arada animasyon izlemek bana çok iyi geliyor ve çocukluğumu hatırlatıyor, bu filmin de anlamı ve italyada geçiyor olması çok güzeldi 🦞 sizde arada ruhunuzu dinlendirmek istediğinizde şans verin animasyonlara✨
çocukluğum🥹8 yaşındaki ezginin ailesinden gizli battaniyenin altında izlemeyi en sevdiği animasyondu ve hâlâ kişisel favorimdir, izlemeyen varsa kesin izlesin kessiin
“Bu kadar yakınımda olduğunu bilmiyordum ama, sen bir yerde var olursan yaşayabilirim ancak. Nasıl olursan ol, var olduğunu bilmek bana yeter.” -Korkuyu beklerken / Oğuz Atay
kitap martha adında bir kadının hissettiği yalnızlık duygusu yüzünden yaşadığı sorunları anlatıyor, ben okuduğum kitaplarda ana karakter kitap boyu depresif olunca onlarla çok bir bağ kuramıyorum ama marthayı anladığım ve kendimle bağdaştırdığım kısımlar vardı neyse genel olarak ortalama bir kitap…devamıkitap martha adında bir kadının hissettiği yalnızlık duygusu yüzünden yaşadığı sorunları anlatıyor, ben okuduğum kitaplarda ana karakter kitap boyu depresif olunca onlarla çok bir bağ kuramıyorum ama marthayı anladığım ve kendimle bağdaştırdığım kısımlar vardı neyse genel olarak ortalama bir kitap 6,5/10
Son zamanlarda ( özellikle geceleri) overthink seviyem tavan yaptığında hayatımda değer verdiğim şeylerden ne kadar uzaklaştığımı fark ediyorum. Geçenlerde ortaokul zamanımda en yakınım diyebileceğim kızın profili önüme çıktı ve biz görüşmeyeli o kadar olmuş ki tanıyamadım bir an onu, bu…devamıSon zamanlarda ( özellikle geceleri) overthink seviyem tavan yaptığında hayatımda değer verdiğim şeylerden ne kadar uzaklaştığımı fark ediyorum. Geçenlerde ortaokul zamanımda en yakınım diyebileceğim kızın profili önüme çıktı ve biz görüşmeyeli o kadar olmuş ki tanıyamadım bir an onu, bu gerçekten o mu ya diye kaldım resmen. Mesela başka bir örnek ben 2022-23 yıllarında çok başarılı bir voleybolcuydum, yani bunu söylerken çok narsist gözüktüğümün farkındayım ama çevremdeki çoğu kişi sırf benim için işini gücünü bırakır maçımı izlemeye gelirdi ve dün gece bu sporu bu kadar sevmeme rağmen üniversite ve diğer yetişkin(!) işlerinden dolayı bırakmak zorunda kaldığım aklıma geldi ve ben daha 19 yaşındayım yani sevdiğim şeylerden vazgeçmek için çok erken bir yaş bu ve bunu düşünürken gecenin 2 sinde bir anda ağlamaya başladım. Öyle bir ağlıyorum ki görmeniz lazım sanki çok sevdiğim birini çok yakın zamanda kaybetmişim gibi içli içli ağladım bi süre. Düşününce gerçekten çok değer verdiğim kişileri, sporumu ve onlarla beraber anılarımı kaybediyorum zamanla. Yıllar geçtikçe anlıyorum ki hayat bana ne kadar şey getiriyorsa getirdiği kadarını da alıyormuş. Yaşamın kanunu bu herhalde de ben hâlâ alışamadım bu duruma, bir süre daha alışmayı düşünmüyorum.
dikkat gerektirdiği için anomali oyunlarını da oldum olası çok seviyorum ve bu filmi de sinemada izlemeyi çok istiyordum aslında ama koca şehirde sadece 1 salonda oynattıkları için gidememiştim. Bu akşam izleme fırsatı buldum ve güzeldi bence sizde ufak detaylara dikkat…devamıdikkat gerektirdiği için anomali oyunlarını da oldum olası çok seviyorum ve bu filmi de sinemada izlemeyi çok istiyordum aslında ama koca şehirde sadece 1 salonda oynattıkları için gidememiştim. Bu akşam izleme fırsatı buldum ve güzeldi bence sizde ufak detaylara dikkat gerektiren şeyler izlemeyi/oynamayı seviyorsanız tavsiyemdir
“Nostalji,dindirilmemiş geri dönme özleminin neden olduğunu ıstıraptır, özlemini çektiğimiz ev artık olsa da olmasa da.” -Keder ve Mutluluk / Meg Mason
“ l am not her anymore but she is still me” Dün geceden beri bu sözü düşünüyorum ve bugünlerde çocukluğumdaki kişiliğimden ne kadar uzak olduğumu fark ediyorum, ben artık o değilim ama o hâlâ benim. Büyürken yaşadığımız olayların bizi bugün…devamı“ l am not her anymore but she is still me”
Dün geceden beri bu sözü düşünüyorum ve bugünlerde çocukluğumdaki kişiliğimden ne kadar uzak olduğumu fark ediyorum, ben artık o değilim ama o hâlâ benim. Büyürken yaşadığımız olayların bizi bugün olduğumuz kişi yaptığını biliyorum ama bu kadar olgunlaşmamı sağlayan tek şeyin hayatımdaki olumsuz olaylar olduğunu düşünüyorum çünkü yaşadığım güzel şeylerde hep çocukluğumdaki gibi davranmaya başlıyorum. Mesela yerimde duramıyorum kıpır kıpır oluyorum, yüksek sesle konuşmaya başlıyorum ve ellerim buz gibi oluyor. Çocukken de böyleymişim annemin dediğine göre. Şu an olduğum kişiyi seviyorum ama bazen çocukluğumu özlüyorum. Artık yaşadığım anlardan eskisi kadar zevk alamıyor ve bazı şeyleri gereğinden fazla kafaya takıyorum. İnsanlara fazla bağlanıyorum ve bunun yüzünden çok acı çektiğim zamanlar oluyor. Büyümeye devam ediyorum fakat eskisinden çok daha farklıyım, ama biliyorum ki o küçük kız hâlâ içimde bir yerlerde.
“ l am not her anymore but she is still me”