(@) - Raf

"Dünya bir kıyametin eşiğindedir. Günler geçtikçe şehirler de sessizleşir. Doğal felaketler oluşur, ışıklar söner, trafik durur , telefonlar kesilir, internet çöker..İlginç olan ise, insanlar her yerde aynı yüzün olduğu afişler görmektedir, üstelik hepsinin de üzerinde aynı cümle yazılıdır : “Teşekkürler,…devamı"Dünya bir kıyametin eşiğindedir. Günler geçtikçe şehirler de sessizleşir. Doğal felaketler oluşur, ışıklar söner, trafik durur , telefonlar kesilir, internet çöker..İlginç olan ise, insanlar her yerde aynı yüzün olduğu afişler görmektedir, üstelik hepsinin de üzerinde aynı cümle yazılıdır : “Teşekkürler, Chuck.” Film kareleri aktıkça biz, kim olduğu bilinmeyen bu adamın hikayesine dahil oluruz. " The Life of Chuck, Stephen King’in aynı adlı kısa öyküsünden uyarlanan, Mike Flanagan’ın yazıp- yönettiği ; dram- fantezi ve biraz da bilimkurguyu harmanlayan çok özel bir yapım gerçekten de. Mike Flanagan bu kez şaşırtarak, korku yerine yaşamın güzelliğine değiniyor. Film, aynen yaşam gibi, bazı anlarda melankoli, bazı anlarda neşe ile seyirciye dokunuyor. The Life Of Chuck, “Küçük anların” aslında ne kadar anlamlı ve büyük olabileceğini hatırlatan ; alışılmışın dışında, umutlu bir Stephen King uyarlaması olarak hafızamıza kazınıyor. Bu üç perdeden oluşan, ters kronolojili hikayede, hayatın son anlarından çocukluk anılarına doğru bir yolculuk yapıyoruz. Başrolde Tom Hiddleston, Chuck karakterine derinlik katıyor ve izleyicinin sempatisini kazanıyor. Chiwetel Ejiofor ve Karen Gillan, güçlü performanslarıyla dikkat çekerken ; Mark Hamill ve Mia Sara, küçük Chuck’ın dünyasını incelikle tamamlıyor. Görüntü yönetmeni Eben Bolter’ın sade ama çarpıcı kadrajları ve The Newton Brothers’ın duygusal müzikleri, filmi görsel ve işitsel açıdan unutulmaz kılıyor. Hiddleston’ın dans sahnesi unutulmayacaklar arasına girdi bile! 2024 Toronto Film Festivali’nde prömiyerini yapan film, izleyiciden TIFF Halkın Seçimi Ödülü'nü alarak dikkat çekti. The Life of Chuck'ı mutlaka izlemelisiniz, çünki beklenenin aksine bu bir kıyamet filmi değil, bir yaşam kutlaması. İzlerken, bazen gülümseyip, bazen hüzünleneceksiniz. Zaman tersten akarken, bir hayatın içinde koca bir evrenin saklı olduğunu fark edecek ; bazen en büyük hikayelerin aslında bir insanın kısacık anlarında olduğunu hatırlayacaksınız.

