Raf Yorumu: 🫶🏻 (@dinomel)

"mutluluk önümde gider üzüntü beni izler ölüm beni bekler" "yeniden görüşmeye başlamamız için bir telefon yetebilirdi. hiçbirimiz kavuşmanın yaratabileceği düş kırıklığını göze alamadık." "nerede olursam olayım, hep yanımdasın. yok olup giden onlar. sense varlığını en çok hissettirensin." "beni üzgün değil,…devamı"mutluluk önümde gider üzüntü beni izler ölüm beni bekler" "yeniden görüşmeye başlamamız için bir telefon yetebilirdi. hiçbirimiz kavuşmanın yaratabileceği düş kırıklığını göze alamadık." "nerede olursam olayım, hep yanımdasın. yok olup giden onlar. sense varlığını en çok hissettirensin." "beni üzgün değil, ağırbaşlı kılıyorsun. yola gelmez hopalığıma zarar veriyorsun. aşırı düşüncesizce davranıp da, nedendir bilmem, yüzün gözümün önüne gelince, çevremdeki insanlara önem vermeye başlıyorum yeniden. birtakım şeylere değer verir oluyorum, pek huyum değildir oysa. senin yerine, senin artık bilmediğin şeylerden yararlanıyorum. ölerek beni daha canlı kıldın." "sanatta eksiltmek kusursuzlaştırmaktır. yok olmak seni negatif bir güzelliğin içinde dondurdu." "o kadar mükemmelliyetçiydin ki mükemmelleştirmeyi bile mükemmelleştirmek istiyordun." "kendine karşı çok sert davranırdın, oysa başkalarına hep sabırla, hoşgörüyle yaklaşırdın." "seni en çok kaygılandıran da buydu: günün birinde düşkünlüğü seçebilecek olman. bir edilginlik türünden başka bir şey olmayan kendini bırakıştan değil, alçalmak, küçülmek, kendi kendinin yıkıntısına dönüşmek isteğinden ürküyordun." "ölümünün acısına arkanda bıraktıkların tek başlarına katlanacaklar. intiharın bu bencil yanından hoşlanmıyordun. ama tartınca, ölümün dinginliği yaşamın acı dolu çalkantılarına üstün geldi." (kitap çok uzun süredir elimdeydi, bir türlü toparlanıp okuyamadım. sanırım hayatımın en ufak şeye ağlayacak evresindeyim, her şey beni inanılmaz etkiliyo. yazarın 20 yıl önce intihar eden arkadaşının hayali mi gerçek mi olduğu bilinmiyo ama ben bu kadar gerçekçi oluşunu gerçek arkadaşına yazmasına bağlıyorum. kendisinin de tıpkı onun gibi intihar etmesiyse hepimize derin bi iç çekiş yaşatıyo. en çok hoşuma giden şey onun ölümüne değil de nasıl biri olduğuna bu kadar dahil oluşumuzdu. kendi arkadaşlarımı düşündüm. belki onlara saçma gelen ama onlara özgü olan davranışlarını. birinin basit ama ona özgü huylarını okumak beni ona çok yakın hissettirdi. ve biri belki bana göre tuhaf olan davranışlarımı cümlelere dökseydi içimde ona olan sevgiyle ne yapacağımı bilemezdim.) not: okuduğum zaman konuşacağımız biri vardı bu arada beni beklemeden gitmişsin💔 okucaktım sonra yorumlucaktım(2 ay önce) beni bu kitapla tek başıma bıraktın...