(@) - Raf

Spoiler içeriyor Yazarın Profesör kitabını okurken bu kadar durağan gelmemişti aslında. Gerçi o kadar akıcı değildi o da. Iki kitabının da giriş ve gelişme kısımları birbiriyle yarışır derecede durgundu. Climax ve sonucu ise çok daha akıcıydı. Yedinci günde bitirebildim ancak. Bu kitabında,…devamıYazarın Profesör kitabını okurken bu kadar durağan gelmemişti aslında. Gerçi o kadar akıcı değildi o da. Iki kitabının da giriş ve gelişme kısımları birbiriyle yarışır derecede durgundu. Climax ve sonucu ise çok daha akıcıydı. Yedinci günde bitirebildim ancak. Bu kitabında, özellikle ilk üç yüz sayfasında kendimi zorlayarak okudum. Kitaptan soğumamak için günde elli sayfa ile sınırlandırdım okumayı bir süre. Sıkıcı ve sürükleyiciliği yoktu. Ama bu demek değil ki kitap kötüydü. Farklı tarzlara alışmadığım için daha yavaş ilerleyen ve içeriği dolu dolu olan kitaplar boğucu geliyor. Sürekli çalakalem bir anlatımla kaç-kovala polisiye kitaplarına alışmışım. John Katzenbach'ın dünyasında girince her şey yavaşladı sanki. Önce sıkılıp bırakmak istedim ama bir süre sonra alıştım kaleminin akışına. Aklıma balık tutmaya ilk gittiğim zamanlar geldi. Sürekli sızlanır ve beklemek istemezdim ancak bir süre sonra akşamdan sabaha kadar öylece bekleyebilir hâle geldim. Yazarın kitapları da böyle bir intiba uyandırdı. Eğer ortasında kadar bekleyebilirseniz sizi içine çekeceğine inanıyorum. Özellikle üçüncü kitabını alırsam daha rahat okuyacağım muhtemelen. Kısaca konusuna gelirsek ellili yaşlarda bir psikiyatristin oyuna düşürülmesini okuyoruz. Durağanlığına rağmen böyle ilginç bir konu hep diğer bölümleri merak etmeme neden oldu. Diğer yandan bazı kısımlar oldu bittiye getirilmişti. Çok zeki olan intikamcı adamı, dedektif filmlerinde görebileceğiniz küçük bir sahte oyunla atlatıyor. Kendi intikamını almaya çalışırken de insanlarla iletişime geçmesi gerekiyor. Her nasılsa o güne kadar hastaları dışında biriyle iletişimi olmayan bir adam, herkesi parmağında oynatıyor. Buralar çok soru işareti ile doluydu bence. Karakterimizin shounen animelerde göreceğiniz türde yeni bir yetenek uyandırması gerçekçi gelmedi bana. Sonu ise muhteşemdi. Sıradan polisiye kitaplarında rastlamanın ötesinde bir finaldi. Tatmin ediciliği azdı ama yine de beğendim. Yazardan bir kitap okumak isterseniz bu kitapla başlamayın derim. Profesör kitabıyla başlarsanız en azından geçiş görevi üstlenecektir yazım tarzına ve kurgu gelişimine alışmanız için.

berrybutcher 3 years ago

'BL' dizi önerir misiniz? Alt kategorilerde aksiyon, suç ve fantastik türler olursa daha güzel olur. One Piece ve Vinland Saga'nın son bölümlerinden sonra kasvet sardı. Biraz farklı tür izlemek iyidir arada.

berrybutcher 3 years ago

Eyewitness

Adi Hasak

4 Gönderi

Philip ve Lukas zıt karakterlerde bir çifttir. Lukas, insanların onu yargılamasından korkarak sürekli istemediği şeyleri yapar ancak Philip hayatını kendi isteğine göre yaşar. Hem bu iki karakterin gelişimini hem de bir cinayetin gizeminin çözülmesini aynı anda izleyebileceğiniz bir mini dizi.…devamı