sufle55 7 months ago

Saykoterapi: Bir Seri Katil Hakkında Yazmaya Karar Veren Yazarın Sığ Hikayesi

Tolga Karaçelik

5 Gönderi

"Keane, ilhamını yitirmiş, üzerinde çalıştığı romanı yarım kalmış bir yazardır. Kendi içine kapanmış halde yaşarken, evliliğinin tehlikede olduğunun bile farkında değildir… Ta ki eşi Suzie, ondan artık pek de hoşlanmadığını söyleyene kadar. Her şeyin kötüye gittiğini düşündüğü bir akşam, barda…devamı"Keane, ilhamını yitirmiş, üzerinde çalıştığı romanı yarım kalmış bir yazardır. Kendi içine kapanmış halde yaşarken, evliliğinin tehlikede olduğunun bile farkında değildir… Ta ki eşi Suzie, ondan artık pek de hoşlanmadığını söyleyene kadar. Her şeyin kötüye gittiğini düşündüğü bir akşam, barda karşısına yaşlı bir adam çıkar. Bu adam, biyografisini yazması için Keane’e teklif sunar. İlginçtir ki, ismi Kollmick olan bu yaşlı adam, emekli bir seri katildir! Olaylar beklenmedik şekilde gelişir ve bir dizi yanlış anlaşılma sonucunda, emekli seri katil Kollmick, kendini çiftin evlilik terapisti olarak bulur." Tür olarak, ne tam bir suç hikayesi ne de sadece evlilik üzerine bir dram diyebiliriz. İki türün iç içe geçtiği, kara mizah öğeleriyle de harmanlandığı, eğlenceli bir yapım olarak karşımıza çıkıyor. Yönetmenliğini ve senaristliğini Tolga Karaçelik’in üstendiği “Psycho Therapy”, aynı zamanda kendisinin İngilizce dilinde ilk uzun metrajlı filmi olup ; prömiyerini 8 Haziran 2024’te Tribeca Film Festivali’nde yaparak seyirci ödülünde ikincilik kazandı. New York'ta gerçekleşen çekimlerde, hem dış hem de iç mekanlar dikkat çekerek, adeta rol çalıyor. Loş ışıklar ve uygun renk paleti kullanımına bayıldım. Filmin müzikleri de bu sahneleri tamamlayıcı unsurlar arasında. Kalabalık bir oyuncu kadrosuna sahip olmayabilir ama hepsinin de akıllıca seçilmiş oldukları farkediliyor: Buscemi, soğuk mizacı ve mimikleriyle Kollmick’i ustalıkla canlandırıyor. John Magaro’nun kırılgan, çaresiz yazar portresini başarıyla yansıtıyor. Britt Lower ise Suzie rolünde kesinlikle sıradışı. Bu üçlü arasındaki kimya, filmin en güçlü unsurlarından. İzlerken, kimin terapist, kimin hasta olduğu, hatta kimin tehlikeli kimin tehlikede olduğu belirsizleştikçe bunu daha iyi anlıyorsunuz. “Psycho Therapy”, kara mizahı seven, ilişkiler üzerine farklı bir pencereden bakmak isteyenler için kesinlikle keyifli bir deneyim sunuyor. Sırf Tolga Karaçelik'in uluslararası arenadaki başarısına destek olmak için bile izlenmeli.

sufle55 8 months ago

Late Shift

Petra Biondina Volpe

7 Gönderi

İsviçre’de bir hastanede bir hemşirenin ara vardiyasını takip eden sade ama etkileyici bir yapım Heldin. Hemşirelik mesleğinin ve hastalarla uğraşmanın ne kadar zor, özveri isteyen bir iş olduğunu yüksek tempolu bir anlatıyla aktaran film; sağlık personeline empati kurma konusunda seyirciye…devamı

