Işık duvara vurmuş. Ben hâlâ gölgedeyim. Bir hücrenin içindeyim belki, belki de kendi kafamın. Şapkam yamuk, renklerim soluk, gülmeyi yıllar önce bıraktım. İnsan bazen palyaço olur başkalarını güldürmek için değil, ağlamasını gizlemek için. Şu küçük pencereden sızan ışık özgürlük değil,…devamı
Web yapım aşamasındadır.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
Kapının ardında kalan ışık, bir zamanlar "kal" diyen her şeyin hatırası gibi yanıyor. Dışarıda şehir var; binlerce pencere, binlerce hayat, ama hiçbiri bu balkon kadar sessiz değil. İnsan bazen en yükseğe çıkar kaçmak için değil, aşağıda bıraktıklarının neye dönüştüğünü görmek…devamı
Herkes ışığı yukarıda sanır. Oysa bazı ışıklar kaçmak için değil, karanlığa dayanabilmek için tutulur. Bu merdivenler bir yere çıkmıyor, sadece aşağıda kalmayı reddedenleri ayırıyor. İnsan bazen elindeki tek şeyi- bir balon kadar kırılgan bir umudu- kaybetmemek için karanlığa doğru yürür.…devamı
Sofra kalabalık, tabaklar dolu, ama kimsenin ağzında gerçek yok. Herkes bir şeyler çiğniyor; ekmeği değil, birbirinin suskunluğunu. Mumlar yanıyor, ışık yetiyor ama aydınlatmıyor. Çünkü bazı masalarda karanlık göz kapaklarının arkasında başlar. Kadehler tokuşurken kimse neyi kaybettiğini hatırlamak istemiyor. Konuşulanlar dikkatle…devamı
Karanlık dediğin şey bir iç çamaşırı gibi tenine yapışmalı aslında, ama benimki sarkıyor. Aşkı denedim, bir sigara gibi yaktım, ilk nefeste öksürdüm. Tanrı'yla aram bozuk, çünkü beni yaratırken fazla hayal gücü kullanmış. İnsan dediğin bu kadar karmaşık olmamalıydı. Damarlarımda kan…devamı
Pencere açık. Ama kaçmaya niyetim yok. Çünkü insan dışarıdan değil, içeriden çürür. Sigaramın ateşi yüzümü aydınlatıyor, ama gözlerimin içi hâlâ karanlık. Işık dediğin şey yalnızca yanan bir yanılsama. Camın arkasındaki gölgeyi görüyorsun ya... O ben değilim. Ben çoktan içeride öldüm.…devamı
Yol, bir yere varmak için değil; kendinden kaçamayanların ayak izlerini toplamak için uzanır. Bu karanlıkta ağaçlar suskun, gökyüzü ise tek bir ışığı fazlalık sayacak kadar cimri. İnsan Yürürken değil, durduğunda kaybolur burada. Çünkü durmak, yüzleşmenin en çıplak halidir. Adımlar ilerledikçe…devamı
Düğümler. Bağlantılar. Kopmuş cümleler. Kimse görmüyor ama içimde kırmızı bir gürültü var. Susuyorum. Ama susmak sessizlik değil. Bazen insan kendi düşüncelerinin içinde boğulmadan yürümeyi öğreniyor. Her tel bir hatıra. Her düğüm bir pişmanlık. Beni ben yapan şey yüzüm değil, çözemediğim…devamı
Gözlerimde bir şehir yanıyor ama kimse dumanı görmüyor. insan bazen ağlamaz, sadece içindeki bütün kapılar yavaşça kapanır. ve o kapıların arkasında bir çocuk kalır, sesi kısılmış elleri boş kalbi yorulmuş. gece uzun değil aslında uzun olan insanın kendi içinden geçmesi.…devamı
Gökyüzü bugün gereğinden fazla kalabalık. Kuşlar, sanki bir kararı imzalamak için toplanmış gibiydi. Ben sadece bakıyordum. Ama bakmak bile şüpheli bir eylem gibi hissettirdi. Kanat sesleri arttıkça içimde bir şey geri çekildi. Sanki görünmeyen bir mahkeme, adımı çoktan çağırmıştı. Neyle…devamı