(@) - Raf

“Ne denmeli ki yaşamın bizlerden aldıklarına, sadece yaşamakla yükümlü olan insanların kaybetti acıları görmeye.” Bu kısa film aslında hem gerçeklerle yüzleşmeye ve hem de izleyenlerin farklı düşünceler kazanmaya çalışmasını sağlaması ile göz kamaştırıyor. 2013 Oscar, Avrupa, Transilvanya ve Valladolid Festival’lerinden…devamı“Ne denmeli ki yaşamın bizlerden aldıklarına, sadece yaşamakla yükümlü olan insanların kaybetti acıları görmeye.” Bu kısa film aslında hem gerçeklerle yüzleşmeye ve hem de izleyenlerin farklı düşünceler kazanmaya çalışmasını sağlaması ile göz kamaştırıyor. 2013 Oscar, Avrupa, Transilvanya ve Valladolid Festival’lerinden aldığı 4 ödülle kişisel anlamları farklı boyut kazandıran kısa film, 10 bin gün yaşamak için 10 bin hayatı yok eden Nathan’nın hayatına bir kadın girmesi ile değişmesini görüyoruz. 1. Dünya Savaşı’nın acınılmaz hayatında sevginin gücünü görüyoruz bu kısa filmde. Belki kısa filmler uzun metrajlı filmlerin gölgesinde kalıyor ama biçimsel ve her daim güçlü hikâyeleri ile “Kısa” filmlerin hikâyelerine canlılık ve taze görmemiz ile hayran kalabiliyoruz. Kısa film sevmeyenler mutlaka bu filmle seveceklerine eminim. Bu 1. Dünya Savaşı’nda Nathan’nın Sarah’yı görmesi ile Sarah’ya vermiş olduğu en büyük hediyeyi görmemiz ile kişisel sevgi anlayışımızı değiştiriyor. Nathan’nın Sarah’ya nasıl büyük bir hayran olduğunu gördüğümüz bu eşsiz filmde, tabuları yıkan savaşların, sevginin, intikamının nasıl sonuçlar doğurduğunu görüyoruz. Matthias Sachoenaerts’ın oyunculuğu ile renkleri belli eden film, dönemsel ve kişisel hareketleri ile tüm duygusal yönlerini gösterirken, yaptığı hatasından nasıl dönmesi gerektiğini anladığımız ve izlediğimiz sahnelerine kadar oyunculuğuna hayran kalmamanız imkânsızdır. Laura Verşinden’in Sarah karakterine verdiği gösterişten uzakta, temiz ve eşsiz bir rüzgâr tadında oyunculuğuna bayacağınıza kesin eminim. 2012 çıkışlı olan film 2013 Oscar’ı dahil birçok dalda adaylığı olması ile unutulmaması gereken “Kısa Film” listenize almanızı isterim. Dekorların gerçekleşmesi ve her detayına ait çizgilerin gözlerimizi yormadan anlatılması çok güzeldi. Yönetmen Tom Van Avermaet’in sinematografisine hayran kalacağınız bu kısa film, pas ve kemikten oluşan Nathan’nın aslında ölüm adı ile hissedildiği sahnelerini de sevebilirsiniz ama ben bu yönünden daha çok duygusal yönünü sizlere açmak istedim. Şimdi sonuna geliyorum ve daha fazla detaylarla boğmak verine 20 dakikalık anlamlı bu filmi sizlere önerebilirim. Mubi sayesinde izlediğim ve bulduğum filmi sizler de buradan veyahut da başka sitelerden ulaşabilirsiniz. Şimdilik bu haftanın ilk kısa filmini bitiriyorum. Keyifli izlemeler diliyorum.

