elif (@eeeeeee)

Militarizmin ve baskı hakimiyetinin yükselişte olduğu bir vakitte iki kişinin dünyadan kopup özgürce sevişmesinden daha büyük bir başkaldırı olabilir mi? Bedenlerin bile kısıtlandığı bir zamanda bu politik değil de nedir? Gelip de bu filme porno demek sığ olmaktan başka bir…devamıMilitarizmin ve baskı hakimiyetinin yükselişte olduğu bir vakitte iki kişinin dünyadan kopup özgürce sevişmesinden daha büyük bir başkaldırı olabilir mi? Bedenlerin bile kısıtlandığı bir zamanda bu politik değil de nedir? Gelip de bu filme porno demek sığ olmaktan başka bir şey değil. Pornoda beden tüketilecek bir objedir. Burda ise bir rahatsız etme ve düşündürme aracı. Yönetmen film yüzünden mahkemeye çıktığında "İfade edilen hiçbir şey müstehcen değildir, müstehcen olan saklanan şeydir." diyerek dönemin japonyasının ikiyüzlülüğüne iyi giydiriyor. Ne kadar sansürlemeye çalışsanız da o orada olacak işte. Zaten Japon erotizmi tarihsel olarak çok güçlü ve köklü. Bence bunu yasaklamaya çalışmaları boşa kürek çekmek, genlerinden söküp atabilirlerse anca fayda eder :D Film anlatmak istediğini seks üzerinden anlatıyor. İnsanlar da sekse takılıp asıl meseleyi kaçırıyor. Aslında izleyiciyi de suçlayamayacağım çünkü yaşamayan birinin anlamasının imkanı yok. Yönetmen sanki "koydum oraya işte alan alsın" demiş gibi geldi bana. E bana da almak düşüyor alamayan şükretsin ne diyim. İğrenç yorumları da abartıydı. Piyasada bir sürü vahşet dolu yapım var, bu kadar abartıldığını görmedim. Son sahne dışında da rahatsız etmedi beni film. Rahatsız edici miydi? Evet kesinlikle çok ama çok rahatsız ediciydi. Ama bunu yapan yetişkin sahneler ve görseller değil, anlatılanlardı. Sahneler için illa bir şey söylenecekse bunaltıcı kelimesi daha çok uyar. Benim izlediğim duygusal olarak en yoğun şeylerden biri olabilir. Kesinlikle porno denip kısıtlanamaz. İnsanın iç dünyasını o derinliklerden su yüzeyine çıkarıp tokat gibi yüzüne çarpıyor. Aynı zamanda bu tarz yapımlar arasında gördüğüm en gerçek olandı. O kadar gerçek ki insana ayna tutulmuş gibi kendisiyle yüzleştiriyor. Tutkunun ne kadar ileriye gidebileceğini gösterirken kendinden korkutuyor insanı. Özetle empati kuramayacak kişiler için "Bu ne aq" dedirtecek bir zaman kaybı boşuna izlemesinler, anlayanlar içinse mükemmel bir film.

