Yaşamak kendi kendini yakıp kavurmak yine de ısınamamaktır. Kendinize duyduğunuz kötü sevgi bir zindana dönüştürür kimsesizliğinizi. Hakikat pis olduğu zaman değil, sığ olduğu zaman girmek istemez idrak eden kişi hakikatin suyuna.
Zaten yaşamımız boyunca en büyük zaaflarımız, en nefret ettiğimiz insanlar yüzünden açığa çıkar, keza yaptığımız en büyük kötülüklere onlar vesile olur.
Amaçlarından hiçbirini paylaşmadığım, sevinçlerinden hiçbiri bana bir şey söylemeyen bir dünyanın ortasında bir bozkırkurdu ve sefil bir münzevi olmayıp ne yapacaktım!
İnsandan örülmüş duvarların ve soğuk yüreklerin ortasında kendimi çok yalnız hissediyorum ve kendime yalan söyleyip duruyorum yalnızlığı kanıksadığımı fark etmeden.