(@) - Raf

Dostoyevski’nin Yeraltından Notlarını okurken kendimi karakterin zihninde kaybolmuş gibi hissettim. Kitap, bir yandan insana kendini sorgulatırken, diğer yandan bazı yerlerde fazlasıyla yoğun ve yorucu gelebiliyor. Ama tam da bu yüzden etkileyici; çünkü karakterin derin çelişkileri ve iç hesaplaşması beni içine…devamıDostoyevski’nin Yeraltından Notlarını okurken kendimi karakterin zihninde kaybolmuş gibi hissettim. Kitap, bir yandan insana kendini sorgulatırken, diğer yandan bazı yerlerde fazlasıyla yoğun ve yorucu gelebiliyor. Ama tam da bu yüzden etkileyici; çünkü karakterin derin çelişkileri ve iç hesaplaşması beni içine çekti. Kitap, bir adamın kendi iç dünyasında kaybolurken, insanlık halinin en karanlık köşelerine ışık tutmayı amaçlıyor. Bu adam, ismini asla öğrenemediğimiz bir karakter. Yazar, karakterin adını bize özellikle vermiyor çünkü bu kişi bir prototip. Hepimizin içindeki çelişkiler, karmaşalar ve kendiyle çatışmalarla yüzleşen bir insan. Bir nevi hepimizden bir parça taşıyor. Kitap iki bölüme ayrılmış: Yeraltından ve Notlar. "Yeraltı" dediğimizde aklımıza genelde fiziksel bir mekan gelir ama burada Dostoyevski’nin kastettiği şey çok daha farklı. İnsanın kendi zihnindeki o görünmeyen, karanlık katmanlar... Hepimizin içinde bir yeraltı var, sadece farkında değiliz ya da fark etmekten korkuyoruz. Birinci bölüm, Yeraltından, oldukça ağır ilerliyor. O kadar yoğun bir metin ki bazen bırakmayı düşündüm. "Acaba başka bir kitaba mı geçsem?" diye sordum kendime. İyi ki bırakmamışım. Bu bölüm kesinlikle yavaş ve sakin bir şekilde okunmalı. Hızlıca okuyup geçmek mümkün değil çünkü olay örgüsü yok. Karakter bir düşünceyi dile getiriyor, sonra kendi söylediğini inkar ediyor. Kendi kendine konuşur gibi yazıyor, bazen de düşünceleri bir tür içsel monoloğa dönüşüyor. İkinci bölüm, Notlar, bir olay örgüsüne sahip ve daha akıcı. Bu bölümde karakterin korkuları ön plana çıkıyor. Yaşamak, sevmek, heyecan duymak istiyor ama korkuları o kadar büyük ki, bu isteklerinin önüne geçiyor. İnsanlardan nefret ediyor, olaylardan nefret ediyor ama en çok da kendisinden nefret ediyor. Bu nefretin kökeninde ise değersizlik duygusu var. Kendini her şeyden soyutlamış ve o kadar yalnız ki yalnızlığı artık bir ceza değil, bir alışkanlık haline gelmiş. Karakterin hissettiği bu yalnızlık, bana insanın kendi içine hapsolma halini gösterdi. O yalnızlık bazen güvenli bir sığınak gibi görünüyor ama aslında en büyük tehlike de orada. Çünkü ne kadar derine inerseniz, o kadar kayboluyorsunuz. Ve ne yazık ki, bu yalnızlık karakteri tüketmiş. Ayrıca karakterin "rasyonel insan" kavramını sorgulaması çok ilgimi çekti. Sıkça şunu soruyor: "Mantıklı bir varlık olmamız bizi mutlu ediyor mu? Ya da irrasyonel kararlar alıp kendi kendimize zarar verdiğimizde, aslında daha mı özgür oluyoruz?" Bu sorgulamalar, insan doğasının karmaşıklığını fark etmemi sağladı. Dostoyevski’nin bu kadar yoğun bir duyguyu böylesine derin bir şekilde ifade edebilmesine hayran kaldım. Kitaptaki tek bir cümleyi anlamaya çalışırken saatlerce düşünebiliyorsunuz. Kitap zaman zaman ağır geldi, çünkü dilinin yoğunluğu ve karakterin bazen dağınık düşünceleri dikkatimi toplamayı zorlaştırdı. Ama bu, metni daha düşünerek okumamı ve karakterin iç çelişkilerini anlamamı sağladı. Kısaca, bazen yoruldum ama kesinlikle değdi.

