(@) - Raf

Bu filmi nasıl ıskaladım bilmiyorum. Siz ıskalamayın. Mehmet Eroğlu'nun İletişim Yayınları'ndan çıkan aynı isimli romanından uyarlanmış. Yazarı daha önce hiç okumadım fakat İletişim Yayınlar'ı çokça okuduğum, okuyup sevdiğim iyi kitapların yayınevi hiç falsosu yoktur. Filmi de aynı oranda sevdim. Netflix'te…devamıBu filmi nasıl ıskaladım bilmiyorum. Siz ıskalamayın. Mehmet Eroğlu'nun İletişim Yayınları'ndan çıkan aynı isimli romanından uyarlanmış. Yazarı daha önce hiç okumadım fakat İletişim Yayınlar'ı çokça okuduğum, okuyup sevdiğim iyi kitapların yayınevi hiç falsosu yoktur. Filmi de aynı oranda sevdim. Netflix'te izleyebileceğim iyi filmler listesi yaptım geçenlerde çokça önerilenlerin olduğu bi liste. Bu filmi de oraya eklemiştim. Bugün izledik. Listedeki ikinci filmdi. Film 2013'de gerçekleşen gezi direnişiyle başlıyor. İnsanlar eylemler ve içinde Ahmet. Nejat İşler'in can verdiği karakterimizin adı Ahmet. Dışarıda yer yerinden oynarken, eylemler devam ederken hikayeye başlayıveriyoruz biz. Hali hazırda bir roman yazmaya çalışıyor Ahmet. Filmin bir sahnesinde de anlattığı kendi yaşam öyküsü Ahmet'in hayli zor. Onun dilinden dinlemelisiniz. Daha sonra Doğu'da askerlik görevini yaparken yaşadığı ve tüm yaşamı boyunca unutamadığı o sarsıntı hayatını mahvediyor. Aklından çıkaramadığı o küçük çocuk felaketi oluyor belki. Yazdığı roman bu mevzuyla ilintili. Hayatının aşkını bulmuşken beynindeki tümörden ölecek olması da cabası. Aslında tüm bu acıların üstüne filmde de Kemalettin Tuğcu esprisi geçiyor. Öyle trajedik mevzu. Bu hayatta inanılmaz trajedi var. Hemen bir çok filmde de bunları görüp ağlarız. Bunu iyi kullanırlar. Hayat bazı insanlar için korkunç evet fakat bu ajitasyondan nemalanmasını da istemeyiz kimsenin. Bu yüzden ağlak filmlere şans vermem ben şahsım adına. Ne ölçüyor güzelliğini filmin ne kadar ağlattığımı? Bu inanılmaz kötü bi kriter. Bu filmde fakat bundan farklı olarak kitaptan uyarlama olduğu için çokça diyalog, sinematografik çekim ve Nejat İşler'in oyunculuğuyla büyülü bir şey var. Karaktere acımıyorsunuz. Karaktere hak veriyorsunuz. Kurguyu ve sonu belki sevmiyorsunuz ama sorgulamıyorsunuz. Öyle bitsin istedi. Resmen oyunculuğun bu duygu sömürüsü meselesini kapatışını anbean izliyorsunuz. Takdir ettim. Zaten severdim Nejat İşler'i daha çok sevdim. Karakterin gözünden, hareketlerinden, o vakur tavrından, yaşadıklarını kendini acındırmadan anlatışından ya da belki de içindeki bitip tükenmek bilmeyen o onurlu mücadele arayışından olabilir inanılmaz güçlü ve mutsuz hissediyorsunuz. Güçlü ve mutsuz. Tür: Dram (1saat 57dk) Yıl: 2020 Yer:Netflix