seris_comment 3 years ago

Aldatma

Arnaud Desplechin

7 Gönderi

Tromperie - Aldatma Nasıl desem ve incelememi sizlere anlatsam bilemiyorum ama bu filmi gece yarısından sonra yazdığımı sizlere ilk başta demek isterim. Gece yarısı filmleri izledikten sonra ilhamım çok kuvvetli gelir ve bir oturuşta filmin içindeymişim gibi yazarım. Bu gereksiz…devamıTromperie - Aldatma Nasıl desem ve incelememi sizlere anlatsam bilemiyorum ama bu filmi gece yarısından sonra yazdığımı sizlere ilk başta demek isterim. Gece yarısı filmleri izledikten sonra ilhamım çok kuvvetli gelir ve bir oturuşta filmin içindeymişim gibi yazarım. Bu gereksiz ve anlamız bilgiyi verdiğime göre bu filmin bana ne verdiğini anlatmak gerekirse, bir keresinde bu Amerika Drama endeksini unutarak izleyin derim. Fransız Drama türünün bu denli diyaloglar içinde geçtiğini herkesler bilir. Bilemeyenler durağın ve bol diyaloglu bir filmi izleyeceğini net altını çizerek açıklayıp devam ediyorum yazıma. Filmde orta yaşlı bir yazar ve 35’ine yeni girmiş bir kadının ortak sohbetini ve bir süre beraberliğini anlatıyor. Yazarımız olan Philip aslında hem Yahudi olması ve Yahudi’leri sevmeyen insanlara sorduğu sorularla dikkatimi çekmesi ile odaklandığım karakter oluyorken, kişisel konuştuğu kadınlarla diyaloglarının ayrıntılarına hayran kaldığımı da dile getirmem gerekiyor. Bu karakterimizi canlandıran Denis Podalydès gerçekten karakterine verdiği performansı beğenmemek elde değildi. Tabii bazı kusurları ve içinde bulduğu hataları mevcuttu ama bunları görmezden gelenebilecek hattalar olarak kabul ettiğimden başta çok dikkatimi çeken pürüzler olmadı gibi karakterimizde. Tabii ana temelde asıl en çok dikkatimi herkesler gibi benim de çeken İngiliz Kadın veya L’amante Anglaise (İngiliz Sevgilisi) anlamlı karakterimize hayran kaldım. Kendisini birkaç gün önce “Paris’te Gece Yarısı” filmi ile gördüğüm ve özlediğim oyuncumuz olan Léa Seydoux‘u burada da görmek inanın beni çok mutlu etti. Karakterinin hem pozitif hem de negatifli dramlı karakterine öyle güzel renk veriyordu ki bulduğu sahnelerin güzelliğini benim gibi akıcı bulabilirsiniz. Bu süre zarfında Fransız’ların renk uyumlarını bu türlerde önem verdiğini sizlere dipnot olarak eklemek isterim. Kişilerin analizlerini ve renk, kıyafet, dekoru bile her karakterine farklı detaylar katığını anlamak ve hissetmek mümkün oluyor notunu ekemem lazım. Sinematografisini ve uyarladığı eserle adını bile bir koyduğu Deception filmimizin yönetmeni Arnaud Desplechin’in çok fazla sanki durağın anlatacağım derken biraz insanları sıkması yormuştu yoksa harika detaylarla aklan filmi inanın hiç durdurmadan izledim. Tabii bazı noktalarda en sevdiğim iki sözü de notlarıma ekledim. Bunlardan birisi diyalog olan: “-Biliyor musun seninle tanıştığımda olgunlaşmış durumdaydın. Dalından kopmak için olgundun. - Hayır ben “Yüzeyde ağaç altında çürümüş durumdaydım.”. İkincisi ve beni bitiren nokta sözcülüğü olan, “Ve bana gözlerinin, yüzünün, derinin zevkini bahşettin.” lafına hayran kaldım. Bu ikinci söz beni inanın başka diyarlara götürdü ve 3 yıldızı hak ettiğini düşündüm. Çok detaylı bir film olduğundan spoiler vermemek üzere biraz üstü kapalı yazmış olabilirim lâkin herkesin harcı olmayan bu filmi gerçekten sakin kafa ve özgür bir zaman diliminde izlediğinizde anlayacağınızı söylemek isterim. Şimdiden keyifli izlemeler.

seris_comment 3 years ago

Selamlar, bilenler bilir benim İnstagram’da sayfam var ve bunu 2 yıldır açık tutmaya çalışıyorum. Ve bu sürede tam 3K olduğumuzu duyunca küçük ve biraz duygusal bir yazı yazmak istedim. Gerçekten ilk açtığım zaman bir arkadaşımın gazı ile açtım ve yapacağım…devamı

