(@) - Raf

Nihayet Ahlar ağacını da okuyarak Didem madak'a ait 3 şiir kitabını da okumayı bitirdim. Şairin kelimelere hakimiyeti ve kadın hayatını anlatan şiirleri, her satırında içimde başka bir köşeye oturuyor, yıllarca da benimle yaşayacak sanırım. "Kaç metredir benim yokluğum? Benden daha…devamı

louellaglory 1 month ago

Bana Bilgiçlik Taslayan Adamlar

Rebecca Solnit

1 Gönderi

"Bilgiçlik Taslayan Adamlar'la savaşmak pek çok kadını ezip geçti; benim kuşağımın kadınlarını, çok ihtiyacımız olan gelecek kuşağın kadınlarını, buradaki ve Pakistan'daki ve Bolivya'daki ve Java'daki kadınları, benden önce yaşamış olan ve laboratuvara, ya da kütüphaneye, ya da sohbete, ya da…devamı"Bilgiçlik Taslayan Adamlar'la savaşmak pek çok kadını ezip geçti; benim kuşağımın kadınlarını, çok ihtiyacımız olan gelecek kuşağın kadınlarını, buradaki ve Pakistan'daki ve Bolivya'daki ve Java'daki kadınları, benden önce yaşamış olan ve laboratuvara, ya da kütüphaneye, ya da sohbete, ya da devrime, hatta insan kategorisine girmesine izin verilmeyen sayısız kadını..." Adıyla beni cezbeden Bana Bilgiçlik Taslayan Adamlar, feminizmin değindiği farklı türden konulardan bahseden birkaç denemeden oluşuyor. Kitap konusunda beni hayal kırıklığına uğratan tek konu da bu, etrafımdaki erkeklerden sürekli "mansplaning"e maruz kalan bir kadın olarak kitapta aradığım konuya yeterince uzun süre değinmemiş yazar. Ancak diğer denemelerini de oldukça beğendiğimden şimdilik bu durumu görmezden geliyorum. "Evet, her iki cinsiyet de, çeşitli ortamlarda, komplo teorileri ve gereksiz konularda uzun uzun konuşmaya eğilimli olabiliyor, ama kör cahil olup da karşısındakiyle zıtlaşacak kadar kendine güvenenlerin cinsiyetinin ne olduğu benim tecrübeme göre net. Konuştukları konuları bilseler de bilmeseler de, diğer kadınlara ve bana bilgiçlik taslayan adamlar vardır. Bazı adamlar. Neden bahsettiğimi bütün kadınlar bilir. Hangi alanda olursa olsun her kadının ağzını açmasını zorlaştıran, konuşmaya cesaret etse bile sesini duyurabilmekten alıkoyan bu küstahlıktır insanın zoruna giden; sokaktaki tacizden farksızdır aslında, çünkü bu da dünyanın kadınların dünyası olmadığını işaret ederek genç kadınları sessizliğe mahkûm eder. Bu bize kendimizden şüphe duymayı ye kendimizi kısıtlamayı öğretirken erkeğin dayanaksız aşırı özgüvenini daha da pekiştirir." Kitap yalnızca feminizm'in kadınlara getirdiği özgürlüklerden değil, toplumdaki şiddeti doğuran ataerkinin şiddet gerçekleşirken bu durumu nasıl görmezden geldiğini de anlatıyor. Son zamanlarda ülkemizde de görülen school shooting olaylarına değindiği kısım, ülke farkının değiştirmediği bir diğer ögeyi, patriyarkayı bir şiddet karşısında aldığı durumla ortaya koyuyor. "Bahsettiğimiz "top," bir öğrencinin California eyaletine bağlı Isla Vista'da yaşıtı öğrencileri katletmesinin ne anlama geldiğiyle ilgiliydi. Bütün hafta sonu katilin neden böyle bir suç işlemiş olduğuna dair hararetli tartışmalara tanık olduk. Ana akımdaki sesler ısrarla genç adamın akıl hastası olduğunu iddia ediyordu. Sanki akıl hastasıysa tamam o zaman, tabi ya, deyip olayın üstünü kapatabilirmişiz gibi. Sanki yaşadığımız dünya, ortak bir sınırı ya da kültürü olmayacak şekilde ikiye bölünmüş, birinde yalnızca deliler öbüründe de aklı başında insanlar yaşıyormuş gibi. Ama akıl hastası diye bir insan türü olmadığına göre farklı insanlardaki farklı derecelerde gözlemlenen akıl hastalığından söz etmeliyiz aslında. Üstelik