dijitalcamur 4 years ago

Gülün Adı

Jean-Jacques Annaud

19 Gönderi

* Umberto Eco'nun Gülün Adı isimli kitabını geçtiğimiz yıl okumuştum. Dün de ölüm yıl dönümü olduğunu öğrendim. 19 Şubat 2016. Aklıma düştü, başkaca meşguliyetlerden kaynadı hakkında bir şey yazamadım. Yâd edelim. Filmini de bugün izledim. Filmle inanılmaz paralel roman. O…devamı* Umberto Eco'nun Gülün Adı isimli kitabını geçtiğimiz yıl okumuştum. Dün de ölüm yıl dönümü olduğunu öğrendim. 19 Şubat 2016. Aklıma düştü, başkaca meşguliyetlerden kaynadı hakkında bir şey yazamadım. Yâd edelim. Filmini de bugün izledim. Filmle inanılmaz paralel roman. O yüzden roman yorumum film için oldukça geçerli. Gülün Adı, polisiye ve suç romanından öte muazzam bir orta çağ kitabı. Üstelik sıradan bir orta çağ kitabı da değil, skolastik döneme göndermelerle dolu. 14. yüzyıl İtalya’sında bulunan büyük bir manastırda yedi günde işlenen yedi cinayeti anlatıyor aslında Eco ama orta çağın sosyal, siyasi ve dini yapıları hakkında oldukça detaylı bilgiler de veriyor. Ne çok şey değişmemiş aslında diyorsunuz, rahipler arası çekişmeleri okudukça, kendi içlerinde bile susturulan sesleri gördükçe. Kanıksanmış yargıların kabulü, kraldan çok kralcılık, eziyet, işkence. Ne kolay birine kâfir damgası yapıştırmak, dinden afaroz etmek, cadı ilan etmek, uğursuz saymak, fikirleri susturmak, kitapları yasaklamak. Üstelik cinayetlerin çözülmeye çalışıldığı bu manastırdaki koca kütüphane kapatılmış, girilmesi yasak, yani gelişmeye de kapalı bir toplum çizgisi. Kitapta buna oldukça fazla yer veriyor Eco. Saklı kapılar ardına gizleniyor oluşun epey tasviri mevcut. Labirent bir kütüphane ve bilginin insanları itaatkâr olmaktan uzaklaştırdığını düşünen o rahipler. Meselesi bununla. Bilmin, ilmin, aklın skolastik düşünceyi yenmesini istiyor içten içe Umberto Eco, yarattığı William ve Adso karakterleri ile. Mizahla da bunu destekliyor, saklanan gizlenen şey çünkü, Aristoteles'in Komedya'ya adadığı Poetika isimli kitabı. O yüzden bilginin insanı cezbetmesi, merak çünkü, kitabın peşine sürükledi bi kere herkesi... Alınıp bir yerden bir tepeye konan şeyler mizah sevmiyor ama maalesef. Kutsanmış hiçbir şey mizah sevmiyor. Eleştiri asla kabulünde değil keskin kuralların. Alaşağı edilmekten korkuyorlar, ama mizahı yapılmayan o saygın kutsanmış öğreti maalesef korkumuza dönüşebiliyor. Korkularımızın kutsanması bizi tutsak eden. Bu ve bu minvalde o kadar entelektüel birikim mevcut ki kitapta, yayın evi basmak istediğinde, bunun sayfasını azalt okumazlar demiş Umberto Eco'ya.shsh İşte o yüzden öyle alelade bir suç romanıdır diyemiyorsunuz, her yönüyle dolu dolu. Ben de okumak istedim haliyle. Kendisi de bunu belirtir zaten Eco'nun; “şimdiki zamanı yalnızca televizyon ekranı aracılığıyla biliyorum, oysa Ortaçağ’ın doğrudan bilgisine sahibim." Ortaçağ ile ilgili basılmış bir çok eseri mevcut. İhtisas alanı. Eco'nun evinde 30 bin kitap bulunuyor, 250'si de ilk baskı dediklerimizden. Kendisinin en çok etkilendiği yazar ve kitabı, James Joyce/Ulysses. Öyle zor olduğu söylenir ki Ulysses'i okumanın, Eco'nun en sevdiği kitap olmasından dilinin ne kadar zorlayacı olduğunu anlamış olmanız lazım şu noktada. Hatta Eco'nun sekiz yılda yazdığı Foucault Sarkacı isimli kitabını okumaya çoğu kişi yeltenmiş ve okuyamamış. Ben yeltenmedim bile. İnsanın kendisini bilemesi harika bir şeydir çünkü Gülün Adı yeterli geldi o zeka karmaşasının beynimi deşmesine.jsjs Bunu da özellikle belitiyor zaten Eco kitabın sonunda. Bunu okuyan okurun canını yiyim. Ben okuruma güveniyorum. Tamam zaman zaman yorsa da bu doluluk, kafanız kazana dönse de müthiş bir keşif yapmış olduğunuz gerçeği değişmiyor. Bellissimo 👌 İşte filmini de yazıyı bloga atmadan bi izleyeyim dedim. Nefis. Yönetmenliğini Jean-Jacques Annaud'un üstlendiği film, İtalya, Fransa, Almanya ortak yapımı. Yıl:1986 (2saat 10 dk) Tür: Gizem/Suç Eco filmi çok beğenmemiş ama ben muazzam buldum. Mutlaka filmi de izlenmeli. *Kitap & Film ortak yorumu

