(@) - Raf

“Hiç geçmeyen,hiç unutulmayan şeyler de var,beyefendi! Ölünceye kadar insanın sırtından atamayacağı şeyler de var…” "..gitgide konuşmayı daha az sever olmuştu.."

ceylann 2 years ago

Bazılarımız şiirlere tutunuyor, Bazılarımız şarkılara, Bazılarımız filmlere tutunuyor, Bazılarımız kitaplara, Sanırım artık insan, Tutunamıyor insana.. -Ramazan Samet Yılmaz

ceylann 2 years ago

Suç ve Ceza

Dostoyevski

229 Gönderi

Spoiler içeriyor Suç ve Ceza'nın hayatın farklı dönemlerinde tekrar okunması gereken bir eser olduğunu düşünüyorum. Dünyaya bakışımız değiştikçe yepyeni noktalar keşfediyoruz sanki içinde. Kitabın konusunu zaten herkes bildiği için ben dikkatimi çeken noktalardan, bende uyandırdığı hislerden ve okumalarımdan bahsetmek istiyorum. -İlk okuduğumda…devamıSuç ve Ceza'nın hayatın farklı dönemlerinde tekrar okunması gereken bir eser olduğunu düşünüyorum. Dünyaya bakışımız değiştikçe yepyeni noktalar keşfediyoruz sanki içinde. Kitabın konusunu zaten herkes bildiği için ben dikkatimi çeken noktalardan, bende uyandırdığı hislerden ve okumalarımdan bahsetmek istiyorum. -İlk okuduğumda 13 yaşındaydım ve hem Dostoyevski'yle hem de Rus edebiyatıyla tanışma kitabımdı. Çok etkilenmiş ve kitabı çok sevmiştim. Raskolnikov'un içsel hesaplaşmalarını okurken psikolojik analize ilgi duymaya başlamıştım ve insanları farklı açılardan gözlemleme alışkanlığım da böylece başlamıştı(faydasını hep gördüm). Bir de kitabı okudukça yazarla ortak düşüncelerimizi fark edip nasıl şaşırdığımı çok iyi hatırlıyorum. O zamandan beri bir yazarla arkadaş olma şansın olsa diye başlayan her cümleye cevabım aynı. -İkinci kez okuduğumda 20 yaşındaydım. Kişisel tarihimin en fevri zamanları olduğundan sanırım Raskolnikov'un anlık değişen ruh hallerini çok iyi anlıyordum. İnsanları bir anda silip hayatından çıkarabilmesini de aynı şekilde. İyilik ve kötülüğe dair sorgulamaları ile içini kimseye dökmeyişi bu okumamın daha çok odağındaydı diyebilirim. -Üçüncü kez okumayı özellikle 30 yaşımda istediğimden bir iki gündür hasret gideriyoruz bu eski dostla. Rodya'yı özlemişim ilk fark ettiğim şey bu oldu. Diğer okumalarımdan farklı olarak onun kendi içinde nasıl bir fırtınaya yakalandığını çok daha net görebilmiş oldum. Bir yanda yaptığı şeyi suç olarak bile görmeyen, kendini büyük işler yapan diğer tarihsel kişilerle bir tutup işlediği cinayetleri küçük bir fedakarlık olarak gören kibirli bir Raskolnikov; diğer yanda vicdanıyla baş edemeyip yere göğe sığamayan, hiç kimsede barınamayan, acıyla kavrulan bir Raskolnikov var. Garip ama ikisi de o evet. Ceza aldıktan sonra bile dönüp cinayeti hatırladığında pişmanlık duymadığını söylüyor ama itiraf edene kadar tek başına kalamayacak kadar da yaptığından rahatsız. Cinayet işlemesiyle başlayıp yuvarlanarak büyüyen devasa bir kar topunun altında kalır gibi çok büyük bir psikolojik yıkım yaşıyor. Aslında katil olmasından çok yaşadığı hayattan ve sefaletten bıkmışlığın verdiği bir bunalımdı bu bana göre. Çünkü Lizaveta için üzülmüş olsa bile tefeci kadının öldüğüne seviniyor daha çok. Öldürmüşsem ne olmuş avunmasına sık sık sarılıyor. Planını anlık harekete geçmeyle, her bir ayrıntıyı uzun uzun düşünüp sayısız kez üstünden geçmeden gerçekleştirdiği için sonuçtan memnun değil bana göre. Bir de son derece soğukkanlı olacağını zannederken birini öldürmenin teorilerindeki gibi bir çırpıda olup geride bırakacağı bir şey olmadığını fark etmesi ve yaptığı acemice hareketleri gururuna yedirememesi de etkili bence bunda. Bütün bu süreçte en sevdiği kişilere bile yabancılaşıp herkesten uzaklaşmak istiyor ama tek başına da kalamıyor. İçten içe sevgi isterken hırçınlaşıyor. Bu şekilde kendi cehenneminden geçtiği için sanırım aldığı ceza pek de etkilemiyor onu. Hatta bir yanı bu cezanın mutlaka gerekli olduğunu düşünüyormuş gibi belli bir süre sonra Sonya'nın da aşkıyla içsel huzuruna kavuşma adımlarını atmaya başlıyor. Daha da uzatmak istemediğim için yazmayacağım birçok detay çarptı bu okumada gözüme. Her bir karakterin yansıttığı ruhsal durum ve Dönem Rusyası, ayrı ayrı üzerine konuşulacak konular. Dostoyevski bambaşka seviyede bir yazar. Hala okumayan varsa onun için büyük kayıp olur.

