(@) - Raf

Bu filmi anlatmanın en dürüst yolu şu: Grotesque’in ne hikâye anlatmak, ne karakter tanıtmak, ne de atmosfer kurmak gibi bir derdi var. Baştan sona tek amacı mide bulandırmak. “Gel birkaç sert sahne çekelim, millet kussun yeter” kafasında yapılmış ve öylece…devamı

burakt0 1 year ago

Keçi

Buster Keaton

1 Gönderi

Hiç beklenmedik anlarda, olmadık sahnelerde sizi güldürebilen bir filmdi The Goat. Bir kez güldüğünüzde film boyunca yüzünüzdeki o gülümseme gitmiyor, öyle bir filmdi. Bu filmde de yine Buster Keaton’ın zekasına ve vizyonuna şahit oluyoruz. Kağıt üzerinde basit gibi duran bir…devamı

burakt0 1 year ago

Yurt

Nehir Tuna

38 Gönderi

Spoiler içeriyor Normalde buraya stok incelemeler atıyorum ama bu film hakkındaki görüşlerimi özellikle yönetmen üzerine düşüncelerimi hemen paylaşmak istedim. Yurt filmini izlemeden önce yorumlara baktım. Normalde bunu pek yapmam ama bu filmde özellikle merak ettim. Yorumlar oldukça karışıktı; genel kitle filmi sevmişti…devamıNormalde buraya stok incelemeler atıyorum ama bu film hakkındaki görüşlerimi özellikle yönetmen üzerine düşüncelerimi hemen paylaşmak istedim. Yurt filmini izlemeden önce yorumlara baktım. Normalde bunu pek yapmam ama bu filmde özellikle merak ettim. Yorumlar oldukça karışıktı; genel kitle filmi sevmişti fakat bana göre fazla basit düşünmüşlerdi. En ufak politik dokunuşta hemen “vay be, ne cesur film” demişler. Oysa maalesef bu film cesur falan değil. Üstelik yönetmen ve yazar Nehir Tuna, filmden bile daha korkak bir duruş sergiliyor. Geçen yıl izlemeyi düşünmüştüm ama güvendiğim birkaç arkadaşım ve bazı eleştirmenlerle konuştuktan sonra vazgeçmiştim. Şimdi ise izlemek istedim; çünkü son dönemde gereğinden fazla “cesur film” lafları duymaya başladım. SPOILER Bu filmin tam olarak neresi cesur? İki şeriat karşıtı slogan attığı için mi? Tarikat yurdunda dayak gösterildiği için mi? İçi boş laiklik numaraları mı cesaret? Yoksa eşcinsel karakterler mi? Bunların hepsini biz Twitter’da zaten yapıyoruz, görüyoruz. Belki Arapça kelimelerin bulunduğu birkaç broşürün yakılması cesur sayılabilir, ama cesaret bu kadar. Baştan sona hem film hem de yönetmen Nehir Tuna korkak davranıyor. Tarikatlar ancak bu kadar iyi gösterilebilirdi. Dediğim saçma kaçıyorsa, tarikatlar ve yurtlarla ilgili birkaç habere bakın; ne demek istediğimi