(@) - Raf

elif_f 10 months ago

Güvende olduğumuzu sandığımız her şey aslında ne kadar kırılgan? Kitap, sadece bir şifre çözme hikâyesi değil; dijital dünyanın görünmez yüzünü gösteren karanlık bir uyarı bence. Brown’ın temposu hızlı, evet, ama beni asıl etkileyen şey hız değil, gerçeğe dokunan tarafı oldu.…devamı

elif_f 10 months ago

My Blue Summer

Bin Huang

1 Gönderi

FeS + H2SO4 = FeSO3 + H2SO Güneşli günler, Bulutlu günler ve Yağmurlu günler hangisini seversin ?

elif_f 10 months ago

Farha

Darin J. Sallam

10 Gönderi

Gürültüsüz ama ağır; gösterişsiz ama yakıcı. Ben bu filmi izlerken, bir çocuğun gözünden dünyanın nasıl yıkıldığını değil, dünyanın nasıl küçücük bir odaya sıkıştığını hissettim. Farha’nın elindeki anahtar, filmin en güçlü metaforu. Çünkü anahtar yalnızca bir kapıyı açmaz; “ev” denen şeyi,…devamıGürültüsüz ama ağır; gösterişsiz ama yakıcı. Ben bu filmi izlerken, bir çocuğun gözünden dünyanın nasıl yıkıldığını değil, dünyanın nasıl küçücük bir odaya sıkıştığını hissettim. Farha’nın elindeki anahtar, filmin en güçlü metaforu. Çünkü anahtar yalnızca bir kapıyı açmaz; “ev” denen şeyi, köklerini, kimliğini, özgürlüğünü saklayan bir semboldür. Film boyunca o anahtar, bir dönemin değil, bütün bir halkın “geri dönme hakkı” gibi taşınır. Farha onu avucunda sıktıkça, biz de içimizde geleceğe tutunmanın nasıl bir yük olduğunu anlıyoruz. Filmin en sarsıcı unsurlarından biri kapalı odadır. Basit bir mekân gibi görünür ama aslında bütün bir felaketin ruh hâlidir. O oda, dışarıdaki şiddetin içeriye giremeyecek kadar büyük olduğunu; fakat korkunun içerden çıkamayacak kadar yoğunlaştığını anlatır. Farha o odada büyümez, o odada sıkışır. Dünya küçülür, nefes daralır. Dışarıdaki gerçeklik kapının aralığından içeri sızdıkça seyirci, insanın sesinin değil, çaresizliğinin yankısını duyar.Su kabı, filmde sürekli vurgulanan bir başka semboldür. Hem yaşamın hem de tükenişin metaforu. Gözden saklanan bir can gibi korunur. Azaldıkça insanlığın da azaldığını hissederiz. Çünkü film bize, bazen suyun değil, adaletin daha çok susuz bıraktığını gösterir. Farha’nın gözleri ise filmdeki en güçlü anlatı aracıdır. Kamera ne kadar dar bir kadrajda kalırsa kalsın, Farha’nın bakışları her zaman dışarıdaki gerçeğe açılan bir pencere gibi durur. O bakışlar, bir çocuğun masumiyetinden çok, bir halkın yüzyıllık yükünü taşır.Film boyunca kullanılan ışık da bir metafora dönüşür. Işık hep bir yerlerden sızar; tıpkı umut gibi. Tam yok olmaz ama hiçbir zaman tam olarak da aydınlatmaz. Farha’nın bulunduğu karanlık, sadece mekânın değil, dünyanın karanlığıdır. Sızan ışık ise insanın hâlâ hayatta olduğuna dair en ince, en kırılgan işaret. Farha izlerken şunu düşündüm: Bazen tarih kitapları sayfalar dolusu anlatır ama gerçeği tek bir çocuğun nefesi kadar derin anlatamaz. Bu film, büyük sözler söylemeden büyük bir acıyı gösteriyor. Ve ben bu sade anlatımın içinde en çok şu hisse tutundum:Bir çocuğun sakladığı anahtar, bazen bir ülkenin hafızasından daha güçlü olabilir.