berrybutcher 3 years ago

Handa-kun

Yoshino Satsuki

2 Gönderi

Ünlü bir kaligrafın oğlu olan Handa, babası gibi kaligrafiyle uğraşmaktadır animede. Bu nedenle de oldukça popüler birisi okulunda. Bu popularite kaligrafiyle uğraşmasından dolayı gibi olsa da aslında daha çok soğuk duruşu nedeniyledir. Kimseyle konuşmaz, herkese soğuk bir şekilde bakarak okuluna…devamı

berrybutcher 3 years ago

Hiç Kimse Sıradan Değildir

Markus Zusak

13 Gönderi

Spoiler içeriyor "Genellikle kendimize inanarak ortalıkta dolanıyorduk. 'Ben iyiyim.' diyorduk. 'Iyiyim.' Ama bazen gerçek karşınıza dikiliyordu ve kurtulamıyordunuz. Işte öyle zamanlarda, bazen bunun bir cevap bile olmadığını, aslında bir soru olduğunu anlıyordunuz. Şimdi bile, hayatımın ne kadarının inanılır olduğunu merak ediyordum." "Yirmi…devamı"Genellikle kendimize inanarak ortalıkta dolanıyorduk. 'Ben iyiyim.' diyorduk. 'Iyiyim.' Ama bazen gerçek karşınıza dikiliyordu ve kurtulamıyordunuz. Işte öyle zamanlarda, bazen bunun bir cevap bile olmadığını, aslında bir soru olduğunu anlıyordunuz. Şimdi bile, hayatımın ne kadarının inanılır olduğunu merak ediyordum." "Yirmi yaşındayım ve bana bir bak... yapmak istediğim tek bir şey bile yok." ♤♡◇♧ Köpeğiyle yalnız yaşayan Ed Kennedy taksicilik yaparak geçiniyor. Oldukça sıradan, yoksul bir hayatı var. Klişe arkadaşlar ve klişe bir platonik aşk... Sıradan Ed'e, posta kutusunda bulduğu iskambil kağıtlarıyla (Karo, sinek, maça, kupa asları.) adresler ya da bilmeceler iletiliyor. Bunları çözerek insanlara yardım etmesi gerekiyor. Yardım ettiği her insan Ed'in hayatına karışıyor ve kalıcı bir etki bırakıyor. Kitabı sürükleyici yapan en ilgi çekici şey, Ed'in karar verme yetisi. Karşılaştığı durumlarda ben ne yapardım diye düşünüyorum ama aklıma yetersiz sonuçlardan başka bir şey gelmiyor. Ancak Ed, sanki bunun için doğmuş gibi hızlı ve eğlenceli kararlar alıyor her adres için. En basitinden bir arkadaşınıza sorunu için tavsiye vermeniz gerekse her zaman işe yarar bir çözüm bulamazsınız. Teselli edersiniz ya da imkanlarınız doğrultusunda yardım edersiniz ama Ed gibi nokta atışı çözümler öneremezdiniz. Bence Ed başka başarılar peşinde koşmak yerine bu işi devam ettirse daha iyi olurdu. Birkaç günde planlamasını yaparak insanların tüm hayatını etkikeyecek kararları verebilmek hiç kolay değildir çünkü üstelik kitapta en eğlendiğim sahnelerde bu planları yaptığı kısımlardı. :') Türü tam olarak polisiye sayılır mıydı bilemiyorum. Bir katil ve avcı rolünde dedektif beklentisiyle almayın. Ancak alırsanız da pişman etmeyecek bir kitap. Iletmek istediği mesaj da çok sevimliydi ayrıca. Sıradan bir hayatınız da olsa cesaret ve denemeyle illaki memnuniyetsizlik verici durumunuzun dışına çıkabilirsiniz. P.N: Ben pek optimist bakamayacağım ama biz yine de deneyelim. "Bazen insanlar çok güzel oluyordu. Görünüşleriyle değil. Söyledikleriyle değil. Sadece varlıklarıyla."

