(@) - Raf

Spoiler içeriyor J.J. Abrams, Alex Kurtzman ve Roberto Orci’den oluşan o mahşerin üç atlısının bizlere bahşettiği, bilim kurgu kisvesi altına saklanmış bu devasa aile dramı; yani Fringe, televizyon tarihinin gördüğü en sofistike, en kafa yakan ve aynı zamanda en ciğer dağlayan laboratuvar…devamıJ.J. Abrams, Alex Kurtzman ve Roberto Orci’den oluşan o mahşerin üç atlısının bizlere bahşettiği, bilim kurgu kisvesi altına saklanmış bu devasa aile dramı; yani Fringe, televizyon tarihinin gördüğü en sofistike, en kafa yakan ve aynı zamanda en ciğer dağlayan laboratuvar deneyidir. Zahirde FBI ajanı, çılgın bilim adamı ve onun dolandırıcı oğlu dünyayı kurtarıyor gibi dursa da, batınında bu dizi; bilimin sınırlarını zorlamanın, Tanrıcılık oynamanın bedelini ve bir babanın evladı için kainatı nasıl yırtıp atabileceğini anlatan modern bir Prometheus destanıdır. X-Files’ın mirasını alıp, üzerine kuantum fiziği, paralel evren teorileri ve bolca LSD serpiştirerek, bizlere varoluşsal sancılarla dolu bir bilim şöleni sunar. Meseleyi biraz daha derinlemesine, laboratuvarın o nemli ve eter kokulu havasını soluyarak analiz edelim: Evvela, bu hikayenin merkezindeki Walter Bishop karakteri... John Noble abimizin o muazzam oyunculuğuyla hayat bulan Walter, sadece bir "çılgın profesör" değildir; o, pişmanlığın ve kefaretin ete kemiğe bürünmüş halidir. Adam bir yandan laboratuvarın ortasında beslediği ineği Gene ile dertleşip meyan kökü yerken, diğer yandan beyninin kıvrımlarında evrenler arası kapılar açar. Walter bize şunu öğretir: Deha ile delilik arasındaki çizgi, aslında bir pamuk ipliğinden farksızdır. Adamın trajedisi o kadar büyüktür ki, oğlunu (Peter) kurtarmak uğruna kainatın dengesini bozmuş, iki evreni birbirine çarptırmıştır. Bu, "Sevdiklerimiz için ne kadar ileri gideriz?" sorusunun, fizik kurallarını ihlal eden en radikal cevabıdır. Walter’ın o çocuksu masumiyeti ile geçmişte işlediği o korkunç bilimsel günahlar arasındaki tezat, izleyiciyi sürekli bir ahlaki ikileme sürükler. Sonra o meşhur Paralel Evren mevzusu... Dizi bize sadece başka bir dünya var demez; başka bir SEN var ve o sen, sandığın kadar iyi biri olmayabilir diyerek suratımıza tokat gibi bir ayna tutar. "Walternate" (Öteki Walter) karakteri üzerinden, şartlar değiştiğinde, kaybettiğimizde veya kazandığımızda nasıl bambaşka birine dönüşebileceğimizi, iyilik ve kötülüğün mutlak olmadığını, tamamen perspektif meselesi olduğunu gösterir. O diğer evrendeki "bizler", aslında içimizdeki potansiyel canavarların veya kahramanların birer yansımasıdır. Ve tabii ki Peter ile Olivia... Bu ikilinin hikayesi, zamanın ve mekanın ötesine geçen, hafızalar silinse de, evrenler değişse de ruhların birbirini tanıdığı o kadim "ruh eşi" kavramının bilimsel ispatı gibidir. Aşkın sadece kimyasal bir reaksiyon olmadığını, bilakis kuantum dolanıklığı gibi birbirine bağlı iki parçacığın kaderi olduğunu anlatır bize. Hülasa güzel kardeşim; Fringe, bilimin soğuk ve rasyonel dünyasında, sevgi denilen o açıklanamayan değişkenin, tüm denklemleri nasıl altüst ettiğinin hikayesidir. Gözlemciler (The Observers) gibi duygudan yoksun, sadece mantıkla hareket eden varlıkların bile, insan iradesi ve fedakarlığı karşısında nasıl şaşkına döndüğünü izleriz. Bize şu hakikati fısıldar: Kainatta her şey mümkündür, imkansız sadece bir olasılıktır ama günü kurtaran formül ne korteksiphan ne de bir makinedir; günü kurtaran, bir babanın oğluna duyduğu o kusurlu, o bencil ama bir o kadar da saf sevgidir

