı seni öldürdü.
Abdül'ün ölümü çok saçmaydı bence. Nergis, Aziz'e onu sevdiği için öldürdüğünü söylemişti ama sevse aldatmazdı veya ayrılmazlardı. Bilemiyorum ya ben anlayamadım ya da o kısım biraz zorlama olmuş.
Kitabin fantastik olaylar barındırdığını da bilmiyordum. Geçmişe gitme olayı yaşanınca baya şaşırdım. Aziz komadan uyanınca da olaylar gerçek mi yoksa rüya mıydı diye bi ikileme düştüm sonra. Ama yazar kitabın sonunda olayları çok güzel birleştirmiş. Alper Canıgüz'ün de deyimiyle fantastik ögeler barındıran toplumcu gerçekçi bir roman olmuş.
ALINTILAR ✨
Çünkü bu aşkın bu sevdanın üstünden kış geçiyor bahar geçiyor yaz geçiyor ömür geçiyor lakin kalbimdeki yara geçmiyor, gecemiyordu
"Kan ve gül birbirinden çok farklı değildir." dedi. "Unutmayin, güle rengini veren kandır."
İnsan ne bayağı yaratıktı. Sevmek ne kadar çok çaba gerektirmekteydi ve buna karşılık nefret için neredeyse hiçbir şeye ihtiyaç yoktu.
"Sağlık dediğin Türkiye gibi bir şey, doğuya giden gemide batıya doğru koşmak."
Şezlonglara uzanmış el ele gökyüzünü izlemekteydik. Şehir ışıklarından uzakta pırıl pırıl kozmosu izlerken, alçakgönüllülükle tüm varoluşa meydan okumanın, ancak iki yürek birleştiğinde mümkün hale gelebilen bir bileşkesini oluşturmaktaydık. Kaderimiz milyarlarca yıl önce bir infilakla mühürlenmiş, bir kuyrukluyıldız gibi gururla akıp gitmekteydik evrende; içimizde gelmiş geçmiş, olmuş olabilecek bütün tarihi taşırken, istikametimiz sadece bir teferruattı. Ölmekse, ölmeye hazırdık; yaşamak, birbirimize bir göz kırpışı kadar kısa bir an gülümsemekti çünkü ve biz birbirimize sonsuzluğu çoktan armağan etmiştik.
Merhabaaa 3. geleneksel bu yıl okuduğum kitaplara hoş geldiniz. Evet herkes bunu aylık yapıyor ama insanların bi ayda okuduğu kitapları 1 yılda okuduğum için ben yılda bir yıl yapıyorum. Bu sene sınav senem de olduğu için daha da az kitap…devamıMerhabaaa 3. geleneksel bu yıl okuduğum kitaplara hoş geldiniz. Evet herkes bunu aylık yapıyor ama insanların bi ayda okuduğu kitapları 1 yılda okuduğum için ben yılda bir yıl yapıyorum. Bu sene sınav senem de olduğu için daha da az kitap okumuşum. Ama her neyse hepsi birbirinden güzel kitaplarımı sizlerle paylaşmak istedim. Vay be bunu ilk yaptığım zaman geldi aklıma 2021'e girmiştik o zamanlar 😢 Duygulandım bi
Favori kitaplarımın yanına ✨ bu işareti koyuyorum. Çok da umrunuzdaymış gibi
1)L.M. MONTGOMERY-Yeşilin Kızı Anne
2)LOUISA MAY ALCOTT-Küçük Kadınlar
✨3)RIFAT ILGAZ-Hababam Sınıfı
4)FRENCH MOLNAR-Pal Sokağı Çocukları
5)ZÜLFÜ LİVANELİ-Huzursuzluk
6)FRANZ KAFKA-Babaya Mektup
✨7)AGATHA CHRISTIE-On Kişiydiler
8)HALİT ZİYA UŞAKLIGİL-Aşkı Memnu
9)ASLI ARSLAN-Sokak Nöbetçileri 2
10)AHMET ÜMİT-Aşkımız Eski Bir Roman
✨11)HAKAN GÜNDAY-Kinyas ve Kayra
12)ELEANOR COERR-Sadako
13)PAOLA PERETTI-Kiraz Ağacı ile Aramızdaki Mesafe
✨14)HAKAN GÜNDAY-Zargana
15)N.G. KABAL-Saklambaç
✨16)GASTON LEROUX-Sarı Odanın Esrarı
