(@) - Raf

Bu seriyi normal bir yapım gibi "şu açıdan şöyle, bu açıdan böyle" diye değerlendirmeyi mümkün görmüyorum çünkü seksen dakika boyunca her bir diyaloğu bambaşka dünyalara açılan bu filmi, sanki "Aşk filmlerinin Tarantino'su nasıl olurdu?" sorusunun cevabı olarak görüyorum. Tekrar tekrar…devamı

tunahantino 2 years ago

The Killer

David Fincher

26 Gönderi

Cipsin yanına yaptığım naneli yoğurdu sadece David Fincher'ın filmlerinde zuladan çıkarırdım. Fincher öyle yönetmendi! Killing Them Softly'den mütevellit Brad de bu rolün altından kalkardı kuşkusuz ama reddedip Fassbender'ın oynamasına çok sevindim. Smiths'i odaklanmak için dinleyen duygusuz bir seri katil rolü…devamıCipsin yanına yaptığım naneli yoğurdu sadece David Fincher'ın filmlerinde zuladan çıkarırdım. Fincher öyle yönetmendi! Killing Them Softly'den mütevellit Brad de bu rolün altından kalkardı kuşkusuz ama reddedip Fassbender'ın oynamasına çok sevindim. Smiths'i odaklanmak için dinleyen duygusuz bir seri katil rolü kendisine yakışmış. Alman turist outfiti hakeza. Sniper dürbünüyle etrafı izlediğimizde birinci şahıstaki bizi röntgenci rolüne atan kamera, arkaya geçip ikinci şahıstaki bizlere küçük bir pencereden dışarıyı göstererek bu görevinden vazgeçmiyordu yine. Filmin başlarının sık sık bu şekilde gittiğini düşünürsek büyük bir önem taşıyor burası. Ayrıca ses bandındaki kesilmeler de yine bakış açılarındaki ayrımı av ve avcı olmak üzere güzel hissettiriyordu. Katilin başta "Şöyle birini güzel güzel, sessizce en son ne zaman boğmuştum?" diyerek sniperlıktan hayıflanması böyle bir filmin en büyük gerekliliklerinden birini hatırlatıyor: öldürme çeşitliliği. Her bölümde başka bir hedefe uğrayan seri katil genellikle silah kullansa da en azından hikayesi, diyalogları ve kurnazlıklarıyla bu çeşitliliği sağladığını düşünüyorum Fincher'ın. Özellikle filmin tek dövüş sekansı "You pick the wrong house motherf*cker." repliğinin hakkını doyasıya veriyordu. Bu sekansa bayıldım, dövüşle organize giden kamera sallanmaları müthiş bir hareket katmış. Tek başına filmin aksiyon ihtiyacını karşılıyor. Dikkatimi çeken bir başka nokta seri katilin motivasyonunu sürekli duymak zorunda bırakılmamız. Bundan şikayetçi olmak doğru mu emin olamadım. Sonuçta filmde yıllar sonra hata yapmış bir seri katili izliyoruz, motivasyonuna en çok ihtiyacı olduğu,"John Wilkes Booth olsaydı ne yapardı?" diye sorduğu zamanlar bunlar. Hata yapmış olmasaydı belki biraz fazla kaçırmış Fincher derdim ama hatasından sonra tek amacı, tek duymak istediği "Seninle bir sorunum yok." olan, artık amacı işe devam mı tamam mı değil de sadece hayatta kalmak, eşiyle kalan hayatını yaşamak olan bir seri katilin geçirdiği bu ince değişimin yaşattığı stres belki de korku, bu motivasyonun sürekliliğini haklı çıkarabilir. Aslında tüm film, şu "Seninle bir sorunum yok." repliği ya. Bunun farkına varan filmi cidden beğenir. Zaten hangi bölüm olduğunu unuttum ama Tilda Swinton'ın karakteriyle yemek yerken o da söylüyordu bunu duymaya geldin değil mi, diye. Ve tam o anda seri katil fena bozuluyor, yüzü düşüyordu. Gerilimin yanında çok da özel, insanın içine inen, duygu durumunu hissettiren, empati kurduran bir iş. Bunu bir seri katille ve onun "asla empati kurma" motivasyonuna rağmen başardığı için de Fincher'a bayılıyorum. Mesela bu filmin dışında hayal edin. Bir işte çok iyisiniz. Ve eninde sonunda hata yapacağınız o gün geliyor. "İşe devam edebilirsin"dense "Seninle bir sorunum yok. Hayatına devam edebilirsin" lafını duymayı tercih etmez misiniz? Çünkü siz de biliyorsunuz artık o işi yapamayacağınızı, kendi hayatınıza devam etmeniz gerektiğini. Genellikle filmin dijital platform için yapıldığından yakınılmış. Filmin konusuna bakınca hakikaten bu tarz bir yapım sanılıyor. Türkiye'deki bir tutarsızlıktan kaynaklı bu da. Film ismi çevirilerindeki hüsranların birkaçına mutlaka denk gelmişsinizdir. Bunun sebebi aslında filmin ismi olarak; izledikten sonra çıkarılan anlamı, sonucu uygun görmeleri. Mesela Donnie Darko - Karanlık Yolculuk çevirisi. Adamların yaptığı şu: filmde karanlık yolculuk görüyorlar ve film ismi olarak bunu uygun görüyorlar, insanları ne izlediğine göre değil de nasıl izlediğine göre yönlendirmek daha kolay geliyor, yani bir nevi isim ve konu yer değişiyor. Halbuki insanların Karanlık Yolculuğu izlemek için Donnie Darko'ya gitmesi lazım. Donnie Darko izlemek için Karanlık Yolculuk'a değil. The Killer filminde de olan bu aslında. İnsanlar konusuna aldanıp bir intikam filmi izleyeceğini sanıyor ama filmin adı zaten bize ne izleyeceğimizi açıklıyor. Seri katilin iç dünyasına giriyoruz bir intikamdan çok. Bu yüzden de filme o kadar çok sıkıcı diyen olmuş ki ulan dedim acaba Fincher harbiden şıçmış mı? "İnsanoğlunun özündeki iyiliğe inanmayı tercih edenlere şunu sormam şart, dayanağınız nedir acaba?" Fincher'ın özündeki katil hikayesinden şüphe edenlere şunu sormam şart, dayanağınız nedir acaba? Ayrıca Altyazı Sinema Dergisi'nin bu film hakkındaki incelemesini de okumanızı tavsiye ederim. Katilin bilerek ıskalama ihtimali gibi farklı bakış açıları edindim ve bu filmin, yönetmenin diğer efsanesi "Fight Club" ile olan ilişkisini de değerlendirme şansım oldu bunun sayesinde. Meğer Fincher'ın "The Killer"ı, Lars von Trier'in "The House That Jack Built House"u gibi bir cevap belki de bir özeleştiri niteliğinde olabilir.