gerçekten zihinsel engelli insanların çoğu merhametli ve naziktir." "Bu türden suçları ve neden bu kadar sıradan karşılandıklarını konuşmaya bir kez başlarsak bir de bu toplumun, bu ülkenin ve hatta neredeyse tüm ülkelerin ne gibi temel değişiklikler yapmaları gerektiğini de konuşmamız gerekecek. Böylesi bir konuşma işe erkeklik, erkek rolleri ve hatta ataerkil düzenden bahsetmemizi gerektirecek ki, biz böyle şeyler konuşmayı pek sevmeyiz." "Evrensel bir salgın olarak karşımıza çıkan şiddet, toplumsal cinsiyetten başka her türlü nedene bağlanabiliyor, apaçık ortada olup da tiüm vakaları açıklayabilecek gibi görünen cinsiyet faktörü ise nedense şiddet vakalarını yorumlarken akıllara gelmiyor." Ayrıca eşcinsel evliliklerin kutsal aile yapısına bir tehdit oluşturması yargısı için de şöyle bir yorumda bulunuyor: "Evlilikte eşitlik, kuşkusuz eşitsizliğin hüküm sürdüğü bir düzene karşı tehdit oluşturuyor. Tam da bu nedenle, bu tehdit eşitliğe değer veren ve eşitliğin tesis edildiği bir düzende serpilip gelişecek olan herkes için eşsiz bir fırsat. Bu tehdit hepimize iyi gelecek..." "Aynı cinsiyetten iki insan arasındaki evlilik, doğası gereği eşitlik ilkesi üzerine kurulduğundan, partnerlerden biri pek çok yönden diğerinden daha fazla güce sahip olsa bile çoğunlukla bu tür ilişkilerde kişiler eşit statüdedir ve kendi rollerini istedikleri şekilde oluşturmakta özgürdür." - "T. M. Luhrmann, geçen yıl yazdığı son derece çarpıcı köşe yazısında, Hindistan'da şizofrenlerin gaipten sesler duyduklarında seslerin onlara evi temizlemelerini söylediğini, Amerika'daki şizofrenlerin duydukları seslerin ise onları şiddete sevk ettiğinden söz ediyordu." "Sokaklarda yürümek toplumsal bir bağlılık hatta politik bir eylem biçimi olabilir, hep birlikte yürüdüğümüz ayaklanmalar, gösteri yürüyüşleri ve devrimler gibi. Ancak aynı zamanda, sokakta yürümek bir bayram havasında coşmanın, öznelliği ve hayal gücünü kafesten çıkarıp salıvermenin bir aracı da olabilir; dış dünyanın yaptırım-ları ve buyurganlığı ile içimizdeki arzuların, korkuların ve imgeler denizinin dansıdır yürümek. Bazen, düşünmek dediğimiz şey, açık havada yapılan fiziksel bir eylemdir." "...kadın ve erkeğin karşılıklı konuşmalarının bir prizmaya girdiğini farz edin, prizmadan dışarıya yansıyan kadının değil erkeğin sözleri. Bir kadının bu prizmadan geçen sözleri duyulmaz oluyor, ama kadının konuşabileceği başka bir yer yok. Eşit haklara sahip olmaktan, katılımcı olmaktan, saygı görmek ve dolu. dolu, özgür bir insan olarak hayatını sürdürmekten men eden bir prizma bu." "Yaşları 15 ile 44 arasında değişen kadınların ölüm veya sakatlanma sebepleri karşılaştırıldığında kanser, sıtma, savaş ve trafik kazalarına bağlı ölümlerin tümünün toplamından daha fazla sayıda kadının, erkek şiddeti nedeniyle öldüğü görülüyor." "Ağı dokumak ama ağın içinde hapsolmamak. Dünyayı yaratmak, kendi dünyanı yaratmak, kendi kaderini elinde tutmak, babalar kadar büyükannelerin ismini de anabilmek, sadece düz çizgiler değil, ağlar dokuyabilmek. Temizlik yapabildiğin kadar yaratıcı da olabilmek, şarkı söylemek, susturulmamak, peçeyi çıkarıp görünmek; tüm bunlar benim kendi çamaşır ipime astıklarım." "Plan dediğimiz şey geleceğe dair bir anıdır. Üstüne, gerçeklik denen şeyi giyip oturuyor mu diye bakan bir anı." "Sizce, bizler ülkemizin savaşa girmesini nasıl önleyebiliriz?" sorusuna cevap vermek yerine şunları söylemiştir: "Bir kadın olarak benim ülkem yok." 9.6/10