bnbukydndegilim 5 months ago

Bir Erkek 10 Günde Nasıl Kaybedilir?

Donald Petrie

147 Gönderi

Donald Petrie’nin yönetmen koltuğunda oturduğu bu Bir Erkek 10 Günde Nasıl Kaybedilir? eseri, zahirde pazar sabahı izlenecek tatlı bir romantik komedi gibi dursa da, batınında modern ilişkilerin nasıl bir stratejik harp sahasına döndüğünü, aşkın nasıl bir iddia kuponuna indirgendiğini yüzümüze…devamı

bnbukydndegilim 5 months ago

Zamanda Aşk

Richard Curtis

172 Gönderi

Richard Curtis abimizin Zamanda Aşk diyerek önümüze koyduğu, lakin Zamanda Hayat Dersleri diye okutulması gereken bu şaheser; dışarıdan bakınca oğlan kızı kapar, mutlu sonla biter tadında bir romantik komedi gibi dursa da, aslında varoluşsal bir kabulleniş manifestosudur. Domhnall Gleeson kardeşimizi,…devamı

bnbukydndegilim 5 months ago

Frankenstein

Guillermo del Toro

230 Gönderi

Guillermo del Toro üstadın riyasetinde vücut bulan bu 2025 model Frankenstein eseri, zahirde bir korku sineması gibi dursa da, batınında modern insanın o paramparça, o dikiş tutmaz ruh halinin beyaz perdeye yansımış ontolojik bir çığlığıdır. Oscar Isaac’in bakışlarındaki o ben…devamı