17)ŞIRO HAMAO-Şeytanin Çırağı
18)AHMET ÜMİT-Patasana
19)İLHAMİ ALGÖR-Fakat Müzeyyen Bu Derin Bir Tutku
20)MARIE LU-Efsane
✨21)FRANK HERBERT-Dune
22)SHAKESPEARE-Hamlet
23)H.G. WELLS-Zaman Makinesi
✨24)MURAT MENTEŞ- Dublörün Dilemması
25)EMRAH SERBES-Deliduman
26)PABLO NERUDA-Yirmi Aşk Şiiri ve Umutsuz Bir Şarkı
27)AZİZ NESİN- Bir Koltuk Nasıl Devrilir
28)AGATHA CHRISTIE-Nil'de Ölüm
Oriol Paulo❤️Ben Ben❤️Oriol Paulo İspanyol yapımı gizem filmi❤️ben Sen bu filmin çıkmasını aylarca bekle bekle. Sonra Netflix'e düşsün hic haberin olmasin. Hep ders yüzünden ya. Geçen baktım birileri izlemis yorum yapmış. Hemen ben de izlemeliyim dedim. Halitt sen izledin mi???…devamıOriol Paulo❤️Ben
Ben❤️Oriol Paulo
İspanyol yapımı gizem filmi❤️ben
Sen bu filmin çıkmasını aylarca bekle bekle. Sonra Netflix'e düşsün hic haberin olmasin. Hep ders yüzünden ya. Geçen baktım birileri izlemis yorum yapmış. Hemen ben de izlemeliyim dedim. Halitt sen izledin mi??? Oriol Paulo diyince aklıma sen geliyorsun valla.
Filmi spoiler vermeden biraz anlatayım sonra siz gidin hemen izleyin. Ardından gelin spoilerli kısmı okuyun canlarım.
Film bi dedektifin akıl hastanesindeki bi cinayeti araştırmasi için akıl hastanesine yalandan hasta numarası ile girmesiyle başlıyor. Bi polisiye filmi denilemez. Daha çok gizem ön planda. Hatta gerilim de var diyebiliriz. Belki de ben aksam evde tekken izlediğim için gerilmiş de olabilirim. Ya şimdi spoiler vermeden rahat rahat konuşamuyorum ki. Ha bir de şeyi söyleyeyim. Oriol Paulo bu filmin ilk çıkacağını söylediği zaman -yazın- ben hemen araştırmıştim. Nasıl bi filmmis diye? Ve bi kitaptan uyarlanacağını öğrenmiştim. Hatta bununla ilgili bir gönderi de atmıştım. Bu kitabı da biraz araştırınca Shutter Island'a benzediğini öğrendim. Ve filmi izleyince de haklı çıktım. Film Shutter Island'a cidden benziyor. İkisi de çok güzel. Burda kesinlikle karşılaştırma yapmıyorum. Kısacası Shutter Island'ı izleyip beğendiyseniz bu filme de bi şans verin derim.
SPOİLER
Gelelim spoilerli kisma. Şimdi içimi rahat rahat döküp film hakkında konuşabilirim. Oriol Paulo filmleri izlerken tahmin yapmayı her zaman sevmişimdir. Ama hiçbir tahminim tutmaz ayrı bir şey. Bu filmde de Alice'in suçlu olduğuna hiç inanmamıştım. Hep Alice'ı haklı buluyordum. Sonra gerçek doktoru öğrenince dedim Alice haksız. Sonra mahkeme falan da inandı. Dedim ki bu sefer haklı Alice. En son diğer doktor gelince." Noluyor lan?! "dedim. Ama benim tahminince Alice'in kocası Alice'in mal varlığına konmak için ona böyle bir komplo hazırlamış. Ama bunu o kadar iyi planlamış ki. Akıl hastanesinin müdürünü tutması. Doktorları farklı tanıtmasi. Bi ara dedim ki kardes para için bu kadar kafa yormaya gerek var mıydı?
Filmin ucu biraz açık bitti. Tam olarak kimin haklı olduğunu anlayamadık. Tıpkı Shutter Island gibi. Böyle filmleri daha çok seviyorum. Çünkü sonu izleyicinin tahminine bırakılıyor.