sufle55 8 months ago

Sinir Krizinin Eşiğindeki Kadınlar

Pedro Almodóvar

8 Gönderi

1980’ler, Madrid. Şehirde sıradan bir gün gibi görünse de Pepa için durum hiç de öyle değildir. O, sanki bir kabusun içine uyanır: Sevgilisi Iván hiçbir açıklama yapmadan ortadan kaybolmuştur. Üstelik Iván, yalnızca sevgilisi değil, aynı zamanda iş yerinde birlikte çalıştığı…devamı1980’ler, Madrid. Şehirde sıradan bir gün gibi görünse de Pepa için durum hiç de öyle değildir. O, sanki bir kabusun içine uyanır: Sevgilisi Iván hiçbir açıklama yapmadan ortadan kaybolmuştur. Üstelik Iván, yalnızca sevgilisi değil, aynı zamanda iş yerinde birlikte çalıştığı seslendirme partneridir. Saatler ilerledikçe, gün giderek daha kaotik bir hâl alır. Iván’ın eski karısı, gizemli yeni sevgilisi, oğlu Carlos, Carlos’un nişanlısı Marisa ve Pepa’nın en yakın arkadaşı Candela… Hepsi farklı nedenlerle Pepa’nın kapısında belirir. O andan itibaren tempo hızlanır; yanlış anlamalar, absürt karşılaşmalar ve baş döndürücü olaylar birbirini izler." “Women on the Verge of a Nervous Breakdown”, mizahı melodramla ustaca harmanlayan, güldürürken düşündüren; sürükleyici ve enerjik, tipik bir Almodóvar klasiği. Filmin hem senaristliğini hem de yönetmenliğini üstlenen Pedro Almodóvar, uluslararası alanda tanınmasını sağlayacak çıkışını bu yapımla gerçekleştirdi. Kırmızı ve mavinin hakim olduğu canlı renkler, her karesi tabloyu andıran teatral setler, baş döndürücü tempo, abartılı kurgu, keskin diyaloglar ve gerçekçi karakterler dikkat çekiyor. Carmen Maura, kırılgan olduğu kadar güçlü de durabilen Pepa rolünde harika bir performans sergiliyor. Antonio Banderas, genç ve saf Carlos rolünde inandırıcı. Onlara; Fernando Guillén, Julieta Serrano, María Barranco, Rossy de Palma ve Chus Lampreave gibi, Almodóvar’ın birlikte çalışmayı sevdiği başarılı oyuncular eşlik ediyor. Bu filmi özel kılan iki unsur var: İlki, baskıcı-sansürcü diktatör Franco’nun ölümünden sonra ortaya çıkan, 1980’lerin Madrid’inde gelişen Movida Madrileña kültürel hareketinin izlerini taşıması ve dönemin özgür ruhunu başarıyla yansıtması. İkincisi ise, bir komedi hikayesini feminist bir bakışla sunması. Bu nedenle “Women on the Verge of a Nervous Breakdown”, feminist sinemanın önemli eserlerinden biri olarak kabul ediliyor. Belki duygusal derinliği olan bir dram değil, ama kendi türünde gayet başarılı ve özgün. Üstelik kara komediyi, o dönem İspanyasının ruhunu, feminist direnişi ve sinemasal ifade özgürlüğünü tek yapımda, ustaca harmanlayan bir film. Biraz eski bir film olsa da, izleme fırsatı bulamamış olanlar için hala canlı ve güzel bir deneyim olacaktır..