seris_comment 3 years ago

Zenne

Caner Alper

13 Gönderi

Zenne Uzun zamandır listemde olan ve herkesin çok fazla izle izle demesi ile izlediğim bu film, sevdiğim iki türü LGBTQ+’ı ve gerçek hikâye türünü vermesi ile ilgimi en çok çekti. Bunun yanı sıra içinde bulduğu konuyu ve karakterleri en iyi…devamıZenne Uzun zamandır listemde olan ve herkesin çok fazla izle izle demesi ile izlediğim bu film, sevdiğim iki türü LGBTQ+’ı ve gerçek hikâye türünü vermesi ile ilgimi en çok çekti. Bunun yanı sıra içinde bulduğu konuyu ve karakterleri en iyi anlatan oyuncular ve yönetmenlerin vermiş olduğu sinematografilerine hayran kalmamakta elimde değildi. Çok fazla tutmadan Zenne’nin nasıl bir anlam taşıdığına bakalım bilemeyenler için. "Zenne, eski geleneksel göçebe geleneğinde düğünlerde ve şenliklerde kadın kıyafetiyle geleneksel olarak kadın gibi oynayan erkeklere verilen isimdir. Karagöz gibi tiyatro sergisi hasıl olduğunda kadın rolüne çıkan erkeklere zenne denir. Zenne eski dilde Farsça kökenli olup kadın demektir.” Bunu da açıkladığıma göre, temelinde gerçek hikâyesine bağlı olan Ahmet’in hayatına değinmek isterim başta. Sonuçta filmin en temel taşını onun oluşturduğu yaşamı belli ediyordu. Ne kadar çok Can’ı görsekte. Aslında Ahmet’in 15 Temmuz 2008’de İstanbul’da Üsküdar ilçesinde babası tarafından öldürülmesi ve kimlerine göre bunun ilk gay namus cinayeti demesi ile gündeme gelmiştir. Hayat dolu ve Marmara Üniversitesi Fizik Bölümü öğrencisi olan Ahmet kendi benliğini ve hayatını çok seviyorken, babasının yapmış olduğu cinayete kurban gitmesine çok sinirlendiğimi söylemek isterim üzülmememin yanında. 5 el ateş edilen ve 3 kurşunla hayata veda eden Ahmet’in mezarına da kimselerin gitmediği söylemektedir. Bu durumda onu kimsesiz yapar. Buna da ayrı bir üzüntü dolu ve göz yaşlarımla söylemek düşüyor bana. Hayatını, aşkını, kendini mutlu hissettiği İstanbul’da takip edilmesi, ailesinin en çok da “annesi”nin bunu çok üstelemesi ve sevdiği şeyleri oğlundan almasını gördüğümüz yapımda, 3 arkadaşın farklı yaşantılarına da öyle güzel tanıklık ediyorduk ki keyifle ve hüzünle onlarla bir olduğumuz birkaç saat geçiriyor olmamıza hayran kaldım. “Belki mutlu olmak onların içinde vardı ama biz onların elinden aldık.” Bu lafı birisinin yorumunda buldum. Gerçekten bunu yapmış olabiliriz. Oyuncuların harika performanslarına ve kendilerini karakterlerine yansıtma şekillerine hayran kaldım ki, filmin içinde ki hangi karakterlere analiz yapacağımı şaşırmış durumda kaldım. Üç arkadaştan Can, Ahmet, Daniel’i canlandıran Kerem Can, Erkan Avcı, Giovanni Arvaneh’in oyunculuk serüvenlerine verdikleri her detaya sizin de beğeneceğinizden eminim. Zaten filmin tüm konusu da bu üç arkadaşın vermiş olduğu zor kararlar, askerlik serüvenleri, sevgi tarzları ve en temelinde hem toplumsal hem de aile baskılarını görmekle başlıyor. Can karakterine geçecek olursam, içinde bulduğu serüven Ahmet’le benzer olduğunu belli ediyor film lâkin Zenne dansları ile ilgi odağımız öyle bir çekiyor ki, tüm o farklı ve bilemediğim dans türlerini gözümün önümden alamadım. Gerçekten hem karakterini hem de asker olan babasını kaybeden ve herşeyini değiştiren Can’nın ayrı bir serüvenini de bu yönetmenlerden görmek çok isterim ne kadar çok sonunda belli etseler de. Onun yaşadığı zorbalıklara da değinilse ve açılsa da filmin bazı noktalarında. Aşırı anlatmak istediğim noktalardan iki ailenin farklı yaşantıları ve annelerin vermiş olduğu iki türlü yaşama meydan okuma şekillerine Tilbe Saran ve Rüçhan Çalışkur’un canlandırdığı tüm alt metinlerini anlamak mümkünken, oyuncularının performanslarına da ayrı bir bayıldım. Tüm bunların yanında Ahmet’in kardeşi olan Hatice karakterine canlılık veren ve anne baskısından kurtulan Hatice’nin performansına da Esme Madra’nın canlandırdığı filmin tüm detayların bin kere daha söylemek isterim ki hayran kaldım. Sonlarına gelmek istemediğim ve her detaylı sizlere paylaşmak istediğim ama yerimin kısıtlı olduğu bu serüvenin sonuna gelmişken, kimseye karışmayan ve kimseyi öteki yapmayan bir insan varlığı olanım istiyorum en içten. 2015’te “Çekmeceler” filmi ile tanıdığım ve hayran kaldığım iki yönetmenimiz M. Caner Alper ve Mehmet Binay’ın Zenne filmi ile 25 ödülü almalarını tebrik ediyorum geçte olsa. Her filmleri gibi kendi sinematografilerini ve bakış açılarına verdikleri anlamları anlamak diğer yönetmenler kadar zor değil. Ellerine sağlık diyorum ve daha fazla tutmadan keyifli izlemeler diliyorum.