louellaglory 1 month ago

İçinde Yaşadığım Deri

Pedro Almodóvar

114 Gönderi

Spoiler içeriyor Almodovar'ın yine almodovar olduğu, izleyip izleyebileceğiniz belki de en tuhaf filmlerden biri olan The Skin I Live In, yapay deri cerrahı bir babanın eşini kaybetmesinin ardından yapay deriyi bir insan üzerinde deneme arzusunun gittikçe katlanmasını, ve nihayet bu deneyi kızına…devamı

louellaglory 1 month ago

Hamnet

Chloé Zhao

152 Gönderi

Kadın bir yazarın Shakespeare'in ve karısı Agnes'in oğullarının kaybı ile başa çıkışlarını anlatan kitabını, yine kadın bir yönetmenin sinemaya taşıması oldukça heyecan yaratan ve içimde güzel hisler uyandıran bir durum. Üstüne üstelik, film özellikle sinematografisiyle, kitabın üzerine ekledileriyle, oyuncularıyla ve…devamı

louellaglory 1 month ago

Hamnet

Maggie O'Farrell

17 Gönderi

Virginia Woolf Kendine Ait Bir Oda'sında, Shakespeare ile aynı imkanlara sahip olan ve aynı ailede yetişen kız kardeşinin aynı edebi eserleri vermiş olsaydı dahi neden onun kadar şöhretli bir hayat yaşayarak asırlar boyu kalıcı bir izi yakalayamayacağını anlatır. Tarih boyu…devamıVirginia Woolf Kendine Ait Bir Oda'sında, Shakespeare ile aynı imkanlara sahip olan ve aynı ailede yetişen kız kardeşinin aynı edebi eserleri vermiş olsaydı dahi neden onun kadar şöhretli bir hayat yaşayarak asırlar boyu kalıcı bir izi yakalayamayacağını anlatır. Tarih boyu adını duyup eserlerini okuduğumuz, işittiğimiz tüm ünlü "erkeklerin" başarılarının ardında evinde kısılıp kalan, acıyı bu yalnızlıkta tek başlarına geçiştiren kadınlardan birinin, Shakespeare'in eşi Agnes'ın çocuklarının kaybıyla kocasından bambaşka yollarla, tek başına başa çıkışını anlatan Hamnet, Shakespeare'in adını hiç kullanmadan onun bir eldivencinin oğlundan, oğlunun kaybının ardından Hamlet'i yazan adam haline geçiş sürecini konu alıyor. Hamnet'in ikizi Judith'in vebasını ölümü kandırarak kendi kendine geçirmesinin ardından beklenmeyen bir ölümle evdeki herkesin hayatının değişimini, acıyı ve kaybı yazarın kalemi öyle ustaca işliyor ki, son yüz sayfada aralıksız ağladığımı söyleyebilirim. Her sahnede aklıma okuduğum, izlediğim ve farklı kayıpları anlatan birbirinden bağımsız sahneler doluştu ancak özellikle şu replik, Where Do We Go Now filmindeki kadınlardan birinin oğlunun ölümünün ardından kilisedeki hz. Meryem heykeliyle tartıştığı, senin oğlun kucağında öyleyse benimkini neden benden aldın dediği sahne geldi: "Tanrı onu yanına istedi, diyor rahip bir gün ayinden sonra, Agnes'ın elini tutarak. Agnes hırlayacak gibi, adama vurmamak için kendini zor tutarak hırsla rahibe dönüyor. Ben de yanımda istiyordum, demek istiyor, Tanrı sırasını bekleseydi." - Bütün hayatların, her şeyin oradan dışarı aktığı ve her şeyin oraya geri döndüğü bir çekirdeği, merkezi, sıfır noktası vardır. Evde olmayan anneninki de bu an; çocuk, boş