tunahantino 2 years ago

Berserk

Kentaro Miura

24 Gönderi

Berserk ilk izlediğim ve başucu animem olma şerefine ulaştı. "Animeye Berserk'le mi başlanır, deli ettin kendini iyice" diyen bi arkadaşım olsa da ben Berserk'e bayıldım. Sürekli müziklerini dinlememden tut, editlerini izlememe, karşıma çıkan çizimlerinden dövmelerine, Behelit kolyesi almayı istememden mangasına…devamıBerserk ilk izlediğim ve başucu animem olma şerefine ulaştı. "Animeye Berserk'le mi başlanır, deli ettin kendini iyice" diyen bi arkadaşım olsa da ben Berserk'e bayıldım. Sürekli müziklerini dinlememden tut, editlerini izlememe, karşıma çıkan çizimlerinden dövmelerine, Behelit kolyesi almayı istememden mangasına geçmeme ve artık tutulmalara yüklediğim öneme kadar bu yapımın hayatımda çok ayrı bir yeri oldu. Kentaro Miura'nın bir röportajda "Arkadaşlar, Berserk için çok çalışacağım, lütfen benden desteğinizi esirgemeyin." dedikten bir süre sonra ölmesi ise çok üzücü. Çok tatlı bi adammış. Kendisi nasıl yazarken bir başka animenin şarkısını dinleyerek ilham alıyorsa, ben de onun eserini okurken Susumu Hirasawa'nın bu anime için bestelediği o destansı müzikleri dinliyorum. Desteğimiz seninle goat. Aksiyon kategorisinde bulunmasına rağmen arkadaşlık, aşk gibi birçok drama da başvuran bu anime, tıpkı içinde geçen şu replik gibi: 🔹️"Sevgi, nefret, işkence, haz... Yaşam ve ölüm... Hepsi gözümüzün önünde... İnsanoğlunun güzelliği... Ve kötülüğü bu." İzlediğim sitenin yorumlarında gördüğüm kadarıyla, genellikle savaş üzerinden ilerleyen animenin son bölümlerde tamamen fantastiğe evrilişinden yakınıyordu insanlar. Buna kesinlikle katılmıyorum. Ve bu, beğenilmeyecek bir nokta değil de demiyorum. Katılmadığım kısım, animede sürekli bu fantastik son için ipucu olan olaylar, diyaloglar yaşanmasına rağmen gariplerine gitmiş olması. Anime bizi bu sona tamamıyla hazırlıyordu (fantastik olması açısından!), her şey ilmek ilmek işleniyordu. Ve Berserk, benim görmek uğruna ölebileceğim bir şeyi gösteriyor en çok da: karakter gelişimi. İlk ve son bölüm arasında karakterlerin tüm o değişimlerine hatta bazılarının değişmezliğine tanık olmak bana harikulade bir haz veriyor. Mümkünse bunun işlendiği bütün yapımları silip süpürmek istiyorum. "Reigns" adlı bir oyun var. Kral oluyorsunuz ve gelişmelere onay vererek veya reddederek kilise, halk, ordu ve ekonomi dörtlüsü arasındaki dengeyi devam ettirmeye çalışıyorsunuz. Herhangi birisiyle ilişkiyi fullerseniz ya da sıfıra indirirseniz darbe yapılarak / idam edilerek / iflas ederek oyun bitiyor. O dörtlüden birine onay vermeniz başka birini kızdırabiliyor. Hayat tamamen bundan ibaret aslında. Biraz alakasız oldu belki ama bunun gibi Guts, Griffith ve Caska üçgenindeki dostluk, sevgi, nefret, intikam dengesi de muhteşem bir şekilde ayarlanmış. Sanki üç kefeli bir terazi var ve her kefesinde de başka bir terazi. İlk bölümlerde Guts'tan hazzetmeyen Caska'nın daha sonra onu aptal diye sevmesi ve daha bir sürü ilişki söz konusu. Hele ki son bölümde nefret kefesinin en ağır basışı... Mükemmel işlenmiş. ⚠️ Bundan sonraki yazdıklarım (son 2 paragraf dahil değil) Berserk izleyen veya okuyanları ilgilendirecek şeyler. Animedeki asıl husus olan Guts ve Griffith'in ilişkisinden bahsetmek istiyorum biraz. Bunun için de önce Griffith'in arkadaşlık hakkındaki şu sözlerini hatırlatmak istiyorum: 🔹️"Bana göre gerçek arkadaş dediğin, bir başkasının