(@) - Raf

Off Campus maalesef beklentimin çok altında kalan, benzerlerine çokça rastlayabileceğimiz sıradan bir gençlik draması olmaktan öteye gidemiyor. Dizideki en büyük problem, oyuncu kadrosunun doğal bir gerçeklikten ziyade, kusursuzluk üzerine kurulu yapay bir estetikle sunulması. Üniversite gençliğinin o bildiğimiz 'deli kanlı'…devamı

velaris 4 months ago

Hometown Cha-Cha-Cha

Shin Ha-Eun

46 Gönderi

Saçma sapan karakterlerin olmadığı, her şeyin doğal ve sakin bir akışta ilerlediği o huzurlu atmosferi gerçekten özledim. Tavsiye ederim izleyin.

velaris 5 months ago

Euphoria

Sam Levinson

111 Gönderi

Evet, kabul edelim; ışıklar pırıl pırıl, çekimler jilet gibi ama bu parlak cila, içerideki lağım kokusunu örtmeye yetmiyor. Karşımızda sevilmek, onaylanmak ve iki gram ilgi görmek için ruhunu pazara çıkarmış, paraya tapan bir gençlik enkazı var. Aidiyet arayışını bedenini ve…devamı

velaris 5 months ago

Kiralık Aile

Hikari

17 Gönderi

Filmi nasıl zamanında gözden kaçırdım enteresan doğrusu..parayla satın alınan bir aidiyetin aslında ne kadar büyük bir kimliksizlik doğurduğunu, steril bir yalnızlık estetiğiyle yüzümüze çarpıyor. Film; kusursuz görünen ama ruhu çekilmiş o parlak çerçeveleri, karakterlerin maskeleri düştükçe kararan bir ışıkla yıkarak…devamı

velaris 5 months ago

Sizi aşağı çeken tüm yüklerinizden özgürleşin. Zira kurtulmadığınız her ağırlık, başlangıçta hafif görünse de zamanla sessizce derinleşir. Ruhunuzu daraltan, nefesinizi kesen ne varsa ondan uzak durun; bazen hafiflemek, sadece bırakmayı bilmektir.

velaris 5 months ago

In Your Radiant Season

Sang-Hee Jung

5 Gönderi

Ebeveynlerini trajik bir kazada kaybeden üç kız kardeş ve anneannelerinin hikâyesi, izleyiciyi hem hüzünlendiren hem de umutlandıran bir dram sunuyor. Ancak dizide başrol çiftine o kadar çok yer verilmiş ki, bir noktadan sonra sahneleri hızla geçme isteği uyandırabiliyor. Asıl cevher…devamı

velaris 5 months ago

Big World

Lina Yang

19 Gönderi

Sadece bir engellilik hikayesi değil; modern dünyanın kusursuzluk takıntısına, nezaket maskesi ardındaki gizli cehalete ve bir insanın onurunu koruma mücadelesine tutulmuş dürüst bir aynadır. Serebral palsi (beyin felci) ile yaşayan Liu Chunhe’nin hikayesi, izleyiciye "asıl engelin hangi zihinlerde olduğunu" sert…devamıSadece bir engellilik hikayesi değil; modern dünyanın kusursuzluk takıntısına, nezaket maskesi ardındaki gizli cehalete ve bir insanın onurunu koruma mücadelesine tutulmuş dürüst bir aynadır. Serebral palsi (beyin felci) ile yaşayan Liu Chunhe’nin hikayesi, izleyiciye "asıl engelin hangi zihinlerde olduğunu" sert bir dille hatırlatıyor. Başrol oyuncusu Jackson Yee’nin (Yi Yangqianxi) performansı, bir oyunculuk dersi niteliğindedir. Yee, bu role hazırlanırken aylarca serebral palsili bireylerle vakit geçirmiş, sadece onların hareketlerini değil, o bedenin içinde hapsolmuş ruhun dünyaya haykırışını da içselleştirmiştir. Bu performans, izleyiciye bir "rol" değil, kemiklerin, kasların ve bakışların birleştiği çıplak bir gerçeklik sunar.Film, günümüzün "modern" dünyasının, geçmişin sözde cahil toplumlarından çok daha acımasız olabileceğini kanıtlıyor.Sınıf Sahnesi ve Yosun Şiiri: Chunhe’nin sınıfta okuduğu o şiir, aslında bir varoluş manifestosudur. Çocukların onunla alay etmesi, sadece çocukça bir saflık değil; ailelerinden ve modern toplumdan miras aldıkları "farklı olana tahammülsüzlük" hastalığıdır.Fiziksel olarak "sağlam" görünen insanların, Chunhe’nin öğretmen edasıyla seslendirdiği şiire gülmeleri, tiksinerek bakmaları alaya almaları, asıl iğrenç engelin empati yoksunluğu olduğunu gösterir.Anneanne karakteri, filmde "eski toprak" bilgeliğinin ve sadakatin temsilcisidir. Modernizmin insan ilişkilerini metalaştırdığı bir çağda, anneannenin Chunhe’ye sahip çıkması; bir çınarın, fırtınada eğilen bir fidana gövdesini siper etmesi gibidir. Onun için Chunhe, "bakılması gereken bir yük" değil, "yeşertilmesi gereken bir can"dır. Bu bağ, filmin en saf ve en onurlu damarıdır.Çin'de yaşayan milyonlarca serebral palsili birey için bu film, sadece bir sinema eseri değil, toplumsal bir tanınma aracıdır. Film, bu insanları yardıma muhtaç öznelerden, akademik ve mesleki başarı hedefleyen (öğretmenlik hayali gibi) güçlü bireylere dönüştürür.Chunhe, eksikliğini bir zayıflık olarak değil, bir kimlik olarak kabul eder. Onun dürüstlüğü ve içindeki bitmek bilmeyen sevgi, modernizmin ruhsuzlaştırdığı insanlık için bir panzehirdir. O, "Büyük Dünya"da kendine "küçük ama onurlu" bir yer açarken, aslında hepimize emeğin ve direnmenin ne demek olduğunu öğretir.