berrybutcher 3 years ago

Eylül

Mehmet Rauf

34 Gönderi

Spoiler içeriyor "Adam sende, bunlar hep hülya, dedi; onun yerinde ben olsam ilk hafta bunalırım... Zira ben, hiçbir şeyden memnun olmamak nasibi ile doğmuş değil miyim?" "Namus... Herkesin söylediği , fakat kimsenin rast gelmediği bir nevi kuş olmalı..." ■□■□ Böğürtlen kitabından sonra…devamı"Adam sende, bunlar hep hülya, dedi; onun yerinde ben olsam ilk hafta bunalırım... Zira ben, hiçbir şeyden memnun olmamak nasibi ile doğmuş değil miyim?" "Namus... Herkesin söylediği , fakat kimsenin rast gelmediği bir nevi kuş olmalı..." ■□■□ Böğürtlen kitabından sonra Mehmet Rauf'tan okuduğum ikinci kitap. Ayrıca Türk edebiyatının ilk psikolojik romandır. Dili, Böğürtlen kitabında olduğu gibi çok akıcı. O kadar eski kelime bile kitabın akıcılığını bozamamış. Sürükleyiciliğini bozan yegane şeyse romana hakim olan romantizm. Üç yüz altmış beş sayfayı ancak beş günde okuyabildim. Karikatürize edilmiş bir aşk okuyup duruyoruz. Abartı bir aşk draması izlemeye gelmişiz gibiydi. Konular da oldukça kötüydü. Madam Bovary'den sonra bir aldatma vakası daha okumak fazla geldi sanırım. Konu, evli bir çift olan Suad ile Süreyya ve uzaktan akrabası demenin doğru olacağı Necib arasında geçiyor. Evli kadınlarla ilişki kuran utanmaz Necib, kadınları aldatan birisidir. Evli kadınları ayartan, İstanbul'un eğlence hayatından sonuna kadar yararlanan birisi. Bunlara ek olarak temiz, iffetli ve sakin bir kadın istiyor evlenmek için. Etrafında böyle olduğunu düşündüğü yengesi Suad'a bir takım hisler beslemeye başlıyor. Aynı zamada Necib bir şekilde kadınlardan nefret de ediyor. Aldatmak kadınlar için bir ihtiyaç, deyip şeytan gibi lanse ediyor. Bir sayfa öncesinde kendisinin, aşağılayarak kadınları aldattığını itiraf edişini unutmayın. Bu durum için de, 'kadınların gayri mantıki oluşu.' Diyor. Sanırım erkeğin aldatmasını kadının aldatmasından mantıklı buluyor. "Insanın hayatını, temizliği, saffeti, ismeti için feda edebileceği bir kadın bulmak ne kadar güçlü olduğunu düşündükçe kalbi ağlayacak kadar derin bir acı ile sızlıyordu." Kitaba girebilseydim Necib'e sorardım, iffetsiz olarak gördüğü kadınlardan farkı nedir? En azından o kadınlar iki yüzlü değil. Ne amaçları olduğunu anlıyorsunuz. Necib ise sürekli mide bulandıracak şekilde masumluktan bahsediyor. Masum birisi senin gibi kirli birisini neden istesin ki Necib. Iki yüzlülüğü ve kendini "iffetli olmayan" kadınlardan üstün tutuşu ilk sayfalarda karakterden uzaklaşmamı sağladı. Necib