eeeeeee 3 weeks ago

One Hundred Years of Solitude

Santiago Espinosa-Aristizabal

19 Gönderi

Spoiler içeriyor Kitabı okumadan diziyi izleyince beklentilerden çok daha farklı bir serüvenle karşılaşıyor insan. Batıl inançlardan kaçışla başlayan serüvenden birden Bin Günlük Savaş'ta buluyoruz kendimizi. Ursula'nın annesi, onun bir yaratık doğuracağı kehaneti yüzünden evlenip çocuk yapmasına karşı çıkar ama Ursula ve Arcadio…devamıKitabı okumadan diziyi izleyince beklentilerden çok daha farklı bir serüvenle karşılaşıyor insan. Batıl inançlardan kaçışla başlayan serüvenden birden Bin Günlük Savaş'ta buluyoruz kendimizi. Ursula'nın annesi, onun bir yaratık doğuracağı kehaneti yüzünden evlenip çocuk yapmasına karşı çıkar ama Ursula ve Arcadio çoktan sırılsıklam âşıktır. Tüm bu batıl inançları geride bırakmak için kendileri gibi bir grup insanla yaşadıkları yeri terk ederler. Sonrasındaysa hiçlik ortasında Macondo'yu kurmayı başarırlar. Yıllar geçtikçe orası da büyür ve gelişir. Peki ya "Bu kadar insan birlikte sonsuza kadar huzur ve barış içinde yaşayabilir mi?" diye sormaya fırsat bırakmadan peş peşe yanıtları gönderiyor dizimiz. Bu sırada tabii ki Ursula'nın çocukları da olur. Her doğumun ardından gerginlikle annesinin kehaneti gerçekleşecek mi diye bekliyoruz; Ursula bebeğin arkasını çeviriyor, kuyruğu olmayan normal bir insan yavrusu görüyor ve endişelerden kurtuluyor. Büyüttüğü çocukların yetişkin olup da yaptıklarını gördüğündeyse eminim ki annesini dinlemediği için pişman olmuştur. Çünkü hırsın ve gücün insanı nasıl canavarlaştırdığı, yoldan çıkardığı onun çocukları üzerinden anlatılıyor. Hem toplum hem de bireyler eleştiriliyor. Veya bunlar anlatılıyor ve bize de sonuca varmak düşüyor demek daha doğrudur, zira dizide anlatıcı gayet olanlara uzak bir yerdenmişcesine objektif bir dille anlatıyor bütün olanları. Ve bu da bence çok güzeldi, gerilim havasını da artırdı. Tutku ve savaşın yıkıcılığını ve çelişkisini çok güzel gösteriyordu dizi. Amaranta bileklerini kesiyor, Pietro aşkı yüzünden intihar ediyor, Arcadio ise albayın savaşa katılma teklifini reddedip erkekleri ölümden korkutan şeyin aşk olduğunu söylüyordu karısından bahsederek. Muhafazakârlar Macondo'yu kan gölüne çevirmişti. Albay'ın karısı ölmüştü. O da liberallere katılıp muhafazakârlara karşı savaştı. Bu sırada üvey kardeşi Arcadio 'ya Macondo'nun kontrolü verilmişti. O Napolyon'a özeniyor, onun gibi poz veriyor ve çocuksu tavırlarla insanlara konuşmalar yapıyordu. Dalga konusu olmuştu ve onun da güç zehirlenmesi yaşaması uzun sürmedi. Macondo ikinci kez kan gölüne dönmüştü. Muhafazakârlar evlerin maviye boyanmasını istiyordu. Arcadio ise evlerin liberallerin rengi olan kırmızıya boyanmasını emretti. Ama olması gereken herkes evini istediği renge boyayabilmesiydi. Liberaller sonunda muhafazakârlarla anlaşma yaptılar. Liberaller ve muhafazakârlar, hiçbir farkları yoktu, hepsi aynıydılar. Albay bu kanıya vardı. Liberallerin onu satması üzerine kendi çetesini kurdu. Ama son sahnede gördüğümüz üzere yozlaşmaktan o da kaçamadı. Annesi Ursula, Macondo'da tekrar huzurun bozulmaması, katliam yaşanmaması için ona yalvarıyordu. Ama Albay tüm bu savaşlardan öncesi kim olduğunu bile unutmuştu ve bildiği tek şey vardı: Artık geri dönemezdi. Ursula kaderinden kaçamamıştı, bir yaratık doğurmuştu.

