(@) - Raf

Simone Weil *Bir çevreye dahil olmak, "biz" diyen insanların arasında yaşamak ve bir "biz"in parçası olmak, ne olursa olsun herhangi bir insan ortamında "evimde" hissetmek istemiyorum. Bunu istemediğimi söylerken kendimi yanlış ifade ediyorum, çünkü bunu çok isterdim; her şeyden keyif…devamı

sircafanusta_ 4 months ago

bu mecra olmak üzere birçok yerde kendi kelimelerimle oluşturduğum anlatıyı kusma ihtiyacı ve insanları buna mecburmuş gibi maruz bırakmanın yersizliği üzerine düşünüyorum bu gece. tanıklık mı istiyorum ya da motivasyonum ne bu anlatıyla? performatif bir yanımın da olması çok muhtemel.…devamıbu mecra olmak üzere birçok yerde kendi kelimelerimle oluşturduğum anlatıyı kusma ihtiyacı ve insanları buna mecburmuş gibi maruz bırakmanın yersizliği üzerine düşünüyorum bu gece. tanıklık mı istiyorum ya da motivasyonum ne bu anlatıyla? performatif bir yanımın da olması çok muhtemel. peki tüm bunların yanında ‘acı çekmiş’ olmak ve buna şahitler sağlamak benim ne işime yaradı? şahitlerin konuşmasının isteneceği bir dava görülmeyecek ki ne de olsa. ‘Acı anlatıldıkça çözülmez, kristalleşir. Ruminasyon, yas değil. Analiz, entegrasyon değil. Açıklama, iyileşme değil.’ evet bunları teoride ben de biliyorum ama duyulma-bilinme ihtiyacını dizgine vurmak çok zor. geçmişimi harmanladığım ve dili eğip büktüğüm anlatılarımda duyguyu gerektiği gibi hissetmiş olmuyorum ki. hikaye anlatıcılığına iyileştirici görevler atfettim. önce talihsiz deneyimleri sonra bunların üzerine kurulan farkındalığı ve son olarak sofistike dilimi toplayarak bir ben oluşturdum. ben bundan fazlası olmalıyım. rafine kelimelerden, karanlık metaforlardan ibaret olmamalıyım. kime neyi kanıtlamaya çalışıyorum esasen. bu gecenin sorusu bu. bunları yazarken bile kendi kendimle çelişiyorum. duygunun dolaşımını dondurdum ve sadece rol kesiyorum derin biriymiş gibi. daha basitleşmeli ama daha çok temas etmeliyim. o yüzden aslında bu yazıyı paylaşmamalıyım. ruminasyon hali ve ertesinde gelen aşırı açıklama dürtüsü sonum olacak. bu bir duygusal mesafe üretme tekniğiymiş sanırım. ‘Dil, iyileşmenin değil acının vitrini olur.’ diye bir yorum aldım yapay zekadan durumum hakkında samimi bir uyarı talep ederken. zihnim iyileşmekten çok devamlılık talebindeymiş. bütün bunların üzerine bile düşünüp üretmek ve yayılmak istiyorum, şuanda da onu yapıyorum. ne kadar istilacı bir dürtü! siz ikincil olarak bu yazının bilinçakışını bendeki gibi yankılı hissetmeseniz de benim zihnimdeki kıyma makinesi kolu dönüyor, kendi kendi öğütüyor. kamusal alan iyileşme mekanı değildir diye devam ediyor samimi uyarım. çok da umrumda canım! healing out loud because i nearly died in silence diye bir alıntı görmüş bayılmıştım! çok gürültü çıkarıyorum o yüzden bu mottodan hareketle. acı çekiyor olmamın sahnesini nasıl kapatacağım ben buna inanıyorken? sloganlarım bile otomatikleşti. en yakın arkadaşım kendi tabiriyle bir el kitabından konuştuğumu söyledi bana. yaratıcı değilim sadece dopamin devresi hakim bende. madrugada- help yourself to me dinliyorum buraya kadar sabredebildiyseniz yorumunuzu ve şarkı önerinizi alırım.