seris_comment 3 years ago

Sonsuzluk ve Bir Gün

Theodoros Angelopoulos

51 Gönderi

Eternity and a Day - Sonsuzluk ve Bir Gün Şimdi ne diyeceğimi bilmiyorum, detaylı yazımı yazmadan önce bir arkadaşımın listesinde olduğunu ve izleyeceğini görünce izledim. Çok öyle heyecana kapılmadan konusunu bile okumadan hemen oturdum izledim. Belki gece geç saatlerde izlediğimden…devamıEternity and a Day - Sonsuzluk ve Bir Gün Şimdi ne diyeceğimi bilmiyorum, detaylı yazımı yazmadan önce bir arkadaşımın listesinde olduğunu ve izleyeceğini görünce izledim. Çok öyle heyecana kapılmadan konusunu bile okumadan hemen oturdum izledim. Belki gece geç saatlerde izlediğimden midir bilmiyorum ama, detayların içinde boğulmuş bir filmdi diye düşünüyorum. Yaşlı adamımız olan Alexandre’ın ölmeden önceki bir gününe konuk oluyoruz. Bu durumu onunla birlikte yaşarken aslında geçmişin de yaşadığı ve eşini özlemle andığı geçmiş hatıralarına da bir nebzede konuk oluyoruz gibi. İçinde bulunduğu durumu şiirsel ve sanatsal anlatan hem yönetmen hem de oyuncu biraz durağın türüne çevirmiş gibiydi filmi. Durağan olan sahnelerine de ek olarak da geçmişte 1998’te çekim hatalarını da eklersek de biraz daha bu kelimenin doğru kelime olduğunu kanıtlama yapabilirim izleyenler için. Bazen bazı noktalarda içinde kaybolduğum film, geçiş sahnelerinin hataları ile dolu gibiydi benim için. Tabii kişisel görüşlerin çok ortaya atıldığı film, herkesin beğeneceği veya sevmeyeceği bir tür olabilir de. Lâkin ben bol bol sanat kokan filmleri izlediğimden pek ilgimi çekemedi bu film. Yani kısaca sınıfta kalmıştı bu film benim için. Gerçekten çok fazla anlamlı detaylar olması insanı bir süre sıkıyordu ki, bazen hadi geçelim bu sahneyi de diyesim gelmedi değildi. Tabii geçmedim ama, sıkıldığım noktalar çoktu. Sadece şiirsel sözcükleri çok hoşuma gitti ve bir tanesine hayran kaldım. “Bir gün, sana sormuştum, “Yarın ne kadar sürer? ” Sen de cevap vermiştin, sonsuzluk ve bir gün kadar.” Çok anlamlı bir söz veyahut diyalog olduğunu söylemek isterim. Filmin en temel anlatımına uyan tek noktalardan birisi. Zaten oyuncumuz ve geçiş sahnelerini anlamak ve hissetmek biraz zordu çünkü anlamak için farklı bir seviye gerekiyordu ve açıkca söylemek gerekirse ben o kısımları anlamak için hiç çaba göstermedim. İnancım şu ki bu film için, içine girdiğinizde yalnızlığın ve aşkın ne kadar açı ve tatlı olduğunu gösteriyor olmasıydı ve bunu izleyenlerin anlamlarını düşünmeden oturtmasını istemişti yönetmen Teodoros Angelopoulos. Alexandre’ın kızı ile vedası ve annesi ile vedası da bence çok duygusaldı. Karısını özleyen ve hayattan kopmadan önce bile çocukla geçirdiği her anı seven Alexandre görmemizde beni biraz duygusal yapmasını da sevdiğim yönlerine ekleyebilirim. Neden kalp verdin sorusuna aslında kendimi gördüm demek isterim bu adamda! Sebepleri ve sonuçları açıklama yapmayabilirim. Lâkin gelecekte olacak kişi benmişim gibiydi. Evde açtığı şarkı, yalnızlığını simgelerken insanlardan uzakta yaşayan çocuk ile tanıştığında asla onu bırakamaması özlediği sevgiyi ve devamını getiremediği aşkına alıntı yapıyordu gibi. Çok fazla bakmadığım dediğim film hakkında bunları yazmakta garip biliyorum ama hoş bir yüzümüze vurma tarzıydı. Ben veya siz bu olabilirsin tarzına verdim. Çok yazacağım bir nokta kalmadı ama genel olarak ne Festival’lere katılmış bakalım. Cannes, Locarno, Rotterdam ve Toronto Festival çıkışlı olan film sadece Cannes’den 2 ödülle geri dönesine de şaşırmamak lazım. Şimdi sizleri filmle yalnız bırakıyorum ve düşüncelerinizi bekliyorum. Keyifli izlemeler.