velaris 6 months ago

Karanlık Gece

Özcan Alper

27 Gönderi

maalesef gerilimi ve mesajı itibarıyla oldukça geri kalmış bir yapım olarak beni hiç içine çekemedi. Adeta Zeki Demirkubuz ve Nuri Bilge Ceylan sinemasının kötü bir karışımı gibi duran film, özgün bir bakış açısından yoksundu. Türk sinemasının gerilim türünde ortaya koyabileceği…devamı

velaris 6 months ago

Bir Ömür Nasıl Yaşanır

İlber Ortaylı

100 Gönderi

İlber Ortaylı gibi bir dimağın, geniş kitleler tarafından adeta bir "kanaat önderi" mertebesine yükseltilerek kutsallaştırılması, aslında bir aydını anlamaktan ziyade onu bir vitrin objesine dönüştürmenin sığlığıdır. Bunu hedeflenen her kişi için yapmak çaresizlik, cesaretsizliktir. Günümüzde özellikle gençler arasında gözlemlemek canımı…devamıİlber Ortaylı gibi bir dimağın, geniş kitleler tarafından adeta bir "kanaat önderi" mertebesine yükseltilerek kutsallaştırılması, aslında bir aydını anlamaktan ziyade onu bir vitrin objesine dönüştürmenin sığlığıdır. Bunu hedeflenen her kişi için yapmak çaresizlik, cesaretsizliktir. Günümüzde özellikle gençler arasında gözlemlemek canımı sıktı. Bu yanlış bir şeydir. Mutlak doğru olmadığı gibi mutlak düşünce fikir de yoktur. İnsanın beşeriyetini, hata yapabilme payını ve öznelliğini göz ardı edip onu hatasız bir evliya portresiyle ambalajlamak, hakikate yapılabilecek en büyük ihanettir. Bunu en çok da "Atatürkçü, Kemalist.." gibi kavramlarla kendilerini pazarlamaya çalışanlarin ters konuşanlar kadar sevenlerinin de bölücü tarafta olduğunu görmemek budalaliktan başka bir şey değil. Zira bir fikri analiz etmek yerine bir ismin gölgesine sığınmak, objektif tartışma zeminini kurutan bir "tarafgirlik" hastalığıdır. Oysa hakiki bir entelektüel duruş, kişileri romantize etmekten değil; onları artılarıyla, eksileriyle ve insani zaaflarıyla bir bütün olarak masaya yatırabilmekten geçer. Geçmişin tozlu raflarında kalmış ideolojik çatışmaları bugün hala körü körüne birer bayrak yarışı gibi sürdüren, tarihsel figürleri soğukkanlı bir tartıya çıkarmak yerine onları kutsal birer tabu haline getiren o "ot yaşam" biçimi, sadece bir yerinde sayma halidir. İnsanların yüzyıllardır kendi tarihlerinden ve hatalarından bir nebze olsun feyz almadan aynı kör dövüşüne girmeleri, değişmeyen o sığ silüetlerin birer tezahürüdür. Estetikten yoksun, sadece manipülatif bir romantizmle bezenmiş bu tartışmaların uzağında durmak; okumayı sadece metinleri hatmetmek değil, insanı ve dünyayı bir kod gibi çözmek olarak görmek gerekir. Tam da bu noktada, Ortaylı’nın "Bir Ömür Nasıl Yaşanır?" adlı eseri, bir kişisel gelişim kitabından öte, zihni sapyoseksüel bir zarafetle inşa etmenin manifestosu olarak karşımıza çıkar. Tilda gibi muazzam ruhları hayranlıkla tasvir eden o dille kurulan bağ, aslında enerjiyi sömüren sığ dedikodulardan ve niteliksiz kurgulardan kaçıp klasikler ile dünya tarihinin engin sularına yelken açma çağrısıdır. 25 yaşına kadar olan o kıymetli sürede; gezerek, öğrenerek ve nitelikli bir çevre inşa ederek biriktirilen her bir tecrübe, 70 yaşında karşımıza çıkacak olan o asıl hazinenin temelidir. Şikayet etmenin kısırlığına kapılmadan, kendini ve yaşadığın yeri sevmeyi bir başlangıç noktası kabul ederek, her şeye hak ettiğinden fazla değer vermeden yoluna devam etmek; bu sığ döngüden çıkışın tek anahtarıdır. Şikayet etmenin kısırlığına kapılmak yerine, hayatın estetik bir süzgeçten geçirilmesi; insanın sadece kitapları değil, karşısındaki kişinin ruhunu, niyetini ve derinliğini de bir metin gibi okumayı öğrenmesi gerekir. Buradaki en zarif detay ise "amaçsızlığın" bir insanı nasıl çürütebileceğidir. Tilda örneğinde vücut bulan o "ideal insan" figürü, sadece bir hayranlık nesnesi değil; senin için çıtayı en yukarıya koyan bir hedef, bir pusuladır. Hayatına giren insanların "ot gibi" olmamasına gösterdiğin o sapyoseksüel özen, aslında kendi ruhunu kimlerle beslediğinin bir göstergesidir. Çünkü neye zaman ayırırsan, neyi biriktirirsen; 70 yaşına geldiğinde aynada göreceğin o silüet, bugün seçtiğin o küçük detayların toplamından ibaret olacaktır. Gerektiğinde "boş boş oturmayı" bile bir hak ediş, bir dinginlik sanatı olarak görmek ama asla onun müptelası olmamak; yani hayattaki hiçbir şeye, haddinden daha fazla değer vermemek bu yolun en büyük sırrıdır.