bnbukydndegilim 6 months ago

Soyut Dışavurumcu Bir Dostluğun Anatomisi Veyahut Yan Yana

Mert Baykal

166 Gönderi

Soyut Dışavurumcu Bir Dostluğun Anatomisi Veyahut Yan Yana isminin o tumturaklı ve bilerek uzatılmış ironisinden de anlaşılacağı üzere, sadece bir zengin adam-fakir adam hikayesi değil, Türk sinemasının bilinçaltında yatan iki devasa fay hattının; yani Akademik Ciddiyet ile Mahalle Absürdizminin IMAX…devamıSoyut Dışavurumcu Bir Dostluğun Anatomisi Veyahut Yan Yana isminin o tumturaklı ve bilerek uzatılmış ironisinden de anlaşılacağı üzere, sadece bir zengin adam-fakir adam hikayesi değil, Türk sinemasının bilinçaltında yatan iki devasa fay hattının; yani Akademik Ciddiyet ile Mahalle Absürdizminin IMAX boyutlarında kafa kafaya çarpışmasıdır! Film, Fransız sinemasının o naif sınıf çatışmasını alıp, bizim coğrafyanın filtresiz gerçekliğine öyle bir oturtuyor ki, ortaya çıkan eser bir adaptasyon olmaktan çıkıp sosyolojik bir manifesto haline geliyor. Bir yanda Haluk Bilginer’in canlandırdığı Refik karakteri var; bu adam sadece felçli bir aristokrat değil, o adeta Türk aydınının, o fildişi kulelere hapsolmuş, bedeni yüksek kültür ile kilitlenmiş ama ruhu sıkışmış trajik heykelidir. Diğer yanda ise Feyyaz Yiğit’in hayat verdiği Ferruh; kaosun, plansızlığın, hallederiz abiciliğin ve anlamsızlığın ete kemiğe bürünmüş hali, adeta yürüyen bir dadaizm sergisi! Felsefi olarak bakarsak, Refik ve Ferruh’un ilişkisi Hegelci bir diyalektiğin kanlı canlı örneğidir; Refik Tezdir (Düzen, Kural, Trajedi), Ferruh Antitezdir (Kaos, Doğaçlama, Komedi). Bu ikisinin çarpışmasından doğan Sentez ise filmin ta kendisi: Yaşamak! Film bize, hayatın anlamının Refik’in dinlediği o ağır klasik müziklerde değil, Ferruh’un o müzikle dalga geçerken yaptığı tuhaf dansta saklı olduğunu, ciddiyetin aslında bir savunma mekanizması, mizahın ise en büyük saldırı silahı olduğunu haykırıyor. Ferruh, Refik’e acıyarak bakmıyor ki Levinasçı etikte en büyük hakaret acımaktır aksine ona eşit bir saçmalıkla yaklaşıyor ve işte tam bu noktada o steril, kokusuz malikane, birdenbire yaşayan, nefes alan, terleyen bir sirke dönüşüyor. Sosyolojik açıdan film, Türkiye’deki sınıfsal geçirgenliğin o tuhaf doğasını masaya yatırıyor; Batı’da bu iki karakter asla yan yana gelemezken, bizim kültürümüzde samimiyet denen o sihirli anahtarın, en kalın çelik kapıları bile nasıl açtığını, statülerin nasıl buharlaştığını görüyoruz. Haluk Bilginer’in Shakespearean derinliğiyle Feyyaz Yiğit’in Gibi evreninden getirdiği o boşluğun felsefesi çarpıştığında, seyirci olarak şunu idrak ediyoruz: İnsan, en nihayetinde, yanında saçmalayabildiği kişinin yanında özgürdür. Refik’in tekerlekli sandalyesini bir yarış arabasına, o hüzünlü bakışlarını ise bir kahkaha tufanına dönüştüren şey, Ferruh’un hayatı ciddiye almama ilgeliğidir. Sonuç olarak bu film; modern insanın yalnızlığına, bedensel veya ruhsal felçlerine karşı yazılmış en neşeli reçete, en gürültülü başkaldırı ve anlam arama, anı yaşa diyen devasa, enerjik, durdurulamaz bir yaşam övgüsüdür!

bnbukydndegilim 6 months ago

Sokak Kedisi Bob

Roger Spottiswoode

35 Gönderi

Sokak Kedisi Bob, ilk bakışta sevimli bir kedi ve sahibi hikayesi gibi dursa da, aslında varoluşsal bir direnişin ve öteki ile kurulan bağın en saf, en ciğerden gelen manifestosudur! Film, James'in uyuşturucu batağında kaybolmuş, toplumun görünmez kıldığı bir hayaletten, Bob…devamı