elif_f 10 months ago

The Smile Has Left Your Eyes

Hye-jin Song

7 Gönderi

Dizi benim için, insanların içindeki karanlığın aslında sandığımız kadar uzak olmadığını hatırlatan bir hikâye niteliğinde. Dizide en çok dikkatimi çeken şey, her karakterin etrafına bıraktığı sessiz işaretlerdi. Moo-young’un sürekli boşluğa bakan gözleri, bir insanın ruhundaki eksilmeyi anlatan en güçlü metafordu;…devamı

elif_f 10 months ago

Vincent

Tim Burton

8 Gönderi

Bir çocuğun kendi iç sesini bulma çabasını anlatmak... Siyah beyaz görüntüler Vincent’ın dünyasını basit ama etkili bir şekilde yansıtıyor; hayal gücü büyük, gerçekliği ise dar bir oda kadar küçük. Poe’ya duyduğu ilgide bile aslında yalnızca kendine bir alan açmaya çalıştığını…devamı

elif_f 10 months ago

Beter Böcek

Tim Burton

46 Gönderi

Tim Burton’ın dünyasında her şey ters yüz oluyor; korkulması gereken şeyler komik, komik görünen şeyler ise gizli bir karanlığın işaretçisi. Filmi izlerken sürekli şunu düşündüm:Asıl ürkütücü olan ölüler değil, yaşayanların kendine yabancılaşmış hâli. Filmdeki ev, bana göre en önemli sembollerden…devamı

elif_f 10 months ago

Parasyte: The Grey

Hitoshi Iwaaki

26 Gönderi

Dışarıdan gelen bir tehlikeyi değil, insanın içindeki boşlukları ve kırılganlığı anlatan bir hikâye. Diziyi izlerken her sahnede şunu düşündüm: Parazitler gerçekten gökten mi geldi, yoksa insanların içinde çoktan yer etmiş karanlığın sadece bir yansıması mı? Çünkü dizide ele geçirilen bedenler…devamıDışarıdan gelen bir tehlikeyi değil, insanın içindeki boşlukları ve kırılganlığı anlatan bir hikâye. Diziyi izlerken her sahnede şunu düşündüm: Parazitler gerçekten gökten mi geldi, yoksa insanların içinde çoktan yer etmiş karanlığın sadece bir yansıması mı? Çünkü dizide ele geçirilen bedenler aslında kimliğin ne kadar ince bir çizgiye bağlı olduğunu gösteriyor. İnsan dediğimiz şey bir anda yok olup başka bir şeye dönüşebiliyorsa, demek ki benlik sandığımız o büyük yapı düşündüğümüz kadar sağlam değil. Dizide göz motifi beni en çok etkileyen sembollerden biri oldu. Parazitlerin şekil değiştiren, bakarken bile ürperten gözleri… Sanki “görmek” ile “anlamak” arasındaki uçurumu yüzümüze vuruyor. İnsan gözü duygu taşır; onlarınki ise sadece bir hedefe odaklanan soğuk bir mekanizma. Bu bile dizinin söylediği en temel şeyi özetliyor: Görünüş aynı kalabilir ama içi tamamen değişebilir. Sokakların gri tonları, sisli atmosfer, soğuk ışıklar… Bunlar bana sürekli belirsizliği hissettirdi. Ne tam kötülük var ne tam iyilik; her şey gri bir çizginin üzerinde kayıp duruyor. Dizinin adındaki “grey” sadece bir renk değil; kim insan, kim parazit, kim kurban belli olmayan o tuhaf aralığın sembolü. Jung Su-in’in içindeki parazitle kurduğu ilişki ise bence dizinin en güçlü metaforu. İçinde taşıdığı şey hem tehdit hem de hayatta kalma aracı. Kendi içindeki yabancıyla kurduğu bu sessiz anlaşma, insanın kendi karanlığıyla barışma hâline benziyor. Hepimiz zaman zaman içimizde bize benzeyen ama bir o kadar da yabancı bir ses taşımıyor muyuz zaten? Su-in’in bu iki benlik arasında sıkışması, insanın kendisiyle kavgasını hatırlatıyor. Parazitlerin bedenlerde oluşturduğu keskin dönüşümler, kolların bıçağa, uzuvların silaha dönüşmesi… Bunlar bana gücün şekil değiştirerek nasıl şiddete evrilebildiğini düşündürdü. Güç, ahlakla birleşmeyince sadece daha keskin, daha kör ve daha yıkıcı bir hâl alıyor. Dizideki her çatışma sahnesi bunu fısıldıyor aslında.Bazen en büyük tehlike dışarıdan gelen bir saldırı değil, insanın kendi içinde büyüttüğü karanlıktır.İçimize sızan gerçekten parazit mi, yoksa çoktan orada duran bir gölge mi? :/