hayaline bağlanmayan kişidir. Yaşamak için kendi amacını bulabilen ve kılavuzu olmaksızın bu yolda ilerleyen bağımsız kişi. Ve hayalini yıkmaya çalışan olursa, onu bütün kalbi ve ruhuyla koruyan kişidir. O kişi ben bile olsam. Bana göre gerçek arkadaş, emsalim olarak gördüğüm kişidir." Bu sözlere bakacak olursak hayatında şimdiye kadar ne yapması gerektiğini hiç bilmemiş olan, sadece savaşmayı gaye edinmiş Guts, nasıl olur da Griffith'in en yakın dostu hâline geliyor, beni hem düşündürüyor hem de insanın ikiliğine bir kez daha hayran bırakıyor. Bu grilik, bu paradoks... Tamamen görmek istediğim şey bu. Birbirlerinin arkadaş tanımına uymamalarına rağmen çok yakın olmaları. İlerleyen bölümlerde ise Guts'ın arkadaşlık hakkındaki sözleri şöyle: 🔹️"Bu şekilde, onun hayâli altında gömülü olarak yaşayamam." Ayrıca mangada da şöyle diyor: "Diğer insanların mücadelelerine kısılıp kalanlar, aslında yaşamaya güçleri yetmeyen eziklerdir." Ve burda artık Guts, Griffith'in arkadaş tanımına uymasına rağmen ayrılık zamanının geldiğinin sinyalini veriyor. Asıl kafamı kurcalayan soru ise Griffith'in en başından beri hedefi Tanrı'nın Eli'nin sonuncu üyesi olmak, iblis olarak yeniden doğmak mıydı yoksa sadece askeri hedeflerini gerçekleştirmek yolunda (kendi ülkesini kurmak) ona yardımcı olacağını düşündüğü Behelit'i aldığı için mi işler bu raddeye geldi? İkisini de düşündüren sebeplerim var: [İlk seçeneği destekleyen ifadelerim için (-), ikinci seçeneği destekleyen ifadelerim için (+) kullanacağım.] (+) Öncelikle Behelit'i çocukken aldığını düşünürsek, Tanrı'nın Eli olma hedefi o yaştaki biri için biraz mantık dışı duruyor. (-)Ancak Griffith'in, kalenin içinde Zodd'la karşılaştıklarından sonraki şu sözlerini hatırlayacak olursak: "Bu dünyada insan zekasının idrak edemeyeceği varlıklar olduğunun da ispatı; misal tanrı gibi bir şey olabilir." diyordu. Bunun üstüne Guts "Daha çok şeytan gibiydi, değil mi?" diyince "Kim bilir? Hepsi aynı." diye karşılık veriyordu Griffith. Eğer burada şeytan ve tanrının aynılığına soyutluk anlamı dışında bakabilirsek, Griffith'in neler olacağını ve bu şeytanların Tanrı'nın Eli olduğunu bildiğini söyleyebiliriz. (+) Fakat bunu sonradan öğrenmiş de olabilir. Yani küçükken hedefi bir soylu olup ülke kurmakken, (-)büyüyünce dünyaya hükmetmek olarak değişmiş olabilir. (+) Derken bunun da bir antitezini farkettim. Griffith, behelit hakkında "Bu şey beni musibetten koruyor anlaşılan." demişti. Yani onun için uğurlu bir kolyeden farksız denilebilir, nelere yol açacağını henüz bilmiyor olarak görünüyor. (-) Zodd'dan bahsetmişken kendisi Guts'a şunları söylüyordu: "Bu adama (Griffith'e) gerçek bir arkadaş olduğun söylenebiliyorsa, o zaman kulak ver. Çünkü bu adamın ihtirası kırıldığında (hırsı çöktüğünde, hedefine ulaştığında), ölüm seni ziyaret edecek. Asla kaçamayacağın bir ölüm!" Zodd da, Griffith de hayalleri için Guts'ın vazgeçilemez olduğunu biliyor. Bu yolda onun hünerlerinden faydalanmak istiyorlar. Sırf bu yüzden ileride Griffith'e hizmet edecek olan Zodd, Guts'ın Kutsal Mor Gergedan Şövalyeleri Komutanı General Boscone ile kapışırken kılıçsız kaldığında ölmemesi için gökten ona kılıç fırlatıyordu. Zodd'un Guts'ı yalnızca bir basamak olarak gördüğü aşikâr. (+) Ama Griffith'in şu sözleri, içinde Guts'a dair daha fazla şeyin yattığını gösteriyor: "On binlerce düşman ve dost arasında bana hayalimi unutturan adam