(@) - Raf

Var Bunlar Var açılış sahnesinden itibaren seyirciye şunu söylüyor: Bak, burada çok büyük bir şey olmayacak ama hayatın kendisi zaten sinema. Yönetmen Arif Gökdeniz Uslu elde kamerayı sallantılı şekilde kullanıyor, ışıklar bazen o kadar doğal ki karakterin yüzünü göremiyorsun ama…devamıVar Bunlar Var açılış sahnesinden itibaren seyirciye şunu söylüyor: Bak, burada çok büyük bir şey olmayacak ama hayatın kendisi zaten sinema. Yönetmen Arif Gökdeniz Uslu elde kamerayı sallantılı şekilde kullanıyor, ışıklar bazen o kadar doğal ki karakterin yüzünü göremiyorsun ama o anda öyle sıradan bir replik geliyor ki, sen de diyorsun: Acaba bu teknik kusur mu yoksa sanatsal tercih mi? Dizinin en büyük gücü, gündelik detayları dramatik bir paketle sunması. Plan sekanslar bolca kullanılıyor ama Hollywood’daki gibi teknik şov için değil; daha çok arkadaş muhabbet ederken kamerayı bırakmamış havasında. Oyuncu kadrosu ise diziyi asıl özel yapan taraf. Giray Altınok Samet rolünde hem başrol hem de senarist. Onun bakışları hep uzaklara dalıyor, sanki derin bir felsefi söz söyleyecekmiş gibi bekliyorsun ama sonra Abi çay soğumuş diyor. İşte bu kontrast dizinin mizahını oluşturuyor. Kerem Özdoğan Tufan karakterinde aynı şekilde hem senarist hem başrol. Hep bir şeyleri karıştırıyor, hayatın ortasında debeleniyor; ama seyirci onun kaosunu izlerken kendi hayatındaki küçük absürtlükleri hatırlıyor. Cansu Diktaş Altınok ise Buket olarak doğallığıyla dikkat çekiyor. Sanki sette değil de evde oturuyormuş gibi oynaması dizinin gerçeklik hissini güçlendiriyor. Burak Topaloğlu (Levent) yan karakter gibi görünüyor ama varlığıyla bizden biri hissini veriyor; onun sahneleri, seyircinin bu adamı mahallede görmüş gibiyim demesini sağlıyor. Muhammed Türkoğlu (Özgür) ve Aysima Ateşeduran (Sinem) dizinin arkadaş grubuna sıcaklık katıyor; oyunculukları öyle doğal ki, sanki gerçekten yan masada sohbet ediyorlarmış da kamera tesadüfen kayda girmiş. Daha ileride Erşan Özhim (Mete) ve Şefik Taylan (Cengiz) gibi isimler de giriyor; onların katkısı da sanki sete uğrayan misafir gibi ama bu da hayatın spontane akışına hizmet ediyor. Mekan seçimleri oldukça minimal. Kafeler, parklar, evler… Masanın üzerinde üç çay bardağı, bir sigara paketi, biraz muhabbet; ve işte bir sahne hazır. Kamera bu detaylara odaklanıyor, çünkü dizinin estetiği tam olarak gündelik hayatın içindeki küçük ayrıntılardan besleniyor. Müzikler ise hep indie, lo-fi tınılarla ilerliyor. Karakter sevgilisinden ayrılıyor ama fonda öyle enerjik bir gitar çalıyor ki, sanki bir yandan halaya girilecekmiş gibi hissediyorsun. Sonuçta Var Bunlar Var, sinematografiyle sanat filmi havası yaratırken oyuncularıyla mahallede geçen sıradan bir gün tadı veriyor. Giray Altınok’un düşünceli bakışları, Kerem Özdoğan’ın kaotik doğallığı, Cansu Diktaş Altınok’un sade gerçekçiliği ve diğer kadronun bizdenliği birleşince ortaya hem festivallerde derinlik var diye yorumlanan hem de kahvede bizim çocuklar aynısı ya dedirten bir iş çıkıyor. Ne tam sanat filmi ne tam sitcom; ikisinin arasında bir yerde, tam da hayatın kendisi gibi: dramatik, komik, absürt ve samimi.