sircafanusta_ 4 months ago

Adrienne Rich’in “Diving into the Wreck” adlı şiiri, feminist edebiyatın yalnızca politik bir metni değil, aynı zamanda etik bir hakikat arayışıdır. Şiir, tarihin ve kültürün “anlatılmış” yüzü ile onun altında yatan hasarlı gerçeklik arasındaki farkı açığa çıkarmayı amaçlar. Bu yönüyle…devamıAdrienne Rich’in “Diving into the Wreck” adlı şiiri, feminist edebiyatın yalnızca politik bir metni değil, aynı zamanda etik bir hakikat arayışıdır. Şiir, tarihin ve kültürün “anlatılmış” yüzü ile onun altında yatan hasarlı gerçeklik arasındaki farkı açığa çıkarmayı amaçlar. Bu yönüyle metin, bir keşif anlatısı değil, tanıklık etiği üzerine kuruludur. Şiir “First having read the book of myths” dizesiyle başlar. Buradaki “mitler kitabı”, patriyarkal tarih yazımını, erkek merkezli anlatıları ve resmî kültürel hafızayı temsil eder. Rich, bu anlatıları tamamen reddetmez; önce okur, sonra onların yetersizliğini sınamak üzere harekete geçer. Bu nedenle şiirin hedefi mitleri yeniden üretmek değil, onları gerçeklikle yüzleştirmektir. Bu şiir, hakikatin güçle değil, cesur bir inişle; mitlerle değil, hasarın kendisiyle; tek bir kimlikle değil, çoğul bir tanıklıkla kurulabileceğini savunur. Diving into the Wreck by Adrienne Rich First having read the book of myths, and loaded the camera, and checked the edge of the knife-blade, I put on the body-armor of black rubber the absurd flippers the grave and awkward mask. I am having to do this not like Cousteau with his assiduous team aboard the sun-flooded schooner but here alone. There is a ladder. The ladder is always there hanging innocently close to the side of the schooner. We know what it is for, we who have used it. Otherwise it is a piece of maritime floss some sundry equipment. I go down. Rung after rung and still the oxygen immerses me the blue light the clear atoms of our human air. I go down. My flippers cripple me, I crawl like an insect down the ladder and there is no one to tell me when the ocean will begin. First the air is blue and then it is bluer and then green and then black I am blacking out and yet my mask is powerful it pumps my blood with power the sea is another story the sea is not a question of power I have to learn alone to turn my body without force in the deep element. And now: it is easy to forget what I came for among so many who have always lived here swaying their crenellated fans between the reefs and besides you breathe differently down here. I came to explore the wreck. The words are purposes. The words are maps. I came to see the damage that was done and the treasures that prevail. I stroke the beam of my lamp slowly along the flank of something more permanent than fish or weed the thing I came for: the wreck and not the story of the wreck the thing itself and not the myth the drowned face always staring toward the sun the evidence of damage worn by salt and sway into this threadbare beauty the ribs of the disaster curving their assertion among the tentative haunters. This is the place. And I am here, the mermaid whose dark hair streams black, the merman in his armored body. We circle silently about the wreck we dive into the hold. I am she: I am he whose drowned face sleeps with open eyes whose breasts still bear the stress whose silver, copper, vermeil cargo lies obscurely inside barrels half-wedged and left to rot we are the half-destroyed instruments that once held to a course the water-eaten log the fouled compass We are, I am, you are by cowardice or courage the one who find our way back to this scene carrying a knife, a camera a book of myths in which our names do not appear.

sircafanusta_ 4 months ago

Doğduğum gün beni bıçaklayarak öldürselerdi, bu bir merhamet olurdu. WALKING TO MARTHA'S VINEYARD And the ocean smells like lilacs in late August-how is that. The light there muted (silver) as remembered light. Do you have any children? No, lucky for…devamı

sircafanusta_ 4 months ago

The Wild Irıs At the end of my suffering there was a door. Hear me out: that which you call death I remember. Overhead, noises, branches of the pine shifting. Then nothing. The weak sun flickered over the dry surface.…devamı

sircafanusta_ 4 months ago

bir süredir yazamıyorum. anathema’dan ariel arka planda çalıyor. ağlamadan anathema dinleyemiyorum, yanımda kal(a)mayanları çok özlüyorum. bütünlüklü bir şey yazmak yerine etrafımda kullanılan cümlelere dikkat kesilip onlarla oyunlar oynuyorum belki bir gün bir yerde kullanırım diye: -etrafım sadece benim insanlarımla dolu…devamı