anlayacaksınız. Dayak, baskı ve birkaç ayin gösterince tarikat yurdu anlatmış olmuyorsunuz, maalesef. Anlatmak istediği konu dışına fazlasıyla çıkan bir film: Yurt. Tarikat yurdunda yaşamaya çalışan bir çocuğu mu anlatıyor? Aile sorunlarını mı? Ergenliği mi? Bir aşık olma hikâyesi mi? Yoksa bir eşcinsel hikâyesi mi? Nehir Tuna hepsini anlatmaya çalışıp hiçbirini anlatamamış, üstelik anlatmaya çalıştığını bile inkâr etmiş. Filmi izledikten sonra biraz baktım; Nehir Tuna’nın film hakkında konuşurken Ahmet ve Hakan arasındaki ilişkiyi abi-kardeş olarak yorumladığını gördüm. Size bu ikili abi-kardeş gibi mi geldi? Bu ikilinin bulunduğu bir sahnede Burak Kut’un Heycanlıyım şarkısı çalıyordu; abi-kardeş ilişkisi için oldukça uygun bir şarkı seçimi, değil mi? Benim sorunum eşcinsel karakterlerle değil; sorun, bunu anlattığı besbelli olduğu hâlde, bir şeylerden korkup inkâr edilmesi. Filmi seven insanların yorumlarına da baktım; çoğu eşcinsellik var diye, kötü anlatımla da olsa laiklik var diye, ya da yine kötü de olsa tarikatları anlattığı için filmi övmüş. Yani bana sorarsanız, bu filmi sevebilmek için ya bilgisiz olmak ya da çok da dikkat vermeden izlemek gerekiyor. Ha bir de belli bir kitle var; en ufak bir eşcinsel karakter görse tam puan veren tayfa, onları unutmak yok. Filmin siyah-beyaz oluşuna geçelim: Estetik dursun diye mi böyle yapılmış? Hayır. Sadece festivallere girebilmek ve olmayan bir filmi sanat filmiymiş gibi gösterebilmek için siyah-beyaz tercih edilmiş. Bu konuda başarılı da olmuş; çünkü festivallerde gösterildi ve aptal “sanat sepet” tayfa tarafından da sevilmiş. Ama gerçekçi olalım. Gerçekçi olalım; çünkü sanat filmi dediğimiz şey kesinlikle bu değil… Hadi iyi şeylerden de bahsedeyim: Oyunculuklar mükemmele yakın, sinematografi de aynı şekilde. Üstelik senaryo da kağıt üzerinde fena durmuyor. Ama işte, hem çorba gibi oluşu hem de anlatmaya çalıştığı şeyi inkâr etmesi, filmi daha da kötü hale getirmiş. Bunun sebebi muhtemelen 2010’da yazılmaya başlanan senaryonun ancak 2019’da bitmiş olması. Büyük ihtimalle ara ara el atılmış, çok da önemsenmemiş, sadece bir PR projesiymiş gibi çıkmış ortaya Yurt. Kısacası bu film olmamış, elle tutulur bir yanı yok. Verdiğim puan sadece filmin anlatmaya çalıştığı bazı konuları sevmemden, oyunculuklardan ve sinematografiden geliyor. 4,92/10