sufle55 8 months ago

Kara Kafa

Korhan Yurtsever

3 Gönderi

“Kadın varsa yaşam vardır. Kadın özgürse, yaratıcıysa ve yön verense, sömürü ve zulüm yoktur. Kara Kafa’nın ana teması bu. Bu nedenle Kara Kafa hala güncel ve ayrıcalığı olan bir çalışma.” Dönemin sansür kuruluna takılıp gösterime çıkamayan, dünya prömiyeri 2011 yılında…devamı“Kadın varsa yaşam vardır. Kadın özgürse, yaratıcıysa ve yön verense, sömürü ve zulüm yoktur. Kara Kafa’nın ana teması bu. Bu nedenle Kara Kafa hala güncel ve ayrıcalığı olan bir çalışma.” Dönemin sansür kuruluna takılıp gösterime çıkamayan, dünya prömiyeri 2011 yılında Antalya Film Festivali’nde yapılan, İstanbul Film Festivali’nde ve 2023 Berlin Film Festivali’nde gösterilen “politik bilinç aşılama” filmi Kara Kafa’nın yönetmeni Korhan Yurtsever, kendisiyle yakın zamanda yapılan bir söyleşide söylüyor yukarıdaki cümleleri. Film, Almanya’da işçi olarak çalışan Cafer’in (Savaş Yurttaş), ailesine güvenli ve paralı bir gelecek inşa etmek adına ailesini Almanya’ya götürmesiyle başlayan film, ailenin gurbetçi yaşamını, Cafer’in işsiz kalışını, eşi Hacer’in (Betül Aşçıoğlu) fabrikada tanıştığı politik işçi sayesinde (Gülsen Tuncer) siyasal bir örgüte girip bilinçlenmesini ve tek derdi para kazanmak olan kocası Caferle kaçınılmaz olarak çatışmasını, Almanya’da babası Cafer tarafından küçük kardeşine bakmakla görevlendirilen Zeynep’in (Özlem Güler) bunalımı ile Almanya ortamına uyum sağlayamayıp dümeni serseriliğe kıran Kerem’i (Cüneyt Kaymak) anlatıyor. Kara Kafa’yı, dönemin toplumsal-politik koşulları tarafından biçimlendirilen sinema anlayışının gözlüğüyle izlerseniz nostaljik tatlarla donanmış, orijinal yanları hayli fazla bir yarı belgesel çıkacak karşınıza. Eğer sinemasever gözlüğüyle izlemeyi tercih ederseniz teknik aksaklıklardan oyunculuklara, senaryodan kurguya kadar dudak bükeceğiniz pek çok sahneyle dolu propagandist bir filmle burun buruna gelecekseniz. Hangi seçeneği seçerseniz seçin, sinema tarihimiz açısından önemli olan bu filmi atlamamanızda yarar var. Filmin çekim süreci de yönetmenin yaşamı da oldukça ilginç. Korhan Yurtsever, içlerinde Lütfi Akad’ın da olduğu bir çok yönetmene asistanlık yaptıktan sonra çektiği ilk filmi “Fıratın Cinleri”nin (1978) gösterimi için Berlin Film Festivali’ne davet edilir. Festivalde büyük ilgi görür ve Berlin Eyalet Başbakanı Dietrich Stobbe ile tanışır. Stobbe ona Almanya’da yaşayan Türklerin sorunlarını anlatan bir film yapmasını önerir. Teklife sıcak bakan Korhan Yurtsever, 6 ay Berlin’de yaşayıp araştırmalar yapar. Senaryoyu Bülent Oran (filmde oyuncu olarak da yer almış), Levent Ersin ve Zehra İpşiroğlu ile birlikte yazar. Çekimler, Kapadokya, Berlin ve Duisburg’da sesli olarak gerçekleştirilir. Ancak film, Türkiye’de o dönemde var olan sansür kurulu tarafından “dost ülke Almanya’nın onuruyla oynandığı” gerekçesiyle yasaklanır ve yönetmene soruşturma açılır. Bu gelişmelerin ardından 05 Eylül 1980 günü (darbeye yakalanmaması büyük şans) tekrar Berlin’e giden yönetmen orada 6 yıl sürgün hayatı yaşadıktan sonra ülkeye geri döner ve film çalışmalarına devam eder. 2011’deki gösterim kötü bir Betacam kopya ile yapılır. Filmin negatifleri uzun uğraşlar sonucu ancak 2021’de bulunur ve restore edilerek İstanbul, İzmir, Berlin film festivallerinde gösterilir. 2024 yılında Köln’de yapılan gösterime, film çekildiğinde 8 yaşında olan ve Kerem’i oynayan Cüneyt Kaymak da gider. Filmi ilk kez Köln’deki gösterimde izleyen oyuncu kimbilir neler hissetti? O yılları yaşayanların ve feministlerin film hakkında söyleyeceklerini merak ediyorum.