seris_comment 3 years ago

Paris'te Gece Yarısı

Woody Allen

136 Gönderi

Midnight in Paris - Paris'te Gece Yarısı Arkadaşımla izlediğim bu farklı ve ilgi çekici film hakkında gelin düşüncelerim nelermiş konuşanım. Geçmiş yazarlar, şairler, sanatçılarla süslü geçmişi harikaydı filmin. Ama 2010 gününü gösterilen sahneleri ve oyunculukları gereksizdi. Sadece detaylı oyunculuklar önemli…devamıMidnight in Paris - Paris'te Gece Yarısı Arkadaşımla izlediğim bu farklı ve ilgi çekici film hakkında gelin düşüncelerim nelermiş konuşanım. Geçmiş yazarlar, şairler, sanatçılarla süslü geçmişi harikaydı filmin. Ama 2010 gününü gösterilen sahneleri ve oyunculukları gereksizdi. Sadece detaylı oyunculuklar önemli şairlerde ve yazarların bulduğu dönemlerde vardı. İçinde bulduğu geçmiş zamanı detaylı ve özverili anlatan film, birçok büyük oyuncu ismi kadrosunda bulundururken, kişilerin gerçek karakterlerine benzeyen yüzleri ve duruşları gözlerimizden kaçmadı arkadaşımla benim. Bu duruma en çok dikkat edilmesini güzel karşılasak da gelecek kısmında ki oyuncuların vasat olması ve gereksiz yere koyulması da gözümden hiç kaçırmadığımız hatalı noktalarından birisiydi. Büyük isimlerden Kathy Bates, Adrien Brody’nin canlandırdığı Gertrude Stein ve Salvador Dalí karakterine canlılık veren çok sevdiğimiz oyuncularımız, gerçekten harika oyunculuk sergilemiş hatta benzeyen konuşmaları duruşlarını da harika göstermişlerdi. Owen Wilson’nun başrolünü üslendiği film aslında Fantastik türüne ait bir film gibi dursa da, geçmiş sanatçıların ve tarihlerine değinmesi de güzeldi. Lâkin içinde bulduğu geçmiş zaman adı altında topladığım noktalarda ise tarihi anlatımını pek fazla yönetmen verememişti. Bazı noktalarında hatta kestiğine inandığım ve inandığımız sahneleri çok fazla gözümüze girmişti. Bu durumda filmi izlerken boşluklar olmasını sağlamıştı yönetmen Woody Allen. Tabii bu durum gözümüze girse de filmi hiç aksatmaması da iyi bir yetenek olduğunu söylemek lazım. Marion Cotillard’dında oynadığı filmde Michael Sheen, Tom Hiddleston, Corey Stoll ve Léa Seydoux gibi büyük isimlerde yer alıyordu. Bunları çoğunlukla filmin geçmiş sahnelerinde ve ilk yarıdan sonra görmek mümkündü. Sinematografisini de az çok beğendiğim filmin, konusunun senaryo boyutunda da hataları mevcuttu. Bu duruma çoğu kişi fark etmese de tarihi geçişlerde konuların birbirine karışması ve sanki yönetmenin tüm bunları ünlü şair, yazarların geçmişine odaklanırken hepsini bu filme zorla eklediği gibi her yerden çıkan ünlü yazarların sanatçıların olması biraz zorlama gibi geldi. Ödüllü olan bu yapım Akademi Ödüllerinden 1 tane ödül alıyorken, Bağımsız Ruh ve Village Voice Seçkisi'nden de 3 ödül alıyor. Yani 4 ödülü olan bu filmin bence eksik yönlerini yazmak istedim. Gelenim son notlarıma, filmin sonu hiç beklediğimiz gibi bitmiyor ben açıkça şöyle bitmesini isterdim. Gil ve Andriana'nın birlikte olmasını isterdim. Anca bu kadar spoiler verebilirim sonu hakkında. Çok keyifli ama çok hatalı bir filmdi. Anca geçmiş tarihî yazarların ve şairlerin olduğu bölümlerini sevdiğimden 3,5 puan verebildim. Çok fazla daha tutmadan sizleri filmi anlamak ve düşüncelerinizi merak etmekle başa baş bırakabilirim. Keyifli izlemeler.

seris_comment 3 years ago

Lady Macbeth

William Oldroyd

1 Gönderi

Uzun uzun bakıldığında belki sıkıcı gibi dursa da yer yer gerilimli aşkı ve empoze edilen yönlendirmeleri ile Katherine’nin aşk hayatına konuk oluyoruz. Kurgusal gerçekçiliğine hayran kaldığım filmin hemen hemen tüm detaylarına bayıldım. 1800’lü yıllarda sizi hissettiren film, “gelin” adı altında…devamıUzun uzun bakıldığında belki sıkıcı gibi dursa da yer yer gerilimli aşkı ve empoze edilen yönlendirmeleri ile Katherine’nin aşk hayatına konuk oluyoruz. Kurgusal gerçekçiliğine hayran kaldığım filmin hemen hemen tüm detaylarına bayıldım. 1800’lü yıllarda sizi hissettiren film, “gelin” adı altında satılan Katherine’nin eşi ile yaşadığı tatminsizlik duygusunu ve kayınbabası ile yaşadığı sorunlarının bir kısmına çözüm verirken, Katherine’nin aşk duygusunu yeni keşfetmesi ile çalışanıyla yaşadığı aşkı nasıl gaddarca korumasına hayretler içinde nasıl izlediğimi size söyleyemem. Manipüle yeteneği ile âşık olduğu adamı bile hizaya getiren Katherine’nin gerçekten çok katı ve sakin hareketleri ile düzenlediği cinayetleri hayretler içinde izlediğimi ve oyunculukların bu denli gerçekçilik payı olması ile hayran kaldığım tüm “cinayet” sahneleri adı altında topladığım sahnelere hayran kaldım. Zaten birçok noktada aslında Katherine’ni tutarken çalışanı Anna’ya da hak verdiğim sahneleri çoktu. Sanki ikili birbirlerini kızdırırken o kadar çok iyi anlaşılıyordu ki, filmin son sahnesinde Katherine’ni korumak zorunda kalması ve ondan korkarak ilerlemesine verdiği hayattan tiksinerek evden ayrılışına mutluluk duyuyordum. Florence Pugh’un üslendiği Katherine karkateri, içinde bulduğu dönemde katı olmak zorunda kalan ve ne yaptı ise aşkını kendi geleceğini kurtarmak zorunda kaldığını anlamak mümkündü benim için. Sadece sonda o çocuğu öldürmesine sinirlensemde sadece aşkı ve sevdiği adama iyi bir gelecek yapmak içindi. O dönemlerin en gaddar olduğu zamanlarda Katherine’de hayatta kalmak zorundaydı. Tabii eşinin ona başta dokunmaması ve en dikkat çeken sahnesininde karını duvara döndürerek tatmin olmasıda çok detaylı bir anlam kazanıyordu. Babasından göremediği saygıyı ve güçü gösteriyordu bu durum. Dekorları, sahne planları ile Anna karakterine ve Sebastian karakterine oyunculuk eden Naomi Ackie, Cosmo Jarvis’in oyunculuklarına diyecek hiçbir lafım yoktur. Filmi Mubi sayesinde izlerken, filmin en yüksek kalitesi ile tüm ses ve görünüşlerine bayıldım. Hatta biz mega kentte yaşan insanların o güzel ıssız köylerde yaşamasını isteyen durumlarına imrendiğim noktaları bile oldu. Belki kurgusal karakter olsa da yaşadığı durumu kendi lehine çeviren Katherine’nin, günümüzde yaşayan “satılık” “gelin” ilkesine de çok sert bir şekilde yüzümüze vururken Doğu, Avrupa fark etmeksizin küçük yaşta evlenen genç kızların yaşadığı duruma çok iyi empati yapıyordu. Belki çoğu kişi Katherine’nin yaptığının çok yanlış bir şey olduğunu söylese de ben Katherine çok destek veriyordum. Yönetmenin uyarladığı eseri Lady Macbeth of the Mtsensk District kitabından perdeye uyarladığı filmin sinematografik yapılarına ve senaryosunun akıcı olmasını beğendiğim gibi, William Oldroyd’in bu yapımla 4 Festival’de aday görüyorken hiç bir festivalden ödül alaması da üzdü beni. Filmin ortalarında bayıldığım bir sözü de sizlerle paylaşmak istedim. “Hislerimden şüpheye düşmektense nefes almayı kesmeni yeğlerim” sözüne bayıldım. Florence Pugh’un oyunculuğuna ve duruşuna hep hayran kalırken kendisinin güzel mimik hatalarından tutunda tüm gerçekçilik payı kazanan dram/gerilim sahnelerine hasta oldum. Daha fazla tutmadan ve spoiler veremden hemen filme almak isterim sizi. Keyifli izlemeler.