dijitalcamur 4 years ago

Don't Look Up

Adam McKay

230 Gönderi

Spoiler içeriyor 6 ay sonra Dünya'ya bi gök göktaşı çarpacağını öğrenseniz siz ne yapardınız.? Muhtemelen ben önce kızkardeşimi arar işin geyiğini yapardım.Sonra aile konferansı yapıp yine geyik yapardık. Arkadaşlarımı arar bi de onlarla geyik yapardım. Genel olarak geyik seviyorum sanırım. Kendimizi de…devamı6 ay sonra Dünya'ya bi gök göktaşı çarpacağını öğrenseniz siz ne yapardınız.? Muhtemelen ben önce kızkardeşimi arar işin geyiğini yapardım.Sonra aile konferansı yapıp yine geyik yapardık. Arkadaşlarımı arar bi de onlarla geyik yapardım. Genel olarak geyik seviyorum sanırım. Kendimizi de kandırmayalım tabii ki önce geyik yapardık. Her duyduğumuza hemen inandığımız için bu noktada değil miyiz. -Post Truth. Sonra üşenmezsem kalkıp banka soyardım. Kredi de iş görür. Evet evet kredi çekmek daha mantıklı. Acaba böyle bi durumda bankalar kredi vermeye devam eder mi.ahsha Neyse çektik farzedelim. Bu yediğim bana kilo aldırır mı, sağlıklı mı bu yediğim şey, ilerde bi hastalığa sebep olur mu diye düşünmeden istediğimi yerdim. Altı ay sonra ölücem pov. Kim takar. Özel jet kiralar rockefeller malikânesine içi dışkı dolu balonlar atardım. Her yere giderdim. Her şeyi yerdim sjsjs Her şeyi ne kadar yemek istiyorum ben ya sjsj Dur şimdi ama filmde bu mevzuyu fark eden bilim insanları bunları düşünmüyor tabii. Önce yetkili kişilere anlatmaya çalışıyorlar mevzuyu.Yetkili de ABD başkanı evet. Şaşırdık mı, yo. Yetkililer haliyle iplemiyor. Çünkü seçimler falan var. Aslında yetkililer aklı selim bi şekilde müdahale etse mevzu halka hiç yansımadan kapanırdı. Filmin değindiği ve benim de politikadan sıtkımı sıyıran şey tam olarak bu, bir insanın devlet yetkilisi olması her şeyi bileceği anlamına gelmiyor. Bezen bazı konularda çıkarları kenara bırakmak gerek. Filmin ilerleyen sürecinde mevzunun halka yansıyışını ve yansımanın sebep olduğu kutuplaşmaları görüyoruz. Şaşırıyor muyuz? Filmin anlatmaya çalıştıkları ve değindiği konuların tam yerinde olduğu kesin. Fakat yorumlarını okuduğumda herkes bilim insanlarının çileden çıkıyor olmasının haklılığına değinmiş. Ve filmdeki diğer herkesi suçlamış. Bense çıkıntılık yapıcam ya şöyle düşünüyorum. Filmde iki bilim insanısınız siz ve Amerikan başkanı sizi iplemedi, filmin kaç dakika sonrasında yaptığınız şeyi, yani diğer ülke yetkililerini bilgilendirmeyi daha önce yapsaydınız, çünkü noldu biliyor musunuz, siz bilim insanı olarak dergilere kapak oldunuz, popüler oldunuz, o hegemonyanın çarkında ideallerinizden ödün verdiniz, doğru bilgiyi popüler hale getireceğinize onların yanlışlarına göz yumdunuz. Bazen bilinirliği, görünürlüğü, meşhur olmayı bilim insanı olsanız dahi kaldıramayabiliyorsunuz. Leonardo DiCaprio'da bunu gözlemliyorsunuz. Meramını bile anlatamaz hale getiriyor insanları bu şovenist yaklaşımlar. Ve bu noktada doğru bilgiyi aramayla değil, bilgiyi doğru söylediğine inandığımız insanlara tapınmakla geçiyor zaman. Diğer açıdan kuyruklu yıldızı keşfeden doktora öğrencisinin de "hepiniz gebereceksiniz" yaklaşımı bence çok yerinde.jsjs Bazen insanlık bunu duymak ister. Ama peşine size kaçık demeyi de ihmal etmez. Çünkü insanlar bazen gerçeği duymak da istemez. insanlar tuhaftır evet. Duyanları ise galeyana gelip etrafa zarar vermeye başlar ki bu da mesela aklı selim insanlar üzerinde ufak çaplı bi göktaşı çarpışı etkisi yapabilir. Yani bu da bazen iyi bi yaklaşım olmuyor ki bunu ben de sıkça yapıyorum. Ve aynı Jennifer Lawrence gibi sevilmiyorum.ajsj Filmin gidişatında yetkililer ve para babaları mevzudan nemalanmaya çalışmasaydı, mevzu politikaya intikal edip, zenginlik peşinde koşulmasaydı göktaşı Dünya'ya çarpmadan bu yetki ve teknolojiyle parçalanabilirdi ama hayır göktaşının üzerindeki zengin minerallerle daha zengin olabiliriz. Fakat şu kısacık 6 ayda aslında en çok üzüldüğüm şu oldu benim. Herkesin her şeyden haberi var. TV, sosyal medya, haberler, ünlüler herkes her şeyin içinde. Herkes bi panik halinde belki hiç umutları yok, belki de fazlaca umut aşılandı. Kimseye ama kimseye koltukta ölümü bekleme hakkı verilmiyor. Hiç haberimiz olmasaydı peki bu mevzudan. Öylece kendi mütevazi hayatımızda dururken, göktaşı çarpsa ve o gün ölüp gitsek. Çok mu şey? İnsanlar son altı aylarını yaşayamadı farkında mısınız? TV izlemekten, mevzuyu takip etmekten, aşağı bakmaktan, yukarı bakmaktan. Ancak öldükleri son akşam yemeğinde "aslında her şeyimiz varmış" dedi DiCaprio. Dedi ki göktaşını parçalayıp minerallerinden zengin olmak isteyen telefon şirketi sahibi adamın çalışanı, bu mevzunun olmayacağını anlayınca, sikeyim böyle işi, benim beşikte bebeğim var, onun yanına gidiyorum. Yani demem o ki film de bir karakter bile yoktu ki yaptığı davranışlar yanlış olmasın. Tıpkım biz, bizler, hepimiz. Film adeta yansımamız. Yıl: 2021 (2saat15dk) Tür: Komedi/ Felâket Yer/yapımcı: Netflix