bnbukydndegilim 7 months ago

Jasmine

Cem Özüduru

17 Gönderi

Daha ilk saniyesinden ne olduğunu belli eden, iyi niyetli ama darmadağınık bir yapım. Açılış sahnesinden itibaren yönetmen sanki bakın burada hayatın içinden sahneler var demek istiyor ama ortaya çıkan şey sinema dili değil, kontrolsüz bir amatörlük hissi. Kamera elde kullanılıyor…devamıDaha ilk saniyesinden ne olduğunu belli eden, iyi niyetli ama darmadağınık bir yapım. Açılış sahnesinden itibaren yönetmen sanki bakın burada hayatın içinden sahneler var demek istiyor ama ortaya çıkan şey sinema dili değil, kontrolsüz bir amatörlük hissi. Kamera elde kullanılıyor fakat estetik bir tercih gibi durmuyor; daha çok kameraman bir yere yetişmeye çalışırken düşecekmiş gibi titriyor. Işık kullanımı desen tamamen başına buyruk. Bazı sahnelerde karakterin yüzü karanlığa gömülüyor, bazılarında ise ışık merceği kesiyor. ‘Doğal ışık’ diye açıklanmaya çalışılsa bile ekranda görünen şey doğal değil, sadece özensiz. Plan sekanslar bolca kullanılmış, evet. Ama Hollywood’da olduğu gibi teknik beceri göstermek yerine burada sadece sürenin dolması için çekilmiş hissi veriyor. Bir karakter iki dakika boyunca çay karıştırıyor, kamera da ona bakıyor ve sahne böylece “sanatsal” diye satılmaya çalışılıyor. Oysa bu tam anlamıyla ritmi yavaşlatan, sıkıcılaştıran bir boşluk. Kurgusal bir amaç yok; sadece bir şey olsun da boş durmasın mantığı. Oyunculuklar ise dizinin belki de en zayıf noktası. Başrol Jasmine’in duygusal derinliği olması gerekirken ortada sadece boş bakışlar ve ezberlenmiş gibi duran replikler var. Minimal oyunculukla ruhsuz oyunculuk arasındaki fark tam olarak burada ortaya çıkıyor. Partneri ise sürekli yapay bir telaş içerisinde; iki karakter arasında kimya yok, enerji yok, gerçeklik yok. Yan kadro ise tamamen kopuk. Sanki eve arkadaşları çağırmışlar, “hadi siz de iki replik okuyun” demişler gibi duruyor. Sahneye girdikleri anda izleyici gerçeklikten çıkıyor çünkü hiçbirinin varlığı dramatik yapıya hizmet etmiyor. Dizinin en tartışmalı ve en zorlama tarafı ise gereksiz yere sıkıştırılmış cinsel sahneler. Hiçbiri hikâyeyi ilerletmiyor, karakteri derinleştirmiyor, sahnenin duygusunu taşımıyor. Yalnızca sırf konuşulmak için eklenmiş hissi veriyor. Üstelik oyuncular arasında kimya olmadığı için bu sahneler doğal olmaktan çıkıp yapay, rahatsız edici ve tamamen amaçsız bir görüntüye dönüşüyor. Dramatik ton dağınık olduğu için bu sahneler sadece anlatıyı bölüyor. Hiçbir duygusal karşılığı olmayan, ‘cesur’ değil, yalnızca çaresizce dikkat çekmeye çalışan sekanslar. Sonuç olarak Jasmine, ne sanat yapabiliyor ne drama, ne romantizm kurabiliyor ne de psikolojik derinlik sunabiliyor. Kimliksiz, ritimsiz, kopuk bir iş. Kamera kararsız, ışık özensiz, oyunculuk ruhsuz, mekanlar ruhsuz, müzik alakasız. Üstüne amaca hizmet etmeyen cinsel sahneler eklenince dizi tamamen dağınık bir kolaj hâline geliyor. Gerçek hayatın içinden olmak isterken hayattan kopuyor; derin görünmek isterken yüzeysel kalıyor; cesur olmaya çalışırken sadece çaresiz bir görüntü veriyor. Kısacası Jasmine, iyi niyetle yola çıkmış ama her adımda yanlış yönde ilerlemiş ve geriye sadece izleyicide sabır testine dönüşen kötü bir deneyim bırakmış bir yapım.

