Raf Yorumu: realistperest (@realistperest)

Pierre ve Luce'un Yeşilçam tadında bir aşk hikayesi var. Yazar adeta şiirsel bir romantizmle örülü saf bir aşk hikâyesi kaleme almış. Çift hayatlarına bir sis gibi çöken ve onları da içine çekip yutmak isteyen savaş gerçeğine rağmen kendi küçük baloncuklarında…devamıPierre ve Luce'un Yeşilçam tadında bir aşk hikayesi var. Yazar adeta şiirsel bir romantizmle örülü saf bir aşk hikâyesi kaleme almış. Çift hayatlarına bir sis gibi çöken ve onları da içine çekip yutmak isteyen savaş gerçeğine rağmen kendi küçük baloncuklarında bir aşk rüyasını yaşamaktan vazgeçmiyor. Aşk onların ayağını yerden kesiyor olsa da gözlerini kör etmiyor. Savaşın adeta gündelik hayatın sıradan bir olayı haline gelen dehşeti - hava bombardımanları ve sığınaklara kaçış gibi olaylar - karakterleri kendi etik değerlerini ve varoluşlarını sorgulamaya itiyor. Bu açıdan bakıldığında yazar okurlarına sadece birbirine tutkun iki aşığın hikâyesini anlatmak yerine düşünen ve tartışan bir çift üzerinden savaş karşıtı görüşlerini tartışmaya açıyor. Romanın son sahnesinin bile aslında yazarın bu görüşlerini yansıttığını düşünüyorum. Savaşın çatık kaşlarına rağmen barışın nasıl filizleniverdiğinin hikâyesini okuyoruz da denebilir. Tıpkı Tolstoy'un romanında olduğu gibi... Tavsiye ederim. 📌 Alıntılar: "Pek çoğunda olduğu gibi bu ailede de bağlılık ne kadar kuvvetliyse de samimiyet yoktu. Her biri kendi zihninin derinliklerini görmekten kaçınırken düşünceler nasıl birinden ötekine özgürce iletilebilirdi ki?" s.12 "Olduğumuz kişiyi hiç tanıyor muyuz?" "Şahsen, ben sizi tanıyorum," dedi Pierre. "Ah, bu çok daha kolay da ondan. Ben de sizin için aynısını söyleyebilirim Bir başkasını her zaman daha iyi tanırız." s.40 "İnsan ilişkilerinin eskisi gibi olmadığı her yerde, bir- birini tanıyan insanların arasında hatta aile içinde bile hissedilebilir. Artık hiçbir şeyden emin değiliz, sabahları, "Bu akşam acaba ne göreceğim? Göreceklerime ne denli aşinayım?" diyoruz kendimize. Denizdeki bir gemide, alabora olmak üzereyiz sanki." s.41 "Müzik şu sıralar kalplerinin ihtiyacını her zamankinden daha İyi karşılıyordu. Müzik, biçimlerin perdesinin ardında, ruhlarına ses olan tek sanattı." s.63 "Kendimize bir şeyin sebebini sorduğumuzda, genelde ondan tam anlamıyla emin olamamışızdır veya onun öyle ahım şahım bir güzelliği yoktur." s.63