dijitalcamur 4 years ago

Kaynak

Darren Aronofsky

65 Gönderi

The Fountain ile ilgili bişeyler söylemek için, yönetmenin şeceresine inmek gerekiyor sanırım, çünkü epey değişik bi filmdi, çözümlenmeli, incelenmeli yönetmeni Darren Aronofsky’nin tarzını bilerek ilerlenmeli. O yüzden Pi (1998) ile başlamak daha doğru olurdu sanırım, daha sonra işte kronolojik olarak…devamıThe Fountain ile ilgili bişeyler söylemek için, yönetmenin şeceresine inmek gerekiyor sanırım, çünkü epey değişik bi filmdi, çözümlenmeli, incelenmeli yönetmeni Darren Aronofsky’nin tarzını bilerek ilerlenmeli. O yüzden Pi (1998) ile başlamak daha doğru olurdu sanırım, daha sonra işte kronolojik olarak en iyi yapımlarından yürünürdü; Requiem For A Dream(2000) ✓ The Fontaine (2006)✓ Black Swan (2010) Noah (2014)✓ Mother(2017)✓ Ben çok merak ettiğim için, ilk tercihi The Fountain(2006) ile yaptım-öyle bi elmas seçiyorum genelde, beğenirsem yönetmenin şeceresine iniyorum; bu genel olarak yönetmen bazlı izlediğim filmlerde yaptığım bişey- işte çünkü bazen salt film izlemiyor, bir yönetmeni bir yazarı keşfetmek gibi keşfetmek istiyorsunuz ki siz de öyleyseniz, The Fontaine bence yönetmeni tanımak için iyi bi kazı başlangıcı. (Edit: Hayır bu yönetmene Requiem For A Dream'le başlamak, Mother'la devam etmek daha doğru olur gibi. Ben bu iki filmi izleyince fikir değiştirdim. Noah da baya vasat bir filmdi. Black Swan ve Pi'ye hâlâ sıra gelemedi. Mubi'ye gelince artık. Ama siz en iyisi kronolojik gidin fıjf) Aslına bakacak olursak öykü hazin başlıyor. The Fountain(2006) Venedik Film Festivali’nde yuhalanmış. Evet, evet. Eleştirilmiş, gişede zarar etmiş. O yüzden ikiye bölünmeler söz konusu filmin yorumlarında; kimi taraf içeriği, anlatısı bakımından doyuma ulaşsa da amacı salt tüketmek olan kesim beğenmeyebilir. Onun yanı sıra fazlaca felsefe-bilim ve inanılmaz sinematografi arayanlar da kendi içinde fraksiyonlara ayrılabilir, evet doyuma ulaştık hayır aman aman da değildi. Her izleyenin farklı algıladığı, anlamakta zorlandığı The Fountain, Darren Aronofsky’nin kendi söylemiyle, 'her izleyenin kendi cevaplarını bulmasını istediği, bu cevapları aramanın, arayıp bulamamanın bizim insiyatifimizde olduğu' bir film. Filmin içeriğinden biraz bahsedecek olursam ki çetrefilli kısmı bu, bilimkurgu mevzusu da bunu karşılar; zaman dilimleri. Bi kraliçeli 16. yüzyılda gidiyorsunuz, bi günümüze geliyorsunuz, bir de bence zaman ötesi bir noktaya ulaşıyorsunuz ya da gelecekte bir zamana. Mevzuyu fantastik ya da bilim-kurgu yapan, tüm kişilerin olayların birbirinin devamı mı yoksa yansıması mı olup