bnbukydndegilim 10 months ago

The Last of Us

Neil Druckmann

148 Gönderi

The Last of Us televizyona uyarlanmış haliyle aslında şunu kanıtlıyor: iyi bir oyun hikayesi zaten başlı başına sinematikmiş. 2013’te çıkan PlayStation oyunu, Joel ve Ellie’nin yolculuğunu anlatırken oyuncuların kalbini kırıp gözlerini yaşartmıştı HBO uyarlaması ise aynı hikâyeyi ekranlara taşıyarak oyundan…devamıThe Last of Us televizyona uyarlanmış haliyle aslında şunu kanıtlıyor: iyi bir oyun hikayesi zaten başlı başına sinematikmiş. 2013’te çıkan PlayStation oyunu, Joel ve Ellie’nin yolculuğunu anlatırken oyuncuların kalbini kırıp gözlerini yaşartmıştı HBO uyarlaması ise aynı hikâyeyi ekranlara taşıyarak oyundan dizi olur mu? sorusunu tarihe gömdü. Pedro Pascal, Joel rolünde tam bir travmalı baba figürü. Kızını kaybetmiş olmanın yarattığı boşluğu doldururken Ellie’yle olan ilişkisinde hem sert, hem korumacı, hem de kırılgan yanlarını gösteriyor. Pascal’ın gözlerinde sürekli ben istemeden duygulanacağım bakışı var. Bella Ramsey ise Ellie’yi ekrana öyle güçlü ve doğal taşımış ki, oyun karakterinin replikleri neredeyse birebir kulaklarda çınlıyor. Onun sivri dili, alaycı mizahı ve aynı anda yaşadığı kırılganlık, hem oyunun fanlarını tatmin ediyor hem de diziyi ilk kez izleyenleri içine çekiyor. Dizinin en övgü alan taraflarından biri sadakati birçok sahne oyundaki kamera açılarına kadar yeniden canlandırılmış. Joel ve Ellie’nin köprü sahneleri, sessizce dolaştıkları harabe şehirler ya da gitar tınılarıyla ağır ağır ilerleyen duygusal anlar… Bunların hepsi oyuncuların kontrolünden çıkıp yönetmenin ellerinde birer tabloya dönüşmüş. Ama aynı zamanda dizi, oyunda göremediğimiz detaylara da alan açıyor. Özellikle Bill ve Frank’in hikâyesi, dizide neredeyse bağımsız bir kısa film kalitesinde sunuluyor; bu da oyunu bilenlere işte bu yüzden uyarlama değerli dedirtiyor. Mekan tasarımları ve sinematografi post-apokaliptik atmosferi şiirsel bir dille veriyor. Çürümüş apartmanlar, sarmaşıklarla kaplanmış şehirler, boş sokaklar… Bir yanda mantar enfeksiyonunun dehşeti, diğer yanda doğanın kendi düzenini geri alışı var. Kamera bazen Ellie’nin umut dolu gözlerine odaklanıyor, bazen Joel’in karanlık geçmişinin gölgesinde kalıyor. Ve tabii ki müzikler… Gustavo Santaolalla’nın oyundan aşina olunan o minimalist gitar tınıları, dizide de her sahneyi duygu bombasına çeviriyor. Bir sahnede zombiyle geriliyorsun, diğerinde iki nota duyup gözlerin doluyor. Sonuçta The Last of Us dizisi sadece bir oyun uyarlaması değil; hem oyunun ruhuna sadık kalıp hem de televizyon anlatısına yeni bir derinlik katıyor. Joel ve Ellie’nin yolculuğu sadece zombilerle değil, insanlığın kendisiyle mücadele. Oyun oynarken bir sonraki bölümde ne olacak? diye merak ediyorduk dizide ise aynı soruyu farklı bir duygusal yoğunlukla yeniden yaşıyoruz.

bnbukydndegilim 10 months ago

11.22.63

J.J. Abrams

373 Gönderi

11.22.63 James Franco’nun ben zaten hep zamanda kaybolmuş gibiyim” bakışlarını alıp JFK suikastının ortasına bırakıyor. Chris Cooper, kahvesini içerken bile abi zamanda yolculuğun kuralı budur ciddiyetinde; Sarah Gadon ise 60’ların romantizmini öyle doğal oynuyor ki, aşk kısmı neredeyse suikastı gölgede…devamı