bnbukydndegilim 1 year ago

The Rookie

Alexi Hawley

17 Gönderi

SELAMLARRR BROOKLYN NİNE NİNE SEVENLERE ALTERNATİF DİZİ ÖNERİSİ. İlk bölümde Nathan Fillion karşımıza çıkıyor, ama süper kahraman kostümü yok, kılıç yok, uzay gemisi yok… adam bildiğin 40 yaşında polis olmaya karar vermiş. Yani dizi sana ilk dakikada şunu söylüyor Kardeşim,…devamıSELAMLARRR BROOKLYN NİNE NİNE SEVENLERE ALTERNATİF DİZİ ÖNERİSİ. İlk bölümde Nathan Fillion karşımıza çıkıyor, ama süper kahraman kostümü yok, kılıç yok, uzay gemisi yok… adam bildiğin 40 yaşında polis olmaya karar vermiş. Yani dizi sana ilk dakikada şunu söylüyor Kardeşim, meslek seçmek için geç kaldığını düşünüyorsan yanılıyorsun. Hala vaktin var… ama koş biraz, çünkü suçlular beklemiyor. Sinematografi Los Angeles’ın kartpostal gibi manzaralarıyla başlıyor ama işin komiği şu Polisler genelde Hollywood filmlerinde kahraman gibi gösterilir ya, burada kameralar Nathan Fillion’ın nefes nefese kalışına zoom yapıyor. Adam kovalamaca sahnesinde koşarken senin de ciğerin daralıyor, ulan bu adam yakalayamayacak diyorsun ama yakalıyor. İşte orada dizi sana ikinci mesajı veriyor Tecrübe = kondisyon değil ama mantık fena da çalışmıyor. Mizahi tarafı mı? Bol. Çünkü bu dizide suçlular kadar komik olan bir şey varsa, o da kahramanımızın sakarlıkları. Adam eğitimde silahı çıkarıyor, yanlışlıkla el fenerini açıyor. Çete baskınına giriyor, ama bir anda pardon, ben buraya yanlış geldim bakışı atıyor. Yani dizi aslında rookie kelimesini sadece polislik için değil, hayat için de kullanıyor Hepimiz acemiyiz, sadece rezil olma seviyemiz değişiyor. Detaylar da güzel işlenmiş genç polis adayları full Instagram enerjisiyle olay yerine koşarken, Nathan Fillion karakteri sanki önce dizlerimi korumalıyım diyerek oturup nefesleniyor. İşte bu küçük farklar, diziye tat veriyor. Finale doğru işler biraz ciddileşiyor, çünkü suç şakaya gelmiyor. Ama The Rookie o dengeyi iyi tutuyor bir yandan dram, bir yandan mizah. Yani bir sahnede adamı vuruyorlar, diğer sahnede aynı karakter bu üniforma beni daha ince gösteriyor mu? diye espri yapıyor. Sonuç: The Rookie, polisiyeyi orta yaş kriziyle birleşmiş stand-up kıvamında anlatıyor. Bölüm bitince senin kafanda tek soru kalıyor Acaba ben de 40’tan sonra kariyer değiştirsem mi, yoksa nefes nefese kalmadan merdiven çıkmayı mı denesem önce?