sadece sensin." Ayrıca Tanrı'nın eli yükselirken az kalsın düşecek olan Guts'ı Griffith'in hâlâ tutmaya çabalaması ve her şeye sebep olan o tutulmadan önce Griffith'in kendisine doğru koşan Guts'a git demesi de bunu destekliyor. Onu kurban etmek istemiyor diyebiliriz. Seçtiği yolu tekrar hatırlatmak için ortaya çıkan yaşlı teyze(Y) ile Griffith(G) arasında gerçekleşen diyalog ise şu şekilde: Y: (-) Bunu yapacak olan onun hür iradesidir. Sizi kurban olarak sunacak olan ta kendisidir. (+) Griffith bunu duyunca şaşırıyor. Y: (-) Korkunun kaynağı buradaki cehennem yaratıkları mı? Yoksa seçmek üzere olduğun yol mu? Bu cesetler kaleye ulaşmanı kolaylaştırıyor. İlerlemekte başarısız olursan onlara katılırsın. Pişman olacağın bir şeyi en başından seçmeyecektin zaten! O ara sokaklarda sahip olduklarınla yetinmeyi neden bilmedin ki? G: (-) Biliyormuşum. Aflarına sığınamam. Doğrusu, aflarına sığınmayacağım. Şimdi af dilesem pişman olsam her şey bir hiç uğruna olmuş olur. İşte o zaman kaleye asla erişemem. (Ve işte burada Griffith'in hayalleri uğruna her şeyi ama her şeyi, savaş arkadaşı Caska ve dostu Guts'ı, onların ilişkisini hiçe saydığını tamamen anlıyoruz ki zamanında hedefine ulaşmak için eşcinsel pedo komutana kendisini kullanmasına izin vermesi çoğu şeyin habercisiydi. Ondan sonra kullandığı ifade de şu şekildeydi: Amaca giden yolda her araç mübahtır. Hayalimin önündeki bir köstekten ibarettiniz.) G: (+) Hayal mi görüyorum? (Bir ihtimal hâlâ bunların bir hayal olduğunu sandığını, neler yaptığının gerçekliğinin farkına varamamış olduğunu düşünüp, iyi niyetli olduğunu varsayabiliriz.) Y: (-)Zihninde şekillenen gerçekti bu. Yüreğinin en derin yeriyle haykır bunu! "Kurban olsunlar." De bunu da seni göğe eriştirecek olan zifiri karanlık kanatlara kavuş. Ve Griffith herkesi kurban etmiştir. "Bu sadece başlangıç." Artık Griffith yok, Femto var. Tanrı'nın Beşinci Eli. "Buna (behelit'e) sahip olan bedenine karşılık olarak dünyanın kaderine hükmedecektir." İçerdekinin hâlâ Griffith olup olmadığını ise bilmiyorum sanırım manga bitince cevabını alırım. "Kaleye uzanan yolda ısrarcı olmasan hiçbirisi ölmezdi." (Filmdeki dönüşüm sahnesinin 2001'deki boyut atlama sahnesini andırması da ayrı bir tat vericiydi.) Berserk'e başlayacaklar için de şu izleme sırasını paylaşayım: 1️⃣ Berserk (Dizi, 1997) 2️⃣ Berserk: Golden Age Arc I – The Egg of the King (Film, 2012) 3️⃣ Berserk: Golden Age Arc II – The Battle for Doldrey (Film, 2012) 4️⃣ Berserk Golden Age Arc III: The Advent (Film, 2013) 5️⃣ Berserk: Recollections of the Witch (OVA) - diğer bir ismi de Berserk: Majo no Tsuisou (2017) 6️⃣ Berserk (Dizi, 2016) - Bu yapımın çizimleri baya kötü duruyor. Ayrıca Berserk fanları da böyle bir animenin yapıldığını kabul etmiyorlarmış. İzlenmeyebilir de. Üç filmden oluşan Golden Age serisi, 1997 yapımı animedeki olayları tekrar anlatıyor. Anlatım olarak farklılıkları: Guts'ın çocukluğu çok az işlenmiş. Sadece filmleri izleyen biri Guts karakterinin nerelerden geldiğini, derinliğini anlamayabilir. Ve üçüncü filmde animede hiç gösterilmeyen farklı bir kötü karakter vardı. Önemli bir yeri yoktu ama benim çok hoşuma gitti. Hikayede onun da bir yeri olsaydı eminim katkı sağlardı. Çizim olarak ise 2016 yapımı animeden her türlü daha iyidir, benim içinse asla 97 yapımının eski çizimlerinin üstüne çıkamaz. Sırf bu sevdamdan dolayı daha izleyeceğim birçok anime var.