crowthera 1 year ago

Sil Baştan

Michel Gondry

321 Gönderi

Son zamanlarda izleme listemde uzun zamandır bekleyen "Sil Baştan"ı an itibariyle bitirdim ve filmin ne kadar popüler olduğunu bildiğimden beklentilerim yüksekti. Ancak izledikten sonra kendimi tam bir hayranlık içinde bulamadım. Kötü bir film kesinlikle değil ama benim için "efsane" kategorisine…devamıSon zamanlarda izleme listemde uzun zamandır bekleyen "Sil Baştan"ı an itibariyle bitirdim ve filmin ne kadar popüler olduğunu bildiğimden beklentilerim yüksekti. Ancak izledikten sonra kendimi tam bir hayranlık içinde bulamadım. Kötü bir film kesinlikle değil ama benim için "efsane" kategorisine de girmiyor. Yine de filmin üzerinde düşündürdüğü konular ve oyunculuk performanslarıyla dikkat çekici bir yapım olduğunu söyleyebilirim. Öncelikle oyunculuklara değinmek gerekirse, Jim Carrey ve Kate Winslet harika bir iş çıkarmış. Jim Carrey’in alışılmış komedi rollerinin dışında, duygusal ve melankolik bir karakter olan Joel’i bu kadar iyi canlandırması gerçekten etkileyiciydi. Kate Winslet ise Clementine karakterine hayat verirken özgür ruhlu, dinamik ve bir o kadar da karmaşık bir kişiliği yansıtmış. Bu iki karakterin, birbirine tamamen zıt ama bir o kadar da uyumlu bir çift olarak ekrana yansıması, filmi izlenir kılan en güçlü yönlerden biriydi. Ancak ilişkilerindeki bağlanma dinamikleri, filmin en düşündürücü yanıydı. Joel’in kaygılı bağlanma tarzı ve Clementine’ın kaçınmacı bağlanma yapısı, aralarındaki çatışmaların temel kaynağını oluşturuyor. Filmde bir şekilde birbirlerine dönmeyi başarsalar da bu tür bağlanma stilleri çözülmedikçe ilişkinin aynı döngüler içinde sıkışıp kalacağını düşündüm. Bu, filmin romantik boyutunu sorgulamama neden oldu. Sevgi her şey midir, yoksa sağlıklı bir ilişki için başka unsurlar da gerekir mi? Film, bu soruyu cevaplamaktansa açık bırakmayı tercih ediyor. Psikolojik derinliği açısından "Sil Baştan", insan ilişkilerindeki zorluklara ve hafıza üzerinden kendimizi nasıl yeniden tanımladığımıza dair güçlü bir altyapıya sahip. Joel ve Clementine, birbirlerinin hafızasından silinmeyi seçtiklerinde aslında geçmişin acılarını unutarak yeniden başlamayı hedefliyorlar. Ama film, bu seçimin yalnızca bir yanılsama olduğunu, insanın geçmişinden kaçamayacağını net bir şekilde ortaya koyuyor. Her şeyi unutup yeniden başlasalar bile aynı hataları yapma ihtimalleri yüksek. Bu noktada filmin daha karanlık ve gerçekçi bir sona sahip olmasının daha etkileyici olacağını düşündüm. Çünkü bağlanma problemleri ve ilişkilerindeki çatışmalar çözülmeden devam eden bir hikâye, romantik olduğu kadar üzücü de. Sonuç olarak, "Sil Baştan" izlenilebilir bir film. Hem psikolojik hem de duygusal açıdan pek çok katmanı var. Film, insanın geçmişle yüzleşme cesareti ve sevginin karmaşıklığı üzerine düşündürürken, ilişkilerdeki dinamikleri sorgulama fırsatı sunuyor.