seris_comment 3 years ago

Köprü Üstü Aşıkları

Leos Carax

15 Gönderi

Les Amants du Pont-Neuf Filmi bir arkadaşımın aşırı önermesi ile izledim. Kendisinin filmlere bakışını sevdiğimden hemen izlemekte aldım kendimi. Çok farklı ve ilgi çekici yönleri ile dikkatimi çeken yapım hakkında farklı düşüncelerimi yazmak istedim ben de herkes gibi. Gelin neler…devamıLes Amants du Pont-Neuf Filmi bir arkadaşımın aşırı önermesi ile izledim. Kendisinin filmlere bakışını sevdiğimden hemen izlemekte aldım kendimi. Çok farklı ve ilgi çekici yönleri ile dikkatimi çeken yapım hakkında farklı düşüncelerimi yazmak istedim ben de herkes gibi. Gelin neler yazmışım öğrenelim. İlk başlarda pek fazla anlamayacağımız şekilde yavana akacağına inandırılan film, aslında tam tersini yaparak insanın ilgisini çekiyordu. Bu süre zarfında ilk yarısında çok hızlı akan konusu ve oyuncuların inanılmaz performansları ile süslü sahneleri, tarihî köprüde ki havai fişek gösterisi ile danslarına bayıldığımı söylemek isterim. Oyuncuların performanslarına hayran kaldığım film, konusunda aşkın ve sevginin farklı bir boyutunu gösteriyordu. Şarkıları, sanatı, 1991 Paris’i ile. Yönetmen Leos Carax’ı bu sene 2021’de çıkardığı ve benim de herkes gibi hayran kaldığım Annette filmi ile tanımam ile hayran kalmıştım. Bu filmde de Annette filmi gibi hayran kalınacak sinematografisi ile beni kendine hayran bıraktırdı. Biraz Xavier Dolan hayranlığına gidiyor Leos’ta benim için. Tabii 1991 yapımı olduğundan görüntüleri net bir yerden izlerseniz benim gibi, hayran daha fazla kalırsınız. Gelenim asıl oyunculara bir kere sanatçımız, Juliette Binoche inanılmaz bir oyuncu olduğunu söylemek isterim. Dansları, hal ve hareketlerini öyle güzel kontrol ediyor ki kendinizi gerçekten filmin içinde buluyorsunuz. Hatta aramızda kalsın, sadece onun bulduğu sahneler beni filme çekti. Tabii yönetmenimiz Leos’un vaaz geçilmez oyuncusu lakaplı Denis Lavant’da güzel oyunculuk sergilemişti. Yer yer gerçekten Juliette ile sanki bu film çekilirken aşk yaşamışlar gibi geldi. Tabii bilemeyiz ama ben öyle hissettim. Şimdi gelenim en önemlisi o dönemi en iyi yapan “Set Dekorasyon” bölümüne, çok farklı bir alandı. Dışarıda çekimler zordur. Açık hava şartları yağmur, ses, insanlar ve benzerlerinin renk uyumuna verdiği hatta ama Irene Galitzine bu işte inanılmaz yeteneğini kullanmıştı. Böyle bir yetenek kimse de olmaz 2006 yılında kaybetsekte. Neyse gelenim filmin en saçma yerlerine, bir kere ilk yarısında ki danslar, şarkılardan sonra verilen o sade boşluk ve insanın ilgisinin kaybolması bence yönetmenin artık konuyu ve süresini bir tık daha uzun olmasını istediğindendir diye düşünüyorum. Çünkü 1 saat 30 dakika içine sığdırma yapılacak olursa efsane bir film çıkacak gibi geliyor bana. Zaten bulduğu zaman içerisinde yaşanan olaylar ve aşk türü bir süre sonra temposu bozulsa da filmin akışına asla bir hata eklemese de ikinci yarı için tempo düşürücü noktalar çok fazla koymuşlardı. Zaten 1992-93 yılında BAFTA’da aldığı 1 ödülü bulunuyor. 2012’de de aday gösterildiği festivaller var ama onlarda da ödül alamamış. Artık kült yapımlar yolunda uzun bir yolu var. Belki de artık bence kült yapım olduğu belli. Farklı bir film herkesin tatması lazım. Sanatı anlayanların en çok da. Evet geldik sonra, film hakkında konuşacaklarım bunlardı. Yazımı umarım seversiniz. Daha fazla tutmadan keyifli izlemeler.