sufle55 8 months ago

Asaf Halet Çelebi: Seçme Şiirler

Asaf Halet Çelebi

1 Gönderi

İbrahim içimdeki putları devir elindeki baltayla kırılan putların yerine yenilerini koyan kim Güneş buzdan evimi yıktı koca buzlar düştü putların boyunları kırıldı İbrahim güneşi evime sokan kim Asma bahçelerinde dolaşan güzelleri buhtunnasır put yaptı ben ki zamansız bahçeleri kucakladım güzeller…devamı

sufle55 8 months ago

Caligola

Tinto Brass

13 Gönderi

Çocuklarınızı uzak tutun. Aşırı şiddet ve seks sahnesi içeriyor. Mideniz kaldırmayabilir. Giyinik oyuncu yok desem yeridir.) Cengiz Çevik hoca’nın Seneca ile ilgili bir videosu sayesinde bu filmden haberim oldu. “Pornografik ama orada anlatılanlar gerçek” dedi. Tarih videoları sayesinde epeyce fikir…devamı

sufle55 8 months ago

Maria

Pablo Larraín

16 Gönderi

Maria Callas’ın anlatıldığı (ya da anlatılmaya çalışıldığı) “Maria” filmini Ankara’nın bayıltan sıcağında, iki kase dondurma, limonlu-buzlu maden suyu ve bardak bardak buzlu su eşliğinde ayılıp bayılarak, sıklıkla geriye sararak üç saatte ancak izleyebildim. Daraldım, üzüldüm ve sinirlendim; hem de fena…devamıMaria Callas’ın anlatıldığı (ya da anlatılmaya çalışıldığı) “Maria” filmini Ankara’nın bayıltan sıcağında, iki kase dondurma, limonlu-buzlu maden suyu ve bardak bardak buzlu su eşliğinde ayılıp bayılarak, sıklıkla geriye sararak üç saatte ancak izleyebildim. Daraldım, üzüldüm ve sinirlendim; hem de fena halde. Kapadokya’da çekilen Medea filmi nedeniyle çokça ilgimi çeken Maria Callas’ı Pablo Larrain’in nasıl işlediğini merak ediyordum. Yönetmenin Jackie Kennedy’i anlatan Jackie (2016) ve Lady Diana’yı anlatan Spencer (2021) filmlerini daha önce izlemiştim (hatta Jackie’yi burada yazdım). Beklentim yüksek olmasa da belli bir çıtada salınmaktaydı. Bu üç filmde de bu kadınların önemli iki ortak noktası var; birincisi aşırı ünlü olmaları, ikincisi ise içinde debelendikleri ciddi ruhsal bunalımların büyük oranda “narsist ve ünlü erkek” kaynaklı olması. İçlerinde en çok hangisine ciğerim yandı diye soracak olursanız elbette Lady Di. Maria Callas da ona çok yakın bir noktada duruyor ama. En büyük soprano ilan edilmesi, narsist adam Aristotle Onassis ile yaşadığı aşkın yarattığı skandal, sonra Onassis’in dönemin en ünlüsü diye Jackie Kennedy’i tavlayıp (hem de Maria Callas’a çektiği numaranın aynısıyla) onunla evlenmesi (Jackie, Maria’nın öcünü almış bir nevi; tüm kumpaslara rağmen Onassis’den boşanmamayı