Bey ayrıca 250. Sayfada bir de Suad'ı suçlu buluyor. Suçu ortak paylaştıklarını düşünmüyor. Kendisi erkek olduğu için kadının baştan çıkardığını söylüyor. Oysa kadını ayartan kendisi. Suad evli olduğundan dolayı onu daha kötü buluyorum ama Necib kabullenmese de kendisi de pek farklı değil. Necib karakteri sıklıkla, "Sen de tüm kadınlar gibiymişsin." Diyerek sitem ediyor ancak öz farkındalığı yok. Çünkü kendisi kitaptaki diğer erkekler gibi değil, onlardan daha bile aşağı. Evden çıkamayan, bir sürü insanla beraber yaşamak zorunda kalan ve bir cumbadan sokağı izlemeyi zevk sanan kadınların kendisine gülümsememesini suçlayıp duruyor. Oysaki Suad tüm bu saçma yaşayışın içinde boğuluyor. Kadınların durumundan bihaber gibi, kendisi dönemin barlarında 'viski soda' içiyor canı sıkılınca. Istiyor ki Suad öyle boğucu hayatın içinde hapis gibi yaşarken Necib Bey'i de cilvesiyle mutlu etsin. Bencilliğin zirvesi de Necib'in karakteri olsa gerek. Ilerleyen sayfalarda Necib, ayda yılda bir geleyim, bir nazarın bana yeter diyor. Yani kadının ölümden kötü bir yaşantıda olması umrunda bile olmuyor. Kocasının da bundan aşağı kalır yanı yok. Suad bu güne kadar her şeye tamam dediği için iyi anlaşıyor gibiler ancak bir kere bir şeye itiraz edince büyük bir öfkeyle kararı sadece kendisinin verebileceğini söylüyor. Kitap o kadar iğrençti ki, Dönemin kadın erkek ilişkileri o kadar mide bulandırıcıydı ki aldatma mevzusuna pek odaklanamadım bile. Bir şeye kızınca neden suyu oraya koydun, diye eşinden hıncını alan konağın sahibinin tavırları neredeyse kimseyi rahatsız etmiyor mesela. Evden çıkamayıp erkekler ne derse onu yapan ve yine erkekleri bir şekilde haklı bulan kadınlar da anlaşılır değil. Dönemin anlayışı böyleydi diyerek sempati duymak da mümkün değil. Süreyya, yani koca rolündeki karaktere gelecek olursak onun için de insan üzülüyor. Şimdiki zamanda yetişmiş olsaydı sürekli hobileriyle uğraşan modern ve tutkulu bir erkek olurdu. Babasının annesine saygısız tavırlarını bile yadırgayan tek kişi o. Böyle zihniyetten etkilenmiş doğal olarak ancak diğerleri gibi değil. Kendi hayatını yaşamaya çalışıyor. Denize açılıyor arzularını takip ediyor. Karısını da aldatmıyor ya da içki alemlerine akıp evin yolunu unutmuyor. Oldukça sıradan bir insan fakat kitaptaki diğer karakterleri okuyunca insanın gözünde hemen yükseliyor. Okuması zor bir kitaptı. Ancak bahsi geçen dönem için birçok ipuçları veriyordu. Psikolojik türde ilk olması da bu türü sevenlerin ilgisini çekeceğini düşünüyorum.