crowthera 1 year ago

Tatil

Nancy Meyers

69 Gönderi

Sürekli karşıma çıkan ama bir türlü izleme fırsatı bulamadığım The Holiday'i, hazır tam da bu havalarin filmiyken izleyeyim dedim. Filmin atmosferi beni tamamen içine çekti; sanki bir kitaptan uyarlanmış gibiydi. İngiltere’nin karla kaplı o küçük kasabası ile Los Angeles’ın güneşli…devamı

crowthera 1 year ago

Hayata Röveşata Çeken Adam

Marc Forster

105 Gönderi

Filmi aslında ilk olarak bir Instagramda görmüştüm. Otto’nun kasada yanlış ödeme olduğunda hakkını savunması ve intihar girişimi için alacağı şeylerde bile dikkatli olması ilgimi çekmişti. Filmde, intihar girişimlerindeki kontrolcülüğü çok iyi yansıtılmıştı. Hem bu yönü hem de olaylara olan yaklaşımı…devamıFilmi aslında ilk olarak bir Instagramda görmüştüm. Otto’nun kasada yanlış ödeme olduğunda hakkını savunması ve intihar girişimi için alacağı şeylerde bile dikkatli olması ilgimi çekmişti. Filmde, intihar girişimlerindeki kontrolcülüğü çok iyi yansıtılmıştı. Hem bu yönü hem de olaylara olan yaklaşımı Otto’nun karakterini derinleştiriyor. Gerçekten çok hoş ve anlamlı bir film. Özellikle Otto’nun Marisol’a araba sürmeyi öğretmesi ve aralarındaki yavaşça gelişen ilişki beni çok etkiledi. Ayrica Marisol’un heyecanı bana o kadar tanıdık geldi ki, ben de aynı süreçten geçtiğim için onun yaşadıklarını çok iyi anladım. Herkes araba sürmeyi anne karnında öğrenmiyor sonuçta; bu süreç zamanla, hata yaparak ve tecrübe kazanarak oluyor. Ama trafikte bazı insanlar o kadar empati yoksunu ki, en ufak bir hatada bile anlayış göstermiyorlar, hemen tepki veriyorlar. Film sayesinde bunu tekrar fark ettim ve içimi dökme fırsatı buldum, iyi geldi dkdjkdk Otto’nun hayatındaki zorluklarla başa çıkma şekli, çevresindeki insanların etkisiyle şekilleniyor. Hayatındaki önemli anlar, bazen dış etkenlerin ve bazen de küçük ama anlamlı tesadüflerin sonucunda değişiyor. Bu olaylar, Otto’nun yalnız olmadığını ve çevresindeki insanların ona nasıl dokunabileceğini gösteriyor. Marisol’un konuşma tarzı da çok tatlıydı. Sıcakkanlılığı ve doğal tavırları filme ayrı bir samimiyet katmış. Tom Hanks’le aralarındaki uyum gerçekten mükemmeldi. Birlikte hem komik hem de duygusal anları çok güzel yansıttılar. İkisi arasındaki diyaloglar, hem güldüren hem de içtenliğiyle duygulandıran anlarıyla izlerken bana çok keyif verdi. Özellikle Otto’nun sert mizacının Marisol’un enerjisiyle yavaş yavaş yumuşamasını izlemek harikaydı. Otto’nun karısına duyduğu derin sevgi ve onun kaybından sonra hayata küsmüş olması, filmin duygusal temelini oluşturuyordu. Ancak film, karakterlerin birbiriyle kurduğu bağlar ve sıcaklık sayesinde, bu karanlık dönemi aydınlatıyor. Tom Hanks’in performansı gerçekten inanılmazdı. Oyunculuğuyla Otto’nun duygusal dünyasını o kadar güzel yansıtmış ki, izlerken her anını hissettim. Marisol’u canlandıran Mariana Treviño da sıcacık enerjisiyle filme büyük bir renk katmış. Genel olarak film, hem dokunaklı hem de hayatın içinden bir hikayeydi. Hayatın zorluklarıyla baş etmeye çalışan bir adamın, çevresindeki insanlarla kurduğu bağlar sayesinde değişimini izlemek çok etkileyiciydi. Uzun süre aklımda kalacak bir film oldu kesinlikle.