tunahantino 2 years ago

Dehşet Gezegeni

Robert Rodriguez

7 Gönderi

R.I.P (Rodriguez International Pictures) Kan dedin mi 1 Tarantino, 2 Rodriguez (James Rodriguez değil, futbol edit tayfa kafayı yedirdi). Tabi R.R. filmografisine baktığımızda bunu tam anlamıyla göstermediğini düşünsem bile gerek belli başlı filmlerinden gerek Tarantino ile olan yakın arkadaşlığından dolayı…devamıR.I.P (Rodriguez International Pictures) Kan dedin mi 1 Tarantino, 2 Rodriguez (James Rodriguez değil, futbol edit tayfa kafayı yedirdi). Tabi R.R. filmografisine baktığımızda bunu tam anlamıyla göstermediğini düşünsem bile gerek belli başlı filmlerinden gerek Tarantino ile olan yakın arkadaşlığından dolayı rahatlıkla söyleyebilirim. Bu filmde de R.R.'in yönetmenliği, Tarantino'nun herzamanki gibi ufak bi oyunculuğu (yapımcılık, kurgu ve görüntü yönetmenliğini es geçtim.) ve daha nicesiyle manyak eğlenceli bi film ortaya çıkmış. Aksiyonun kaliteli olması şart bir filmde ve burda hakkı fazlasıyla verilmiş. Silahtan bi bacak yeteri kadar açıklayıcı oluyordur umarım. Müzikler hakeza, "Meksika" üçlemesinden tanıdığımız Chingon'un bu sefer "Grindhouse Theme" parçası aksiyona kalite katmakta. Ve bu filmde de bir Meksika katılmış işin içine. Yönetmenin Meksikalı-Amerikan olmasından mıdır bu sevda bilinmez ama filmlerine çok yakıştığı bir kesin. Bir zombi filmi böyle olmalı demiş adeta bitirim ikilim. Birçok karakter üzerinden ilerleyen geniş hikayesi, makyajları, efektleri, aksiyonu, Tarantino'dan alıştığımız o gerilim ve komedi dolu diyaloglar ve tabi ki kan. Beklenmeyen ölümler de pastanın kirazı oluyor bi yapımda bana kalırsa. Aynı zamanda filmin tamamında hakim olan o eski film efekti aşırı yakışmış. Ekranda pıtırcıkların, çizgilerin uçuştuğu sırada bi vahşet izlemek, klasik bir korku filmi izliyor havasına sokuyor adamı. Oyuncu kadrosunda da epey bir sürprize denk geldim. Hollywood'ın en çok ölen oyuncusu (65 kez) Danny Trejo'nun R.R filminde oynaması şaşırtmadı ama adamı filmde hiç görmeyip kadroda denk gelince ister istemez "Yine ne ara öldürdünüz herifi?" sorusu takılıyor akıllara. Sıra Tarantino'nun Death Proof filminde. Zamanında bu iki yapım tek film olarak (Grindhouse adıyla) yayınlanmış. Sonra beklenen gişeyi alamadığı için ayrı ayrı gösterime girmiş. Yaklaşık üç buçuk saatlik bu sinema şölenini keşke günümüzde de yerinde seyredebilsek... Aralara da dört tane sahte film fragmanı yerleştirmişler. "Silinen sahne - Verdiğimiz rahatsızlıktan ötürü özür dileriz - Sinema Yönetimi" bunu açıklıyor sanırım. Tarantino markası Red Apple Cigarettes'ten bahsetmiyorum bile. Adamlar kendi dünyasını kurmuş, sinemayla taşşşak geçiyor meeeen.

