Raf Yorumu: Buse (@muad.dib)

Alışılmış aptallığım sebebiyle İthaki'nin Unutulmuş Fantastik Klasikler serisine serinin 5.kitabı olan Elfdiyarı Kralı'nın Kızı ile başlamıştım. Bunu fark edince kendime birtakım hakaretler ettikten sonra ilk kitap olan Fantastes'i okumayı ödev bildim. Literatürdeki belki de ilk fantastik eser olarak geçen Fantastes…devamıAlışılmış aptallığım sebebiyle İthaki'nin Unutulmuş Fantastik Klasikler serisine serinin 5.kitabı olan Elfdiyarı Kralı'nın Kızı ile başlamıştım. Bunu fark edince kendime birtakım hakaretler ettikten sonra ilk kitap olan Fantastes'i okumayı ödev bildim. Literatürdeki belki de ilk fantastik eser olarak geçen Fantastes 1858 yılında ilk defa basılmış. Şimdilerde fantastiğin öncüleri olan yazarlarımız (Tolkien, C.S.Lewis, ...) Macdonald'ı akıl hocaları olarak gördüklerini ve birçok karakterlerinde doğrudan ondan esinlendiklerini belirtmişler. Hiç şaşırtıcı değil! Bu kısa sayılabilecek romanda fantastik edebiyat denince akla gelen her şeyden bir parça tadıyoruz: büyülü ormanlar, periler, lanetler, imkansız aşklar, sihirli kuleler, vahşi yaratıklar ve onları katleden cesur şövalyeler... Bir türün temel taşlarını yerlerine koymuş Macdonald. Biraz da okurken verdiği keyif seviyesini değerlendirelim. Kitabın ilk yarısında o kadar sıkılmıştım ki kitap haftalarca elimde kaldı. Bitmek bilmeyen çevre betimlemeleri ve bir yere varmayan yolculuklar, kahramanımızın alıştığımız fantastik ögeleri hayranlıkla karışık aşırı bir merakla tarif edişi... Herhalde yalnızca ilk oluşu özel bu kitabın diye düşünmekteydim. Kitabın yarısına geldikten sonra yazar bu sıkıcı betimlemelerden kurtulup karşımıza her türden olaylar ve daha felsefeyle yoğrulmuş öyküler çıkarmaya başlayınca şaşırdım. Bu arada ne değişti bilmiyorum ama yazarın kitabı yazarken olgunlaştığını ya da hikayesine başlarken bu kısmı daha net kurgulamış olduğunu düşünüyorum. Baştan sona rüyadaymışsınız hissi yaratan ve havadaki büyüyü koklayabildiğiniz bir peri masalına dönüştü roman! Masal diyorum ama bu roman masal olmayışıyla ilk fantastik roman unvanını alıyor elbette. Çocuklar için yazılmadığı düpedüz belli olan ve içinde mutsuz sonlar ile korku ögeleri de içeren bu roman bir yerden sonra okurken pür bir zevk vermeye başladı. Sonu ise beklemediğim şekilde tatmin edici ve bir miktar beklenmedikti. Sanat adına her şey çoktan keşfedilmiş midir bilemiyorum ama umuyorum ki Macdonald gibi çığır açan, yeni bir janr kuran inovatif isimler yeniden toplumda belirir. Bu dilekler ve birkaç alıntımla müsaademi alıyorum. 🔸Kış hükümdarken doğan çocuklar, Bahar'ı ümit ederek neşe bulamazlar. 🔸İlk başta kendimi aşağılamaktan zevk almıştım belki de; ancak artık geçmişin aptal ve ayaklar altında ezilmiş o benliği, ölü bir adamdan yükselen bembeyaz bir ruh gibi benliğimi terk etmişti. Şüphesiz ki bu benlik de ölmek, gömülmek ve mezarından kanatlı bir çocuk olarak tekrar yükselmek zorundaydı.