İyi ki doğdum mu bilemem ama here we are 🐦🔥🎂🎉 "25 Yılın Özeti: Geldim, Gördüm, Kafam Karıştı" 25 yaşındayım artık. Ne garip—çocukken “büyükler” dediğim yaşa ulaştım ama hâlâ içimde büyümeyi inatla reddeden bir yan var. Şimdiye dek çok şey öğrendim…devamı
Web yapım aşamasındadır.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
diderott
(@diderott)
'Cause I'm a young man after all
Joined at March 2025
164
Followers
132
Following
383
Post
65
Movie
20
Serie
17
Book
Bazen insan geçmişi değil, geçmişte hissettiği huzuru özler. Çünkü zamanın durmaksızın ileriye doğru akan amansız çizgisi, bizi sadece mekânlardan ve insanlardan koparmaz; aynı zamanda dünyanın ağırlığını henüz omuzlarımızda hissetmediğimiz o saf varoluş anlarından da uzaklaştırır. Özlediğimiz şey, tozlu fotoğraf karelerinde…devamı
Uzun süredir yazı yazmıyorum diye akışa düşmüyor artık gönderilerim bir sorun var galiba hesabımda
Gerekeni yaptım ve o gri esareti arkamda bıraktım. Güneşin ışığını hiç eksik etmediği, Akdeniz'in serin dalgalarıyla kıyıları dövdüğü bu kadim denizin koyundayım artık. Palmiyelerin rüzgarla fısıldaştığı Mersin semalarında, dalga sesleri eşliğinde kendi sessizliğimi dinliyorum; o gri sokaklarda eksik bırakılan ne…devamı
"Beni huzura kavuşturacağını fısıldayan sokakların aslında birer kördüğüm, birer çıkmaz sokak olduğunu anladığımda gitme vakti çoktan gelmişti. Gerekeni yaptım ve o gri esareti arkamda bıraktım."
Beni hiç sevmedin Ankara, yine de teşekkürler. Grisine sığamadığım şehir, şimdi yokluğunla terbiye et beni... Gidiyorum ama kalbim hep o yarım kalmış bulvarda. Zaten sana aşık olunmaz Ankara, sadece katlanılır. Bu yüzden belki de; bir vedadan fazlası, bir kaçıştan azı…devamı
Kendi içimde öyle bir kalabalığım ki, nereye gitsem yanımda herkesi götürüyorum. Ve dışarıda öyle büyük bir yalnızlık var ki, kiminle olursam olayım kendimle kalıyorum. Kaçtığım her yer, sığındığım zindana dönüşüyor.
Gürültülü bir sessizliğin tam ortasındayım yine. Kalabalıklar beni kendime fısıldıyor, yalnızlık ise yüzüme haykırıyor. Gitmekle kalmak arasında bir uçurum değilim ben; o uçurumdan düşerken havada asılı kalan o sonsuz anım. Ne kök salabiliyorum ne de rüzgara kapılabiliyorum.
Bulduğum her yerde kendimi kaybettim, kaybolduğum hiçbir yerde ise kendimi aramadım. Meğer ait olduğum tek yer, hiçbir yere ait olamayışımmış. Şimdi nereye gitsem eve dönüyorum ama döndüğüm her ev, beni dışarıda bırakıyor.
Hayatımız boyunca, parlatılmış bir dış kabuğu koruma mücadelesi veririz. Bize öğretilen "mükemmellik" illüzyonuna uymayan her şeyi, ruhumuzun en karanlık odalarına kilitleriz. Korkularımız, pişmanlıklarımız, o açıklanamaz karmaşa... Bunlar, görmezden gelmeye çalıştığımız birer canavar gibi algılanır. Oysa asıl sihir bu karanlığı yok…devamı