olmadığını anlayamamanız. Paralel evrenler bile olabilirler. Konuysa, eşi ölmekte olan Tommy'nin (Hugh Jackman), ölümsüzlüğü bulmaya çalışması çerçevesinde ilerliyor. Daha doğrusu ölümün hastalık olduğunu düşündüğü için ölmek üzere olan karısını iyileştirmeye çalışan bir bilim insanının hikâyesi -hatta bununla ilgili yapılan çalışmalarda epey ilginç bir sonuca da ulaşılıyor-* Fakat çok sevdiği eşi İzzi'yi(Rachel Weisz) kurtarmaya çalışan Tommy, ne yazık ki ölümü tedavi edemiyor. Ölürsünüz çünkü. Ölünür. The end. Eşi İzzi'yse ama ölümü olağan karşılayan bir kabullenişçi; hatta mezarına ekilen tohumdan varlığını sürdürmeyi düşlüyor, Hatta belki de o Hayat Ağacı mevzusu işte aynı döngüde aynı şeylerin yinelenmesi bile olabilir -belki biraz New Ageçi diyebiliriz İzzi için, evet, inanışlar bakımından çeşitliliğin bol olduğu bi film. Film adeta Tommy ile materyalist düşüncelerden sıyrılıp metafizik boyuta geçiş.ajsj Neyse İzzi'inin yazmakta olduğu kitaba değinelim. Tarih,mit ve fantastik içerikli. 16.yüzyılda geçen öyküde engizisyon tarafından toprakları elinden alınmakla tehdit edilen Kraliçe İsabella'nın Tomas'ı/Tommy'i İspanya 'yı kölelikten kurtarabilmesi için, Hayat Ağacını bulmaya Maya ormanlarına gönderilmesi işleniyor. Hikâye İspanya 'da başlayıp Xibalba denilen Nebula'da bitecektir. Yıldız yani. Filmde de zaten Tommy'inin Xibalba'ya ulaşıp ulaşamayacağını sorguluyorsunuz. Xibalba işte Nirvana. O nokta. Yok olcak olan bir nebula. Fakat varılan yer, varılması istenilen, varıldığında kanılan, kanılmak istenilen, kanılamayan. Ancak Izzi ölmek üzere olduğu için kitabın sonunu Tommy'nin bitirmesini istiyor. Mevzu da burda başlıyor. Ağacı bulan Tomas ne yapıyor? Tommy?#++#+# İşte o yüzden bir de farklı boyutta Tommy çıkıyor karşımıza. (Dazlak olan) 26. yüzyılda. Oda ağaca erişip huzuru bulan sanırım. Hatta hani o yapılan deneyde ulaşılan sonuç var ya, belki de o sonuca erişildi.* Ve 26. yüzyılda gördüğümüzde günümüzdeki Tommy. (Spolier vermemek için geberdiğim bir inceleme yemin ediyorum.:/)Öyle de karışık evet film sjsj Hayır ama bi Dark değil.zjzj Epey boyut değişimi mevcut. Zannediyorum hayat ağacı kısmında geleceğe ilişiyor mevzu. İşte bu süreçte gözlemlediğimiz bence, Tommy'inin bu zaman dilimlerinde eriştikleri, düşündükleri kendini ne yönde ve nasıl şekillendirip değiştirdiği. Bu yolculuk esas. Kendiyle, inanışlarıyla, varoluşuyla savaşı. İzzi'inin ona kattıkları. Hani yolda buldukları. Dönüşümü, değişimi. İnsan kibrinin arayışları, sonsuz susuzluğu, ulaşılmaza duyduğu güçlü isteği. Varınca ne olduğu, varılabilirliği.? Tavsiye ederim. 🤞