ev, ıssız avlu, duyulmayan haykırış. Hamnet'ın orada, evin arkasında durup onu besleyen, kundaklayan, sallayıp uyutan, ilk adımlarını atarken elinden tutan; ona kaşık kullanmayı, içmeden önce çorbaya üflemeyi, karşıdan karşıya geçerken dikkatli olmayı, uyuyan köpekleri rahat bırakmayı, bir şey içmeden önce bardağını çalkalamayı, derin sulardan uzak durmayı öğreten insanlara seslenisi. Hayat boyu, annenin tam merkezinde kalacak." "Bir eldivendeki, bütün parmakları boydan boya kaplayan ve uçlarından aşan, eldiveni takana ait olmayan deriyi bir arada tutan dikişleri düşünüyor. Eldivenin takıldığı, üstünü kapladığı eli, içinde nasıl da hapsettiğini. Depoda duran, tam değilse de neredeyse yırtılma ya da kopma noktasına kadar gerilmiş derileri düşünüyor. Atölyedeki, kesip şekillendirmeye, sabitleyip delmeye yarayan aletleri düşünüyor. Derinin eldivenci için işe yarar bir hale gelmesi adına hayvanlardan çalınıp bir yere atılmış olması gereken şeyleri düşünüyor: kalplerini, kemiklerini, ruhlarını, varlıklarını, iç organlarını. Bir eldivenci yalnızca deriyi, yüzeyi, dış tabakayı ister. Onun dışında her şey işini zorlaştıran, işe yaramaz, gereksiz bir pislik yığınıdır. Agnes eldiven kadar güzel ve kusursuz bir şeyde gizli olan acımasızlığı düşünüyor." "Hamnet ölümün odada, kapının orada bir yerde, gölgelerim içinde durduğunu, onlara bakmadığını ama yine de izlediğini, hep izlediğini hissediyor. Ölüm onları izliyor, zamanını bekliyor. Derisiz ayaklarıyla, nemli kül kokan nefesiyle süzülerek gelip Judith'i soğuk kollarıyla saracak ve Hamnet onu kurtarmak için hiçbir şey yapamayacak." "Orada, Judith'in yanında çömelmişken, Hamnet'ın aklına ölümü kandırabilecekleri, Judith'le birlikte küçüklüklerinden beri yaptıkları numarayı yapabilecekleri geliyor: Birbirlerinin giysilerini giyip yer değiştirebılır, şimdiye dek herkesi kandırdıkları gibi ölümü de kandırabilirler" "Agnes'ın zihnindeki ölüm kavramı uzun zamandır, belki uç suz bucaksız bir bozkırın ortasındaki, içeriden aydınlatılmış tek bir oda imgesiyle özdeşleşmiş. Yaşayanlar odanın içinde; ölenlerse etrafında dönüp duruyor, oraya geri dönmek, sevdiklerine kavuş mak için can atarak avuçlarını, yüzlerini, parmaklarını camlara bastırıyorlar. Odanın içindekilerden bazıları dışarıdakileri görüp duyabiliyor; bazıları duvarların ardından onlarla konuşabiliyor: çoğu farkında bile değil. Agnes o minicik bebeğin orada, o soğuk ve puslu bozkırda, onsuz yaşayabileceğini düşünmek bile istemiyor. Kızının o duvarların ardına geçmesine izin vermeyecek." "Bütün annelerinki gibi, onun düşünceleri de balık oltaları misali sürekli çocuklarına sabitleniyor, Agnes kendine sürekli onların nerede ne yaptıklarını, ne durumda olduklarını hatırlatıp duruyor. Şöminenin yanında otururken de, aklının bir bölümü alışkanlıktan çocukların nerede olduklarını listeliyor: Judith, yukarıda. Su-sanna, öbür