bnbukydndegilim 1 year ago

İlk ve Son

Hakan Bonomo

143 Gönderi

İLK VE SON: Bir İlişkinin Açılıp Kapanan Sekmeleri İlk sahnede bakıyorsun, iki kişi arabada... konuşmalar yavaş, fonda belli belirsiz bir şarkı çalıyor ve sen daha bunlar sevgili mi, düşman mı demeden pat! Zaman kayıyor. Bir bakmışsın üç yıl önceye, sonra…devamıİLK VE SON: Bir İlişkinin Açılıp Kapanan Sekmeleri İlk sahnede bakıyorsun, iki kişi arabada... konuşmalar yavaş, fonda belli belirsiz bir şarkı çalıyor ve sen daha bunlar sevgili mi, düşman mı demeden pat! Zaman kayıyor. Bir bakmışsın üç yıl önceye, sonra beş ay sonraya, sonra ilk kavgalarına, sonra son sarılmalarına. Dizinin adı "İlk ve Son" ama sen bu ikisini ayırt edemiyorsun çünkü ilişki, bildiğin zamansal döngü gibi. Sanki Christopher Nolan romantik komedi yazmış ama depresyonda yazmış. sinematografi? Ah o sinematografi... 4:3 oranıyla resmen diyor ki: Sen bu diziyi geniş ekranda izlemeyi hak etmiyorsun, çünkü ilişkiler de geniş değil artık, dar. Nefes alacak yer yok. Buyur buradan yak. Kamera, karakterlere o kadar yaklaşıyor ki, Acaba araya girsem de sorunlarını çözsem mi? hissine kapılıyorsun. Yakın planlar, titreşimli kamera ve soluk pastel renkler… yani bir çifti izlerken hem göz tansiyonun yükseliyor hem de estetik algın tavana çıkıyor. Peki Mizah Nerede? Gizli. Gizli ama gerçek. Çünkü bu dizinin mizahı, bildiğin abi biz de aynısını yaşadık mızmızlanmasıyla geliyor. Mesela bir tartışma sahnesi var, Salih Bademci diyor ki: — Ben sustuğum zaman da konuşuyorum aslında. Ve sen o an, eski sevgiline attığın 142 tane mesajın neden yazıldığını hatırlıyorsun. Bu dizide mizah, kahkaha değil. Bu dizide mizah, lan harbiden biz niye böyleyiz? tokadıyla geliyor. İlişkiyi izliyorsun, önce gülüyorsun, sonra dur dur bu benim hayatım diyip sesi kısıyorsun, sonra açıyorsun, çünkü bağımlılık. Detaylar mı? Ulan Detaylar! Evdeki sandalye açıları bile karakterlerin ruh halini anlatıyor. Salih Bademci’nin oturduğu yer hep biraz eksik ışıklı, Özge Özpirinçci’nin bakışı ise sanki bi cümle daha kurarsan kalp krizi geçiririm seviyesinde. Dizi o kadar gerçek ki, araya girip Bakın bence biraz ayrı kalmanız size iyi gelir demek istiyorsun. Finale doğru? Zaman çizgileri iyice kırılıyor, sahneler üst üste biniyor ve artık neyin ilk neyin son olduğunu sen bile çözemiyorsun. Ki zaten dizi sana şunu diyor: > İlk ve son diye bir şey yok. İlişkiler sadece orta sahada top çeviriyor. Sonuç? İlk ve Son, bir aşk hikayesini değil, bir ilişkiyi izleyicinin üzerine çökerterek anlatıyor. Sevgilinle izlersen tartışırsın. Eski sevgilini hatırlarsan yazmazsın. Çünkü bu dizi terapi gibi ama faturasız. Bittiğinde tek düşündüğün şey şu Acaba biz nerde hata yaptık? Cevap geliyor: Zamanlamada.

