(@) - Raf

uzun bir süredir koştur koştur okumadığım ama kendiliğinden akıp giden, anlatmak için doğru kelimenin “lezzetli” olduğu çerez bir kitaptı. bu alt kültüre zaten ilgili biri olarak kolay okunur buldum. ancak okurken çok da içli/dokunur bulmadım manevi öğütleri ama alıntılanmaya değer…devamı

sircafanusta_ 6 months ago

Kadın olmaktan usanmıştım, kaşıklardan ve demliklerden usanmıştım, ağzımdan ve göğüslerimden usanmıştım, kozmetiklerden ve ipeklilerden usanmıştım. Hâlâ adamlar vardı masamda oturan, Sunduğum kâsenin etrafına toplanmış. Kâse mor üzüm doluydu ve sinekler kâsenin etrafında dönüp duruyordu kokusu için ve babam bile çıktı…devamı

sircafanusta_ 6 months ago

Tacizi ve saklanmayı, kapatılmayı ve rastgele acımasızlıkları -bir seksek oyununda çizgiye basar gibi- deneyimleyen bir kadın. Her kadın gibi bir kadın. Rol yapmada ustalaşmış, bıraktığı anda akıl hastalığı ile yaftalanmış bir kadın. Her kadın gibi Benim gibi bir kadın. Senin…devamı

sircafanusta_ 6 months ago

erasmus için binbir zorlu prosedürle bugün ispanya vize başvurusu merkezi bls international’a başvuruyorum. adaletsizlik duygum daha önce bu kadar tetiklenmemişti. eğitim hibem olmasına, sınav ve mülakatta derece yapmama,gerekli evrakları itinayla toplamama ve krediler çekerek ailemin de ciddi fedakarlık yapmasına rağmen…devamı

sircafanusta_ 6 months ago

Simone Weil *Bir çevreye dahil olmak, "biz" diyen insanların arasında yaşamak ve bir "biz"in parçası olmak, ne olursa olsun herhangi bir insan ortamında "evimde" hissetmek istemiyorum. Bunu istemediğimi söylerken kendimi yanlış ifade ediyorum, çünkü bunu çok isterdim; her şeyden keyif…devamı

sircafanusta_ 6 months ago

bu mecra olmak üzere birçok yerde kendi kelimelerimle oluşturduğum anlatıyı kusma ihtiyacı ve insanları buna mecburmuş gibi maruz bırakmanın yersizliği üzerine düşünüyorum bu gece. tanıklık mı istiyorum ya da motivasyonum ne bu anlatıyla? performatif bir yanımın da olması çok muhtemel.…devamıbu mecra olmak üzere birçok yerde kendi kelimelerimle oluşturduğum anlatıyı kusma ihtiyacı ve insanları buna mecburmuş gibi maruz bırakmanın yersizliği üzerine düşünüyorum bu gece. tanıklık mı istiyorum ya da motivasyonum ne bu anlatıyla? performatif bir yanımın da olması çok muhtemel. peki tüm bunların yanında ‘acı çekmiş’ olmak ve buna şahitler sağlamak benim ne işime yaradı? şahitlerin konuşmasının isteneceği bir dava görülmeyecek ki ne de olsa. ‘Acı anlatıldıkça çözülmez, kristalleşir. Ruminasyon, yas değil. Analiz, entegrasyon değil. Açıklama, iyileşme değil.’ evet bunları teoride ben de biliyorum ama duyulma-bilinme ihtiyacını dizgine vurmak çok zor. geçmişimi harmanladığım ve dili eğip büktüğüm anlatılarımda duyguyu gerektiği gibi hissetmiş olmuyorum ki. hikaye anlatıcılığına iyileştirici görevler atfettim. önce talihsiz deneyimleri sonra bunların üzerine kurulan farkındalığı ve son olarak sofistike dilimi toplayarak bir ben oluşturdum. ben bundan fazlası olmalıyım. rafine kelimelerden, karanlık metaforlardan ibaret olmamalıyım. kime neyi kanıtlamaya çalışıyorum esasen. bu gecenin sorusu bu. bunları yazarken bile kendi kendimle çelişiyorum. duygunun dolaşımını dondurdum ve sadece rol kesiyorum derin biriymiş gibi. daha basitleşmeli ama daha çok temas etmeliyim. o yüzden aslında bu yazıyı paylaşmamalıyım. ruminasyon hali ve ertesinde gelen aşırı açıklama dürtüsü sonum olacak. bu bir duygusal mesafe üretme tekniğiymiş sanırım. ‘Dil, iyileşmenin değil acının vitrini olur.’ diye bir yorum aldım yapay zekadan durumum hakkında samimi bir uyarı talep ederken. zihnim iyileşmekten çok devamlılık talebindeymiş. bütün bunların üzerine bile düşünüp üretmek ve yayılmak istiyorum, şuanda da onu yapıyorum. ne kadar istilacı bir dürtü! siz ikincil olarak bu yazının bilinçakışını bendeki gibi yankılı hissetmeseniz de benim zihnimdeki kıyma makinesi kolu dönüyor, kendi kendi öğütüyor. kamusal alan iyileşme mekanı değildir diye devam ediyor samimi uyarım. çok da umrumda canım! healing out loud because i nearly died in silence diye bir alıntı görmüş bayılmıştım! çok gürültü çıkarıyorum o yüzden bu mottodan hareketle. acı çekiyor olmamın sahnesini nasıl kapatacağım ben buna inanıyorken? sloganlarım bile otomatikleşti. en yakın arkadaşım kendi tabiriyle bir el kitabından konuştuğumu söyledi bana. yaratıcı değilim sadece dopamin devresi hakim bende. madrugada- help yourself to me dinliyorum buraya kadar sabredebildiyseniz yorumunuzu ve şarkı önerinizi alırım.

