Raf Yorumu: zeyn (@zeynishine)

Spoiler içeriyor Vay be ne hikayeydi ama! Özellikle de sonlarına doğru onun ne planladığını anlamıştım. Hayattan tat almayan bütün insanların yaptığını yaptı ama ona yakışır şekilde yaptı bunu. Hikayenin başında kim olduğunu bilip ve sonra kim olmak istediğine karar verdi Eden Bey…devamıVay be ne hikayeydi ama! Özellikle de sonlarına doğru onun ne planladığını anlamıştım. Hayattan tat almayan bütün insanların yaptığını yaptı ama ona yakışır şekilde yaptı bunu. Hikayenin başında kim olduğunu bilip ve sonra kim olmak istediğine karar verdi Eden Bey ve bütün mücadelede o anda başladı. Hikayenin sonuna kadar aynı adam olsa bile bir sürü yeni sıfat kazandı. Ve kitabın sonunda hiçbir sıfatı kaldırmadı. Kitabı okurken çok fazla olasılık geçirdim aklımdan. O yemeğe o eve hiç gitmeseydi, hayatını bir kadına aşık olarak adamasaydı ve ona layık olmak için çabalamasaydı? Ruth'a yakışır biri olmak için, onu mutlu etmek ve ona kaliteli bir hayat yaşatmak için onca kitabı hiç okumasaydı? Lizzy'e aşık olsaydı, onu sevebilseydi ya da herkesin ondan istediği gibi bir işe girseydi ve bahsettiği kafeste kalsaydı o zaman bir gün fazla yaşar mıydı? İnatçı ve mücadeleci biri olmasının kahrını uykusuzlukla, açlıkla, güvensiz biri olarak yeterince ödemişti ve sonunda da başarmıştı. Bütün o zahmete değmişti yaşadıkları ve başardığı gün her şey sona ermişti. Uğruna savaşacağı bi şey kalmadığı için mi vazgeçti. Beni önce çok umutlandırdı ve heyecanlandırdı kendimi sorgulattırdı ve hayata bakış açımı değiştirdi. Başarmak için pes etmemem gerektiğini öğretti ama sonra başarının geçici bir duygu olduğunu söyledi ve intihar etti. Öyleyse başarmaya gerek yok mu Eden Bey? Öyleyse hiç başlamamalı mı? Ve bu hayattaki diger herkes gibi aptalca yaşamak mı mantikli olandı? Hikayede okuduğum bütün karakterleri geçirdim aklımda ve hepsi kendine göre çok haklıydı. Öfkelensem de nefret etsem ve hatta sadece Eden haklı desem bile yanılmışım. Martin Eden' de bir korkak sayılırdı. O da bencildi. Önce kimse inanmasa bile çok çabaladı ve sonra başardı ama her şeyden vazgeçti. Onu kalbimde ve aklımda yaşatacağımı biliyorum çünkü kitabın içinde olsa bile bi arkadaş gibi bana bir yol çizdi. Kalbimi feth etti. Bütün sıfatlarıyla ona saygı duymamı ve onu desteklememi sağladı. Eğer onu tanısaydım serseri haliyle de onu soframa davet eder ve ona o başarıncaya kadar destek olurdum. Ona inanan tek dostu Brissenden gibi. Ve hatta Brissenden ölümcül hasta olmadan çok önce onun en iyi dostu olurdum ve intihar etmesine izin vermezdim. Onları yaşatmak isterdim çünkü kendimi yalnız hissetmezdim. Hoşcakalın,