bnbukydndegilim 1 year ago

Titanik

James Cameron

336 Gönderi

Titanik, sinema tarihinde yalnızca bir felaket filmi değil, aynı zamanda insanlığın kibirle örülmüş hikayesine atılmış devasa bir dipnot. James Cameron’un yönetmen koltuğunda oturduğu bu 3 saatlik görsel şölen, okyanusun ortasında yükselen bir gemiyi ve onun içinde filizlenen bir aşkı anlatırken,…devamıTitanik, sinema tarihinde yalnızca bir felaket filmi değil, aynı zamanda insanlığın kibirle örülmüş hikayesine atılmış devasa bir dipnot. James Cameron’un yönetmen koltuğunda oturduğu bu 3 saatlik görsel şölen, okyanusun ortasında yükselen bir gemiyi ve onun içinde filizlenen bir aşkı anlatırken, aslında arka planda çok daha sert bir gerçeği fısıldıyor. Hayatın en lüks gemisi bile batabilir. Film daha ilk sahnesinden itibaren bir zaman kapsülü açıyormuş hissi yaratıyor; seyirci olarak 1912’ye, katı sınıf ayrımlarının ve batmaz özgüveninin hüküm sürdüğü bir dünyaya adım atıyorsun. Kameralar, geminin alt katlarındaki daracık koridorlardan üst salonlardaki ihtişamlı balo alanlarına doğru süzülürken izleyiciye iki ayrı evren sunuyor biri hayatta kalma mücadelesi veren gölgeler diyarı, diğeri ise şampanyaların patladığı sahte bir cennet. O geçişler öyle doğal ve bir o kadar rahatsız edici ki, filmin en büyük gerilimi bile buzdağından önce bu sosyal uçurumdan geliyor. Rose ve Jack’in aşkı bu uçuruma atılan bir halat gibi, izleyiciye umutla çaresizliğin iç içe geçtiği o tuhaf hisleri yaşatıyor. Müzikler bu atmosferi adeta bir karakter gibi tamamlıyor. Celine Dion’un zamansız melodisi duyulduğu anda izleyici, henüz hiçbir trajedi yaşanmamışken bile burnunun direği sızlar. Bu, Cameron’un yönetmenlik maharetiyle birleşince her sahneye sızan bir öngörü hissi yaratıyor. Seyirci biliyor bu mutluluk uzun sürmeyecek. Ve o beklenen an geldiğinde, Titanik’in devasa gövdesi karanlık okyanusun soğuk kollarına teslim olurken, ekranın her köşesi bir resital gibi işliyor. Burada bile Cameron’un estetiğe olan takıntısı kendini belli ediyor; yavaş çekim, titreyen ışıklar, suyla dolan koridorlar… Hepsi hem şiirsel hem de dehşet verici. Titanik’in alt metni ise buz gibi bir tokat: Kibirle örülen sistemler, sınıf ayrımları ve biz batmayız özgüveni, doğa karşısında bir çocuğun savunmasızlığına dönüşüyor. Rose’un hayatta kalma hikâyesi yalnızca kişisel bir kurtuluş değil, aynı zamanda devasa bir kolektif çöküşün de simgesi. Jack’in kaderi ise hem izleyicinin kalbine saplanan bir hançer hem de filmin ikonik tartışmasını doğuran o meşhur tahta parçasıyla ölümsüzleşiyor. Sonuçta Titanik, aşkın, kaybın ve insan doğasının zaaflarının birbirine karıştığı bir destan. Sinema öğrencisi gözünden bakarsak; film, kadraj estetiğiyle bir tablo, ses tasarımıyla bir ağıt ve alt metniyle bir eleştiri manifestosu. Ama izleyici olarak baktığında aklında hep şu soru kalıyor. O tahtada gerçekten iki kişi sığar mıydı?

bnbukydndegilim 1 year ago

Son Durak: Kan Bağı

Zach Lipovsky

49 Gönderi

SON DURAK. İlk film uçakta başladı ve daha o patlamayla izleyiciye şunu öğretti Erteleme abi… ölüm Google Takvim gibi çalışıyor. İkinci film otobanda kütükler saçtı o sahneden sonra tüm dünyada tırların arkasında duran insanlar Önce sen geç abla moduna girdi.…devamı