crowthera 1 year ago

Mashle: Magic and Muscles

Hajime Komoto

23 Gönderi

Son zamanlarda animelere iyice takmış durumdayım. Arka arkaya izlediğim halde şu ana kadar kötü bir animeye denk gelmemiş olmam beni fazlasıyla mutlu ediyor.🤓 Bugün de "Mashle" animesini bitirdim ve izlerken oldukça keyif aldığımı söylemeliyim. Eğlenceli, komik sahneleriyle tam bir absürt…devamı

crowthera 1 year ago

A Sign of Affection

Yoko Yonaiyama

20 Gönderi

Spoiler içeriyor Yubisaki to Renren, sessizliğin kendine özgü bir dili olduğunu anlatan, sıcacık hikayesi olan bir animeydi. Üniversite öğrencisi Itsuomi ve işitme engelli Yuki’nin tesadüfi tanışmasıyla başlayan bu hikaye, farklı dünyaları bir araya getiren bir yolculuk gibi hissettirdi. Yuki, naif ve utangaç…devamıYubisaki to Renren, sessizliğin kendine özgü bir dili olduğunu anlatan, sıcacık hikayesi olan bir animeydi. Üniversite öğrencisi Itsuomi ve işitme engelli Yuki’nin tesadüfi tanışmasıyla başlayan bu hikaye, farklı dünyaları bir araya getiren bir yolculuk gibi hissettirdi. Yuki, naif ve utangaç kişiliğe sahip. Çok tatlı bir karakterdi. 🤓 İşitme engelli olması, onun çevresini algılama biçiminin derinleşmesine ve sessiz dünyasında iletişim kurmak için gösterdiği çabayı görmemiz çok etkileyiciydi. Itsuomi ise özgüveni, seyahat tutkusu ve rahat tavırlarıyla tam bir karşıtlık oluşturuyor. İkilinin bu zıtlıklarına rağmen kurdukları bağ, hikayenin en dokunaklı yanlarından biriydi kesinlikle. Ancak ilişkilerinin bu kadar hızlı gelişmesini istemezdim. Daha yavaş, adım adım ilerleyen bir tempo olsa duygularını daha derin yaşayabilir ve ilişkiyi daha samimi hissedebilirdik. 🛫 Itsuomi’nin açık fikirli yaklaşımı hikayeye büyük bir sıcaklık katıyor. Onun farklı kültürlere duyduğu merak ve seyahat tutkusu, Yuki’nin dünyasını genişletiyor. Yuki’nin sessiz dünyası ise kendine özgü bir güzellik taşıyor; yazışarak iletişim kurması ve dudak okumadaki çabası derin bir empati uyandırıyor. Bununla birlikte, hikayeye renk katan bir diğer karakter olan Oushi’yi unutmamak gerek. Ah Oushi, tam anlamıyla bir üzümlü kek! Yuki’ye duyduğu sevgi öylesine masum ve derin ki, onun için işaret dili öğrenmesi bile bu sevginin bir göstergesi. Ancak duygularını dile getirmekte geç kalması, olayların Itsuomi lehine şekillenmesine yol açıyor. Eğer Oushi cesaretini toplasaydı, belki de bambaşka bir hikaye izliyor olurduk. 👭 Yan karakterler arasında Yuki’nin yakın arkadaşı Rin, samimi ve destekleyici tavırlarıyla hikayeye sıcaklık katıyor. Onun, Yuki’yi anlamaya çalışması ve her konuda yanında olması çok içten bir dostluk örneği. Ancak beni asıl şaşırtan, Yuki’nin ailesinin işaret dili bilmemesi oldu. Yuki doğuştan işitme engelli olmasına rağmen, ailesinin dudak okuma veya yazarak iletişim kurmayı tercih etmesi oldukça garip geldi. 🎨 Animasyonlar ve görsel estetiğe bakarsak renk paleti oldukça yumuşak ve hikayenin duygusal tonuna uyum sağlıyor. Özellikle Yuki ile Itsuomi’nin iletişim kurmaya çalıştığı sahnelerde, hem hareketlerin hem de sessizliğin büyük bir anlam taşıdığını hissediyorsunuz. Bunun yanında, hikaye ara ara güldüren sahnelerle de tatlanıyor. Ancak biraz daha komedi unsuru eklenmiş olsaydı, hikaye çok daha eğlenceli bir hal alabilirdi. Yan karakterlerin bu yönde kullanılma potansiyeli olduğunu düşünüyorum. Genel olarak, Yubisaki to Renren sıcacık ve samimi bir hikaye sunuyor. Kusursuz olmasa da, hissettirdikleriyle ve verdiği mesajlarla kesinlikle izlenmeye değer bir anime.