eeeeeee 8 months ago

Lessons in Chemistry

Lee Eisenberg

20 Gönderi

Spoiler içeriyor 10/10 Bonnie Garmus'un bir kimya meselesi adlı romanından uyarlanmış mükemmel iç ısıtan bir dizi. Özellikle benim gibi aksiyondan uzak, sakin, gerçek hayattan ve konfor hissi uyandıran yapımlardan hoşlanıyorsanız kaçırmamalısınız. Çünkü dizileri hep yarım bırakan ben için o kadar sürükleyici olması…devamı10/10 Bonnie Garmus'un bir kimya meselesi adlı romanından uyarlanmış mükemmel iç ısıtan bir dizi. Özellikle benim gibi aksiyondan uzak, sakin, gerçek hayattan ve konfor hissi uyandıran yapımlardan hoşlanıyorsanız kaçırmamalısınız. Çünkü dizileri hep yarım bırakan ben için o kadar sürükleyici olması yanında, 8 bölümcük bir mini dizi için her olayı eksiksiz anlatıyor ve her hissi de size başarılı bir şekilde geçirerek bittiğinde insanı tatmin edebiliyor. 10 farklı film çıkaracak kadar fikir ve olayı da işleyerek, insanı filmi durdurup düşünmeye itiyor. Özellikle günümüzde konu basit insan hakları olduğunda bile; "woke" "duyar kasma" gibi ithamlarla yozlaşmışlığı görmezden gelmeye çalışan insanlar varken, feminizm ve ırkçılık konularında da insanların gözünü açması ve kendi çevreleri dışında yaşanan olayları da fark ettirmesi önemli. Ki bunu da oldukça kısa ve olayı ajitasyona çevirmeden izleyicilerin yüzüne vuruyor. Anneliğin dayatıldığı gibi toz pembe olmaması, Elizabeth'in hamilelik ve doğum sonrası yaşadığı bunalımlarla gösteriliyor. Filmin iç ısıtan havası realistlikten kopmadan oldukça gerçek biçimde anlatılıyor. İşler her zaman planlandığı gibi olmuyor fakat ana karakterimiz hayatın sürprizlerine açık, tüm değişim ve trajedilere rağmen pes etmeyip güçlü kalıyor. Ve belki de filme huzur havasını veren şey, işte bu değişimi kabulleniş halidir. Değişimi bir felaket olarak değil de hayatın ta kendisi olarak görmek de insanı daha iyi yapacaktır :) Ve filmdeki en önemli nokta da budur fikrimce. Evlilik ve ilişkilere olumlu bakmayan, kendini bilime adamış iki insanın, Calvin ve Elizabeth'in hayatı kesişir. Çok ama çok özenilecek bir ilişki yaşarlarken, her şey güzelken tüm dünya yıkılır ve Calvin'in ölümüyle Elizabeth sarsılır. Ve Calvin ile birlikte çalıştıkları projeyi de iş arkadaşlarının çaldığını öğrenir. Üstüne ölmüş partnerinden de hamile kaldığını öğrenince, izleyici artık işlerin düzelemeyeceğini düşünüyor. Artık değişim kelimesi hafif kalır durumu tanımlamak için. Fakat bu noktada, filmde değinilen başka konulara geliyoruz. Fırsatları değerlendirmek, yardım almayı kabullenmek ve asla yapmam dediğin şeyleri yapmak. Ki bu da "değişim" ile bağlantılıdır. Elizabeth çocuğu sayesinde, onun sınıf arkadaşının televizyonda çalışan babası ile tanışır. Tatsız bir tanışma olsa da, adam Elizabeth'in yemek pişirme konusundaki yeteneğini fark eder ve ondan bir yemek programı yapmasını ister. Başta "ben bir kimyagerim" diyerek net bir şekilde bunu reddeden Elizabeth, maddi sorunlarla beraber denemeye karar verir. Ve bir yemek programından da fazlasını da yapmış olur. Doktor olma hayali olan bir izleyicisini, herkes onu aşağılayıp gülerken yüreklendirir. Ve çocuklu, evli bir ev hanımıyken tıp okuluna kabul edilir ileride izleyici. İdeallerinden sapmadan kendini vererek çalışmış ve insanlara dokunmayı başarmıştır Elizabeth. Kimya ile dinin ilişkilendirildiği kısımlar