elif_f 11 months ago

Pan'ın Labirenti

Guillermo del Toro

93 Gönderi

Gerçeğin karanlığından kaçmak değil; karanlığın içinde kendine bir ışık açmak. Ofelia’nın labirenti aslında onun iç dünyası: kıvrılan yollar, korkular, cesaret ve büyüme sancısı…Filmdeki evler, Vidal’ın baskısını taşıyan sert çizgiler ve donuk renklerle dolu. Her şey düzenli ama nefessiz. Buna karşılık…devamı

elif_f 11 months ago

Makas Eller

Tim Burton

137 Gönderi

Tim Burton’ın Makas Eller filmi, benim için sadece bir masal değil; renklerle, sessizlikle ve insanlığın gölgeleriyle anlatılmış bir iç dünyalar hikâyesi. Filmi her izlediğimde, Edward’ın yalnızlığının aslında bizim içimizde saklı duran o kırılgan tarafı temsil ettiğini düşünüyorum. Makas elleri bir…devamıTim Burton’ın Makas Eller filmi, benim için sadece bir masal değil; renklerle, sessizlikle ve insanlığın gölgeleriyle anlatılmış bir iç dünyalar hikâyesi. Filmi her izlediğimde, Edward’ın yalnızlığının aslında bizim içimizde saklı duran o kırılgan tarafı temsil ettiğini düşünüyorum. Makas elleri bir kusur değil; dokunmaya, hissetmeye ve birine yaklaşmaya duyduğu özlemin fiziksel hâli gibi. Mahalledeki evler filmde ilk bakışta pastel renkli, tam bir kartpostal gibi duruyor: pembe, sarı, mint yeşili, mavi... Ama bu renklerin altında garip bir soğukluk var. Renkli olmalarına rağmen sıcak değiller. Benim için bu evler, toplumun “güzel görünelim ama içimize kimse bakmasın” duvarları gibi. Her ev aynı biçimde, aynı düzenle ve aynı beklentiyle kurulmuş. Farklı olan için yer yok. Mahalledeki kadınlar ise bence filmin en önemli sembollerinden biri. Hepsi çok konuşuyor, süslü, dedikodu dolu ve ilk başta çok ilgili görünseler de, hepsi Edward’a sadece “yeni gelen ilginç şey” gözüyle bakıyor. Onun kırılganlığını görmüyorlar. Kadınların bu gösterişli ve yüzeysel hâli, bana toplumun merakla başlayıp acımasızlığa dönüşen tarafını çağrıştırıyor. Sevgi sandıkları şey aslında sadece heves.Edward’ın yaşadığı siyah, gotik şato ise tüm o pastel evlerin arasında bambaşka bir dünya. Rengi bile tek başına bir sembol: karanlık, yalnız, soğuk… Ama ironik olan şu ki; o kasvetli görünen yerde gerçek bir sıcaklık var. Edward’ın sahibi olan mucit, ona sevgi vermeye çalışmış, ona bir kalp bırakmış, eksik olanı tamamlamaya çalışmış. Asıl “insanlık” oradaymış.O yüzden filmde avludaki buzdan heykeller, Edward’ın dokunamadığı dünyaya uzattığı en saf armağan gibi. Ellerinin kesici olması onun suçu değil; ama yine de güzellik üretmeye devam ediyor. Buzdan heykelin eriyip Kim’in saçına kar taneleri gibi düşmesi… Bence filmin en dokunaklı sembollerinden biri. “Elim değmez ama kalbim dokunur” cümlesinin görüntülü hâli. Filmdeki sıcak ve soğuk renk çatışması, aslında toplum ve yalnızlık arasındaki çizgiyi çiziyor. Parlak mahalle renklerinin sahte bir neşesi var; şatonun siyahının ise dürüst bir hüznü. Makas Eller benim için şöyle bir şey söylüyor: Bazen en zararsız olan en çok suçlanan, en farklı olan en çok dışlanan, en kırılgan olan ise en tehlikeli zannedilendir. Film bittiğinde içimde hep şu cümle kalıyor: Keşke insanlar biraz daha anlamayı bilseydi; Edward’a değil, birbirlerine karşı.

elif_f 11 months ago

Romantic Anonymous

Park So-yeon

6 Gönderi

Bazen bir film izlersin ve seni yüksek sesle değil, fısıltıyla etkiler. Romantics Anonymous tam da böyle bir film. İki utangaç ruhun, çikolatanın sıcaklığıyla birbirine yaklaşmasını izlerken, insanın içindeki o kırılgan yanın aslında ne kadar güçlü olduğunu fark ediyorsun. Kahramanların her…devamı