sircafanusta_ 6 months ago

Biyomedikal tıp modeli yıllardan beri kadınları hayal kırıklığına uğratmış ve özellikle psikiyatri bağlamında geri alınmaz sonuçlara sebep olmuştur. İlaç firmalarının etkisiyle yozlaşmış olan ve neredeyse ticari bir sektör haline gelmiş psikiyatriye özellikle bir kadın olarak günümüzde şüpheci yaklaşmamak elde değil.…devamıBiyomedikal tıp modeli yıllardan beri kadınları hayal kırıklığına uğratmış ve özellikle psikiyatri bağlamında geri alınmaz sonuçlara sebep olmuştur. İlaç firmalarının etkisiyle yozlaşmış olan ve neredeyse ticari bir sektör haline gelmiş psikiyatriye özellikle bir kadın olarak günümüzde şüpheci yaklaşmamak elde değil. Kimyasal dengesizlik mitinin pazarlanmasıyla kadınların anatomileri, hormonal süreçleri incelenmeksizin psikiyatrik damgalar havada uçuşmuştur. Konulan tanılar günümüz toplumunda dahi stigmalara yol açmakta ve tedavi prosedürleri kök sebepleri tespit edemeyip yan etkileri de beraberinde getirmektedir. Bu olumsuz etkilerden muzdarip olan büyük çoğunluğun kadın olması ise cinsiyetçiliğin sağlık alanına bile sirayet ettiğini gözler önüne sermiştir. Tarih boyunca kadınlar duygusal dirayet yoksunu, kendini kaybetmeye meyilli, akıl sağlığı pamuk ipliğine bağlı ikincil cinsiyet olarak görülmüş; sağlık alanındaki araştırmalar kapsamında bile dışlanmıştır. Kadın olmak tıbbi bir dezavantaj olarak görülmüş, duygulanımların hepsi patolojikleştirilmiştir. Tıp biliminde cinsiyet temelli önyargıların kurbanı olan bir sürü örneği incelemek mümkünken klinik belirtilerin çoğunun kadınlara atfedilmesi hala süregelen bir açıktır. Tıp bilimine olan güvenini yitirmiş genç kadınlardan biri olarak psikiyatride kadınların gördüğü muameleyi tarihsel olarak inceleyip çözüm önerileri üretmeye sorumluluk bilinciyle yaklaşmaktayım. Kehanet senaryolarıyla ya da içi boş bir şüpheci tutumla değil de inkar edilemez gerçekliği izah etmenin gerekliliğin farkında bir şekilde; kadınların bunca zamandır duygusal sıkıntılarının susturulmasını, nesnel kriterler ve bilimden ziyade ataerkil değerleri yansıtarak işleyen bu sistemi, çarkın bütün dişlilerini ortaya dökmek gerekmektedir. Kadınların zihinsel dengesizliğe mahkum olduğunu ileri süren erkek normlarını merkeze alan tıbbi mercekten bakmayı bırakmak herkes için daha sağlıklı bir toplum inşasını beraberinde getirecektir. Kadın duyarlılığın aşırı ya da irrasyonel olarak görülmediği bir toplumun hayaliyle bu araştırmayı yürütüyorum. Patriyarkanın tıbbileştirilmiş denetim araçlarını sorgulayıp kemikleşmiş önyargıları yıkmanın yolu; kronolojik olarak zihinlerimize ekilmiş tohumlara mercek tutmaktan geçer. Kadınlık; bir risk faktörü demek olmaktan çıktığında mağdur sayılarında istatiksel bir düşüş görülmesi kaçınılmazdır. Antik Yunan’dan itibaren terminolojiyi etkisi altına alan bakış açısında doğası gereği hastalıklı varlık görülen (wandering womb) kadınlar günümüzde de dsm sınıflandırmalarıyla ataerkil epistemoloji altında ezilmektedir. Modern psikiyatride bunu borderline kişilik bozukluğu tanısında ve histerik kadın imgesinde de inceleyebiliriz. Format değiştirip daha yuvarlak ifadeler tercih edilse bile hala bu patriyarkal düzen devam etmektedir. Artık kadınlar kaba tabirle cadı olmakla suçlanmasa bile duygusal sıkışmışlıklarının sosyal nedenleri görünmez kalmaya devam etmektedir.

sircafanusta_ 6 months ago

“dünyanın ve içindeki her şeyin yerli yerinde olduğu bir başka paralel koridor yaratmak için, tehlike ve ölüm akın etmeye başladığında anlatıyı başka bir tarha yönlendirmek için, tıpkı bir bahçıvanın bahçede suyu bir sonraki tarha yönlendirmesi gibi hikaye anlatırız.”

sircafanusta_ 6 months ago

«You want me to be a tragic backdrop so you can appear to be illuminated, so that people can say 'wow, isn't he so terribly brave to love a girl who is so obviously sad?' You think I'll be the…devamı

sircafanusta_ 6 months ago

Elizabethtown

Cameron Crowe

9 Gönderi

i need claire’s mixtape kıyıda köşede unutulmuş çok şeker bir film., kirsten dunst’ın oynamış olduğu ve beğenmediğim tek bir film bile yok sanırım. bir şeyler hissetmem lazımdı. bir şeyler hissetmek istediğimde rastladım ve o yüzden unutulmazdı. sonda produced by tom…devamı