seris_comment 3 years ago

Tutku Oyunu

François Ozon

6 Gönderi

Double Lover - Tutku Oyunu Biraz klasik bir film gibi kalsa da aslında çok fazla manipüle edilmiş karakter analizleri bulunmakta idi. Belki de ben böyle anlamıştım ama işte bazı noktaları klasik bazıları ise tam anlamı ile klişe idi. Çok detaylı…devamıDouble Lover - Tutku Oyunu Biraz klasik bir film gibi kalsa da aslında çok fazla manipüle edilmiş karakter analizleri bulunmakta idi. Belki de ben böyle anlamıştım ama işte bazı noktaları klasik bazıları ise tam anlamı ile klişe idi. Çok detaylı olmasa da gelin film hakkında az detaylı yorumumu okuyalım. Şimdi başladığımızda kadın karakterimiz bir karın ağırsı ile baş ediyor. Bu durum aslında onun psikolojik olduğunu söylüyor doktoru ve onu bir psikiyatriye yönlendiriyor ve olanlar aslında bundan sonra başlıyor. Çok banel bir noktada Chloé kendine yeni iş ve bir sevgili buluyor aslında. Kendinden emin olmaya başladığında sevgilisinin bir şeyler sakladığına inanan Chloé bir anda sevgilisini araştırıyor. Bu durumda biraz klişe olacak ama bilin bakın Louis onun aslında psikiyatri doktoru. Uzun konuşmalar ve detaylara aslında Lois Chloé‘ti sevmeye başlıyor ve seanslar bitiriyor aşk başlıyor. Evet bence burası çok banaldi. Neyse bundan sonrası aslında her şeyi farklı bir boyuta kazandırıyordu filmde. Bilimsel ve kurgusal bir boyutta aslında ikiz kardeşlerin uyumunu ve dominant kardeşin pasif kardeşi anne karnında nasıl yuttuğuna empati yapan yerleri çoktu filmin. Belki de en ilginç iki ikiz kardeş ve psikiyatri uzmanı erkeklerimiz aslında tek bir oyuncu canlandırıyordu ben öyle anladım. Film auteur sinema dehası olan François Ozan’ının yapımı olsa da ben bu puanı verilirken senaryosuna pek bakmadım sadece oyuncularına ve empati yeteneklerine baktım yoksa senaryosu 2017 yılı için bile çok klasik, hatta gereksizdi. Emin olun 2017 yapımlarında daha iyi bir senaryo mevcuttur. Zaten kadın karakterimize canlılık veren Marine Vacth gerçekten güzel oyunculuk çıkarmıştı ve detaylı özgün oyunculuk katarak filmin birçok yerinde heyecana yol açmıştı. Genellikle cinsel ilişki noktaları ile filme yükseldiğiniz yerleri asıl net güzel vermişti sinematografisi ile yönetmen. Jérémie Renier’de aslında birçok karakteri ile iliklerimize kadar vücudunu gösteriyordu. Herşeyini gördüğümüz noktaları ile bence iyi olsa da biraz abartı katılmıştı. Sonu zaten başka bir psikiyatri evresi idi. Pek sözüm yok ama bu puanı genel anlamada verdim. Yönetmeni sevdiğimden. Doruklarda ve tatmin edici lafım aslında sevişme sahnelerine gönderme yapmamdı. Zaten ilerleyen dakikalarda insanı korku türen sokan serileri ile de gereksiz gerilime yol açan durumları beni çok sıktı ve yer yer kendimi filmden uzaklaştırarak mola vermelerimi çoğalttım. Yönetmenin aslında bu filmde erotik gerilimi net verdiğini kavramak mümkündür. Yoksa Tutku Oyunu altında Türkçe çeviri ile gündeme gelmesinin başka açıklanacak yönü yok diye düşünüyorum. Zaten Cannes'de 2017 yılında yani tamamen 2017 yılında Cannes'de dahil 4 adaylık bulunan Festival'lerde 1 ödülü olmasına da şaşmamak lazım diye düşünüyorum. Bol sevişmeli bol gerilimli ve az korku türlü film hakkında düşüncelerim bu şekilde. Tam kararsız kaldığım ve ne yazsam yakıştıramadığım bir filmdi. Yönetmenimize sonsuz saygım var tabii bazen olmuyor işte hepimiz insanız. Umarım belki siz hayran kalırsınız bilemem. Şimdiden keyifle izlemeniz dileği ile.

