Raf Yorumu: B. (@bengul

Spoiler içeriyor 🌌🍀🎂 Bu zamana kadar izlediğim K-dramalardan oldukça farklı bulduğum bir dizi oldu. Konuyu işleyişi ve çekim tarzı diğerlerinden ayrışıyordu; bu da ortaya seyir keyfi yüksek bir yapım çıkarmış. Hiç sıkılmadan izledim, gönül rahatlığıyla herkese öneririm. |Spoiler| Hikâye, bir oyuncunun kendisini…devamı🌌🍀🎂 Bu zamana kadar izlediğim K-dramalardan oldukça farklı bulduğum bir dizi oldu. Konuyu işleyişi ve çekim tarzı diğerlerinden ayrışıyordu; bu da ortaya seyir keyfi yüksek bir yapım çıkarmış. Hiç sıkılmadan izledim, gönül rahatlığıyla herkese öneririm. |Spoiler| Hikâye, bir oyuncunun kendisini aldattığını öğrendiği sevgilisiyle yüzleşmeye giderken bir çevirmenle karşılaşmasıyla başlıyor. Daha ilk dakikadan konusuyla izleyiciyi yakalarken, komik sahneleriyle de yüzünüzü güldürmeyi başarıyor. Devamında Cha Moo-hee’nin, Do Ra-mi karakterini canlandırırken geçirdiği bir kaza sonucu komaya girmesini izliyoruz. Uzun bir aradan sonra komadan uyanan Moo-hee, başrolünde olduğu zombi dizisi sayesinde oldukça ünlü olduğunu fark ediyor. Hatta sonunda kendisine ait bir festival bile oluyor. Peki bu festivali düşündüğü kadar mutlu geçirebilecek mi? Dizi, bir dizi çekimi süreciyle devam ediyor ve bu çekimler sırasında Moo-hee ile Ho-jin (çevirmen) yeniden karşılaşıyorlar. Dünyayı gezerken ilerleyen hikâye, farklı diller temasını da içine kattığı için ayrı bir keyif sunuyor. İkinci erkek karakter Hori ise beni hem güldüren hem de üzen bir karakter oldu. Moo-hee’ye duyduğu masum aşk tabii ki karşılık bulamadı ama kişisel gelişimi gerçekten çok güzeldi. Adam sevdiği kadın için Korece öğrendi ya… daha ne olsun. Dizide beni en çok sinirlendiren nokta, kızın adamın peşinden sürekli koşmasına rağmen hep hatalı duruma düşmesi oldu. Hatta bazı sahnelerde, Ho-jin’in neden kıza sinirlendiğini bile anlayamadım. Moo-hee, dizinin başından beri hoşlandığını ve sevdiğini açıkça dile getiren bir karakter. Ancak Ho-jin bu itiraflara net bir karşılık vermediği için Moo-hee kendini yetersiz ve sevilmeyen biri gibi hissetmeye başlıyor. Zaten sevilmediğini düşünen, geçmişi oldukça zor olan bir karakter kendisi. Buna rağmen hâlâ gülümseyebilmesi ve hayat dolu olması büyük bir başarı. Tabii bu, hiç delirmediği anlamına gelmiyor. Do Ra-mi’yi gördüğünü sanırken annesinin çıkması beni bile ters köşe yaptı, hiç beklemiyordum. Ama keşke ana çiftin aşkını biraz daha izleyebilseydik. Bazen yan çiftlerin hikâyesi bile daha yoğun geldi. Bizimkiler beceremiyor çünkü. “Şu an evet çıkıyoruz ama ayrılacağız” düşünce yapısı beni gerçekten şaşırttı. Tamam, kızın korkularını yatıştırmaya çalışıyorsun ama kim böyle bir düşünceyle birini sever ki? Fikrimce Ho-jin biraz odundu. Bu kadar az çabalayan bir erkek karakter görmedim. İyi, güzel seviyorsun ama zerre yardımcı olmuyorsun. Kız bu kadar koşmasa, birlikte olmaları bile mucize olurdu zaten.