evde. Peki ya Hamnet? Balığın oltaya gelmeyişi, Agnes'ın değişmeyen cevabıyla afallayan bilinçsiz zihni. Öldü, o yok artık oltayı tekrar tekrar atıyor. Ya Hamnet? diye soruyor zihni yeniden. Okulda mı, oynuyor mu, nehre mi gitti? Peki ya Hamnet? Ya Hamnet? O nerede?" "Kapılarının önünden, pencerelerinin altından geçerken, onu her gün görmüş olan insanlar bunlar. Onunla konuşmuş, saçlarını karıştırmış, okula geç kaldığında acele etmesini tembihlemişler. Hamnet onların çocuklarıyla oynamış, evlerine ve dükkânlarına girip çıkmış. Bu insanlar arasında haber götürüp getirmiş, köpeklerini sevmiş, güneşli havalarda pencere pervazlarında uyuklayan kedilerini ok-şamış. Şimdiyse onların hayatları hiç değişmeden devam ediyor. köpekleri şöminenin karşısında esniyor, çocukları hâlâ akşam ye meği için sabırsızlanıyor ama Hamnet artık yok." "Oraya üç çocuğuyla birlikte girip iki çocuğuyla çıktığını düşünmek de, her nedense çok zor. Çocuklarından birini orada bırakmak zorunda olduğunu söyleyip duruyor kendine ama bunu nasıl yapabilir ki? Ağlayıp inleyen hayaletlerin, sularını damlatan porsukağaçlarının, üstüne yapışan buz gibi ellerin içinde nasıl bırakabilir?" "Çileyi sonuna kadar açabilmeyi, tekrar ham yun haline getirebilmeyi, o âna dönebilmeyi ve ayağa kalkıp yüzünü yıldızlara, göğe, aya dönerek oğlunu bekleyen hayatı lütfen. lütfen değiştirmelerini dilemeyi, ona farklı bir son hazırlamaları için yalvarıp yakarmayı istiyor. Bunun için her şeyi yapmaya, ne gerekirse vermeye, her şeyden vazgeçmeye hazır." "Agnes okulun başlangıç ve bitiş saatlerinde pencereden bakmanın iyi bir fikir olmadığını biliyor. O saatlerde yapacak bir şey bulup kendini meşgul ediyor. Evden dışarı çıkmıyor. Caddedeki altın rengi saçları olan bütün çocuklar onun gibi yürüyor, onun hal ve tavrına, karakterine bürünüp Agnes'ın kalbini ceylan gibi yerinden sıçratıyor. Bazı günler, sokaklar Hamnet'larla doluyor. Her yerde geziniyorlar. Hoplayıp sıçrayarak koşuyorlar. İtişip kakışıyorlar. Ona doğru yürüyor, ondan uzaklaşıyor, bir köşeyi dönüp gözden kayboluyorlar. Agnes bazı günler evden hiç çıkmıyor." "Judith bir gün annesine eskiden ikiz olup artık olmayanlara ne dendiğini soruyor. İki kat halinde bükülmüş bir fitili eritilmiş balmumuna batırmakla meşgul olan annesi donup kalıyor ama ona bakmıyor. Evliysen, diye konuşmayı sürdürüyor Judith, ve kocan ölmüşse, dul oluyorsun. Anne babası ölen çocuklar öksüz oluyor. Benim gibilere ne deniyor ki?" "Oradaki, o sahnedeki Hamlet iki kişi: yaşayan genç adam ve ölmüş baba. Hem hayatta hem de ölü. Kocası yapabileceği tek şekilde, oğullarını hayata döndürmüş. Hayalet konuşurken, Agnes kocasının bunu yazarak, hayalet rolünü bizzat oynayarak oğluyla yer değiştirdiğini görüyor. Oğlunu hayata döndürüp kendisi ölmüş; ölümün onu pençeleri arasına almasına izin verip oğlunun hayatını kurtarmış." 9.8/10