başararak Onassis’in ölümünden sonra yine mücadeleyle 26 milyon dolarlık bir servete konmuş) sonrasında yaşadığı bunalımla sesini kaybetmesi ve sahneyi bırakmak zorunda kalması, nöromusküler bir hastalığı olduğu halde “deli” diye yaftalanıp antidepresanlar ve uyuşturucular havuzuna itilmesi (ki bunda Onassis’in de dahli var) muhteşem sesine, yeteneğine ve azmine rağmen yalnızlığın en keskin halini yaşayıp ölmesi... Konuyla ilgili olanlar hatırlar, Lyndsy Spence’in yazdığı “Cast a Diva: The Hidden Life of Maria Callas” (2021) kitabı yayınlandığında kitaptaki çok ilginç ayrıntılar her yerde yazılır olmuştu. Callas’ın gençliğinde annesi tarafından İtalyan ve Alman askerlere pazarlanması, Onassis tarafından cinsel tacize ve psikolojik şiddete uğraması (zayıf kadın seven Onassis için 35 kg vermesi; ancak filmde bu zayıflama işi Onassis’den önce olmuş gibi veriliyor), kocası tarafından parasal olarak sömürülmesi, ailesiyle sorunlu ilişkileri vb. Bu bilgiler yakın zaman önce arşivlerden çıkan Maria Callas imzalı mektuplardan. Filmde bu konulara kısmen yer verilmiş. Onassis filmde fazla görünmüyor (neyse ki) ama ağırlığı tüm filme yayılıyor. Callas’ın Medea’nın çekimleri için geldiği Kapadokya’da yaşadıkları bile nasıl bir kafesin içinde yaşadığını gösteriyor. Okuduğumda dehşete düşmüştüm; valisinden gazetecisine, otelcisinden yerel halka kadar etrafındaki meraklı halkası kadına bir gram nefes aldırmamış. Mete Akyol’un bir kısmı hayli abartılı (ve bence gerçek dışı olma ihtimali yüksek) ifadeler içeren yazı dizisi tüm kepazeliği özetliyor. Merak ederseniz gazete arşivlerinde var. Bu konuda minnoş bir görsel-yazı hazırlayıp web siteme eklemiştim iki yıl kadar önce. Filmde Callas’ın müzik yaşamı daha geri planda. Yönetmen, olan bitenlerin Callas’da bıraktığı “duyguyu ve yıkımı” işlemeyi tercih etmiş. Angeline Jolie, Callas olabilmek için epey çabalamış; 7 ay opera şarkıcılığı dersi almış mesela. Callas’tan da zayıf bedeninin en vurgulu yeri olan gözleri ve dolgulu dudaklarıyla duyguyu yer yer izleyiciye geçirmeyi başarsa da, Callas’ın fotoğraflarına baktığımda yüzünde gördüğüm derin hüznü verememiş. Haluk Bilginer şahane Onassis olmuş bence. Özellikle, “ben çirkin ama zengin bir adamım” repliğini farklı vurgularla söylediği sahnelerde yeterince gıcık ediyor insanı. Konuya ilgi duymayanlar ve Callas hakkında bilgi sahibi olmayanlar için sıkıcı ve anlamsız gelebilecek bir film. Hele ki bu sıcaklarda...