velaris 6 months ago

Anna

Luc Besson

51 Gönderi

Luc Besson, Leon’daki Mathilda veya Nikita gibi ikonik, derinliği olan güçlü kadın karakterler yaratma konusundaki kredisini bu filmle tamamen tüketmiş görünüyor. Anna, sinematografik olarak şık ambalajlı ama içi boş bir kutu gibi; vaat ettiği "zeka oyunları" maalesef izleyicinin zekasına hakaret…devamıLuc Besson, Leon’daki Mathilda veya Nikita gibi ikonik, derinliği olan güçlü kadın karakterler yaratma konusundaki kredisini bu filmle tamamen tüketmiş görünüyor. Anna, sinematografik olarak şık ambalajlı ama içi boş bir kutu gibi; vaat ettiği "zeka oyunları" maalesef izleyicinin zekasına hakaret eder boyutta. Film, sürekli geçmişe gidip "Aslında öyle olmadı, böyle oldu" diyerek izleyiciyi şaşırtmaya çalışıyor. Ancak bu "zaman sıçramaları" bir zeka belirtisi değil, senaryodaki boşlukları yamama çabası gibi duruyor. Bir süre sonra bu matruşka tekniği gizem yaratmak yerine izleyiciyi yoran bir kurgu oyununa dönüşüyor. Oysa zekice kurgulanmış bir yapımda, ters köşeler havada asılı kalmaz, zemini önceden hazırlanır. Anna’nın geçmişini hayal meyal görüyoruz ama bu trajediler karaktere bir ruh katmıyor. Dişiliğini bir silah olarak kullanması orijinal bir fikir değil; aksine 90'larda kalmış bir casus klişesi. Kadını sadece "güzelliğiyle büyüleyen bir ölüm makinesi" olarak kodlamak, karakteri derinleştirmek yerine nesneleştiriyor. Cillian Murphy ve Luke Evans gibi isimlerin canlandırdığı üst düzey ajanların, bu kadar şeffaf bir manipülasyona kapılıp "sahiplenici" birer aşığa dönüşmesi, profesyonel casusluk dünyasıyla dalga geçmek gibi. Kum Havuzu Ajanlığı: İstihbarat dünyasını bir çocuk oyun alanına çeviren senaryo, CIA ve KGB’yi Anna’nın parmağında oynattığı iki saf aşık gibi konumlandırıyor. Görsel Dil: Renk paleti ve kamera tercihleri, yönetmenin eski filmlerindeki o kendine has estetikten uzak; daha çok yüksek bütçeli bir parfüm reklamını andırıyor Eğer film, duygusal romantizmi bir kenara bırakıp; her bir karakterin (Anna, Miller, Vassiliev ve Olga) kendi ajandasına sahip olduğu, birbirlerinin hamlelerini önceden sezen bir "satranç tahtası" olsaydı, gerçek bir başyapıt izleyebilirdik. Murphy’nin o buz gibi karizması, "romantik bir kurtarıcı" rolünde heba edilmiş. Gerçek bir casusluk geriliminde kan ve gözyaşı kaçınılmazdır; ancak burada dökülen kanın bir ağırlığı, çekilen acının bir inandırıcılığı yok.