sircafanusta_ 6 months ago

Adrienne Rich’in “Diving into the Wreck” adlı şiiri, feminist edebiyatın yalnızca politik bir metni değil, aynı zamanda etik bir hakikat arayışıdır. Şiir, tarihin ve kültürün “anlatılmış” yüzü ile onun altında yatan hasarlı gerçeklik arasındaki farkı açığa çıkarmayı amaçlar. Bu yönüyle…devamıAdrienne Rich’in “Diving into the Wreck” adlı şiiri, feminist edebiyatın yalnızca politik bir metni değil, aynı zamanda etik bir hakikat arayışıdır. Şiir, tarihin ve kültürün “anlatılmış” yüzü ile onun altında yatan hasarlı gerçeklik arasındaki farkı açığa çıkarmayı amaçlar. Bu yönüyle metin, bir keşif anlatısı değil, tanıklık etiği üzerine kuruludur. Şiir “First having read the book of myths” dizesiyle başlar. Buradaki “mitler kitabı”, patriyarkal tarih yazımını, erkek merkezli anlatıları ve resmî kültürel hafızayı temsil eder. Rich, bu anlatıları tamamen reddetmez; önce okur, sonra onların yetersizliğini sınamak üzere harekete geçer. Bu nedenle şiirin hedefi mitleri yeniden üretmek değil, onları gerçeklikle yüzleştirmektir. Bu şiir, hakikatin güçle değil, cesur bir inişle; mitlerle değil, hasarın kendisiyle; tek bir kimlikle değil, çoğul bir tanıklıkla kurulabileceğini savunur. Diving into the Wreck by Adrienne Rich First having read the book of myths, and loaded the camera, and checked the edge of the knife-blade, I put on the body-armor of black rubber the absurd flippers the grave and awkward mask. I am having to do this not like Cousteau with his assiduous team aboard the sun-flooded schooner but here alone. There is a ladder. The ladder is always there hanging innocently close to the side of the schooner. We know what it is for, we who have used it. Otherwise it is a piece of maritime floss some sundry equipment. I go down. Rung after rung and still the oxygen immerses me the blue light the clear atoms of our human air. I go down. My flippers cripple me, I crawl like an insect down the ladder and there is no one to tell me when the ocean will begin. First the air is blue and then it is bluer and then green and then black I am blacking out and yet my mask is powerful it pumps my blood with power the sea is another story the sea is not a question of power I have to learn alone to turn my body without force in the deep element. And now: it is easy to forget what I came for among so many who have always lived here swaying their crenellated fans between the reefs and besides you breathe differently down here. I came to explore the wreck. The words are purposes. The words are maps. I came to see the damage that was done and the treasures that prevail. I stroke the beam of my lamp slowly along the flank of something more permanent than fish or weed the thing I came for: the wreck and not the story of the wreck the thing itself and not the myth the drowned face always staring toward the sun the evidence of damage worn by salt and sway into this threadbare beauty the ribs of the disaster curving their assertion among the tentative haunters. This is the place. And I am here, the mermaid whose dark hair streams black, the merman in his armored body. We circle silently about the wreck we dive into the hold. I am she: I am he whose drowned face sleeps with open eyes whose breasts still bear the stress whose silver, copper, vermeil cargo lies obscurely inside barrels half-wedged and left to rot we are the half-destroyed instruments that once held to a course the water-eaten log the fouled compass We are, I am, you are by cowardice or courage the one who find our way back to this scene carrying a knife, a camera a book of myths in which our names do not appear.

sircafanusta_ 6 months ago

Doğduğum gün beni bıçaklayarak öldürselerdi, bu bir merhamet olurdu. WALKING TO MARTHA'S VINEYARD And the ocean smells like lilacs in late August-how is that. The light there muted (silver) as remembered light. Do you have any children? No, lucky for…devamı

sircafanusta_ 6 months ago

The Wild Irıs At the end of my suffering there was a door. Hear me out: that which you call death I remember. Overhead, noises, branches of the pine shifting. Then nothing. The weak sun flickered over the dry surface.…devamı

sircafanusta_ 6 months ago

bir süredir yazamıyorum. anathema’dan ariel arka planda çalıyor. ağlamadan anathema dinleyemiyorum, yanımda kal(a)mayanları çok özlüyorum. bütünlüklü bir şey yazmak yerine etrafımda kullanılan cümlelere dikkat kesilip onlarla oyunlar oynuyorum belki bir gün bir yerde kullanırım diye: -etrafım sadece benim insanlarımla dolu…devamı