sufle55 8 months ago

6888. Tabur

Tyler Perry

8 Gönderi

İkinci, Dünya Savaşı sırasından yaşanmış gerçek bir olaydan uyarlanan drama filmi. İki saatlik filmi yer yer sinirimden küfrettiğim, yer yerde yine sinirimden ağladığım için dört saatte anca bitirebildim. "Irkçılık" tahammülümün olmadığı konulardan biri. O nedenle bazen siyahi yapım filmler beni…devamıİkinci, Dünya Savaşı sırasından yaşanmış gerçek bir olaydan uyarlanan drama filmi. İki saatlik filmi yer yer sinirimden küfrettiğim, yer yerde yine sinirimden ağladığım için dört saatte anca bitirebildim. "Irkçılık" tahammülümün olmadığı konulardan biri. O nedenle bazen siyahi yapım filmler beni çok etkileyebiliyor. Bu film de onlardan biri oldu. 1943'de İkinci Dünya Savaşı sırasında, 6888.inci Tabur tamamı 865 siyahi kadından oluşan tek ordu birliğidir. Birer Amerika vatandaşı olarak, ülkelerini korumak için her ordu mensubu gibi kendilerini savaşmaya adamış güçlü kadınlar birliği... Ne yazık ki; siyahi oldukları için ordu içerisinde türlü aşağılanmalara, tacizlere ve zorluklara göğüs germek zorunda bırakılmışlar. Burada beynimin yandığı bir durum var. Bir savaş var ve seninde bir ordun var. Senin yanında olan insanlar var ve sırf ten renklerinden dolayı sen onları kendi içinde hor görüp, aşağılayıp, miden bulanarak ve nefret ile bakarak dışlıyorsun. Mesela filmi durdurduğum noktalardan biri buydu. Nasıl olabilir? Ben cidden anlamıyorum bu durumu. Hatta orada kadınlara kızıp karakterlerle kavga ettim. Kızım ne işiniz var sizin orada, bunlara değer mi diye. Ama tabii bu aynı zamanda bir kimlik savaşı. Onlar orada sadece dünyalar arası bir savaş içerisinde değiller, kendi vatanları içinde bir "Kimlik Savaşı"ındalar. 6888'cı Tabur, askerlere ve ailelere ulaşamayan 17 milyon mektubu 6 ay gibi bir süreç içerisinde ulaşımını sağlamak ile görevlendirilirler. Tabii ki bu göreve "yapamayacaklarını" düşünülerek getirilirler. Başlarında Binbaşı Charity Adams vardır. Müthiş bir komutan. Hırslı, asla pes etmeyen, eğilmeyen bükülmeyen, bütün zorluklar karşısında dimdik duran bir kadın komutan. (Adams'ı Kerry Washington canlandırmış. Müthiş oynamış. Hayranlıkla izledim.) Posta dağıtımının önüne sürekli taş koyan "beyaz ordu", bir gün başlarına beyaz bir vaiz getirecek kadar da cüretkâr olmuş. Yine filmi durdurduğum noktalardan biri; bir vaaz sahnesi var ki, sinirden delirdim. Kendini Tanrı sanan kendini bilmez adam, kalkıp oradaki başta komutanları olmak üzere bütün kadınları "din kisvesi" altında aşağılayıp, yargılama cüretini gösteriyor. Gerçekten inanılmazdı. Ama komutan çok güzel had bildirdi orada bir rahatladım 🤭. Neyse konumuza dönelim. Bu kadınlar, alkışı hak eden zekaları ile bir posta düzenleme yolu bulup, 17 milyon mektubu 90 gün gibi rekor bir sürede hem askerlere hem de ailelerine ulaştırmayı başarmışlar. Böylelikle askerinlerin moral ve motivasyonlarının yerine gelmesindeki en büyük etkeni oynamışlar. Sonrasında bunun yeterince tebriğini ve alkışını görmüşler mi, orası tartışmalı. Ancak 27 Nisan 2023 de, Amerikan Üstlerinden birinin adı Ford Gregg Adams olarak değiştirilmiş. Bu da Charity Adams'ı ABD tarihinde bu onura layık görülmüş tek siyahi kadın yapıyor. Ama dikkatinizi çekerim, olay 1943 de yaşanıyor bu onur 2023 de veriliyor. Seksen yıl sonra 👏🏼👏🏼👏🏼. Toparlamak gerekirse; yine çok güzel bir Tyler Perry draması ile karşı karşıyayız. Gerek senaryosu, gerek sinematografisi, gerek oyuncuları ile gayet başarılı bir film olmuş. Her ne kadar Amerika'nın kendini övdüğü filmleri sevmiyorsam bir o kadar da eleştirildiği filmleri seviyorum. Bazen çuvaldızı batırmak gerekiyor. Ki bu bence her ülke için de geçerli. O zaman çok daha samimi ve gerçekçi oluyor. Derdi olan bir film, izlemenizi tavsiye ederim. Keyifli seyirler.. Sevgi ile kalın...

sufle55 9 months ago

Cabrini

Alejandro Monteverde

1 Gönderi

"1889 New York'undayız. Küçük bir çocuk , boyundan büyük bir el arabasıyla ölmek üzere olan annesini taşıyarak, hastane hastane dolaşmakta ve annesini tedavi etmeleri için yalvarmakta. Ne yazık ki hiç bir hastane onları kabul etmez, çünki anne ve oğlu İtalyan…devamı