dijitalcamur 4 years ago

Küçülen Hayatlar

Alexander Payne

32 Gönderi

Dur şimdi nereden başlamalı. Dünyanın sonu? -Başlamak için geç kalınmış bi nokta evet ama napalım mevzu bu. Malumunuz karbon ayak izimiz almış başını gidiyor. Bilim insanları endişeli, insan suretli biz tuhaf yaratıklar böyle bencil olmaya, böyle istikrarlı tüketmeye, böyle umarsızca…devamıDur şimdi nereden başlamalı. Dünyanın sonu? -Başlamak için geç kalınmış bi nokta evet ama napalım mevzu bu. Malumunuz karbon ayak izimiz almış başını gidiyor. Bilim insanları endişeli, insan suretli biz tuhaf yaratıklar böyle bencil olmaya, böyle istikrarlı tüketmeye, böyle umarsızca üremeye devam ederse dünyanın sonu elbet yakın. Hani bilindik kıyamet senaryosu değil çizilen. 2000'den sonra önlenemez bir biçimde dengesiz ilerleyen kaotik gidişatın sebep olacağı muhtemel sorunlar tartışılan. İnanılmaz hızlı bir süreç çünkü. Çözüm arayışındalar hep yaşanılabilir kainat için. Hayır tamam burasını bu kadar önemsemiş olmaları bizi biraz ürkütmüyor değil sonuçta sınırlı bir hayat. Yaşanılacak ve bitecek. Bencillik bu devrede vuku buluyor hemen, ya senden sonrakiler? Kimseyi düşünmeden etrafına tonlarca zarar vererek nasıl yaşamaya devam edersin? Bu karbon ayak izi mevzusu elbet uzun, bununla ilgili bi çok belgesel mevcut. Şunlara bi göz atarsanız konu hakkında fikir sahibi olmanıza biraz yardımcı olur. (Cowspiracy: Sürdürülebilirliğin Sırrı) (Seapiracy: Denizlerdeki Komplo ) Ki bununla ilgili "Sürdürülemiyor" isimli bi yazı da yazmışlığım var bloga. Evet bu ayrıntılardan sonra, süper kahramanların değil de bilim insanlarının dünyayı kurtarmak gibi bi gayreti olduğunu kavradık sanırım. Filmde de uzuun süren araştırmalar sonucu insanı 12 cm kadar küçültebilmenin yolunu bulmuşlar Norveçli bilim insanları. Bu da ne saçmalık. Ne işe yarar ki bu mevzu? Kapitalizmin sevmeyeceği bişey olacağı kesin. Misal bi günlük giyim ve yiyecek ihtiyacınız için harcadığınız parayı küçülmüş bedeninizle iki yılda bitiremezsiniz, daha az harcama yaparsınız, tüketiminiz azalır, dolayısıyla karbon ayak iziniz de aynı oranda azalır. Sizi sevmez karteller. Ve babalar gibi yaşarsınız sizin için tasarlanmış küçük şehirlerde küçük insanlarla. Bu elbet ütopik, elbet distopik görüntüler cereyan ediyor kafalarda hemen. Böcek gibi ezerler bizi ki çok mümkün. Fakat film bu distopyayla ilgilenmiyor. İlgilenmesin zaten, bezmedik mi hayatımızı cehenneme çeviren deneylerden. Biraz da Ütopya.Gerçi dünya her halûkarda yok oluyor ama neyse filmin değinmek istediği şey; safi iyilik. Evet evet. İster 12 cmlik bir insan olun ister 2 metrelik. Dünyanın sonu bir şekilde gelirken, dünyayı kurtarıp kurtarmama konusunu kafanızda kendinizi kahraman ilan etmeden çözümlediyseniz, küçük iyilikler yapıp, evrenin herhangi bir noktasını güzelleştirebilirsiniz. •Orijinal adı Downsizing filimin •2017 yapımı •Bilim Kurgu / Komedi Filmi çoğu yorumlarda gömmüşler. Bunu yapanların salt sinematografi olarak baktığını düşünüyorum filme. Keyif alıp alamama meselesi. Bunu bi aşsak artık ne var. Sinema böyle bişey değil de neyse Matt Damon'ı bilirsiniz. Başrol erkek oyuncu. Filmde insanların 12 cm küçültüldüğü ile ilgili haberleri izleyince diyor ki annesine, Ay'a gidilmesinden sonraki en büyük şey bu. Hayır tatlım sen Mars'ta patates yetiştirdin. Zira 2015'de The Martian'ı da şaşkınla izlemiş ve sevmiştik. Ne yalan söyleyeyim Downsizing'i de aynı keyifle izledim, hatta komik unsurlar da barındırıyor. Vietnam protestocusu kadının ceza olarak küçültülmesi, Paul ile karşılaşması, Paul'un ona karşı olan nezaketi, kadının doğallığı, kendi oluşu. Üst komşusu, Dusan karakteri, bence renk katmışlar filme. Bazı yorumlarda kadının davranışları eleştirilmiş. Bence bu Vietnam'lı kadın Paul'e yaşama amacı bahşetti. Bu davranışlarıyla iyilik yaparak yaşamayı seven bir adamın kendini insanlardan uzaklaştırmasını engelleyip, yeniden hayata dönmesine yardımcı oldu. Ben garipsemedim, zira bunu özellikle yaptığını düşünüyorum, içindeki iyiyi keşfetmesini istedi Paul'un. Filmde her şey tıkırında. Hatta kapitalizm bile kendi çapında küçülerek var olmaya devam etmekte. Kötü insanlar, masum insanları küçültmekte. Suçlular ve yoksullar küçükken de yoksul olamaya devam etmekte. Lanet bi etrafı huzurla çevrili ütopyadan bahsedemeyiz. Mümkün mü zaten, Elysium (2013) da görmüştük. Etrafınız çevriliyken birileri sizi rahat bırakmaz. Yok öyle hepimiz eşitsiz bazılarımız daha eşit. Konu bilindik olsa da bence işleniş değişikti. Tavsiye ✨