crowthera 1 year ago

Tokyo Ghoul

TK from Ling Tosite Sigure

39 Gönderi

Spoiler içeriyor Anime izlerken bazen bir yapım öyle bir etki bırakır ki bitirdiğinizde kendinizi boşlukta hissedersiniz. İşte Tokyo Ghoul tam da böyle bir anime. Hikayesi, karakterleri, müzikleri ve o karanlık atmosferiyle bir kez izlemeye başladığınızda bırakmanız zor. Tokyo Ghoul, Tokyo’da geçiyor ama…devamıAnime izlerken bazen bir yapım öyle bir etki bırakır ki bitirdiğinizde kendinizi boşlukta hissedersiniz. İşte Tokyo Ghoul tam da böyle bir anime. Hikayesi, karakterleri, müzikleri ve o karanlık atmosferiyle bir kez izlemeye başladığınızda bırakmanız zor. Tokyo Ghoul, Tokyo’da geçiyor ama bu bildiğimiz Tokyo değil. İnsanların arasında ghoul adı verilen, insan etiyle beslenmek zorunda olan varlıklar yaşıyor. Ve tahmin edeceğiniz gibi, insanlar ghoulları canavar olarak görüyor ve onları ortadan kaldırmaya çalışıyor. Hikayenin merkezinde ise Kaneki Ken var. Sıradan bir üniversite öğrencisiyken bir kaza sonucu hem insan hem ghoul oluyor. Artık ne tam bir insan ne de tam bir ghoul… İşte Kaneki’nin bu yeni hayatı kabullenme süreci, hem psikolojik hem de duygusal anlamda insanı içine çeken bir yolculuk. Aslında bu animeye Jujutsu Kaisen’i bitirdikten sonra “Şimdi ne izlesem?” diye araştırırken denk geldim. Konusu o kadar ilgimi çekti ki hemen bir şans vermek istedim. İyi ki de öyle yapmışım çünkü öyle güzeldi ki tüm sezonu üç günde bitirdim. İlk sezon, Kaneki’nin ghoul dünyasına adım atmasını ve bu yeni gerçekliği kabullenmeye çalışmasını anlatıyor. Anteiku’daki sıcak ortam, Kaneki’nin kendi içindeki savaşına bir nebze huzur oluyor. Ama en unutulmaz an kesinlikle Jason ile olan o ikonik sahneydi. Kaneki, burada fiziksel ve zihinsel anlamda yepyeni birine dönüşüyor. İlk sezondan sonra hikaye daha da karmaşıklaşıyor. Açıkçası, ikinci sezon için söyleyebileceğim tek kelime: yoğun. Kaneki’nin kendini bulmaya çalıştığı, karanlık tarafa adım attığı bu sezon beni en çok etkileyen sezonlardan biri oldu. Aogiri Tree’ye katılması ve Anteiku’daki dostlarından uzaklaşması, Touka’nın onun için endişelenmesi… İnsanlar ve ghoullar arasındaki çatışmanın daha da derinleştiği bu sezon, sadece Kaneki’nin değil, diğer karakterlerin de içsel savaşlarını gözler önüne seriyor. Ve Hide… İşte o başka bir seviye. ❤️🌟 Hide’e hayran olmamak mümkün değil. Bir insan bu kadar nasıl sevebilir, bu kadar değer