Bir de filmin başında gösterilen kesitlerin filmin ilerisini anlatması ama benim geçmişi anlattığını zanetmem. Bence filmdeki en güzel detay ve yediğim en güzel ters köşe buydu.
Şimdi geldi aklıma bu film The Game'de benziyor. Filmleri bir birine benzetmeyi severim ahshehrh
Karakterler hakkında konuşalım biraz da. Ya ben şu ikizlere nasıl üzüldüm anlatamam. Çocuk öldü ya nasıl ağlıyorum. Romula üzümlü kekim benim.
Bir de şu su fobisi olan adamı çok sevdim. Benim için çok ilginç bir karakterdi. O karakterin hikayesine daha fazla yer verselerdi keşke. Nasıl buraya geldiğini, neden bu kadar ayrıcalıklı olduğunu merak ettim. Hakkında ayrı bi film yapılacak bir karakterdi bence.
Aslında hastanedeki çoğu hasta ilgimi çekti. Akıl hastanelerinden hep ürkmüşümdür ve bu film sayesinde daha da fazla soğudum. Ama bir gün akıl hastanesini ziyaret etmek ve ordakilerle konuşmak istiyorum.
Son olarak film için beklentilerim daha büyüktü onu söylemem gerek. Her ne kadar yorum boyunca filmi övsem de sevmediğim yerler vardı. Öncelikle film boyunca sıkıldığım çok yer oldu. Bazı kısımlar çok yavaş ilerledi. Bir de Oriol Paulo yeni filminin çıkacağını söyleyince diğer filmlere benzer tarzda bir şey hayal etmiştim. Cinayet falan... Evet bu filmde de cinayet vardı ama çok arka plandaydı. Film güzel ama dediğim gibi çok büyük beklentilerle başlamıştım. Küçük de olsa hayal kırıklığına uğradım. Ama yönetmenin ben de yeri çok ayrı. O yüzden filme asla kötü diyemem.
Bİ İNSANİN CANI ŞU BELGESELİ İZLERKEN TATLI ÇEKER Mİ YA? Belgeseli izliyorum tamam mi? İzlerken de kendime söz veriyorum şekeri hayatımdan çıkaracağım, bir daha tatlı bir şey yemeyeceğim... Sonra annem içerden bağırıyor "YAĞMUR KURABİYE YAPTIM GEL" ahwhehhe. Napiyım şimdi? Zaten…devamıBİ İNSANİN CANI ŞU BELGESELİ İZLERKEN TATLI ÇEKER Mİ YA?
Belgeseli izliyorum tamam mi? İzlerken de kendime söz veriyorum şekeri hayatımdan çıkaracağım, bir daha tatlı bir şey yemeyeceğim... Sonra annem içerden bağırıyor "YAĞMUR KURABİYE YAPTIM GEL" ahwhehhe. Napiyım şimdi? Zaten film boyunca bir sürü tatli gördüm, canım çekti tabi yiycem o kurabiyeyi.
Neyse yarından sonra şekeri bırakcam. Belki pazartesi başlarim emin değilim.
Şaka bir yana çok güzel belgeseldi. Ciddi anlamda yorum yapıp bu konu hakkında konuşmak istiyorum.
Geçenlerde favori youtuberım Neo'nun videosunu izliyordum ve bu filmi önerdi. Çok belgesel sevmem ama bu konular biraz ilgimi çektiği için izlemek istemiştim. Bu filme benzer videolar çeken bi kanal var "Fit Yemek" diye. Onun videolarını çok beğeniyorum. Siz de bu konulara ilgiliyseniz bi bakın derim.
Ben bi ara kafamı sadece kilo vermekle bozduğum için yediğim her şeyin kalorisini sayardım. Hatta diyetisyene falan da gitmiştim. Ama o kalori saymami çok saçma bulmuş sadece yediklerime dikkat etmemi söylemişti. Ve öyle bir diyet listesi vermişti ki içinde şekerin "ş" si yoktu. Çikolata falan geç bal bile yasaktı. Ama hayatımda aldığım en doğru kararı alarak o listeye bi 6 ay uydum ve cidden çok iyi beslenmiştim. Şimdi tamamen ona uymuyorum ama hala sağlıklı besleniyorum.Belgeselde yediklerimiz ruh halimizi etkiler diyordu. Buna cidden katılıyorum. Kendimi o zamanlar daha dinçte hissediyordum. Ve ayni kiloda olmama rağmen çok özgüvenliydim. Şuanda da böyle. Şuan anladımki sorun kilo falan değilmiş. Önemli olan psikolojiymiş. Ve beyinden geçen yolda midedir. Bi insan ne yerse odur.