seris_comment 3 years ago

İşe Yarar Bir Şey

Pelin Esmer

73 Gönderi

İşe Yarar Bir Şey Yolculuk yapan ve kendini avukat olarak tanıtan Leyla, uzun tren yolculuğunda yaşadıklarını ve yaşayacaklarını bir not defterine yazmaya başlıyor. Kendisi aslında şair ve çok anlamlı sözleri ile gerçekçilik payı kazanıyor yazdıkları. Hemşire olan ve kendisini oyuncu…devamıİşe Yarar Bir Şey Yolculuk yapan ve kendini avukat olarak tanıtan Leyla, uzun tren yolculuğunda yaşadıklarını ve yaşayacaklarını bir not defterine yazmaya başlıyor. Kendisi aslında şair ve çok anlamlı sözleri ile gerçekçilik payı kazanıyor yazdıkları. Hemşire olan ve kendisini oyuncu olmakla tanıtan Canan ise tamamen bu uzun tren yolculuğunu bir iş görüşmesi için çekiyor. Babası emanet ediyor Leyla’ya ve asıl macera şimdi başlıyor. Issız trenin yolculuları gibi başladıkları duraktan son gelen durağa kadar akan süre biraz insanı sıksa da kişilerin analizlerini güzel yapmamıza yardımcı oluyor. Yer yer akşam/sabah sahnelerin de bulunan tek düz perde kullanımlarında kişilerin ne dertleri olduğunu çok iyi anlıyoruz. İki kadın karakterimiz kendilerinden emin gibi dursa da şiirlerin akışa geçtiği ve İzmir’in güzel akşam gecelerinde ki sıcak havasını hissedilmesi çok hoştu. Yer yer şiirlerine hayran kalsam da sadece bir tanesi benim en çok ilgimi çeken nokta oldu. Bunu söylemeden aklımdakileri yazmaya başlayım. Leyla’nın derin ve kaçışsal karakterine yön veren şiirleri sanki onu daha özgür kılıyor gibi hissettim. Kendinden uzakta olmaktansa şiirlerini yaşatmak için her yolu denemesi ve detayla aklan konuşmasında ki o pürüzlü her noktayı şiire dönüştürerek anlam kazandırmasına bayıldım. Bunu yaparken oyuncumuz Başak Köklükaya’nın oyunculuğuna da bayıldım. Kendisi çok iyi oyuncumuz olsa da az yapımlarda kendisini gördüğümüzden ilk defa böyle uzun metrajlı filmde izlemekte ilgimi çekti. Zaten Canan’a yön veren Öykü Karayel’de biraz saf hemşire rolü ile ve cahilliği önümüze çıkarken kendinden uzakta olan sevgilisi ile yaşadığı uzak ilişki problemini ve oyuncu olmak için yaptığı birikimini anlatırken bir anda karakterimize olan hoşgörümüzü ortaya çıkartması ve en büyük filmin konusunun ana temelini oluşturan, büyük atılımını yapmasını görmekte ona güçlü bir kadın izlemini vermişti. Korkmayan ve oyuncu olacak bir kadının izlemini daha doğrusu. Zaten sinematografisi tamamen hemen hemen trende geçiyor, 2017 yapımı olduğundan da sanki eski bir zamanmış gibi hissediyorsunuz filmi izlerken. Sahnelerin sanki boş gibi durması aslında şiirleri anlayanları doldurmasını istiyor yönetmen ve diyor ki bana göre, “sizin anlamanız için bıraktığım boş sahneleri anlayın ki şiirler vücudunuza nüfus etsin.” Kadrosuna gelecek olursam da çok iyi oyuncular var hepsi birbirlerinden yetenekleri ve hepsi çok detayla oynamış. Sanki böyle bir kadro toplayınca olacak kötü hissî silmişler de ince iple harika sıkmayan oyunculuk sergilemişler gibiydi. Başta Yiğit Özşener, Berfu Öngören, Ayşenil Şamlıoğlu, İbrahim Selim gibi büyük isimler yer alıyorken yönetmenliğini de Pelin Esmer’in üslendiği yapım bence kült yapımlar arasında yer alıyor. Görüntü yönetmeni ise dediğim gibi sinematografisini canlandırırken boşluklar bırakarak bizlere yönetmenin dediğini der gibiydi. Gökhan Tiryaki’nin üslendiği görüntü yönetmenliği vardı. Bu arada 4 adaylığı ile 2 ödüllü bulunuyor yapımın. Bunların arasında en dikkat çekeni ise İstanbul Film Festivali’nden aldığı ödüldür. Çok fazla daha tutmadan ve spoiler vermeden hemen izlemenizi önermek istiyorum. Keyifli izlemeler. “Ben çocukken bir fotoğraftan çağırdılar, vardığımda hüzünlü bir genç kadındım. Şöyle bir şey hayal etmiştim. Bir fotoğraf makinesini ayarlayıp denklenşöre basıyorsunuz, poz vermek için hızla yerinize koşuyorsunuz, yerinize gelene kadar da olanlar oluyor.”