İnsan bu… Yanılır bazen, en çok da sevdiğinde. Yenilir, kimseye belli etmeden sessizce. Yorulur, gülümserken içinde fırtınalar kopsa bile . Ama her defasında yeniden toparlanır, Çünkü içinde hâlâ “devam et” diyen bir umut vardır. Öyle....
Senin çabanla ayakta duran hiç bir samimiyete, hiç bir ilişkiye yer verme hayatında.. Temizlik iyidir. Hem de imandan gelir. Ve en güzeli hafifletir...
“kendi halindelik, sakin ve kaliteli bir yaşam, az ve nitelikli bir çevre, kibirden ve egodan uzak bir hikaye, derin bir görgüyle varolan bir kişilik, baş eğmeyen asil bir duruş…” yaşam bu’dur… .