Belgesel aslında baya eğiticiydi. Bi adamın 60 gün boyunca günde 40 çay kaşığı şeker almasının sonuçlarını anlatıyor bize. Deneğimiz şekeri 2 yıldır hayatından çıkarmış ve oldukça sağlıklı besleniyormuş. Deneyden önce verdiği kan tahlillerinde de gayet sağlıklı. Sonrasında 60 gün şeker almaya başlıyor. Ve bu şekeri çikolata veya atıştırmalık gibi düşünmeyin. Hepimizin zararsız sandığı meyveli yoğurt, bar, meyve suyu gibi şeyler. Deney sırasında birçok ülkeye gidiyor ve şekerin insanlar üzerindeki zararını örneklerle gösteriyor. Beni en çok etkileyen şey Mountain Dew içen çocuğun dişleriydi. Günde 12 kutu içiyormuş ve günde 40 çay kaşığı şekerden daha fazlaydı yanlış hatırlamıyorsam. Ve 18 yaşındaki bu gencin dişlerini görünce çok üzüldüm. Gerçekten çok kötüydü, bakamadım bile. Dişlerinin hepsini çektirip yeniden yaptırmak için dişçiye gidiyor. Fakat ağzı tamamen uyuşmuyor. Bunun nedeni ise Mountain Dew'in içindeki kimyasallarmış. Yüzündeki o çaresizliği görünce çok üzüldüm. Ama asıl can alıcı kısmı ise çocuk Mountain Dew içmekten hala vazgeçmeyeceğini söylüyor.
"Büyük" Şirketler istedikleri şeyi gerçekten başarıyor. Bu sadece içecekle veya şekerle de alakalı değil. Birçok hazır gıda üreticisinin tek derdi para. Nasıl daha fazla kazanabiliriz? İnsanları nasıl sömürebiliriz? Milyonlarca insanın sağlığı hiçbirinin umrunda değil. Yalandan tuttukları bilim insanlarıyla hepimizi kandırıyorlar. Evet cidden böyle. Kolanın zararlı olduğunu bilmeyen kaç kişi var? Yok sanırım. Ama neden sürekli içiyoruz? Neden kola yasaklanmadi? Çünkü bunun zararlı olduğunu ısrarla reddediyorlar.
Bir de şey var. Aromalı yiyecekler. Belgeselde bundan da bahsediliyordu. Birçok ürünün reklamlarıyla bizi kandırıyorlar. Bugün biyoloji hocamız Bim'de satılan gofretteki muz oranını söyledi ve şok oldum. Bence hocamız Sadece Enes izliyor. O da dün paylaşmış çünkü bunu aheehrh. Sizin haberiniz yoksa ben oranı söyleyeyim arkadaşlar %0.05 !!!! Baya var ama de mi? İşte hocamız böyle söyleyince ben şok oldum. Nasıl ya dedim? Muz tadi geliyor ama. O da ne kadar safsın der gibi bakıp açıkladı. Tatlandırıcılarla her şeyi yapabilirmişiz. Ve bir çok ürün böyle oluyormuş.
Belgeselde çok şaşırdığım bir şey daha vardı. Küçük hap gibi bir şey var ve onu dilinin üzerine yerleştirdiğin zaman ne yersen ye tadı sana tatlı gelir. Bu yediğimiz her şeyin özeti değil mi? İçinde ne olduğunu bilmiyoruz ama tatlı geliyor. Ani bi seratonin salgılıyoruz, mutlu oluyoruz sonra hop bir daha. Çünkü bu anlık bir şey. Şeker yedikce daha fazla yemek isteriz. Bunun sonu gelmez. Bağımlı olursunuz, kilo alırsınız, karaciğeriniz yağlanır, mutsuz ve yorgun olursunuz, sağlığınız bozulur ve belki de ölürsünüz. Deneğimiz 60. günün sonunda 8 kilo almıştı. Ve yeniden verdiği kan tahlillerinde de vücudu cidden çökmüştü. Bu etkiyi 60 günde görmek beni çok şaşırtti. Veee beni en en çok şaşırtan şey. Adamımız şekeri 1haftada bırakabildi. 1 hafta biraz zorlanarak geçirdi ve sonunda eski haline geri döndü. Bu bana çok zor geliyor. Tamam hayatımın bir döneminde ben de bırakmıştım ama benim için zor olmuştu. Şimdi de bırakmayı düşünüyorum ama zorlanacağımi biliyorum.