verebilir? Bence Hide, anime dünyasında dostluğun ve arkadaşlığın en güzel örneklerinden biri. Kaneki’nin en zor zamanlarında yanında olabilmek için her şeyi göze alan ve onun için kendi kimliğini bile tehlikeye atan bir arkadaş… Onun için yaptığı fedakarlıklar ve Kaneki’ye olan sevgisi, beni derinden etkiledi. Hide, sadece bir arkadaş değil, Kaneki’nin bu karmaşık dünyasında kendisini bulabilmesi için bir yol arkadaşıydı. Kesinlikle, anime boyunca en sevdiğim karakter Hide oldu. Üçüncü sezona geldiğimizde ise işler biraz değişiyor. Kaneki artık hafızasını kaybetmiş ve Haise Sasaki kimliğiyle karşımıza çıkıyor. Başta bu değişiklik beni biraz şaşırttı. Quinx Takımı ile olan ilişkisi, geçmişini hatırlamaya çalışması ve kendini yeniden bulma çabası oldukça ilgi çekiciydi. Özellikle Takizawa’nın dönüşümü ve yaşadığı travmalar hikayeyi daha karanlık ama bir o kadar da derin hale getirdi. Son sezona geldiğimizde ise hikaye yavaş yavaş toparlanmaya başlıyor. Kaneki artık insanların ve ghoulların arasındaki dengeyi sağlamaya çalışıyor. Akira ve Touka arasındaki empati dolu anlar, Hide’nin beklenmedik dönüşü… Bu sezon, gerçekten duygusal bir final havasında geçti. Arima’nın kendini öldürmesi ise oldukça çarpıcı bir sahneydi. Ama en çok sevindiğim şey, Kaneki’nin onca acıdan sonra nihayet huzura kavuşması oldu. Final, benim için oldukça tatmin ediciydi. Üzücü bir son olsaydı, belki daha fazla konuşulurdu ama dürüst olmak gerekirse, böyle mutlu bir sonla bitmesi beni çok sevindirdi. Kaneki’nin insanlarla ghoullar arasında bir köprü kurmaya çalışması, hikayeye çok anlamlı bir mesaj kattı. Ve müzikler… Tokyo Ghoul'un müzikleri gerçekten ayrı bir dünyaya açılıyor. Özellikle ilk sezonun opening şarkısı Unravel, animeye o karanlık ama bir o kadar da duygusal atmosferi katıyor. Bu şarkıyı dinlerken, hem Kaneki'nin içsel çatışmalarını hem de ghoulların dünyasındaki kaosu hissediyorsunuz. Sezonlar arasında ise en çok birinci sezonun openingini sevdim. Diğer sezonlar arasında ise, açıkçası 2. sezonun openingi bence biraz zayıftı. Melodi ve söyleniş tarzı itibariyle, diğerlerinden geride kalıyor gibi hissettirdi. Ama bunun dışında, özellikle sezonlar arasında arada çalan ara müzikler bayağı iyiydi. Onlar da animeye ciddi bir atmosfer katıyordu. Animeyi bitirdiğimde içimde kocaman bir boşluk hissettim. İnsanı hem düşündüren hem de duygusal olarak etkileyen bir yapımdı kesinlikle.