louellaglory 2 months ago

Imagine Me & You

Ol Parker

8 Gönderi

Düğününde tanıştığı çiçekçi bir kadına aşık olup hislerini anlamlandırmaya çalışan Rachel'ın hikayesini anlatan Imagine Me and You, sıradan bir romcom'un benim için oldukça üzerinde, ve nihayet mutlu sonla biten bir queer hikayeye sahip. 7.7/10

louellaglory 2 months ago

Bridget Jones'un Günlüğü

Sharon Maguire

26 Gönderi

Klasik bir 2000ler romcom'u olan Bridget Jones's Diary, 30larında bir kadının çevreden gördüğü baskıyla partner arayışı sırasında karşısına çıkan iki farklı adayın arasında gidip gelişini anlatıyor. Bazı sahneleri çok klişe olsa da izlerken oldukça iyi vakit geçirdim, zaten romcom izlemenin…devamı

louellaglory 2 months ago

Gizli Ajan

Kleber Mendonça Filho

5 Gönderi

Wagner Moura'nın başrolünde olduğu The secret agent, 70'ler Brezilyasındaki siyasi ortamı ve yapılan yolsuzlukları anlatıyor. 2 saat 40 dakika süren ve bitmek bilmeyen film, sinematografik olarak oldukça başarılı. Yer yer "büyülü gerçekçilik" sayılabilecek ögelere de yer vermesine bayıldım, kendi kendine…devamı