Bir de filmde çok güzel bir söz vardı. "Ben böyle sağlıklıyım, şekerle de mutluyum diye düşünebilirsiniz ama bunu kiyaslayacağinız bir deneyiminiz yok" buna benzer bir şey diyordu. Değiştirmiş olabilirim ama ana mantık aynı. Şuan hayatınızdan memnun olabilirsiniz. Çünkü buna alıştığınız için böyle düşünüyorsunuz. Ya şekeri hayatınızdan çıkarmayi deneseniz. Buraya kadar okuduysanız siz de benimle pazartesi günü şekersiz bir hayata başlayın. Bir hafta deneyelim bakalım.
Sözde Dilan'la beraber izleyeceğimiz film ahahshehe. Şimdi Dilan yazmış ki "Sınav filmini izleyelim." Benim de aklıma direk bu film geldi. Hani hem ikimiz de sınav öğrencisi olduğumuz için bizi anlatan bir film, Dilan ordan düşünmüştür dedim. Zaten izlemeyi de çok…devamıSözde Dilan'la beraber izleyeceğimiz film ahahshehe.
Şimdi Dilan yazmış ki "Sınav filmini izleyelim." Benim de aklıma direk bu film geldi. Hani hem ikimiz de sınav öğrencisi olduğumuz için bizi anlatan bir film, Dilan ordan düşünmüştür dedim. Zaten izlemeyi de çok istiyordum. Neyse açtım izliyorum güzel güzel. Hatta şey diyorum "Çok iyi hemen başla filme."İşte bitirdim filmi. Direk yazdım "Ağlıyorum ben bu nasıl filmdi?"diye. O da "Neye ağlıyorsun?" dedi. Ben de anlatıyorum "Kendimi gördüm filmde ona ağlıyorum." Arkadaşlar sonra anladık ki biz farklı filmleri izlemişiz. Sınav adli iki film varmış. Biri de yabanci bi film. Dilan onu izlemiş ben bunu. Yani baya beraber film izlemiş olduk aahahsheh
Ama film çok güzeldi o yüzden "tek başıma" izlemiş olsam da yorumunu yapacağım.
Hemen duygusal moda geçelim. Bu filmi sınav senenizde izlemeyin arkadaşlar. Yoksa benim gibi salya sümük ağlarsınız. Ya da ben her şeye ağladığım için olabilir. Ama empati yapabilmesı çok kolay bi film. Çünkü bu filmde anlatılanların çoğunu bütün öğrenciler yaşıyor. Burda eğitim sistemimizin ne kadar saçma olduğunu anlatmayacağım boşuna. Çünkü bu hepimizin bildiği bir şey. Milyonlarca insanın hayatı 1 sınava bağlı. Öyle olmasa bile bizi buna inandırıyorlar. Sınavı kazanamazsak bi geleceğimiz olmaz gibi dayatılıyor. Ben de bazen düşünüyorum ya yapamazsam ya başaramazsam diye. Hadi çalışıyorum tamam ama ya sınavda başka bir şey olursa, heyacan yaparsam, unutursam her şeyi. Bunları düşündükçe kafayı yiyorum. Bu psikolojiyi 1 sene daha kaldırmak çok zor. O yüzden mezuna kalmayı da hiç istemiyorum. Bu sınav benim son şansımmışim gibi geliyor.
Bir de bu dönemdeki diğer önemli şey aile. Filmde bu çok güzel işlenmiş. Her bir karakterin yaşadığı ailevi sorunlar, anne-baba baskısı...