berrybutcher 3 years ago

The Stranger by the Beach

Akiyo Oohashi

9 Gönderi

Spoiler içeriyor Bir saatlik harika bir anime. Tür olarak shounen ai, bu türleri sevmeyenler için vakit kaybı olacaktır. ♤♤♤♤ Bir yazar, deniz kenarına sürekli gelen bir gençten hoşlanmaya başlıyor ve tanışmak istiyor. Bu genç, Mio, sahildeki banka oturup sadece denizi izliyor. Mio,…devamı

berrybutcher 3 years ago

Hajime no ippo

Satoshi Nishimura

12 Gönderi

Spoiler içeriyor Muhteşem bir spor animesiydi. Çiźimlerinin eski olduğuna bakmayın. Birkaç bölümde alışıyorsunuz. Initial D de aynı şekildeydi. Animede Makunouchi isimli bir genç, zorbalık görürken kendini birden boks ringinde bulur. Karakter olarak agresif birisi olmasa da ringe çıktığında tamamen farklı birisi olur.…devamı

berrybutcher 3 years ago

Madame Bovary

Gustave Flaubert

29 Gönderi

Spoiler içeriyor "Onun anlayışına göre aşk, apansız gelmeli, altın veya gümüşün tasfiyesi zamanında kıvılcımlar saçarak gözü kamaştırmalı ya da göklerden inen bir kasırga hâlinde benliğimizi altüst ederek irade kuvvetimizi hazan yaprağı gibi koparmalı, bütün depreşmelerimize karşı kalbimizi sürükleyip kendi girdabına atmalıydı." Madam…devamı"Onun anlayışına göre aşk, apansız gelmeli, altın veya gümüşün tasfiyesi zamanında kıvılcımlar saçarak gözü kamaştırmalı ya da göklerden inen bir kasırga hâlinde benliğimizi altüst ederek irade kuvvetimizi hazan yaprağı gibi koparmalı, bütün depreşmelerimize karşı kalbimizi sürükleyip kendi girdabına atmalıydı." Madam Bovary, ilk ismiyle Emma, kitabın ellili sayfalarında kocasından memnun kalmadığını söylüyor. Monoton hayat canını sıkıyor kadının. Mösyö Bovary ile evlenmeden önce de evliliğe koşuyor ve babasının evindeki hayatından yakınıyordu. Ondan önce de babasının evini özlüyor ve gittiği manastır hayatını yeknesak buluyordu. Sonuca gelince ise evlenip de merakını giderdikten sonra bu kez en başa dönüp manastırı özlemle anıyor. Ellinci sayfadayken bunları not ettim ancak devamının da benzer olacağını düşünüyorum. Hayatını kendi iradesiyle yaşayamayan bazı insanları hiçbir değişiklik tatmin etmez. Bazı kişilerin, kadını bu konuda nankör veya aç gözlü olmakla yerdiğini gördüm ancak bu saygı duyulması gereken bir durum. Böyle insanlar bir hafta Paris'i gezer ardından sıkılıp üç hafta köy evinde yaşar. Bu günümüz dünyasında ekonomik özgürlüğü olan insanların yaptığı alışılagelmiş bir tavır. Bazı insanlar bir sırt çantası ve bisikletle dünyayı geziyor. Madam Bovary, kadınların babasının istediğiyle evlendiği, ailesinin istediği, genellikle dini okullarda, eğitimi aldığı bir döneme denk geldiği için şanssız kimselerden. Daha gencecik birisi ve ne kendini ne de insanları tanımadan seçim yapmaya zorlanıyor. Mösyö için de aynı şekilde hissediyorum. Karısı kendisini daima tekdüze olmakla suçluyor. Yüzme bilmediği, hobisi olmadığı ve her tür alan hakkında fazla bilmediği için cahil olduğunu savunarak doktoru küçük görüyor. "Erkekler her şeyi bilmeli ve sorduğumda bana anlatabilmeli." Bazı konulardaki cinsiyet rollerini katı bir şekilde savunanların yol açtığı bir sonuç bu. Dönemin bu rollere bakış açısını da iyi yansıtıyor. Bugün biz de bunun çok daha hafif versiyonunu deneyimliyoruz aslında. Babası umursamazca yarım yamalak bilgisiyle oğluna işkence ediyor. Annesinin zorlaması ile okula gidiyor ve kolej derslerini severken yine