tunahantino 2 years ago

Önce MFÖ, Ö'süz kaldı sonra Anadolu rock öksüz... Bizlere bıraktıkların için sonsuz teşekkürler Erkin Baba, mekanın cennet olsun.

tunahantino 3 years ago

Ed Wood

Tim Burton

7 Gönderi

Filmografisinde fantastikliğe yemin etmiş yönetmen Tim Burton'ı bile gerçek bir hayat hikayesi çekmeye karar verdirtecek isim... Edward D. Wood Jr. Veya "Tüm zamanların en kötü yönetmeni" seçilen Edward D. Wood Jr.' in hayatını filme uyarlamaya karar veren, belki de onun…devamıFilmografisinde fantastikliğe yemin etmiş yönetmen Tim Burton'ı bile gerçek bir hayat hikayesi çekmeye karar verdirtecek isim... Edward D. Wood Jr. Veya "Tüm zamanların en kötü yönetmeni" seçilen Edward D. Wood Jr.' in hayatını filme uyarlamaya karar veren, belki de onun bu ününden dolayı filmlerine hiç göz gezdirmeyeceğimiz hâlde içindeki sinema sevgisini anlamamıza sebep olan büyük isim... Tim Burton. İki sinemaseverin bu işbirliğine "işte sanat" dememek ne mümkün? Korku filmlerine ve sinemaya olan ilgim dolayısıyla Ed Wood'da kendimi görmem sanırım filmi olduğundan daha çok beğenmeme yol açtı. Kendisi ayrıca her zaman yüzü gülen ve kadın kıyafetleri giymekten hoşlanan bir kişilikmiş. (Sexplotitaion filmlere yönelmesinin bir sebebi de budur belki.) Bu gibi sebeplerden ve sektörün gerçek yüzü olan finansal, pazarlama kısmından ötürü ne yazık ki zamanında kendini açıklamasına müsaade edilmemiş, yapımcıların kukla haline getirememiş olduğu Ed Wood'un üç filminin, ünlü "Dracula" Bela Lugosi ile ve diğer nice dostluklarının hikayesini izliyoruz. Eğer imkanı olsaydı "Tüm zamanların en kötü yönetmeni" diye anılmazdı fikrimce. (Tabi bazen imkansızlıklar da güzel oluyor, Tarkan'daki ahtapottan gördük ne de olsa filminde.) Çünkü bu biyografiden sonra kendisinin iki filmini izledim ve 50'li yıllar için, B movies için kötü yapımlar değildi. İzlerken aklıma takılan bir soru "Bütçesizlikle en fazla ne kadar süre film çekebilirsin ki?" idi. Ama Ed Wood bu konuyu ustalıkla aşmış. Çözüm odaklı oluşunu güreşçiyi canavar olarak oynatmasından anlıyoruz zaten. Veyahut bir ahtapotun belgesel görüntülerini filminde canavar olarak kullanmasından. Genelde aynı kadroyla çalışan yönetmenlerin kaliteli olduğunu farkettim (izlediğim kadarıyla). Mesela Wes Anderson, Tarantino, Onur Ünlü... Ed Wood da kendi film teşkilatını kurmuş gibi hep aynı oyuncularla çalışmış. İşini yapan, egodan uzak elemanlar; çoğunun kariyerinin yeni başladığı veya değeri bilinmediği zamanlar... Bu kadro da hakettiği değeri görür umarım. Ne de olsa eskide kalanlar değerleniyor. Ed Wood'u (yönetmen olan) biraz da "Plan 9 from Outer Space" filmi üzerinden değerlendirecek olursam tekrar tekrar keşke imkanı olsaydı, diyorum. Bazı diyalogları var ki çok kaliteli. Anladığım