dijitalcamur 4 years ago

Üç Renk: Mavi

Krzysztof Kieslowski

49 Gönderi

Üç Renk: Mavi (Three Colours: Blue) Renk üçlemesinin ilk filmi. Bu üçleme Krzysztof Kieślowski'nin yönettiği üç filmin toplu adlandırmasıdır. Bu filmler sırasıyla Üç Renk: Mavi (1993), Üç Renk: Beyaz (1994) Üç Renk: Kırmızı'dır (1994) Üç film de Fransızcayken Beyaz Fransa…devamıÜç Renk: Mavi (Three Colours: Blue) Renk üçlemesinin ilk filmi. Bu üçleme Krzysztof Kieślowski'nin yönettiği üç filmin toplu adlandırmasıdır. Bu filmler sırasıyla Üç Renk: Mavi (1993), Üç Renk: Beyaz (1994) Üç Renk: Kırmızı'dır (1994) Üç film de Fransızcayken Beyaz Fransa ve Polonya ortak yapımı, Mavi ve Kırmızı ise Fransa, Polonya ve İsviçre yapımıdır. ••• Üç Renk: Mavi filminde kahramanın elinde bir kesme şeker tutup bunu kahve fincanına batırdığı bi sahne var. Bu sahneyi neden yakın planla çektiğini şöyle anlatıyor filmin yönetmeni Krzysztof Kieślowski. "Çok basit, kadın kahramanın dünyayı nasıl algıladığını göstermeye çalışıyoruz. Onun küçük şeylere, yanındaki şeylere nasıl odaklandığını göstermeye çalışıyoruz. Uzağındaki şeylerle ilgilenmiyor. Dünyasına sınır koymaya; dünyasını kendisi ve yakın çevresiyle sınırlamaya çalışıyor. Filmde buna benzer çok detay var. Kahveyle ıslanan şekeri yakın plandan çekmemizin sebebi, onun etraftaki hiçbir şeyle ilgilenmediğini göstermek. Başkalarıyla, yaptıkları şeylerle. Kendisini seven ve uzun bir arayışın ardında bulan adamla ilgilenmiyor. Hiçbir şeyle ilgilenmiyor, sadece şekerle ilgileniyor. Başka şeylere sırtını dönebilmek için şekere konsantre oluyor. " E haliyle beş saniyelik sahnenin anlattığı bu kadarsa bu filmin daha neler anlatıyor olabileceği konusunda aydınlandık sanıyorum. Sinema severler ve sanat filmi yorumlayıcıları tarafından oldukça çok yorumlanmış bu üçleme. Bense çok basit dille sıradan bir insanın ne derece etkilendiğinden bahsetmek istiyorum. Zira öneriler ve hakkındaki yorumlar sürekli karşıma çıksa da yeni tanıştığım bir yönetmen oldu kendisi, üslubunu şairane buldum ve sevdim diğer filmlerini de izlemeyi düşüyorum. Bu renklere geleyim şimdi. Tanıdık gelmiştir malum Fransız bayrağının renkleri. Mavi, Beyaz, Kırmızı ki bu bayrağın oluşturuluş anlamı da renklerin temsil etmiş olduğu “özgürlük, eşitlik, kardeşlik” fikirlerini yansıtmak."Evrensel öyküler ve temalar anlatmak istiyorum, ama özel yaşamdan parçalarla.” diyor keza Kieslowski. Mavi, özgürlük teması barındıran filmimiz. 1994 yapımı IMDb: 7,9/10 Dram/ Romantik Çok sevdim. Yapım ve yazım aşamasında hep Krzysztof Kieślowski (Kristof Kilovski/Kişlovski) yer almış. Her şeyi düşünmüş. Mavinin filmin her yerine sirayeti muazzam. Histerik, hüzünlü, dramatik, açmazlı bir film. Ünlü bir besteci olan kocasını ve 5 yaşındaki kızı Anna’yı bir trafik kazasında kaybeden Julie’nin bu üzüntüyle yaşamaya çalışmasını, yaşayamayışını, sırt çevirişini, hayata yeniden müzikle tutunuşunu; iyiliğini, algılarını, çevresini gözlemleyişini, etkilerini, etkilenmelerini yani kendini bulmaya ve anlamaya çalışışını konu ediniyor film. Filmde çalan besteler cidden muazzam ki bu besteler ciddi manada filme entegre besteci Zbigniew Preisner 'in eserleri. Başrol oyuncusu Juliette Binoche, kendisini Milan Kundera'nın aynı isimli kitabından uyarlanan, Varolmanın Dayanılmaz Hafifliği filmden çok severim. Ki daha sayısını bilmediğim pek çok filmde de oynamıştır. Muazzam bir oyuncu. Sanat filmi olması sebebiyle sıkılabileceğinizi düşünebilirsiniz fakat zaten tutkulu olan tarafı bu. Bu tarz filmler vakit öldürmez, vakti kaliteli hâle getirir. İzlenebildiği için şanslı hissetmemiz, üzerine yorumlar okuyup, hakkında ne söylendiğine kulak kabartmamız gerekir. Entelektüel açıdan kendini geliştirmek gibi bi girişim de olmaz bu. Bu yaşamdan zevk alma meselesi. Bu tarz filmler üzerine kafa yorulur. E güzel olan da bu. ✨ Beyaz ve Kırmızıya kafa toplamak gerek. 🤞

