Raf Yorumu: blenderman (@romantizma)

Yaşamın gerçekte intiharınin dusundurdugu kadar üzücü değildi. Acıdan oldugun söylendi. Ama senin içindeki üzüntü seni animsayanlarinki kadar büyük değildi. Sen sonunda boşluktan başka bir şey bulamama tehlikesini göze alarak mutluluğu aradığın için öldün. Bulduğun şeyin ne olduğunu öğrenmek için bizim…devamıYaşamın gerçekte intiharınin dusundurdugu kadar üzücü değildi. Acıdan oldugun söylendi. Ama senin içindeki üzüntü seni animsayanlarinki kadar büyük değildi. Sen sonunda boşluktan başka bir şey bulamama tehlikesini göze alarak mutluluğu aradığın için öldün. Bulduğun şeyin ne olduğunu öğrenmek için bizim de olmemiz gerekiyor. Ya da bizi bekleyen şey sessizlik, issizliksa bir daha hiçbir şey öğrenmemek icin. Yaşamı böyle bırakıp gitmen, onun öyküsünü olumsuz biçimde yeniden yazdı. Seni tanımış olanlar tüm hareketlerini son hareketin ışığında okuyorlar şimdi. O koskocaman, kara ağacın gölgesi artık yaşamının ormanını gizliyor. Senden söz edilirken, önce ölümün anlatılıyor, sonra onu aciklamak için eskiye gidiliyor. O son hareketin yasamoykunu tersine çevirmesi ne tuhaf, değil mi? Sen öleli beri, kimsenin senin yaşamını baştan başlayıp anlattigini duymadım. İntiharın temel eyleme dönüştü, saçmalığından hoslandigin o hareketle anlamın agirligindan kurtardığını sandığın daha önceki eylemlerin de, tersine, ona bağımlı oldu. Son saniyen baskalarinin gözünde yaşamını değiştirdi. Oyunun sonunda, rolünü üstlendiği kişi degil başka biri olduğunu söyleyiveren o oyuncu gibisin artık. Sen işin sonunda hastalanıp yaslananlardan, bedenleri kuruyup hayalete donusenlerden, daha yaşarken ölümü andiranlardan olmadın. Onların ölümü bir çöküş sürecinin sona ermesidir. Yikintinin ölmesi bir kurtuluş, ölümün ölümü değil midir? Sense capcanliyken toparlanıp gittin. Genç, diri, saglikliyken. Senin ölümün yaşamın ölümü oldu. Yine de bunun tam tersini simgelediğini düşünmekten hoşlanıyorum: ölümün yaşamını. İntihar ettikten sonra nasıl varolduğunu kendime aciklayamiyorum, ama ölümün öyle kabul edilemeyecek bir şey ki çılgınca düşünceler doğuruyor: İnsan senin ölümsüzlüğüne inanacak oluyor. İntihar, Edouard Leve, S.24 (Uzun zamandır bu kadar vurucu tumceler okumamıştım)