Mert'in annesinin kanser olması, Sinan'ın babasından şiddet görmesi, Kaan'ın tıp okumak için zorlanması, Gamze'nin sınavı kazanamazsa evlendirilecek olması. Yani sadece sınav diyip geçmemek gerek. Bir insanin bütün psikolojisini etkileyebilir. Belki bu sorunlardan birkaçını yaşıyor olabilirsiniz, hatta daha fazlasını da. Öğrencilerin hem bunlarla başetmesi hem de sınavı kazanması bekleniyor. Henüz 17 yaşındaki bi gencin "gençliğini" elinden alıyorsunuz. Sonrada başarılı bi birey olmasını bekliyoruz. Cidden bu konuda ne kadar konuşursam konuşayım boş. Duymamaya, görmeyeye devam edecekler. Kendi çocukları yurt dışında özel okullarda okurken buradaki çocukların hayatlarını karartmaya devam edecekler.
Aslında içimi dökmeyi çok fazla istiyorum. Ama film yorumundan çok günlüğümden bir sayfaya dönecek burası. Filmden bahsetmeye devam edeyim. Filmdeki müzikler çok güzeldi. Ve her müzik girdiğinde öyle sahneler koyuyorlarki hepsinde ağladım. Ben film boyunca hep ağladım aslında. Kendime mi filme mi orası ayrı. Aslında film ağlattıği kadar da güldürdü. Karakterlerin hepsini çok sevdim. Acemi Cadı Toygar'ı görmek de çok sevindirdi valla. Çocukluk aşkım olur kendisi.
Ya bir de Jean-Claude'nin bu filmde oynamasına şok oldum. Görünce acaba yapay zekadan falan yüzünü mü kopyalamışlar dedim. Adamin filmde oynadığına hala inanamıyorum.
İsmail Hacıoğlu'nun oyunculuğu da çok güzeldi. Annesiyle olan sahnelerde mahvetti. Hele son sahne...
Sınav senenizde değilseniz izlemenizi kesinlikle öneririm. Mükemmel bir film
Spoiler içeriyor
"Bazı şeyler ya olması gereken zamanda olur ya da hiç olmaz." Bu kitap hakkında konuşmak istediğim çok fazla şey var. O yüzden birbirinden kopuk cümlelerle yazılmış karışık bir yorum olacak. Öncelikle biraz yazar hakkında konuşmak istiyorum. Emrah Serbes'i Behzat Ç…devamı"Bazı şeyler ya olması gereken zamanda olur ya da hiç olmaz."
Bu kitap hakkında konuşmak istediğim çok fazla şey var. O yüzden birbirinden kopuk cümlelerle yazılmış karışık bir yorum olacak.
Öncelikle biraz yazar hakkında konuşmak istiyorum. Emrah Serbes'i Behzat Ç romanının yazarı olarak biliyordum. Kütüphaneye de Çekiç ve Gül romanını almaya gitmiştim. Ama sadece bu kitabı kalmıştı ben de bari bunu alayım dedim. Kitabı okumaya öyle başladım. Dediğim gibi yazarı hiç tanımıyordum nerdeyse. Eve gelince biraz kimdir neyin nesidir diye baktım. Aslında okuduğum kitapların yazarlarını hep 2. planda tutmayı tercih ederim çünkü dört dörtlük insan yoktur. Çok iyi eserleri olan ama yaptığı birkaç hata yüzünden sevilmeyen pek çok yazar var. O yüzden yazarların kişisel hayatlarıyla ilgilenmiyorum. Hakan Günday, Murat Menteş,Aziz Nesin, Sunay Akin gibi birkaç istisna var ama. (Lütfen bu yazarlar hakkında kötü şeyler yazmayın) Her neyse ne diyordum. Hah zaten ben YouTube'a Emrah Serbes yazınca hemen ilk sırada trafik kazası olayı çıktı. "Emrah Serbes sonunda 'T' yok." Belki biliyorsunuzdur bu sözü. Yazarın hayatını araştırmak huyum değildir çünkü yazar yüzünden kitabından da soğumak istemem. Ama maalesef bu sefer bunu başaramadım. Ha olayda kim haklıdır, olayın aslı nedir bilmiyorum. Çok araştırmadım ama alkollü bir şekilde araba kullanıp bi aileyi katletmek çok etik değil sanki🤷🏻♀️
Her zaman yaptığım gibi yapıp kitabın yazarını ayrı bi planda tutup kitabı okumaya devam ettim. Ve ilk 100 sayfası benim için çok güzel geçti. Çağlar ve Çiğdem adında iki kardeş. Kardeşini çok seven ve onun için her şeyi yapabilecek bir abi. Okulda çok başarılı, çok iyi dans eden, bütün arkadaşları tarafından sevilen ve Evliya Çelebi İlköğretim okuluna giden Çiğdem.