ceylann 2 years ago

Ben çiçekleri renklileri delileri severim, bir de delilikleri. . -Özdemir Asaf

ceylann 2 years ago

Manifest

Jeff Rake

73 Gönderi

İnstagram'da denk gelip bir ara izlerim elbet listeme aldığım, izledikten sonra da neden daha önce izlemedim ki diye hayıflandığım bir dizi. Konusu, senaryosu, oyunculuklar, görsel efektler her biri o kadar iyiydi ki 4 günde 62 bölümü izletti bana. Evet gözlerim…devamı

ceylann 2 years ago

Yedi

David Fincher

306 Gönderi

Spoiler içeriyor Uzun zamandır listemde olup sürekli ertelediğim bir filmdi. Cinayet romanlarını ve filmlerini çok seven biri olarak bu filmi bu kadar geç izlediğim için kendimi kınıyorum. İnsan bir konusuna bakar en azından. Filme gelirsem Hubris Sendromu'na sahip katil seçilmiş kişi olduğunu…devamıUzun zamandır listemde olup sürekli ertelediğim bir filmdi. Cinayet romanlarını ve filmlerini çok seven biri olarak bu filmi bu kadar geç izlediğim için kendimi kınıyorum. İnsan bir konusuna bakar en azından. Filme gelirsem Hubris Sendromu'na sahip katil seçilmiş kişi olduğunu düşünüyor ve kendince günahkar insanları cezalandırarak öldürmeye başlıyor. Başroldeki iki dedektif de bu cinayetleri çözmeye çalışıyor. Hristiyanlıkta 7 büyük günah olarak geçen şehvet, gurur, öfke, tembellik, kıskançlık, oburluk ve açgözlülük katilin işlediği cinayetlerin ana teması. Filmde bu sıralamayı değiştirmiş. Nedeni başta belli olmasa da filmin sonunda, David'le olan sahnede kıskançlık ve öfkeyi sona bırakacak şekilde ayarlamak için değiştirdiği anlaşılıyor. John özel biri olmadığını söylüyor ama gizli bir kibir belirtisi bu. Sıradan olduğunu düşünen biri unutulmayacak işler yapmaya çalışmaz çünkü. Seri katillerin çoğunda tanınma, unutulmama, saygınlık takıntısı var. Cinayetlerini, sanatını icra eden bir sanatçı gibi özenerek planlaması aslında egosunun daha azıyla yetinememesinden kaynaklı. Birini öylece öldürmeyi zekasına hakaret sayar bu tarz katiller. Her bir cinayeti şova dönüştürmeli ve hakkında uzun yıllar konuşturmalıdır. Parmak izi bırakmamak için parmak uçlarındaki derileri kesmesi o zamanın teknolojisinde bulunmasını en çok zorlaştıran şeylerden biri ve gelip teslim olduğunda verdiği 'isteseydim yakalanmazdım' mesajına da katkıda bulunuyor. Yıllar önce böyle bir haber okuduğumu hatırlıyorum iki kişi parmak izi bırakmamak için parmaklarını ve avuç içlerini asitle yakmışlardı. Belki de bu filmden ilham almışlardır. Dedektif rollerinde Morgan Freeman ve Brad Pitt var. M. Freeman'a emekliliği gelmiş, egolarından arınık, deneyimli ve zeki dedektif rolü çok yakışmış. Olay yerinden tutulup getirilmiş gerçek bir dedektifmişçesine somutlaştırmış karakteri ki bu da onun farkı zaten. Olaylar arasında anında bağlantı kurabilen, zeki insanlara bayıldığım için Somerset karakterinin favorim olmasına da şaşırmadım. Mills karakterini