Sümeyye (@beatrice)

✨Ölümlülerin dertleri zamanla yumuşar, fırtınalar hep aynı güçle esmez ve mutlu insanların sonsuza kadar sürmez mutluluğu. Her şey sürekli bir uçtan diğerine gidip gelir. Cesur insan her zaman umut edebilendir, korkaklara özgüdür umutsuzluk.

beatrice 1 month ago

Ah'lar Ağacı

Didem Madak

51 Gönderi

Ben işte miraç gecelerinde Bir peygamberin kanatlarında teselli aradım, Birlikte yere inebileceğim bir dost aradım, Uyuyan ve acılı yüzünde kardeşimin Bir şiir aradım. Geçen üç yıl boyunca Yüzü dövmeli kadınların yüzünde yüzümü aradım. Ülkem olmayan ülkemi Kayboluşumu aradım. Bulmak o…devamı

beatrice 2 months ago

New York Yanılsamaları

Charlie Kaufman

9 Gönderi

Bir zamanlar önünde bekleyen o heyecanlı ve gizemli gelecek artık geride kaldı.Yaşadın, öğrendin ve sonunda hayal kırıklığı oldu. Özel olmadığını farkettin. Varlığın içinde sıkışıp kaldın ve sessizce kayıp gidiyorsun. Bu herkesin yaşadığı şeydir. Her bir kişinin. Kesin şeyler kolay değişmez.…devamı

beatrice 4 months ago

Castlevania

N/A

40 Gönderi

+Evet ama o evdeki soğuk noktalardan biri gibi. Senin hüznün gibi değil. -Hüzünlü değilim. +Evet, öylesin.Ama sana bağırabilir, sataşabilir ve senden tepki alabilirim. Böylece hâlâ burada olduğunu anlarım. Onun hüznü donmuş kuyu gibi. Dibi yok. Sesini ve içine düşürdüğün her…devamı

beatrice 7 months ago

Bay Hiçkimse

Jaco Van Dormael

116 Gönderi

Seçilen her yol doğru yoldur."Yaşanılanlar bambaşka şekillerde vuku bulabilirdi ancak öyle olsa dahi yine de aynı mana ve değeri taşırdı."

beatrice 1 year ago

Suç ve Ceza

Dostoyevski

224 Gönderi

Spoiler içeriyor "İkisi de solgun, ikisi de zayıftı; ama bu solgun, bu süzülmüş yüzler yepyeni bir geleceğin, yepyeni bir hayata dirilişin şafak ışıklarıyla tutuşuyordu: Aşk onları diriltmiş, birinin yüreği, ötekinin yüreği için sonsuz bir hayat kaynağı olmuştu." Suç ve Ceza, bu zamana…devamı"İkisi de solgun, ikisi de zayıftı; ama bu solgun, bu süzülmüş yüzler yepyeni bir geleceğin, yepyeni bir hayata dirilişin şafak ışıklarıyla tutuşuyordu: Aşk onları diriltmiş, birinin yüreği, ötekinin yüreği için sonsuz bir hayat kaynağı olmuştu." Suç ve Ceza, bu zamana kadar okuduğum Dostoyevski kitapları arasından okurken en zorlandığım oldu. Kitabın yarısına kadar gayet kolay okurken yarısından sonra kitap gittikçe karanlık olmaya ve ruhumu daraltmaya başladı. Raskolnikov'un sürekli diken üstünde durması, her söylenenin ardında farklı anlam araması ve sürekli kendiyle savaşması insanı yoruyor. Raskolnikov'un cinayet işlemesindeki motivasyonu kendi yarattığı düşünce sistemidir. Ona göre insanlık ikiye ayrılır sıradan insanlar ve olağanüstüler. Sıradan insanlar itaat etmeye yatkın ve toplumu ileri götürme yönünden motivasyonu olmayan insanlardır. Olağanüstüler ise toplumu daha iyi seviyeye getirmek için bütün ahlaksal normları yıkabilecek güçte olan ve bunun için suç işlemekten çekinmeyen insanlardır. Raskolnikov'un cinayet işlemesinin asıl nedeni de kendini olağanüstü insan olarak görmesi ve bunu kendine kanıtlama çabası içerisine girmesidir. Cinayeti işledikten sonra ruh sağlığı gittikçe bozulmaya, kendini kötü biri olarak görmeye ve diğer insanlardan kendini soyutlamaya başlar. Bunların sonucunda da kendisini olağanüstü olmadığını, zayıf bir insan olduğunu anlar ve suçunu itiraf etmek ister. İlk itiraf ettiği kişi sevdiği kadın Sonya olur. Raskolnikov Sonya'nın istemesi üzerine suçunu polise itiraf eder ve 8 yıl kürek cezasına çarptırılır. Sonya sözünü tutar ve ayrılmaz ondan. Sürekli Raskolnikov'u ziyaret eder. "-Yani beni bırakmıyor musun Sonya? -dedi;- belli belirsiz bir umut titreşimi vardı sorusunda. - Hayır, hayır! -diye bağırdı Sonya.- Hiçbir zaman, hiçbir yerde. Nereye gidersen peşinden geleceğim!.. Ah Tanrım! Ah, ne kadar mutsuzum! Ah, niçin, niçin seni daha önce tanımadım! Niçin bana daha önce gelmedin! Ah Tanrım!" Kitapın geneli çok karanlıkken Dostoyevski kitabın sonunu umut ışığıyla bitirir. Raskolnikov cezası bittikten sonra yeni bir hayat umut eder. Sonya'yla birlikte daha iyi bir hayat. Cezasın başlarında böyle bir umudu yokken Sonya'nın sevgisi ve merhameti ona daha iyi bir hayat umudu vermiştir. Halil Cibran'ın dediği gibi "Sadece sevgi ve ölüm her şeyi değiştirir." Kitaptaki en sevdiğim karakter Razumihin oldu.Razumihin bana Notre Dame'ın Kamburu'ndaki Pierre Gringore karekterini anımsattı. Böyle karekterli okumaktan çok keyif alıyorum. Yaşamayı seven ve bilen, sevgi dolu, umut eden ve bütün kötü olaylara rağmen mutlu kalabilen...