bnbukydndegilim 1 year ago

Parazit

Bong Joon Ho

431 Gönderi

PARASITE. Bong Joon-ho’nun yönettiği bu şaheser, sınıf çatışmasının bütün ciddiyetini tencereye atıp üstüne iki kepçe kara mizah, bir tutam Güney Kore sineması çılgınlığı ve bolca abi zenginlerin evinde neden her şey bu kadar şık? sosu dökerek izleyicinin önüne koyduğu bir…devamıPARASITE. Bong Joon-ho’nun yönettiği bu şaheser, sınıf çatışmasının bütün ciddiyetini tencereye atıp üstüne iki kepçe kara mizah, bir tutam Güney Kore sineması çılgınlığı ve bolca abi zenginlerin evinde neden her şey bu kadar şık? sosu dökerek izleyicinin önüne koyduğu bir ziyafet. Fakir ve zengin ailelerin hayatlarının kesişmesi o kadar ince bir gerilimle işleniyor ki, filmi izlerken bir yandan ulan bizim aile de zenginlere CV mi yollasa diye düşünürken bir yandan bu sahne Instagram’da kaç like alır? kafasına giriyorsun. Bong Joon-ho’nun kadrajları öyle simetrik ve steril ki her kare sanki Pinterest görseli Mekan kullanımı tam bir ders konusu Park ailesinin minimalist evi, modern mimarinin kutsal kitabı gibi ve o evde çekilen her sahne sana şunu fısıldıyor zengin olsan sen de burada flat white içerken kitap okurdun Ama fakir aile o eve adım attığında bile görüntü o kadar güzel ki bir an için kapitalizmi unutup evin mutfağına hayran kalıyorsun. Kostümler bile sınıfsal metaforlarla dolu zenginler pijamayla bile Vogue kapağına çıkarım havasında dolaşırken fakirler sanki Zara’da %70 indirim reyonunda birbirlerini ezmiş ama kasaya yetişememiş gibi. Müzikler desen ayrı bir sanat eseri klasik tınılar bir yandan huzur verirken diğer yandan arkada bir anda acaba biri ölecek mi hissi yaratıyor. Oyunculuk tarafında Song Kang-ho’nun performansı öyle güçlü ki, adam sadece bakışlarıyla kapitalizmi çökertiriz diyebiliyor. Yan karakterler Park ailesi ise steril, elit ve hafif sinir bozucu onları izlerken vay arkadaş bunlar gerçekten evlerinde sinek uçsa mahkemeye verir diyorsun. Bodrum kat sahneleriyle üst kat arasındaki fark, sınıfsal uçurumun mimari bir metaforu evin her köşesi sana fısıldıyor Burası senin yerin değil dostum.Ve final? O sessizliğin içinden yükselen o çarpıcı sahneler… izleyicide kapitalizme dair öyle bir tokat etkisi yaratıyor ki, film bittikten sonra bir süre sessizce ekrana bakıp Benim kira günü ne zaman? diye hesap yapıyorsun. Sonuç? Parasite, sınıfsal eşitsizliği kara mizahın içine sarmalayarak post-modern bir başyapıt sunuyor Bong Joon-ho’nun kadraj estetiği, ses kullanımı ve karakter inşası izleyiciyi hem büyülüyor hem de rahatsız ediyor. Bu bir film değil kapitalizmin kafasına atılmış görsel bir tuğla. İyi ki de atılmış.