dijitalcamur 4 years ago

Kapı

István Szabó

1 Gönderi

Aslında bu filmin uyarlandığı kitabın yazarı, Magda Szabó'yla tanışmam, onunla ilgili bi şeyler yazma istediğimden, yani şu andan üç yıl kadar önceydi, beni şu an tekrar Magda Szabó'dan bahsettiren şeyse, İza'nın Şarkısı ve Kapı romanlarının filmleri de olduğunu yeni öğrenmem.…devamıAslında bu filmin uyarlandığı kitabın yazarı, Magda Szabó'yla tanışmam, onunla ilgili bi şeyler yazma istediğimden, yani şu andan üç yıl kadar önceydi, beni şu an tekrar Magda Szabó'dan bahsettiren şeyse, İza'nın Şarkısı ve Kapı romanlarının filmleri de olduğunu yeni öğrenmem. Durun baştan başlıyorum. Kim bu Magda Szabó ? hemen kısa biyografi. 1917 yılında Macaristan'da doğdu. Çağdaş Macar edebiyatının önde gelen kadın romancılarından, hatta Kapı adlı romanı Fransa’nın saygın ödüllerinden olan 2003 Prix Femina Etranger ödülünü aldı. Benim ilk okuduğum romanı İza'nın Şarkısı olmuştu. Sonra zaten dilini çok beğenip Kapı'yı da edinmiştim. Kapı 1959’da “Atilla Jozsef” ve 1978 yılında “Lajos Kossuth” ödülünü kazandı. Yarı otobiyografik unsurlar taşıdığı söylenen Kapı, beni çok etkilemişti. Hatta o kadar ki, ana karakteri Emerenc'i asla unutamadım. Yazar, Macar kültürüyle o İletişimsiz çaresizliği, evet tam anlamıyla İletişimsiz çaresizlik diye nitelendirebilirim, öyle iç içe geçirmiş ki okurken ve izlerken tam anlamıyla hüzün çukurunda yuvarlanıyorsunuz. Kültürler karmaşası, isyan eden iç sesler, asırlar uyuşmazlığı, sınır değişkenliği, kültür yozlaşması, adapte olma-olamama sorunu, kuşak çatışması, toplum düzensizliği, kültür-toplum değişimi... Yani bi romanı, Magda Szabó romanı yapan ne varsa ustaca işlenmiş Kapı'ya da. Filmi de aynı oranda başarılı buldum ki bu nadir olur. ✨ Yarı otobiyografik bi film Kapı. Evinde kitap yazmaya çalışan bir yazarla, ona yardımcı olan kadın arasındaki iletişimsizliği ya da İletişimsizlik içerisindeki iletişimini konu edinmiş. Tür: Dram IMDb: 6,5 /10 2012 Öyle güzel ki Szabó' nun karakterleri, sanki bildiğimiz hep gördüğümüz ama asla böyle derinene inmediğimiz, bizden, biz gibi insanlar bütünlüğü. Özel olarak varlar, ve var oldukları için çok özeller. Filmi de aynı ölçüde beni etkiledi. İlk defa kitap ve film bende aynı anda muazzam hisler bıraktı. Kayıtsız kalınmaması gereken bir kalem ve sinematografi. Mutlaka okuyun ve izleyin. Keşfedin Szabó'yu. ✨

dijitalcamur 4 years ago

Zorba

Mihalis Kakogiannis

15 Gönderi

Bir kaç gün önce başladığım Nikos Kazancakis'in Zorba adlı romanını bugün bitirdim ve hemen peşine 1964, yapımı olan bu siyah beyaz filmini izledim. Nefis hissediyorum.✨ . Alexis Zorba ile keşke hepiniz tanışsanız, onun hayata bakışı, direnişi, sorgulayışı kabullenip, kabullenemeyişi yer…devamı

dijitalcamur 4 years ago

Alfa Kurt

Albert Hughes

42 Gönderi

Ya sen ne güzel bi filmsin, içimizi ısıtan efsane bi dostluk ilişkisi. Nefis bi hayatta kalma filmi. Çok beğendim. Netflix'te mevcut listenize alın derim, ailecek herkeslerce izlensin. Muazzam.✨ Jack London'ın Beyaz Diş'ini bilirsiniz, çok severim. Kitabından çok etkilenip tüm filmlerini,…devamı

dijitalcamur 4 years ago

Gattaca

Andrew Niccol

73 Gönderi

Ethan Hawke deyince Gattaca'nın da adı geçti. Bu da iyi film. Biraz bahsedeyim. Tür: Bilimkurgu/ Romantik 1997 Beyazperde: 4,1/5 Film biraz durağan olsa da ki drama seviyorsanız bunu seversiniz vurgulamak istedigi konu o kadar can alıcı ki mutlaka izlenmesi gerektigini…devamı