ailesinin kararıyla tıp eğitimi almak zorunda bırakılıyor. Hiç ilgisi olmadığı, beğenmediği bir kadınla evlendiriliyor ve on yıldan fazla bir süre bu kadınla yaşamak zorunda kalıyor. Babasının kötü muamele ettiği, annesin ve ilk karısının sürekli kontrol ettiği bu adam elbette ikinci karısı olan hırslı ve genç Madam için yeterli olmuyor. Birbirlerini anlayıp iletişim kurmaya çalışmıyorlar. Oysa aynı gemideler. Madam, kocasının istemediği için değil hayatını toplumun doğruları yönettiği için hobiler edinmeye fırsatı olmadığını görmüyor. Ilerleyen sayfalarda kadının ve onu kandırmaya çalışan adamların bayağılığını açıkça okuyoruz. En çok canımı sıkan da bu noktalar. Kocasını hem bedenen hem de ruhen çokça aldatıyor. Ikinci dostu olacak pseudo adam da utanmadan şöyle diyor, "Bizi tekrar başlamaktan meneden var mı?" Evli bir kadına dediği şeye bakar mısınız? O evli kadın da dünden razı zaten. Gördüğü her adamın kucağına atlıyor. Evli bir kadını kendi çıkarları için ayartmaya çalışan karakterler de şeref yoksunu. Bu yüzsüzler bir de Mösyö Bovary'nin yüzüne pişkin pişkin bakıp sohbet edebiliyorlar. Mösyö Bovary, bu kitapta normale yakın tek karakter bence. Karısının şımarıklığını anlamayıp hasta sanıyor ve iyiliği için türlü masraflar yapıyor. Hatta onu tek başına bir yerde bırakıyor ki istediği kadar tiyatroyu ziyaret edip sağlığı düzelsin. Kıskançlık bile yapmıyor. O çağlarda bulunabilecek en medeni beyefendi. Kusurları ise okuyucuyu sinirlendirecek türden. Karısı, halıya perdeye para döküp bir sürü senet imzalamak zorunda kaldığında hiçbir şey fark etmiyor. Yine karısı ellerinde olan gayrimenkulleri satıp dostuyla yediğinde de haberi olmuyor. Kendi öz çocuklarını itiyor, hasta olduğunda ilgilenmiyor ve hiç annelik yapmıyor ama adam yine de rahatsız olmuyor. Gece geç saatlerde ortadan yok oluyor fakat bizim mösyö ayakta uyuyor. Sonraları mektubu buldugunda da, "Belki sadece platonik bir aşktır aralarındaki." Diyerek içini rahatlatıyor. Birincisinde olmasa da insan bu kadar geç kalmadan aldatıldığını fark etmez mi? Yaptığı en büyük yanlış ise eski eşiyle birlikteyken şimdiki karısının evine gidip flört etmesiydi. Ancak karısı ölene kadar bir çizgiyi aşmıyordu ve flört ettiği kadınla da evlendi. Yaptığı da aldatmaktır ne kadar karısı ve diğer bayağı erkek karakterler kadar midesiz olmasa da. Belki de böyle bir karısının olması ektiğini biçmektir. Emma, kocasının evlenmeden önce kendisiyle flört ederken evli olduğundan haberdardı. "Benimle karısını aldatıyorsa benim onu aldatmam da sorun olmaz." diye düşünse pek şaşırmazdım. Karakterlerin neredeyse hepsi geçici hevesleri ciddiye alıp, olmayacak insanların peşinden giden ergenler gibi. Herkes birilerini kandırıyor ve aldatıyor. Bizim yerli dizilere konu olacak bir hikayesi var kısaca. Edebi yönü ise güzeldi bence. Işlenişi yerli dizilerden daha yukarı taşımış basit olan konuyu. Romantizm okumayı sevmesem de bir klasik olduğu için merak ettim diyebilirim. Akıcı yazılmış olması da bu noktada yardımcı oluyor bu türü sevmeyenlere. Yine de evliliğe ve aşka uzak olsam da bu kitaptan sonra daha bir soğudum. Hatta soğumanın ötesinde mide bulandırıcı hayatları okuduk. Böyle saf ve mutluluk hayalleri olan insanlar içinse üzüldüm. Bu kitabı okuduktan sonra tanıştıkları her kadında bir Emma ve her erkekte de Rudolf, Leon veya Charles görmezler umarım. .d