Çiğdem'in muhteşem dans yeteneğini herkese göstermek için bi yarışmaya katılıyorlar. Belediye başkanı dayıları da sağolsun elemeye çıkabiliyorlar ama ilk turu gecemiyorlar.
Kardeşinin tek gözyaşına kıyamayan Çağlar kardeşini ünlü etmek için elinden geleni yapıyor. İşte kitapta olaylar bunun etrafında başlıyor. Hatta kitabın konusu resmen bu. Toz pembe bi hikaye gibi geldi değil mi? Ben de öyle sanmıştım. Hatta kitabın Gezi Olayları'yla ilgili olduğunu bile bilmiyordum.(Bu olaya sonra geleceğiz.) Sadece kendi halinde yaşayan Çağlar'ın hikayesini anlatıyor sanmıştım. Arkadaşlar bir şey diyeyim mi NAH öyleymiş. Kitabin ilerisinde neler nelerrr oluyor. Bölüm bölüm hepsinden bahsedeceğim.
SPOİLER
İlk bölüm: MEĞER ÇAĞLAR Bİ DELİYMİŞ HER ŞEYİ KAFASINDA KURUYORMUS
Evet tam olarak böyle. Kitapta Çağlar'ın dayısıyla geçen bi konuşması vardı. Dayısı bütün gerçekleri Çağlar'ın yüzüne vuruyordu ve biz okurlar da olayın gerçek yüzünü o zaman öğreniyorduk. Meğer Çiğdem hiç bir arkadaşı tarafından sevilmiyormus, dans yeteneği falan da yokmuş, hatta yaşıtlarina göre çok kilolu olduğu için bir nevi zorbalık görüyormus. Çağlar'ın bize anlattığı gibi kibar birisi de değilmiş. Bir arkadaşını merdivenlerden itmis, öğretmenine küfürler ediyormus. Ben bunları öğrendiğim zaman şok olmuştum ama bu yönünden dolayı kitabı bir tık daha sevdim. Çağlar gerçekleri görmezden geliyor sadece kendi görmek istediği şeyleri görüyor. Kitabın sonlarına doğru arkadaşının çok güzel bir sözü vardı "Her şeyi başka bir şey zannedip duruyorsun. Gırgır geçeyim derken uydurduğun şeyleri gerçek zannetmeye başladın. Hayal âleminde yaşıyorsun. Vaktini bunlara harcayacağına gerçekleri görmeye harcasaydın böyle mi olurdun!"
Çağlar karakteri yeri geldiğinde sevdiğim yeri geldiğinde nefret ettiğim birisi oldu. Çok bilmiş tavırları, annesine olan gereksiz öfkesi, ergen ergen cümleleri bunalttı beni.
Bir de kardeşi Çiğdem hakkında konuşmak istiyorum. Kitap boyunca bu çocuktan nefret ettim. Ben hayatımda böyle şımarık bir çocuk görmedim ya. Kitabin içine girip boğasım geldi. Bazı yerlerde "keşke kilolu olmasaydım, bu yüzden intihar etmek istiyorum" dediği zaman üzüldüm ama bu ona olan nefretimi azaltmadı. Kitap zorbalık konusu üzerinde çok durmamış. Yoksa bu konu hakkında konuşmayı da düşünüyordum ama başka şeylerden bahsedeyim.
İkinci bölüm:EKŞİ'YE GİRİP AYDINLANMAK
Şimdi benim ara ara yaptığım bir hata var. O da okuduğum kitap hakkında Ekşi'de yorum okumak. Ne zaman bu hataya düşsem bir daha olmayacak diyorum ama oluyor maalesef. Ekşi kitlesi yine her şeyi eleştirip bir eksik bulmayı başarıyorlar. Hele Hakan Günday hakkında okuduklarim beni delirtmişti. Her neyse hem burda bi tık haklılar. Neyse benim kitapla ilişkim güllük gülistanlık giderken Ekşi'ye bir gireyim dedim. Ve yorumları okumaz olaydım. Kitaptan hemen soğudum. Sonra o önyargıyla kitaba devam etmek çok zor oldu. 2 günde bitecek kitap 1 buçuk haftada bitti. Ama haklı oldukları ve benim inatla inkar ettiğim bir kısım var. Bölüm üçte o
Üçüncü Bölüm:17 YAŞINDAKİ İKİ OĞLAN 9 YAŞINDAKİ Bİ KIZA AŞIK OLUYOR.