burakt0 1 year ago

Son Bir Macera

Genndy Tartakovsky

2 Gönderi

Direkt filmin hikayesi cinsellikle ilgili, ama bu kadarını cidden beklemiyordum. Sausage Party izleyip eğlenebilmiş biri olarak söylüyorum bunu: Fixed filmini eğlenmekten çok yüzümü ekşiterek izledim. Tamam, Sausage Party de öyle çok iyi bir film değildi; ancak cinsel mizahı yerindeydi, tekrara…devamı

burakt0 1 year ago

Genç Sherlock

Buster Keaton

12 Gönderi

Filmi izlemeden önce iyi olacağından emindim ama daha ağır ilerleyeceğini düşünmüştüm. Ancak film, tam tersi, şaşırtıcı bir şekilde akıcı ilerliyor. Ufak tefek de olsa yer alan aksiyon sahneleri, zamanının çok ötesinde ve izlerken gerçekten keyif veriyor. Buster Keaton’un fiziksel mizahı,…devamı

burakt0 1 year ago

Açlık Oyunları

Gary Ross

94 Gönderi

(Rewatch) İzleme listemde bekleyen 1000’den fazla film olmasına rağmen, buradaki bir kullanıcının üst üste The Hunger Games izlemesinden gaza gelip ben de tekrar izledim. İlk ne zaman izlediğimi hatırlamasam da, birçok sahnesi hâlâ aklımda kalan bir filmmiş The Hunger Games.…devamı(Rewatch) İzleme listemde bekleyen 1000’den fazla film olmasına rağmen, buradaki bir kullanıcının üst üste The Hunger Games izlemesinden gaza gelip ben de tekrar izledim. İlk ne zaman izlediğimi hatırlamasam da, birçok sahnesi hâlâ aklımda kalan bir filmmiş The Hunger Games. Doğal olarak, ilk izlediğim zamana nazaran bu kez birçok sahneyi çok daha iyi anladım ve idrak ettim; ama hâlâ bazı sahneler saçma veya gereksiz geldi. Bunun ilk film olmasından dolayı evreni anlatacağını biliyorduk; ancak buna rağmen boşta kalan yerler var. Spoiler vermeden örnek vermeye çalışırsam, Katniss ve Rue ikilisi filmde aşırı klişe işleniyor. Bu klişeyi “eski film” diyerek de kurtaramıyoruz maalesef; çünkü 2012 yılında Django, The Dark Knight Rises, Cloud Atlas, The Master ve daha aklıma gelmeyen birçok film, klişeden olabildiğince uzak kalmaya çalışırken, The Hunger Games, duygu geçirilebilecek belki de en önemli anlardan birinde klişeye sığınıyor. Üstelik bunu bir kez yapmakla kalmıyor, birkaç sahnede tekrar ediyor. Ayrıca filmde bazı oyunculuklar aşırı ortalama geldi; buna başrolümüz Jennifer Lawrence da dahil. Filmin kötü yanlarını baştan vermiş olsam da, aslında iyi yaptığı birçok şey var. Öncelikle CGI konusunda bahsedenler olmuş; evet, filmin efektleri özellikle şimdiki izleyişte göze batıyor. Ama The Hunger Games’i, The Dark Knight Rises veya Avengers gibi filmlerle kıyaslamak doğru değil; çünkü o filmler, The Hunger Games’in yaklaşık üç katı bütçeyle yapılmıştı ve hatta Avengers’ta bile bazı efektler göze batıyordu. Filmin iyi yaptığı şeylere gelecek olursak: Evreni anlatmak, tanıtmak ve atmosferi hissettirmek konusunda çok başarılı ve bunu başaran sayılı filmlerden. Müzik konusunda da oldukça iyi; film boyunca çalan parçalar bir yana, end credits’te çalan Safe & Sound şarkısı filmi sonlandırırken bambaşka bir hava katıyor. Ufak tefek mide bulandıran sinematografi haricinde, aksiyon tarafında da oldukça başarılıydı The Hunger Games. Tabii filmi kitabıyla kıyaslayacak olursak gömebiliriz; en basitinden benim de bahsettiğim Rue ve Katniss çok daha derin işleniyor. Spoiler olmaması için detay vermiyorum, ama daha birçok olay filmde basitleştirilmişken, kitapta oldukça derin işleniyordu. Ben bu tip şeylerde kitap ve filmi ayrı tutmaya çalışırım; aksi takdirde birçok uyarlamadan keyif alamayız. Sanırım buna en yakın örnek, Mickey 17 ve Mickey 7 kitapları arasındaki farklılıklar olabilir. Tamam, Mickey 17 bu haliyle de çok iç açıcı değildi ama kitabıyla arasında ciddi fark vardı. Biraz daha eskiye gidip Game of Thrones dizisini de örnekleyebiliriz; ama çok da uzatmaya gerek yok, film ve kitabı ayrı tutanlardanım ben. (En azından çoğu zaman.) Kısacası, klişelere sığınmasa ve 142 dakikalık sürede çok daha gerekli sahneler kullanılsa, gerçekten “efsane” diyebileceğimiz bir film olabilirdi. Ama bu hâliyle ortalamanın birkaç tık üstü olarak kalıyor. 7,53/10

burakt0 1 year ago

Bıçak Sırtı

Ridley Scott

39 Gönderi

(Rewatch) Blade Runner’ı bir kez daha izlemek istedim ve bu kez Final Cut versiyonuna bakayım dedim. Bu versiyon, kafamızdaki soru işaretlerini çözmek yerine, daha da fazla soru işareti ekledi ve ben bunu sevdim. Spoiler vermeden yazmak istiyorum ama ne yazacağımı…devamı