crowthera 1 year ago

Jujutsu Kaisen

Junya Enoki

71 Gönderi

Jujutsu Kaisen'i izlemeye ilk başladığımda, hikayesi beni içine çekmişti. Özellikle 1. sezonu epey önce izlemiştim ve çok keyif almıştım. Ancak 2. sezona geçmeden ara verdiğim için hikaye ve karakterler biraz flu kalmıştı. Dün tekrar izlemeye karar verdim. Başta olayların içine…devamıJujutsu Kaisen'i izlemeye ilk başladığımda, hikayesi beni içine çekmişti. Özellikle 1. sezonu epey önce izlemiştim ve çok keyif almıştım. Ancak 2. sezona geçmeden ara verdiğim için hikaye ve karakterler biraz flu kalmıştı. Dün tekrar izlemeye karar verdim. Başta olayların içine girmekte zorlandım, hatta 2. sezonun geçmişe dönük bir hikayeyle başlaması işleri iyice karıştırdı. Ama bölümler ilerledikçe her şey yerine oturdu ve bu geriye dönüşler finalde çok anlam kazandı. Jujutsu Kaisen, ilk başta “klişe shounen” gibi görünse de bir anda bambaşka bir seviyeye çıkan bir anime. Hikaye, esas oğlan Itadori Yuji’nin, arkadaşlarını kurtarmak için bir lanetli parmak yemesiyle başlıyor. Bu hareketle, dünyanın en tehlikeli laneti Sukuna’yı kendi bedeninde barındırmaya başlıyor. Yani hem Sukuna’yla uğraşıyor hem de lanetli ruhları yok etmeye çalışıyor. Neyse ki Gojo Satoru gibi bir mentor var yanında. Gojo zaten başlı başına bir ikon; “OP karakter” tanımını yeniden yazıyor. Gojo ve Geto’nun dostluğunu izlemek, onların geçmişteki bağını ve zamanla nasıl kopuş yaşadıklarını görmek oldukça duygusaldı. Ancak dövüş sahneleri bana biraz fazla uzun geldi, bu da bazen dikkatimi dağıttı. Ayrıca Mahito... Gerçekten sinir bozucu bir karakterdi! Ne yapsalar ölmüyor :) Animenin en güzel yanı, sadece aksiyon değil, derin bir duygusal tarafının da olması. Karakterler çok iyi yazılmış. Mesela Nobara? Tam bir kraliçe 👸Güçlü, kararlı ve kendine has tarzı var. Megumi ise sessiz ama derin hikayesi ayrı bir merak uyandırıyor. Yan karakterlere ayrı bir özen göstermişler. Bir de lanetler var tabii. Onlar sadece “kötü yaratık” değil, aslında insanların korkularından, travmalarından doğuyorlar. Bu detay, hikayeyi çok daha derin ve anlamlı hale getiriyor. 2. sezon, Itadori’nin yerine diğer karakterlere daha fazla odaklanılmıştı. Sukuna’yı izlemek ise her zaman ilginç. Düşman olmasa tam bir "efsane" karakter olurdu. Gücünü zorlamadan, rahat bir şekilde dövüşmesini izlemek gerçekten etkileyici. Genel olarak, Jujutsu Kaisen izlenmeye değer bir anime. Dövüş sahneleri, derin karakter yazımı ve karanlık atmosferiyle çok başarılı bir iş çıkarmış. Ancak benim için Demon Slayer’ın yerini tutmadı. Tabi yine de buna benzer anime önerileri alabilirim 🤓

crowthera 1 year ago

The Apothecary Diaries

Natsu Hyûga

31 Gönderi

'Kusuriya no Hitorigoto' animesini az önce bitirdim ve söylemeliyim ki uzun zamandır bu kadar keyifli bir anime izlememiştim. 🏯 Hikâye inanılmaz akıcıydı, bölümler resmen su gibi aktı. Maomao’nun zeki ve kararlı bir başrol olması beni çok etkiledi. Açıkçası, böyle güçlü…devamı

crowthera 1 year ago

Nasıl Ölünür

Emile Zola

16 Gönderi

Emile Zola’nın "Nasıl Ölünür" kitabı, isminden dolayı büyük bir merakla elime aldığım ama bitirdiğimde biraz beklentilerimin altında kaldığını hissettiğim bir eser oldu. Kitap, beş kısa hikaye üzerinden ölüm temasını farklı sosyal sınıflar ve bireyler üzerinden ele alıyor. Her hikaye, ölümün…devamı