kadarıyla kendisi gerçek dışı konular çekip bastonun ucunu gerçeklere dayandıran biri. Mesela filmdeki olaylardan biri şu şekilde: Uzaylılar dünyadaki ölen insanları yeniden diriltiyor ancak dirilenler, bilinçsiz oluyor ve uzaylıların istediklerini yapıyorlar. Uzaylılar da, dirilenler vasıtasıyla "Size bir zararımız yok, dünyanızı korumaya geldik." mesajı iletmeye çalışıyorlar çünkü dilleri farklı. Neyse olayı anlattım, bir uzaylının repliği ise şu şekilde: "Dünyalılarla ilgili ilginç bir şey var. Nedense düşünemeyenlerden korkuyorlar." Mesela burada bir uzaylı-insan savaşından düşünmeye değiniyor Ed Wood. Bir başka replik: "Kendinizi kurtarmak için başka bir insanı öldürmek delilik mi? Siz bunu yaptınız. Bir ülkenin kendini korumak için diğerini yok etmesi delilik mi? Bunu da yaptınız. Öyleyse nasıl oluyor da bir gezegenin varlığını tehdit eden başka bir gezegeni yok etmesi..." Burada da iğneyi kendine, çuvaldızı başkasına batır diyor yönetmen ama bir uzaylı aracıyla. Tabi daha birçok altfikir çıkar... Son bir repliğe daha doğrusu benzetmeye değinmek istiyorum. Benzin bidonu ve solaronit benzetmesi. Uzaylı, güneş ışığını patlatan solaronit bombasını şöyle açıklıyor: "Bir benzin bidonu düşünün. Bu bidon güneş olsun. Etrafında dolaşan küçük bir top da dünya olsun. Şimdi, bidondaki benzin de güneş ışını oluyor. İşte, dünyayı benzine bulayalım yani güneş ışığına. Şimdi de topu ateşe verelim. Alevler hemen dünyayı saracak ve benzin geldiği yere, bidona doğru ilerleyecek, yani güneşe. Kaynağı havaya uçuracak sonra da benzinin ulaştığı, güneş ışığının gittiği her yere dağılacak. Güneş ışığını patlatırsanız beyler, tüm evreni yok edersiniz, zincirleme reaksiyon başlatırsınız." Tabi ki "Nolan'ın solucan deliği anlatımı bak işine kardeşim" demeyeceğim ama kötü bir yönetmen olmak için iddiasız diyaloglar ve fikirler bunlar! Anlatım tekniğinin çok önemli olduğu sinemada eminim ki Ed Wood bunun hakkını veren bir yönetmendi. "Bride of Monster" filminde de ülkesi tarafından sürgün edilen bir bilim adamının laboratuvarında yaptığı insan güçlendirme çalışmalarını izliyoruz. Belki de Tarkovsky'nin Nostalghia'sı, Ed Wood'un bu filmiydi ancak anlaşılmadı. Anlatım yolu herkese hitap etmiyordu ya da işlerine gelmiyordu. Bu yüzden kült bir yönetmendir Ed Wood. Yani sözün özü şu ki: Ed Wood aldığı ünü haketmeyen birisidir. Bu adamdan kötü yönetmen falan olmaz!

tunahantino 3 years ago

Güzel Oğlum

Felix Van Groeningen

36 Gönderi

Uyuşturucu bağımlılığı filminde adamakıllı bi' kriz anı görmememiz büyük eksiklik. "Trainspotting, Requiem for a Dream, The Basketball Diaries" izleyen adam sorar bu nasıl bağımlılık, diye. Ama film bu açığını şöyle de kapıyordu: asla bir kesinlikle bıraktım zamanı yoktu, her an…devamı

