Bu süreçte azalacak, küçülecek, en sonunda şeffaflaşacak, hatta var olmayı bırakacaktım. İyi olacaktım. Olmam istenen her şey olacaktım.
Web yapım aşamasındadır.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
Çenemi dizlerime dayayıp toprağa oturdum. Gözyaşlarım akmasın diye uğraşmaktan gözlerim yanıyordu. Annem koluna taktığı dolu sepetle ayakta dikiliyordu. Öğlen saatleriydi, çıtı çıkmıyor, terliyordu. Bizi teselliden ayıran o tek adımı atamadı.
"Babamın bırakıp gidişinin tadı var suda; hiç orada olmayışının, gittikten sonra bana ait hiçbir şeyin olmayışının tadı. Tası yeniden daldırıp güneşin suda yansıdığı yere kadar kaldırıyorum. Altı yudum içip, utancın ve sırların barınmadığı bu yerin, şimdilik, yuvam olmasını diliyorum. "
Kuzguna bile yavrusu anka görünür dendiği halde bu ne biçim bir ana idi ki kızının çirkinliğinden katiyen emin bulunuyor, bunu açıkça ilan ediyordu!
"Hayatta sadece bir kez" dedi gecenin karanlığında yürürken, "sadece bir kez kendini göreceksin ve bu hayatının en mutlu ya da en acı anı olacak" Bittiğine üzüldüm. Bende çok fazla soru bıraktı.
𝘉𝘪𝘳 𝘬𝘦𝘥𝘦𝘳𝘪𝘯 𝘳𝘦𝘴𝘮𝘪 𝘨𝘪𝘣𝘪 𝘬𝘢𝘭𝘱𝘴𝘪𝘻 𝘣𝘪𝘳 𝘺𝘶𝘻. Evet, portre tam da böyle bir şeydi.
-Kırmızı çantayla buraya gelseydim nereye giderdim. Güvercinler. Köpek. Istasyon. Hepsi seziyordu. Horozun biri kümesten kaçmaya çalışıyordu.
-Nasıl bu kadar dibe vurabildiğimizi hâlâ anlamıyorum. Çocukken hayal ettiğim gelecek hiç de böyle değildi. Büyümenin, hayallerinden; yavaşça ama emin adımlarla vazgeçmek demek olduğunu öğrendim.
Yaşam döngüsü devam etti. Ve işin bitti, Sylvia. Sonunda hepimiz kafeslerimizden kurtulduk.
-Haddini aşmak ne demek bilmiyorsunuz Bay Trask. Size gösterirdim ama çok yaşlıyım, yorgunum ve körüm.