Veeee bu oğlanlardan biri kızın abisi. Diğeri de onun en yakın arkadaşı. Ya bu nasıl ensestlik bu nasıl bi pedofillik ya. Aklım almıyor benimmmm. Sizin alıyor mu arkadaşlar. Bu iki arkadaştan biri diyorki "Ben senin kardeşine aşığım onunla 10 yil sonra evlencem. Hem sen de ona aşıksın" Bu konuşmadan sonra hiçbir şey olmamış gibi devam ediyorlar. Kitap bu olayı normalleştirmiş mi ben mi yanlış anladım. Hani size Çağlar'ın kardeşini şöyle böyle sevdiğini anlattım ya. Çağlar sürekli kardeşine sevgilim, bebeğim, yavrum, canım diye hitap ediyordu. Yani ben de daha kitabın sonunu okumadığım için yoktur öyle bir şey ya Ekşi'dekiler kafayı yemiş diyordum. Normal bi abi sevgisidir diye düşünüyordum. Ama değilmiş. Bu sondaki olay kitaptan beni tamamen soğuttu. Yeter artık dedim yeter.
Dördüncü Bölüm: KİTABIN ASIL KONUSU OLAN AMA 2. PLANDA KALAN GEZİ PARKI OLAYI
Şimdi ben bu olay hakkında uzun uzun konuşmak istiyorum. Ama bakıyorum zaten kitap hakkinda yeterince konuşmuşum. O yüzden ben yavaştan bir gireyim konuya gittiği yere kadar diyelim. Aslında benim bu olay hakkındaki bilgim çok sınırlıydı. Yani elbette Gezi Olayları'ni biliyordum ama hiç araştırmamiştım. Çünkü siyasetten nefret ederim, siyasetten anlamam, haber kanallarından da nefret ederim, iktidardan da nefret ederim, muhalefetten de nefret ederim. Şimdi bu bir çoğunuza günümüz sorunlarına karşı duyarsız kalmak gibi gelebilir. Bu devirde siyasetten anlamak zorunlu hale geldi. 10 yaşındaki bir çocuk bile siyaset hakkında çok şey biliyordur. Bir röportaj onla yap neler neler der. Keşke böyle olmasaydı. Keske gençler siyasetle ilgilenmek zorunda kalmasaydı. Bu seçimde oy kullanacağım o yüzden seçimden önce benim de bi siyasetle ilgilenmem gerek.
Ne diyordummm. Gezi Parkı.
Gezi Parkı bundan 9 yil önce yaşanan o zamanki gençlerin Taksim meydanında verdiği büyük bir direniştir. Kitapta bu kısımla alakalı yerleri okurken o parkta olabilmeyi çok istedim. Ne bileyim ordaki kişilerle konuşmak, insanlara yardım etmek, beraber o parkı savunmak...
Kitapta beğendiğim nadir yerlerden birisi de Gezi Parkı'nın anlatıldığı yerdi. Keşke olaylar başka bir şekilde başlayıp buraya gelseydi dedim. Çağlar'ın kardeşi kitapta hiç olmasaydı. Bu saçma sapan abi-kardeş ilişkisi olmadan Gezi Parkı'nı anlatsaydı yazar bize dedim. O zaman severdim kitabı.
Ha bir de Gezi Parkı diyince aklıma Duman'ın Eyvallah şarkısı geliyor. Çok güzel şarkıdir. Şuan bu yorumu okuyorsaniz hemen gidip dinleyin.
En son bi toparlamak istedim. Kitabı sevemedim. Bitsin diye zorla okudum. Zaten kaç gündür elimde kitap. Kütüphaneye biran önce götürmem gerek. Tavsiye etmiyorum okumanızı. Ama yine de siz bilirsiniz.