tunahantino 3 years ago

Miller Kavşağı

Ethan Coen, Joel Coen

4 Gönderi

Bayıldığınız bir şiiri, sevdiğiniz bir kişinin ağzından dinlediğinizi düşünün. Coen Kardeşler'den mafya filmi izlemek tıpkı bu şekilde hissettirdi. Kendi tarzlarını bu türde bir filme çok güzel yedirmişler. Zaten yaptıkları filmlerin çeşitliliğine bakınca başarısız olmaları mümkün gelmiyor. Film bana eski Amerikan…devamıBayıldığınız bir şiiri, sevdiğiniz bir kişinin ağzından dinlediğinizi düşünün. Coen Kardeşler'den mafya filmi izlemek tıpkı bu şekilde hissettirdi. Kendi tarzlarını bu türde bir filme çok güzel yedirmişler. Zaten yaptıkları filmlerin çeşitliliğine bakınca başarısız olmaları mümkün gelmiyor. Film bana eski Amerikan sokakları; karakterlerin griliği, gelişimi ve değişkenliği; müzikleri; aşkı, duyguları ve kadınları ele alış biçimiyle "Once Upon a Time in America" yı anımsattı. Filmdeki entrikaları, "şimdi bu ölecek" düşüncelerimdeki değişkenliği de göz önüne alırsak Coen Kardeşler bir mafya filminin tüm gerekliliklerini sunmuş Miller's Crossing'de. Ek olarak bir mafya filminde bu kadar gülünç durumu ciddiyeti hiç bozmadan yerleştirmek tam Coen Kardeşler'e göre bir iş. Her yönetmenin birlikte çalışmayı sevdiği, filmini izlerken "Aaa yine mi bunla beraber çalışmış?" dediğimiz oyuncular vardır. Bu filmde de John Turturro, Steve Buscemi, Frances McDormand ve Jon Polito gibi önemli isimlerin, Coenler ile ilk ve devamı gelecek olan birlikteliklerini izliyoruz diyebiliriz. (Ayrıca filmin müzikleri de yine Coen Kardeşler ile sıkı fıkı olan Carter Burwell'in elinde.) Ancak diğer isimlere nazaran Jon ve John'u daha çok izliyoruz filmde. İkisi de daha önce mafya filmlerinde görmediğim tiplemeler ve rollerinin aykırılığına rağmen filmin önünü hiç kesmemişler. Gerektiği kadar ve tam Coenlere yakışır şekilde absürtler. Fötr şapkalı gangster silüetleri, yeşil-kırmızı renklerinin hakimiyeti ve farklı kareleriyle sinematografik açıdan oldukça doygun bir yapım. Not: Bir filmin eski zamanlarda geçtiğini göstermek için yeşil masa lambalarından kullanmak şart sanırım. Ayrıca aklıma takılan birkaç nokta var ⚠️(Sadece izleyenler için): Filmin adı neden Miller's Crossing? Bir mekanın film için büyük önem taşıdığı filmler izledim fakat bu yapımda Miller Kavşağı'nı filmin ismi yapacak kadar önemli kılan nedir sorusunun cevabını bulamadım sanırım. Aklıma gelen bir cevap var aslında. Tom ilk seferinde buraya öldürmek için geliyor fakat öldürmüyor. İkinci seferinde ise öldürülmek için geliyor fakat öldürülmüyor. Mafyaların hayatını özetleyen bu iki olayı da Miller Kavşağı'nda gördüğümüz için önemli bir yer olabilir. Veya son sahnede izlediğimiz yerin de burası olduğunu varsayarsak Tom artık bu işlerden çekiliyor fakat yine bu yerin lanetine bağlı olarak devamında çekilemiyor, tekrar geri mi dönüyor? Tom'un rüyasının anlamı neydi? Rüzgarda uçan şapkası ve onu yakalamaya çalışmaması; finalde artık Tom'suz devam edecek olan patronu ve Tom'un da onun peşinden gitmiyor oluşuna, bu işi bıraktığına işaret ediyor olabilir mi? Eğer durum böyleyse sonu Scarface gibi bitmeyen bir anti-kahraman izlemişiz demektir. Miller Kavşağı'na geldiğimizde neden sürekli ağaçların çekildiğine dair ise net bir fikrim yok. Belki filmin sinematografisinden bahsederken sözü açılan yeşil ve kırmızı hakimiyetinden sonra bu sahnelerde kan kırmızısının olmayışı, bu yerin mafyalıktan kurtulmak için bir yol olduğuna; yeşil ağaçların varlığı da yine bu sayede hayata devam etmeye işaret ediyor olabilir. O hâlde bu aslında başlıbaşına bir mafya olup olmamaya karar vermek konulu bir film olabilir mi? Onu da Coenlere sormak lazım.

tunahantino 3 years ago

Bir ortama, gruba, topluluğa yeni katılan bir insanın oradakilerle bulunduğu etkileşimi, belki de bu yeni katıldığı yerde olanlardan belirgin olarak sadece biriyle olan etkileşimini konu alan; örnek verecek olursam Call Me By Your Name, It's Only the End of the…devamı

tunahantino 4 years ago

- İnsanlara vurmak hoşuma gitmiyor. Ama birine vurmuşsam genelde iyi bir sebebi olmuştur. - Sence iyi bir gerekçen var mıydı? - Az önce söylemedim mi? - Bana onları tam ne sebepten dövdüğünü söyler misin? - Peki, itlik yapıyorlardı. - Dünya…devamı