da çok iyi. Elizabeth'in babası rahiptir. Kiliseye gelen insanları mucize adı altında gösterilerle kandırmaktadır. Abisi ile konuştuğu bir sahnede, Elizabeth'e nasıl ateş yakarak insanları kandırdığını gösterir. Burda çok hoşuma giden bir konuşma geçer: - Babam yalan söylediği için cehenneme gidecek mi? - Cehennemin gerçek olduğuna inanıp inanmadığına bağlı sanırım. - Sen ne düşünüyorsun? - Bence bir yalanı yaşamak insanın içini yiyip bitirir ve cehennem her neyse, öyle bir his olmalı. Elizabeth bu konuşmayı yıllar sonra hala unutmamıştır ve önemli kararlar almasında da onu etkilemiştir. Sonrasında babası abisinin intiharına sebep olduğunda ise, Elizabeth'in dine karşı yaklaşımını tahmin edebilirsiniz. Bir önceki bölümde ise Calvin ve onun çalışmalarını beğenerek takip eden bir rahibin mektuplarını görüyoruz. Aralarında tatlı tartışmalar olur. İnanç ve bilimin ortak noktası varoluşu sorgulamasıdır. İkisi de birbirini önyargılar olmadan anlamaya çalışır. Birbirlerinin hayatına iyi biçimde etki ederler. Açıkfikirli olmanın güzelliğini görürüz. Bu rahibin Elizabeth'in komşusu olduğunu öğrendiklerinde ise aralarında geçen tatlı sohbeti yine alıntılamak istiyorum: - Bir kimyager ve rahip. Sence sizi ne bir araya getirdi? - Ne az şey bildiğimizi biliyorduk, ve soru sormayı, cevaplamayı tercih ediyorduk. Ya siz? - Bence birbirimizde inancı bulduk. Ardından ise eğlenceli bir replik daha geliyor: - Sen söyleyince komik oluyor. - Neden? - Dinin inanca dayalı olduğunu biliyorsun, değil mi? - Sen de inancın dine dayalı olmadığını biliyorsun, değil mi? - Evet doğru. Birbiriniz için mükemmelsiniz. :) Sahne, Elizabeth ve Calvinin uyumu, bağını hatırlatıp içimizi burkuyor, hem oldum dememek gerektiğini düşündürüyor, hem de rahip ile Elizabeth'in sohbetiyle eğleniyoruz. Sadece din değil, edebiyata da değiniliyor. Cavin'in başucu kitabı olan, Charles Dickens - Büyük Umutlar'ı , Elizabeth öğretmen olduğunda öğrencilerine öneriyor. Başta bunun kimya ile ne alakası olabilir diye önyargısı olmasına rağmen, zamanla Calvin'i anlamış oluyor. Anlamakla kalmayıp bunu insanlarda yaşatıyor. Film hem ambiyogenez gibi kavramlarla, hem de bilimin diğer alanlarla ilişkilerini göstererek bizi kimyaya ısıtıyor. Motivasyona ihtiyacınız varsa izlemelisiniz. Aslında hayatınızın herhangi bir döneminde izlemelisiniz. Kesinlikle küçük görülmesini tasvip etmiyorum ki zaten önemli olan da bir noktada dizi değil onu izleyendir. Anlam arayan kişi her şeyden ders çıkarabilir. Ve bu diziden çok ders çıkardım. Elizabeth'in sonda televizyon kariyerini bırakıp tekrar kimyaya dönmesi ise, eğer o şey senin için ise kader seni elbet onunla buluşturur diye düşündürüyor. Ne kadar ateist ve rasyonel olsanız da bazen inanç dönüp dolaşıp vardığınız bir sığınak oluyor, haksız mıyım? 01092025

eeeeeee 3 years ago

Vincent'ten Sevgilerle

Dorota Kobiela

92 Gönderi

Binlerce yağlı boya tablosunun birleşmesiyle oluşan harika bir animasyon. İzlemesi bana çok huzur verici gelse de vincent'in sonu içini burkuyor insanın. İzleyin derim.

eeeeeee 3 years ago

Altıncı Koğuş

Anton Çehov

130 Gönderi

Spoiler içeriyor "Benim hastalığım, yirmi yıl içinde bütün kasabada tek bir akıllı adam bulabilmemdir. Ama o da bir deli! Ortada hiçbir hastalık yok. Yalnızca çıkışı olmayan bir kısırdöngünün içine düştüm."