bnbukydndegilim 1 year ago

Prens

Çagdas Onur Öztürk

364 Gönderi

Yüzlerce gönderi, binlerce repliği halkın konuşmalarında, milyonlarca kesitleri sosyal medyada her yerde olan o dizi PRENS. Prens dizisi, Orta Çağ’ın bütün ciddiyetini alıp blender’a atıp üzerine iki kaşık stand-up, bir tutam GORA esprisi, biraz da eh işte Türk prodüksiyonu sosu…devamıYüzlerce gönderi, binlerce repliği halkın konuşmalarında, milyonlarca kesitleri sosyal medyada her yerde olan o dizi PRENS. Prens dizisi, Orta Çağ’ın bütün ciddiyetini alıp blender’a atıp üzerine iki kaşık stand-up, bir tutam GORA esprisi, biraz da eh işte Türk prodüksiyonu sosu döken bir iş Giray Altınok’un Prens'i tahta çıkmak isteyen ama motivasyonu bir sabah alarmı kadar düşük bir karakter, her bölümde sanki abi bu sarayda kimse çalışmıyor mu, herkes dedikodu yapıyor triplerine giriyor sinematografik olarak bakarsak MGX Studio’nun virtual production teknolojisiyle yaratılan manzaralar öyle etkileyici ki, bazen arka planda bir dragon spawnlanacak sanıyorsun ama onun yerine Saray aşçısı mı kralın baldızı mı? tartışmaları dönüyor. kamera açıları ise yönetmenin zaman zaman Tarantino olsam ne yapardım? diye düşünüp sonra Neyse dur şuradan total alayım demesi gibi. kostümler Orta Çağ modasıyla cosplay partisi arasında bir yerde, öyle ki Prens’in peleriniyle Starbucks’a gitse kimse yadırgamaz müziklerde ise epik orkestral temalar bir anda yerini ortalık karıştı hadi gırgıra bağlayalım tadında tonlara bırakıyor, bir sahnede kendinizi Vikinglerin arasında hissederken diğerinde İnci Taneleri mi bu? diyorsunuz oyunculuklar tarafında Giray Altınok bir yandan karakterin absürtlüğünü sonuna kadar götürürken bir yandan da Acaba bu Prens Netflix transferi yapsa tutar mı? dedirtiyor, yan karakterler ise öyle overacting ki sanki hepsi oyunculuk okulundan değil Saray Dedikodu Akademisi’nden mezun ve dizi genel olarak izleyiciye Taht oyunları mı bekliyordun? Hadi ordan, biz burada taht kahkahaları oynuyoruz diyerek sinema diliyle dalga geçen bir meta-komedi sunuyor sonuç? Sinema öğrencisi bakış açısıyla: “Bu işin mizahi subtext’i, post-modern tarih anlatısına kocaman bir gönderme epik ciddiyeti bilinçli şekilde baltalayarak izleyiciyle dördüncü duvarı yıkıyor… ama aynı zamanda iyi ki yıkıyor çünkü yıkmasa bu kadar eğlenemezdik. Ve işte tam da bu yüzden Prens sadece bir dizi değil bir halk hareketi, bir sosyal medya fenomeni, bir abi hatırlıyor musun o sahneyi? cümlesinin vücut bulmuş hali. Her repliği GIF olmuş, her sahnesi TikTok’ta bir ses trendine dönüşmüş. Çünkü bu dizi bize şunu öğretiyor. Saray entrikaları, tahta geçme kavgaları falan hikâye asıl mesele gülmek, absürtlüğün kollarına kendini bırakmak. Sinema öğrencisi olarak bunu analiz ederken kendini bir anda Peki ya Prens aslında feodal sistemin kapitalizme dönüşümünün alegorisi mi? diye sorgularken buluyorsun. Ama dizi sana alttan alttan diyor ki: Ağır ol koçum, ben sadece komediyim. Ve evet, belki tarihî tutarlılık bekleyenler için Ama öyle bayrak mı olur? O kale mi öyle? gibi detaylar var… ama kardeşim bu dizide zaten o bayrağı Prens ters takmış, kale zaten arka planda Unreal Engine’de yükleniyor, ne önemi var? Burada amaç kahkaha amaç saray dizisi’ni ayağa düşürmek, amaç Orta Çağ’ı mahalle dizisine çevirmek. Sonuç olarak Prens, televizyonda görmeye alışık olduğumuz dramları tokatlayıp yerine gel beraber saçmalayalım diyen bir Orta Çağ simülasyonu. Bu yüzden belki de tarih kitaplarına şöyle geçecek 2020’ler: Taht oyunlarından sıkılan halk, kahkaha oyunlarına yöneldi. Ve bir Prens vardı...

bnbukydndegilim 1 year ago

Borat: Şanlı Kazakistan Milletinin Çıkarlarını Arttırmak İçin Amerikan Kültürünün İncelenmesi

Larry Charles

12 Gönderi

Şimdi Borat deyince, ilk başta "Abi ne izliyorum ben ya?" dedirtiyor. Yani Kazakistan’dan çıkmış, elinde mikrofonla Amerika’yı keşfe çıkan bir adam var ama öyle düz belgesel falan sanma. Bu adamın derdi başka. Sacha Baron Cohen bu karakterle hem güldürüyor, hem…devamı

bnbukydndegilim 1 year ago

Karanlık Gece

Özcan Alper

27 Gönderi

Özcan Alper’in Karanlık Gecesi, Karadeniz’in büyüleyici manzarası eşliğinde vicdanın insana nasıl mezar olabileceğini anlatıyor. Hikâyenin merkezinde, geçmişte muhbirlik yapmış ve bunun bedelini hem dışlanarak hem de kendi ruhunu kemirerek ödeyen İshak var. Kasabasına döndüğünde, mahalle baskısının versiyon 5.0’ı ile karşılaşıyor:…devamı

bnbukydndegilim 1 year ago

Platform 2

Galder Gaztelu-Urrutia

106 Gönderi

Yine asansör var, yine yemek var… ama hâlâ mantık yok. The Platform 2, ilk filmin "yemek geldikçe insanlığımız gider" temasını alıp, bu sefer daha da derin(!) bir yere taşımaya çalışıyor. Ancak sonuç? Katlar hâlâ aşağıya indikçe garipleşiyor, karakterler hâlâ felsefi…devamı