ise tam tersi hiç sevmedim. Çok mızmız, fevri davranışları var. Duygularımla hareket ediyorum ayağına şımarık çocuk gibi davranıyor ve her türlü bildiğini okuyor. Film boyunca öfke kontrol probleminin üzerinde duruldu ki bir noktaya bağlanacağı burdan belliydi ve David şaşırtmayarak sonunda da öfkesine yenik düştü. Olması gereken buydu belki de insan karakter özelliklerini öylece bırakamıyor çünkü. Film boyunca aynı tavrı sürdürüp sevdiği kadın ölünce olgun tepki gösterse karakter tutarlılığı bozulmuş olacaktı o da ayrı bir konu. Tracy'nin kendini duyurma çabasından ölecek kişilerden biri olacağını ve David'in onu kaybedeceğini anlamıştım. Filmlerde uçarı, kayıtsız kişilerin durulmasının sebebi genelde sevdiği kişileri kaybetmek oluyor çünkü. Yine de Tracy'nin ve bebeğinin sonunun böyle olmasına çok üzüldüm. Bunlar dışında 95 dünyasında çocuk sahibi olmanın korkunç olduğunu düşünüyorlar. Böyle bir dünyaya çocuk getirilir mi düşüncesi her dönem var demek ki. 2023'ten bildiriyorum dünya hala korkunç bir yer. Bir de filmde FBI'ın okuma alışkanlıklarını incelemesi çok iyi değil mi? Özellikle şiddet, faşizm içerikli yayınlara kimler ilgi duyuyor, ne sıklıkta okuyor kaydının tutulması çok disiplinli bir önleme çalışması bence. Kesin gerçekte de böyle şeyler yapıyordur bunlar. Son olarak dolu dolu bir filmdi. Birçok alıntı yapılmış ve gerçekten kaliteli film yapmışlar. Aquinalı Thomas'tan bile bahsedilmişti helal olsun. Buralara kadar okuyan olur mu bilemiyorum ama benim gibi erteleyen varsa kesinlikle izlesin. Dünya güzeldir ve uğruna savaşmaya değer -Ernest Hemingway

ceylann 2 years ago

Kimlik

James Mangold

154 Gönderi

Çoklu kişilik bozukluğu her zaman garip gelen ve çok da merak ettiğim bir konu. İki kişilik arasında duygu, düşünce, karakter, cinsiyet vs o kadar farklılık olabiliyor ki günlük hayatta dengesiz dediğimiz kaç kişide vardır acaba? 24 farklı kişiliği bulunan hasta…devamı

ceylann 2 years ago

My Spy

Peter Segal

25 Gönderi

Spoiler içeriyor Nihayet seneyi kapattığım için bir süredir izlemek istediğim bu filmi kendime ödül olarak seçtim. Son işinde yakayı ele verdiği için sahadan alınan ajan JJ ve ona hayran ortağı Bobbi bir anne kızı izlemeye başlarlar. Bu angarya işte zaman geçmezken aşırı…devamı

ceylann 2 years ago

-Gözden, ırak olan gönülden de ırak olur mu efendimiz? -Hayır Olric. Yüreğinde bir yer açıp oraya oturttuğun her kimse, seninle birlikte gider her yere. . Tutunamayanlar, Oğuz Atay

ceylann 2 years ago

Kelebeğin Rüyası

Yılmaz Erdoğan

225 Gönderi

Bir iki kesit dışında hiç bilgim olmadığından bu filmi daha soft bekliyordum ama öyle değilmiş. Modum yükselsin diye izleyip dert sahibi olarak bitirdim. 2. Dünya Savaşı'na girmediği halde girmiş kadar etkilenen 1940'lar Türkiyesi'nde Behçet Necatigil'in öğrencisi iki şair arkadaşı anlatıyor…devamı