berrybutcher 3 years ago

Koro

Christophe Barratier

68 Gönderi

Spoiler içeriyor “Suyun Dibi” (Fond de l’Etang) anlamina gelen bir okulda gelişiyor tüm olaylar. Filmin geçtiği yatılı okulda genelde kimsesiz ve maddi durumu iyi olmayan öğrenciler bulunmaktadır. Bu öğrencilerin çoğu yaramaz ve asi yapılı gençlerdir. Okulun müdürü (François Berléand) ise öğrencilere karşı…devamı“Suyun Dibi” (Fond de l’Etang) anlamina gelen bir okulda gelişiyor tüm olaylar. Filmin geçtiği yatılı okulda genelde kimsesiz ve maddi durumu iyi olmayan öğrenciler bulunmaktadır. Bu öğrencilerin çoğu yaramaz ve asi yapılı gençlerdir. Okulun müdürü (François Berléand) ise öğrencilere karşı oldukça sert davranmakta, hücre cezası ve dayak gibi acımasız cezalar vermektedir. Bunun disiplini sağlayacağını düşünmektedir. O zamanlarda oldukça yaygındı aile içi ve eğitimde olan şiddetler sanırım. Öğretmenlerin tümü baskıcı ve otoriter bir tavır içerisindelerdir öğrencilere karşı. Yalnızca okula yeni gelmiş olan Clement, bu tavrın doğru olmadığını ve pek de bir işe yaramayacağını düşünür. Bu sebeple öğrencilere karşı tamamen farklı bir tutum sergileyerek onlara müzik aracılığı ile ulaşmaya çalışır. Filmi izlerken Clement’in diğer öğretmenlerden farklı olarak öğrencilere ulaşmak, onları anlamak ve onları eğitmek üzerin verdiği uğraşlar beni oldukça etkiledi. Ayrıca Clement, yaşlı bir adamın gözlüğünü kıran öğrenciyi müdüre teslim edip dayak cezası ya da daha kötüsünü almasını sağlamak yerine bu öğrenciye daha farklı bir ceza vermiştir. Cezası bu yaşlı görevliye kendi işlerinde yardım etmektir. Çocuk bu sayede hem kendisine hem de çevresine daha çok yarar sağlayacak bir ceza almış olur. Yardım 'cezası' sayesinde çocuk, görevliye sadece görevli olarak değil, bir insan olarak bakmayı öğreniyor. Yanında kalıp zaman geçirince yaşlı adamın aslında öğrencilerden nefret etmediğini anlıyor. Okuldaki öğretmenler ve müdür de dâhil, çalışanların arasında sadece okul hizmetlisinin işini iyi yapmaya çalıştığını görüyor. Dahası, öğretmenlerin ve müdürün eğitime ve öğrencilere karşı olan umursamaz ve sert tutumlarını görmek üzücüydü. Hatta müdür, “Hiç eğitimci olmak istemedim” şeklinde bir ifade kullanıyor filmin ortasına doğru. Sevilmeyerek yapılan her mesleğin, içinde barındırdığı faydanın ve saygınlığın kaybolmasına neden olacağı çıkarımını yapabiliriz. Ancak bunlar bir bahane olamaz diye düşünüyorum. İşinizi sevmeyebilirsiniz, mecburiyetten seçmiş olabilirsiniz. Hatta önceden sevip sonra soğumuş da olabilirsiniz. Yine de işinizi düzgün yapmaktan alıkoymamalı bu durum. Çünkü toplum puzzle gibi. İşini sevmediği için ameliyatları eksik yapan bir doktorun bahanesi sizin hayal kırıklığınızı dindirmez. Korumak yerine silahını atıp kaçan güvenlik görevlileri hayal edebilir miyiz? Eğitim için de aynısı geçerli. Öğretmenliği sevmiyor ve işsizlikten korktuğunuz için devam ediyorsanız bile öğrencilerine saygı duymalısın. Travma yaşatacak haraketlerden ve sözlerden kaçınmalısınız. Kimse işinizi sevmiyorsunuz diye sizin kum torbanız olamaz. Bu tarz filmleri izlerken aklıma eski hocalarım gelir hep. Lise bitene kadar toplamda altı farklı okulda eğitim gördüm. Birçok öğretmenle karşılaştım. İçlerinden sadece iki tanesini iyi bir şekilde hatırlıyorum. Diğerlerini görünce yolumu değiştiriyorum. Dini cemiyetlerinin reklamını yapanlar, hatası olmayan öğrenciden durduk yere sinirini çıkaranlar, şiddet uygulayanlar, çoğunluk istemiyor diye doğru düzgün ders işlemeyip öğrencilerle geyik yapanlar, bunlar sadece benim karşılaştığım ve hatırladığım eğitimci tipleriydi. Kişisel olarak deneyimlediğimi söyleyemeyeceğim. Her zaman öğretmenlerden uzak durmaya çalışan, sessiz ve derslerde de zaman zaman orta ya da en iyi olan biriydim. Çünkü bir şey söylemeye ve hocalarla iletişim kurmaya çekinirdik. Yine de sizden nefret edecek bahaneyi bulabilen hocalar tanıdım. Şimdi de öğrencilerin çoğunun zerre saygısı yok. Öğretmenine vuranlar, saygı duymayanlar vs giderek arttı. Yani hiçbir zaman düzgün bir ritim tutturamadık ve bu bize özel değil. Zaman ve yeri bahane edecekler için bu film bir örnek teşkil ediyor bence. Clement'in ve müdürün aynı zamanda, aynı okulda çalışıyor olması gibi. Biraz uzun bir yorum oldu sanırım. Itiraf etmek gerekirse sonuna kadar okuyanın pek olduğunu düşünmediğim için rahatça takılıyorum yazının ikinci paragrafından itibaren .d Bir ihtimal okuyan kişilere sormak isterim bu konudaki düşüncelerini. Varsa farazi çözümler paylaşmaları çok faydalı olur. Fakültede aldığınız eğitim sizi pişmiş bir eğitimci yapmıyor sonuçta. Salt yaşayarak deneyim kazanmak da hayli zaman alır.