louellaglory 2 months ago

Kefenli Kadın

María Luisa Bombal

1 Gönderi

Büyülü gerçekçiliğin önemli temsilcilerinden sayılan ve Juan Rulfo da dahil olmak üzere pek çok yazarı etkileyen María Luisa Bombal, tek romanı olan Kefenli Kadın'ın yanında, Crillión Oteli olayı ile tanınmaktadır. Bombal, 1941'de bu otelde sevgilisini silahla kolundan yaralayarak hapse girer,…devamıBüyülü gerçekçiliğin önemli temsilcilerinden sayılan ve Juan Rulfo da dahil olmak üzere pek çok yazarı etkileyen María Luisa Bombal, tek romanı olan Kefenli Kadın'ın yanında, Crillión Oteli olayı ile tanınmaktadır. Bombal, 1941'de bu otelde sevgilisini silahla kolundan yaralayarak hapse girer, ancak kısa bir süre sonra serbest bırakılır. Yine aynı otelde, 1955 yılında bir başka şilili yazar olan María Carolina Geel, sevgilisini beş el ateş ederek öldürür ve bu iki adaş yazar, birbirine benzer bu olaylarla anılır. Kefenli Kadın, ölümünün ardından görmeye ve düşünmeye devam eden bir kadının gençlik yıllarını, geçmiş aşklarını, çocukları ve gelinleriyle ilişkisini anlatan ve şiirsel bir dile sahip olan, oldukça sarsıcı bir roman. Bilinç akışı tekniği ve karmaşık diyalogları ile anlaması güç, ürkünç bir anlatıma sahip. "Ve nöbet tutanlar, ölümün soldurmayı başaramadığı o incecik göz bebeği çizgisinin berraklığını ve şeffaflığını incelemek üzere uzun mumların parıltısında öne eğildiler. Hayretle ve hürmetle eğildiler, kadının onları görebildiğinin farkında değillerdi. Kadın görüyordu, dolayısıyla hissediyordu." "Kadın yorgun, onu hayata bağlayan son bilinç kırıntısından da kurtulmayı hasretle bekliyor, aşağıda uzandığını hissettiği derin ve yumuşak boşluğa kendini sırtüstü bırakmayı hasretle bekliyor. Ama giderilmemiş bir endişe, kadının o son bağı tamamen koparmasını engelliyor." "Belki seni o acınası çöküşün başlangıcında sevmişimdir. Hiçbir güzellik beni senin solmaya başlayan güzelliğin kadar müteessir etmemiştir." "Ve başaklarla ormanların hiç kesilmeyen hışırtısına, akıntıya karşı yığılmış taşlara çarpan nehrin şırıltısına alışkın kadın, gece yarıları aniden uyanmasına yol açan bu kesin ve mutlak sessizlikten korkmaya başlıyordu. İlk gün havuzda paramparça olduğunu gördüğü dünyanın görüntüsü aklından çıkmıyordu. Sessizlik bir felaketin habercisiymiş gibi geliyordu ona. Belki yakınlarda kimsenin bilmediği bir yanardağ vardı, bekliyor, patlama ve yıkım anını kolluyordu." "Artık kefende olduğundan, insanın kaderine en ağır şekilde etki etmiş olayların hafızanda sadece değişen bir ses tonu ya da bir el hareketi olarak kaldığını anlıyor." "Sevme dürtüsüyle doğmuş herkes onun gibi yaşamak zorunda mı kalıyordu, kendini yok etmeye doğru sürüklenerek, varlıklarının en hayati parçasını her dakika kendi içlerinde öldürmek zorunda kalarak?" "Nefret, evet nefret, kadın nefretin ağırbaşlı kanadının altında nefes alıyor, uyuyor, gülüyordu; nefret şimdi esas amacı. ilk önceliğiydi. Zaferlerin azaltmadığı, aksine alevlendirdiği bir nefretti bu, sanki o kadar az direnişle karşılamak hararetini artırmaktan başka bir işe yaramıyormuş gibiydi." "Bana duyduğun şefkat içine ekilmiş bir tohum gibiydi, ölümüm onu filizlenmeye, bir gecede büyüyüp olgunlaşmaya zorladı. Yaptığım hiçbir şey, sonunda ölümümle ortaya çıkan şeyi açığa çıkaramadı. Görüyorsun ya, ölüm aynı zamanda yaşamla ilgili bir faaliyet olabilir. Ama ağlama, ağlama! Ah bir bilseydin! Senin içinde nefes almayı, dönüşmeyi, sağmışım gibi değişmeyi sürdüreceğim, beni reddedecek, sonra yine seveceksin. Ve belki içindeki ben tükenip ölmeden, sen kendin öleceksin. Ağlama..." "Şehirler kadar büyük, hatta (dehşet verici) asfalt yolları olan mezarlıklara gömülen, yitip giden kadersiz kadınlar vardır. Ve suları siyah akan bazı nehirlerin yataklarında, akıntının sürekli dövdüğü, kemirdiği, şekilsizleştirdiği ve yeniden dövdüğü intihar etmiş bedenler bulunur." "Yemin ederim. Kefenli kadın bir daha ayağa kalkmak için en ufak bir istek hissetmedi. Tek başınaydı ve nihayet dinlenebilecek, ölebilecekti. Yaşayanların ölümüne katlanmıştı çünkü. Şimdi mutlak dalışı, ikinci ölümü hasretle bekliyordu, ölülerin ölümünü." 8.5/10

louellaglory 2 months ago

Âdem’den Önce

Jack London

22 Gönderi

Jack London'ın ademden önce'si, geceleri rüyasında kendisini geçmişte yaşayan ilkel atalarının yaşantısında bir karakter olarak gören modern zamandan bir insanın ağzından, insan türünün milyonlarca yıl önceki, evrimin başlangıcındaki halini ve hayatta kalmak için yaptığı eylemleri anlatıyor. Ateş ve ağaç insanlarının…devamı