burakt0 1 year ago

İki dil bir bavul

Orhan Eskikoy

42 Gönderi

İki Dil Bir Bavul filmini izlemeden önce bu kadar düz bir hikâye beklemiyordum. Sadece dil değil, daha fazla ayrımı gözler önüne sereceğini; hatta belki siyasete bile dokunacağını düşünmüştüm. Gereksiz beklenti yapmışım. Belki de bu haliyle daha iyidir çünkü izlerken herhangi…devamı

burakt0 1 year ago

Erkekler Sarışınları Sever

Howard Hawks

3 Gönderi

(Rewatch) Howard Hawks imzalı Gentlemen Prefer Blondes, 50’ler Hollywood’unda müzikal/komedi türünün en bilinen örneklerinden biri. Ancak kesinlikle benim kafama göre bir film değil. İlk izlediğimde de sevememiştim, bu ikinci denememde de pek değişen bir şey olmadı. Filmin en büyük problemi,…devamı(Rewatch) Howard Hawks imzalı Gentlemen Prefer Blondes, 50’ler Hollywood’unda müzikal/komedi türünün en bilinen örneklerinden biri. Ancak kesinlikle benim kafama göre bir film değil. İlk izlediğimde de sevememiştim, bu ikinci denememde de pek değişen bir şey olmadı. Filmin en büyük problemi, dönemin komedi anlayışında sık gördüğümüz gibi, hikâyeye neredeyse hiç özen gösterilmemesi. Olay örgüsü geri planda; filmin asıl amacı müzikal numaralarla sizi etkilemek. Evet, Marilyn Monroe gibi bir efsane başrolde olunca bu formül kâğıt üzerinde çalışır gibi görünüyor ama işte, bana yetmedi. Şimdi, burada Marilyn’den bahsederken aklım ister istemez Kennedy’ler, CIA-FBI iddiaları, ölümünün intihar değil cinayet olabileceği teorilerine kayıyor ama konuya sadık kalayım. Gentlemen Prefer Blondes, bir hikâye anlatmaktan çok, şarkı-dans setleri arasında gezinmeniz için var gibi. Neredeyse “farklı farklı klipler izliyormuşsunuz” havası veriyor. Bununla birlikte, filmin hakkını yemeyelim: müzikal kareografiler dönemin standartlarına göre çok iyi işlenmiş. “Diamonds Are a Girl’s Best Friend” sahnesi sinema tarihinin en iyilerinden. Marilyn’in pembe elbisesi, koreografi ve kamera hareketleri kusursuz. Jane Russell’ın havuz sahnesi de o kadar doğal ki, planlı mı yoksa doğaçlama mı kestirmek güç. Bu doğallık, karakterine de cuk oturmuş. Teknik tarafta ise set tasarımları ve kostümler gerçekten başarılı. Renk paleti, 50’ler Technicolor’ının tüm ihtişamını sergiliyor. Müzikal numaralar arasında o dönemin Broadway etkisi hissediliyor. Benim gibi hikâye odaklı bir izleyiciyseniz film sizi tatmin etmeyebilir. Ama dönemin Hollywood müzikallerine, star sistemi kültürüne ve Marilyn Monroe’nun kariyerinde ikonlaşan anlara tanıklık etmek istiyorsanız, bu film bir zorunluluk gibi. Hikâyesiz ama gösterişli… tam bir 50’ler Hollywood’u. 6,07/10

burakt0 1 year ago

Kalender Pide

Ömer Sinir

18 Gönderi

Normalde uzun uzun yazmayı, anlatmayı severim ama Kalender Pide hakkında çok kısa yazarak hakkını vereceğim. Kalender Pide, sanki 12 yaşındaki bir çocuğun “komik olsun yeter” diyerek alelacele karaladığı bir senaryodan fırlamış gibi. Film, klişe yağmuruna tutulmuş; her sahnede tanıdık espriler,…devamı