bnbukydndegilim 10 months ago

Var Bunlar

Giray Altinok

96 Gönderi

Var Bunlar Var açılış sahnesinden itibaren seyirciye şunu söylüyor: Bak, burada çok büyük bir şey olmayacak ama hayatın kendisi zaten sinema. Yönetmen Arif Gökdeniz Uslu elde kamerayı sallantılı şekilde kullanıyor, ışıklar bazen o kadar doğal ki karakterin yüzünü göremiyorsun ama…devamıVar Bunlar Var açılış sahnesinden itibaren seyirciye şunu söylüyor: Bak, burada çok büyük bir şey olmayacak ama hayatın kendisi zaten sinema. Yönetmen Arif Gökdeniz Uslu elde kamerayı sallantılı şekilde kullanıyor, ışıklar bazen o kadar doğal ki karakterin yüzünü göremiyorsun ama o anda öyle sıradan bir replik geliyor ki, sen de diyorsun: Acaba bu teknik kusur mu yoksa sanatsal tercih mi? Dizinin en büyük gücü, gündelik detayları dramatik bir paketle sunması. Plan sekanslar bolca kullanılıyor ama Hollywood’daki gibi teknik şov için değil; daha çok arkadaş muhabbet ederken kamerayı bırakmamış havasında. Oyuncu kadrosu ise diziyi asıl özel yapan taraf. Giray Altınok Samet rolünde hem başrol hem de senarist. Onun bakışları hep uzaklara dalıyor, sanki derin bir felsefi söz söyleyecekmiş gibi bekliyorsun ama sonra Abi çay soğumuş diyor. İşte bu kontrast dizinin mizahını oluşturuyor. Kerem Özdoğan Tufan karakterinde aynı şekilde hem senarist hem başrol. Hep bir şeyleri karıştırıyor, hayatın ortasında debeleniyor; ama seyirci onun kaosunu izlerken kendi hayatındaki küçük absürtlükleri hatırlıyor. Cansu Diktaş Altınok ise Buket olarak doğallığıyla dikkat çekiyor. Sanki sette değil de evde oturuyormuş gibi oynaması dizinin gerçeklik hissini güçlendiriyor. Burak Topaloğlu (Levent) yan karakter gibi görünüyor ama varlığıyla bizden biri hissini veriyor; onun sahneleri, seyircinin bu adamı mahallede görmüş gibiyim demesini sağlıyor. Muhammed Türkoğlu (Özgür) ve Aysima Ateşeduran (Sinem) dizinin arkadaş grubuna sıcaklık katıyor; oyunculukları öyle doğal ki, sanki gerçekten yan masada sohbet ediyorlarmış da kamera tesadüfen kayda girmiş. Daha ileride Erşan Özhim (Mete) ve Şefik Taylan (Cengiz) gibi isimler de giriyor; onların katkısı da sanki sete uğrayan misafir gibi ama bu da hayatın spontane akışına hizmet ediyor. Mekan seçimleri oldukça minimal. Kafeler, parklar, evler… Masanın üzerinde üç çay bardağı, bir sigara paketi, biraz muhabbet; ve işte bir sahne hazır. Kamera bu detaylara odaklanıyor, çünkü dizinin estetiği tam olarak gündelik hayatın içindeki küçük ayrıntılardan besleniyor. Müzikler ise hep indie, lo-fi tınılarla ilerliyor. Karakter sevgilisinden ayrılıyor ama fonda öyle enerjik bir gitar çalıyor ki, sanki bir yandan halaya girilecekmiş gibi hissediyorsun. Sonuçta Var Bunlar Var, sinematografiyle sanat filmi havası yaratırken oyuncularıyla mahallede geçen sıradan bir gün tadı veriyor. Giray Altınok’un düşünceli bakışları, Kerem Özdoğan’ın kaotik doğallığı, Cansu Diktaş Altınok’un sade gerçekçiliği ve diğer kadronun bizdenliği birleşince ortaya hem festivallerde derinlik var diye yorumlanan hem de kahvede bizim çocuklar aynısı ya dedirten bir iş çıkıyor. Ne tam sanat filmi ne tam sitcom; ikisinin arasında bir yerde, tam da hayatın kendisi gibi: dramatik, komik, absürt ve samimi.